‫برای افراد بالای ۷ سال مناسب است.
‫این شامل عناصر خشن و منفی است.
‫از جلو راه ما برو کنار!
‫بجنب!
‫نکن!
‫یک قدم دیگه برندار.
‫صبرم رو امتحان نکن.
‫ما هیچ جا نمی‌ریم تا لطفا رو پیدا کنیم.
‫بیا.
‫اگه بلدی گریه کنی، بیا.
‫من پدرش هستم، پدرش.
‫کسی دیگه‌ای هم هست؟
‫تو کی هستی؟
‫من حداقل به اندازه تو پدرش هستم.
‫ببین، دارم برای آخرین بار بهت می‌گم.
‫صبر منو امتحان نکن.
‫برای همه‌مون گلوله کافی داری؟
‫امتحانش کن.
‫این یه دوره آزمایشی رایگانه.
‫بیا دیگه.
‫مرگ هست، اما مرگی نیست.
‫حمله کن!
‫اونو بده به من!
‫بده به من!
‫آروم باش!
‫من دخترمو می‌خوام!
‫هی!
‫بزنشون زمین!
‫بیا همه چیز رو مرتب کنیم.
‫می‌خوای همه‌چیز رو این‌طوری مرتب کنی؟
‫مثل این؟
‫با گذاشتن یه مرد پشت سرت؟
‫دارن دختره رو مجبور می‌کنن... و این‌جوری می‌افتن روش.
‫اون دختر زندانیه.
‫او اینجا زندانی نیست.
‫اون با خواست خودش، با اراده خودش اینجا مونده، عزیز.
‫این به خودم مربوطه.
‫این به من مربوطه.
‫این به خودم مربوطه.
‫این به من مربوطه.
‫این به خودم مربوطه.
‫این به من مربوطه.
‫این به خودم مربوطه.
‫این به من مربوطه.
‫این به خودم مربوطه.
‫این به من مربوطه.
‫این به خودم مربوطه.
‫این به من مربوطه.
‫این به خودم مربوطه.
‫مال منه
‫اون اینو از ترس می‌گه.
‫به خدا، داره تهدیدش می‌کنه.
‫چه تهدیدی، رفیق؟
‫نگاه کن.
‫باور کن، نمی‌دونم بهت چی گفتن.
‫اما چیزی که گفته شد درست نیست.
‫بس دیگه نگران نباش.
‫فقط به خاطر اینکه از فشار پدرش می‌ترسید، فقط به خاطر اینکه از کاری که پدرش می‌خواست بکنه می‌ترسید، قرار بود امروز اینجا عروسی بگیره.
‫به خدا دروغه.
‫خوابش رو دیدم.
‫وقتی به دنیا اومد، خوابش رو دیدم.
‫به خدا قسم، اون به پسرم داده شده بود.
‫همه اینا به خاطر خوابی که دیدی هست؟
‫خدا، کمکم کن.
‫داداش، دیوونه شدی؟
‫دنبال کی هستی؟
‫تو اینجایی به خاطر یه خواب.
‫از اون خبر داری؟
‫خیلی حرف می‌زنی، زن!
‫خفه شو.
‫ولی به زنم نگو چیکار کنه.
‫پس باهاش درباره من حرف نزن.
‫با خودت حرف بزن.
‫نمی‌فهمی که یه زن باید پشت شوهرش وایسه؟
‫می‌خوای باهام حرف بزنی؟
‫بگیر اینو، پدرسوخته!
‫بازش کن!
‫آقای بکیر، حالت خوبه؟
‫آقای بکیر!
‫بازش کن!
‫بابا، حالت خوبه؟
‫بله.
‫قهوه رو یه کم غلیظ درست کردی.
‫ولی با کیک خوب می‌چسبه.
‫نرمش می‌کنه.
‫سخت بود، ولی نمی‌تونم بمونم.
‫باید برم.
‫چرا؟
‫منظورم اینه که نمی‌دونم چطور به اینجا رسیدیم.
‫یکم زیادی سریع نبود؟
‫زندگی خیلی کوتاهه.
‫آیا دوباره به این دنیا برمی‌گردیم؟
‫راستش اومدم بابت دیشب معذرت‌خواهی کنم.
‫بگیم که عذرخواهیت قبول شد.
‫می‌تونی یه کم آروم بگیری لطفاً؟
‫نمی‌تونم.
‫منظورم اینه که این قضیه یامان واقعاً منو گیج کرده.
‫نمی‌دونستم به کی اعتماد کنم.
‫پس به کی باید اعتماد کنم؟
‫فکر نمی‌کنم دیگه مشکلی با اعتماد به هم داشته باشیم.
‫بله؟
‫شاید بخوای بدونی.
‫درین از دیشب خونه نیومده.
‫منظورت چیه؟
‫کاروان دوباره راه افتاده.
‫یامان هم اونجاست.
‫لعنتی!
‫این دختر داره چیکار می‌کنه؟
‫کاروان رو دادم چک کنن.
‫اونجا نیست.
‫گوشیش اونم خاموشه.
‫بهتره به دخترت رسیدگی کنی.
‫چرا آمبولانس هنوز نرسیده؟
‫علی، یه بار دیگه به آمبولانس زنگ بزن.
‫اعتماد.
‫بجنب.
‫الان انجامش می‌دم.
‫بجنب.
‫این کار رو نکن، باشه؟
‫نه، نه.
‫اون یه زن نیست.
‫اون یه فاحشه‌ست.
‫هی، حرف نزن، خانم دکتر!
‫بذار حرف بزنه.
‫او داره چرت و پرت می‌گه.
‫به خدا قسم، حسابی تو دردسر افتادیم.
‫نبض نداره.
‫اومده، اومده.
‫نبض اینجاست.
‫نِسلیهان، نابیز اینجاست.
‫نبض الان اینجاست، بچه‌ها.
‫حمله قلبی، نبض هست، ولی نارسایی قلبی.
‫یک، دو، سه.
‫بیا، ما هم داریم می‌ریم.
‫ما بکر رو دست این شیاطین نمی‌سپاریم.
‫اون هنوز میگه که یه شیطونه.
‫اینجا شیطون دیگه‌ای غیر از تو هست؟
‫اول پدرم، بعد این بچه‌ها.
‫به خاطر تو داشت می‌مرد.
‫اگه یه ذره از خدا می‌ترسیدی، دنبال این مرد نمی‌رفتی.
‫به حرفش گوش نده.
‫دخترمون تنها نیست.
‫به اشتباهات ما نگاه نکن، پسرم.
‫دخترم، برکتت رو بده.
‫کجا داری میری؟
‫اسمت!
‫خدا شفایت بده.
‫رفیق، یه شکایت از این مرد داریم.
‫او یه عده رو دور خودش جمع کرد و اومد خونه‌مون رو غارت کنه.
‫دروغ.
‫یه دروغ کامل.
‫منظورم اینه که جمعیت کجاست؟
‫اومدم باهات حرف بزنم، جناب افسر.
‫این‌ها چیه؟
‫خودشون اومدن؟
‫بهش زنگ می‌زنم.
‫پس می‌تونی بری.
‫بچه‌ها، پدرتون خوب می‌شه.
‫نگران نباش.
‫الان داریم می‌ریم بیمارستان.
‫بیا یه کم حرف بزنیم.
‫باید بریم بیمارستان.
‫باشه، تو برو.
‫من حواسم به بچه‌ها هست.
‫اسرا، دارم ماشین رو میارم.
‫در رو لعنتی باز کن!
‫در رو باز کن!
‫دارم بهت می‌گم در رو باز کن!
‫منو از اینجا ببر بیرون!
‫در رو باز کن!
‫بسه دیگه!
‫به خدا قسم، دیگه بسه!
‫بسه دیگه، بوداکان!
‫دارم بهت میگم در رو باز کن!
‫در رو باز کن!
‫آخه دختر، مگه میشه آدم اصلاً خسته نشه؟
‫از دیشب صدای دان دان دان میاد، هی تکرار میشه.
‫به خدا مغزم رو خوردی!
‫والا نمی‌دونم، داداش.
‫برو بابا، میگم منو از اینجا ببر بیرون.
‫در رو باز کن، باز کن.
‫هیس، به من نگاه کن.
‫گوش کن، یه چیزی می‌خوام بگم.
‫گرسنه‌ای؟
‫می‌خوای برات یه چیزی واسه خوردن جور کنم؟
‫شد دیگه.
‫البته، حتماً.
‫یه تست درست کن.
‫یه آب پرتقال هم بیار.
‫پسر، چه گرسنگی‌ای؟
‫میگم بازش کن ***.
‫ببین، قسم نخور.
‫در رو باز کن!
‫منم خیلی مشتاق نیستم که تو رو اینجا نگه دارم.
‫یامن، بیا اینجا.
‫بیا حرف بزنیم.
‫اون دیوونه کجاست؟
‫بهش بگو بیاد اینجا.
‫یامن، فحش نده.
‫به من نگاه کن.
‫یامان، همین‌طور داد می‌زنم تا وقتی که بیای اینجا.
‫تو به شنیدن صدای من ادامه می‌دی.
‫متوجهی؟
‫می‌فهمم.
‫تو به یامان می‌گی دیوونه.
‫تو از یامان دیوونه‌تری.
‫قسم می‌خورم.
‫به من فحش نده!
‫پسرم، دارم در رو باز می‌کنم!
‫بازش کن!
‫می‌خوام بکُشمت!
‫به من دست نزن!
‫فکر کنم خوابیده.
‫آدم.
‫نگران نباش، همه چی درست می‌شه.
‫ببین، نمی‌خواستم این‌جوری بشه.
‫کدوممون اینو می‌خواستیم؟
‫خوشبختانه ما با تو بودیم.
‫تو یه دکتر داشتی، یه برادری که می‌تونستی بهش اعتماد کنی.
‫اوه، بابا.
‫تام، چیزی نیست.
‫نگران نباش.
‫الان حالش خوب نیست.
‫او سکته قلبی کرد.
‫براش استنت گذاشتیم.
‫اون امشب تو بیمارستان می‌مونه.
‫اون تحت نظره، ولی تحت کنترله.
‫فردا مرخص می‌شه.
‫خدا خیرت بده.
‫نگاش کن.
‫ببین، اگه از این به بعد دست از سرمون برندارن، هیچ‌کس مسئول اتفاقایی که می‌افته نخواهد بود.
‫اگه عقل داشته باشه، از خانواده‌م دور می‌مونه.
‫فکر نکنم کسی بعد از شنیدن اتفاقی که جلوی خونه افتاده بتونه جمع بشه.
‫اینطوری نخواهد بود.
‫کاش می‌تونستم مثل تو راحت باشم.
‫بعد از اتفاقی که امروز افتاد، از اون پسره هر چیزی برمیاد.
‫اون جلوی همسایه‌هاش هم کوچیک شده.
‫اوه.
‫بزن بریم، معلومه که انجامش می‌دیم.
‫ما باید ازشون بترسیم؟
‫من نمی‌فهمم.
‫همتون از یه نفر می‌ترسید و می‌خواید ما رو به زور زن و شوهر کنید.
‫آره، راست می‌گی در واقع.
‫یه کم عجولانه عمل کردیم.
‫نمی‌دونم.
‫یعنی اگه ما ازدواج کنیم یا یه چیزی شبیه به اون، اون مرد حق نداره حرف بزنه.
‫فکر می‌کردم بی‌خیال پر کردن جای پدرم بشه، اما... خب، هنوزم فکر می‌کنم باید ازدواج کنی.
‫اما خب، لازم نبود که این‌طوری و این‌قدر سریع اتفاق بیفته.
‫خب، کاریه که شده.
‫فکر کنم باید این‌جوری انجامش بدیم.
‫بیا قبل از اینکه دیر بشه انجامش بدیم.
‫بین خودمون.
‫ما انجامش می‌دیم، ما انجامش می‌دیم.
‫اما اولویت ما اینه که یه جای امن برات پیدا کنیم.
‫چطور مگه؟
‫بچه‌هام رو توی خیابون پیدا نکردم.
‫الان یه نوه دارم.
‫وظیفه‌م اینه که از شما سه نفر محافظت کنم.
‫خب...
‫باید بذارمت یه جای امن که هیچ‌کس نتونه پیدات کنه.
‫حداقل تا وقتی که عروسی بشه.
‫کجا؟
‫من اینجام.
‫اینجا.
‫وای خدای من!
‫اومدی پدربزرگ نوه‌ام رو ببینی؟
‫نمی‌دونم چطوری ازت تشکر کنم.
‫نِسلیهان، بچه‌ها... شما واقعاً مهربون و بافکر هستید.
‫کاش کسی بودی که لیاقت داشتن یه پدربزرگ رو داشته باشه.
‫نِسلیهان، لطفاً به حرف‌های بچه‌ها گوش بده.
‫لطفاً با دقت بیشتری صحبت کن.
‫باشه، گوش کن.
‫ما اومدیم چون بچه‌ها قراره یه مدت اینجا بمونن.
‫بله، بچه‌هام، نه من.
‫خب، ما با مادرت صحبت کردیم.
‫باهاش حرف زدی، ولی من قبول نکردم.
‫کسی به من می‌گه چه خبره؟
‫بچه‌ها باید یه مدت اینجا بمونن.
‫برای محافظت.
‫اینجا امن‌تره.
‫هیچ‌کس درباره این خونه چیزی نمی‌دونه.
‫صبر کن، من نمی‌فهمم.
‫ما داریم از کی محافظت می‌کنیم و چرا؟
‫بهت می‌گم.
‫من تو این خونه نمی‌مونم.
‫یکی به من می‌گه چه خبره؟
‫تو می‌مونی، افسوس.
‫حداقل تا وقتی که عروسی برپا بشه.
‫چی؟
‫عروسی؟
‫داری ازدواج می‌کنی؟
‫تبریک می‌گم بچه‌ها.
‫اگه قرار بود یه جا بمونیم، می‌تونستیم توی جسور بمونیم.
‫اصلاً نمی‌شه.
‫من حتی پام رو هم تو اون خونه نمی‌ذارم.
‫تو یه مدت اینجا می‌مونی.
‫برای اینکه امن‌تر باشی.
‫باید این کار رو انجام بدیم.
‫این موضوع جای بحث نداره.
‫بسته‌ست.
‫تموم شد.
‫عالیه.
‫موافقم.
‫برای همتون به اندازه کافی اتاق دارم.
‫من یه دست لباس خواب تمیز دارم.
‫هر کاری بتونم می‌کنم تا راحت باشی.
‫نگران نباش.
‫تا جایی که من می‌فهمم، تو دردسر افتادی.
‫اگه لازم باشه، جونمو میدم تا ازت محافظت کنم.
‫اما اول بگو ببینم این چیه.
‫بهت می‌گم.
‫نه.
‫اون جواب تلفنش رو نمی‌ده.
‫دیشب خونه نبودی؟
‫چرا نمی‌دونی؟
‫فکر کنم... ...داری از آدم اشتباهی می‌پرسی، اَن.
‫تو بودی که فهمیدی دختره خونه نیست... ...و مجبور شدی به من زنگ بزنی.
‫دیشب کجا بودی؟
‫بیرون بودم.
‫با دوستاش ملاقات کردم و صبح روز بعد برگشتم خونه.
‫به‌علاوه، تو یه مشکل خیلی مهم‌تر از کاری که من الان دارم می‌کنم داری.
‫درین گم شده.
‫داری از من توضیح می‌خوای، برو دنبال درین بگرد.
‫این قطعاً کار یامانه.
‫واقعاً می‌خوای منو قانع کنی که نگران درین هستی، آره؟
‫البته که نگرانم.
‫باید با یامان در تماس باشم.
‫متوجهی؟
‫آره، باشه.
‫فکر کردم به عنوان یه مادر نگران بودی.
‫برای یه لحظه.
‫مسخره نباش، اسکندر.
‫برو دنبال درین یا یامان بگرد.
‫هر کاری که می‌تونی بکن.
‫ممکنه اون پسر کاری با درین کرده باشه.
‫ببین، اگه یامان کاری نکرده بود... ...ما پسر رو جدی‌تر می‌گرفتیم.
‫کاری جز صبر کردن نداریم.
‫به من نگاه کن.
‫این چه جور راحتیه؟
‫مشکلت چیه؟
‫مشکل من تویی، هانده.
‫به من دروغ نگو.
‫آیا من اونقدر احمقم که نمی‌تونی ببینی پشتتم؟
‫مسخره نباش.
‫من کاری نکردم.
‫نکن، هانده.
‫نکن.
‫تو از کنار سرهان تکون نمی‌خوری.
‫دنبالت کردم.
‫وارد خونه‌اش می‌شی و می‌ری.
‫برای چی زندگی می‌کنی؟
‫بین شما دوتا چه خبره؟
‫هیچی.
‫بین ما چیزی نیست.
‫مطمئنم نمی‌تونی به اون مرد اعتماد کنی.
‫من تنها کسی‌ام که می‌تونی تو زندگی بهش اعتماد کنی.
‫متوجه شدی؟
‫من.
‫برام مهم نیست.
‫نه من و نه دخترم. هیچکدوممون اهمیتی نمی‌دیم.
‫تو دنبال امیر آصف هستی.
‫داری خونه‌مون رو به دردسر میندازی.
‫فقط همین برات مهمه.
‫اما پسرت مرده، هانده.
‫پسرت مرده.
‫متوجهی؟
‫فقط به خاطر اینکه نمی‌خوای قبولش کنی... ...تقصیر رو گردن پسرت می‌ندازی.
‫حالا نیا پیش من و نقش مادری رو بازی کن که دخترم رو اذیت می‌کنه.
‫تو هیچ‌وقت دردسر برای دورویش درست نکردی.
‫اگه اتفاقی برای درویش بیفته، برام مهم نیست.
‫تو...
‫تو فقط به دنیا اومدی که پسرت رو نجات بدی.
‫تو هیچ‌وقت مادر خوبی نبودی.
‫تو پوست خودتو به نفع خودت خرج می‌کنی.
‫اسکندر.
‫تو خیلی خوب می‌دونی چرا از دستت عصبانی‌ام.
‫به‌علاوه، نمی‌خوام اتفاقی براش بیفته.
‫ببینیم چی میشه.
‫این امتحان توئه.
‫منظورت چیه؟
‫چه آزمایشی؟
‫آزمون یه مادر.
‫نه، دقیق‌تر بگم، یه آزمون برای انسانیت.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫اسکندر!
‫عزیزم.
‫مامان.
‫بیا عزیزم.
‫بیا، عشقم.
‫بذار ببینم چیه.
‫رفیق، در رو باز کن!
‫اون دیوونه هنوز نیومده؟
‫در رو باز کن!
‫ببین، ببین، به محض اینکه از اینجا برم بیرون، حسابی داغونتون می‌کنم.
‫باز کن!
‫کجایی؟
‫تو مریضی!
‫کجایی، دیوونه؟
‫برو بیرون!
‫از جلوی راهم برو کنار!
‫درین، باید با هم حرف بزنیم.
‫ولش کن!
‫برو بیرون!
‫درین!
‫بشین.
‫قراره راجع به چی حرف بزنیم؟
‫راجع به چی می‌خوام باهات حرف بزنم، پسر؟
‫تو ذهنت سناریوهایی داری.
‫تو بهشون باور داری.
‫دارم باهات حرف می‌زنم.
‫من هیچی ندارم.
‫برو بیرون!
‫درین، بشین.
‫چی می‌خوای؟
‫چی؟
‫این‌ها مال توئه؟
‫بله!
‫این‌ها مال منن!
‫ولی نمی‌دونم چطوری سوار اون ماشین شدن!
‫نمی‌دونم!
‫من حتی یه بار هم رُیا رو ندیدم!
‫چطوری بفهمم ماشینش کجاست؟
‫ممنون.
‫این چیه؟
‫ببین، تو ماشین رویا رو تا مرز بردی.
‫و روز بعد از اینکه برادرت فوت کرد.
‫این چیه؟
‫من... من ماشین رو هیچ جا نبردم.
‫لعنتی!
‫دارن منو می‌سوزونن.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫چرا کسی باید تو رو بسوزونه؟
‫مامانم.
‫عمو اسکندر و اون دوتا.
‫یامان، نمی‌فهمی؟
‫دارن سعی می‌کنن تقصیر رو بندازن گردن من.
‫نمی‌تونم باور کنم.
‫واقعاً نمی‌تونم باور کنم.
‫منو انداختن جلوت، در حالی که همه چیز رو می‌دونستن.
‫مادرت.
‫مامانت داره این کار رو می‌کنه.
‫مادرت.
‫مثلاً چیکار می‌کنه؟
‫او پیش اسکندر می‌ره و می‌گه بیا با هم پوستش رو بسوزونیم.
‫یا شاید اینطوری نباشه، شاید اسکندر داره می‌ره، با خودش می‌گه بیا پوستشو بسوزونیم، می‌گه باشه.
‫داری چی میگی، دخترم؟
‫داری چی میگی؟
‫ببین، واقعاً با پوستم مشکل دارم.
‫تو به چشمهام نگاه می‌کنی، حقیقت رو بهم می‌گی.
‫تو بهم میگی که برادرم مرده، چشام سیاهی رفت، رفتم و ریا رو کشتم.
‫اما تو حقیقت رو به من می‌گی.
‫دارم راستشو بهت میگم، یامان.
‫دارم راستشو می‌گم.
‫و تو نمی‌دونی چقدر دلم می‌سوزه وقتی اینو می‌گم.
‫بیا با من.
‫بعداً.
‫الان.
‫بعداً.
‫الان.
‫برو تو.
‫ببین، باید کل حقیقت رو بهم بگی.
‫تو بهم می‌گی با رویا چیکار کردی!
‫برو بیرون!
‫پدر و برادرم نمی‌دونن که من اینجا کارآموزم.
‫فکر می‌کنن من یه هرزه‌ام.
‫وقتی گفتی باید برادرم رو ببریم بیمارستان، ترسیدم.
‫منظورم اینه که اگه منو اینجا ببینه و بشناسه چی؟
‫نگران نباش، به کسی نمی‌گم.
‫راستی، مطمئنی که نمی‌خوای چیزی بخوری؟
‫ببین، کلی چیز هست.
‫منظورم اینه که، می‌دونم.
‫قراره کلی وزن اضافه کنم چون اینا رو می‌خورم، ولی... الان نمی‌تونم خودمو آروم کنم.
‫راستی، فکر نمی‌کنم باید پنهونش کنم.
‫به خونوادت بگو.
‫به هر حال، تو که کار اشتباهی نمی‌کنی.
‫این برای تو درسته، ولی اونا نمی‌فهمن.
‫در واقع، پدرم فوراً من رو از مدرسه بیرون می‌کنه و تو خونه زندانی‌ام می‌کنه.
‫زندگیم نابود می‌شه.
‫آیا به همین راحتی میشه تو رو توی خونه حبس کرد؟
‫فکر نمی‌کنم باید به خودت فشار بیاری.
‫چته، مثل بچه‌ها رفتار می‌کنی؟
‫نه، منظورم اینه که دارم فکر می‌کنم.
‫اگه پزشکی یا یه چیزی می‌خوندم، احتمالا عزیز دردونه‌شون می‌شدم.
‫خونه‌ای که توش به دنیا اومدی سرنوشته.
‫کاش همه چیز به آسونی که تو می‌گی بود.
‫اما نه.
‫به همین خاطر تا جایی که می‌تونم قایم می‌شم.
‫ببین، من پدرت رو نمی‌شناسم.
‫اما مهم نیست که برادرت چقدر خشن به نظر می‌رسه، درونش آدم عمیقیه.
‫فکر کنم اون تو رو می‌فهمه.
‫برادرم؟
‫داداشم؟
‫نه، اون تنها کسیه که می‌شناسی.
‫نه، فکر کنم داری اونو با یه نفر دیگه اشتباه می‌گیری.
‫توبا، فوری صدات می‌زنن.
‫باشه، دارم میام.
‫باز میام.
‫باشه، موفق باشی.
‫آره.
‫ببین داداش.
‫من نمی‌فهمم، باشه؟
‫کدوم مادری این کارو با بچه‌اش می‌کنه؟
‫داری اینو می‌پرسی، یامان؟
‫مگه ما از خیابون نیومدیم؟
‫چند تا از بچه‌ها رو شناختیم؟
‫پدر و مادرشون اونا رو از خونه انداختن بیرون.
‫چند تا از بچه‌ها رو شناختیم؟
‫سعی کردن اونا رو بفروشن، ولی اونا فرار کردن و در رفتن.
‫پدرشون داشت اونا رو تا سر حد مرگ کتک می‌زد، ولی اونا تونستن تو آخرین لحظه فرار کنن.
‫پسرم، ما به داستان‌های والدینشون گوش ندادیم.
‫بیا، همینجا بشین.
‫آروم باش.
‫از حالا به بعد، هر چی می‌خوای بگو، آدم باهوش.
‫جسور، باید با هم حرف بزنیم.
‫برات یه کم آب میارم.
‫توبا، اینم لیستت.
‫مرسی.
‫یه کپی می‌گیرم و برات میارم.
‫قبلاً اینطوری نبود.
‫بدهیم برای اولین بار تسویه شد.
‫متاسفم.
‫قراره چی بشه، عزیزم؟
‫آیا اون کسی که بهت پول قرض داد رو می‌شناختی؟
‫نه.
‫به بانک زنگ زدم، ولی اونا می‌خواستن اسمش رو مخفی نگه دارن.
‫ولی امیدوارم یه روزی ببینمش.
‫به هر حال، حقی برای من خیلی مهمه.
‫اون کاری رو کرد که عموی پدرم انجام نداد.
‫ممنون.
‫خانم
‫پرستار.
‫قراره بیان بابام رو ببرن، ولی هنوز نیومدن.
‫دوستا الان دارن میان.
‫اونا ازش مراقبت می‌کنن.
‫نگران نباش.
‫باشه.
‫من اینجا می‌مونم.
‫باهاش تلفنی صحبت می‌کنم.
‫باشه.
‫منو صدا کردی، قربان؟
‫آه، طوبا.
‫یه مریض اون اتاق بغلیه.
‫می‌بریمش به اتاق بالا.
‫بابا؟
‫آقا، چه بلایی سر بابام اومده؟
‫مشکلش چیه؟
‫نمی‌فهمم.
‫آروم باش، عزیزم.
‫نمی‌دونستم بابات بود.
‫او سکته قلبی کرد، ولی حالش خوبه.
‫چیزی برای نگرانی نیست.
‫باشه؟
‫بیا بریم تو.
‫بابا؟
‫اولین نفری بود که وقتی اومد بیرون رفت؟
‫خودش تنها بود، نگران نباش.
‫بیا، کمکم کن.
‫بیا باباتو ببریم تو اتاق.
‫مواظب خودت باش تو راه.
‫مثل یه فرشته خوابیده.
‫چند تا از موجودات اتاقت رو اینجا آوردم.
‫منظورم اوناییه که دوستت دارن.
‫البته، می‌تونی اون‌ها رو طبق حال و هوات تغییر بدی.
‫اگه بخوای، می‌تونیم یه تخت اینجا برای اجه بذاریم.
‫اونایی که اسباب‌بازی دارن.
‫اونایی که می‌خونن.
‫نیازی نیست.
‫ما موندنی نیستیم.
‫پسرم، هر چقدر که بخوای می‌تونی بمونی.
‫آسیه، تو هم یه کم استراحت کن، عزیزم.
‫حتی اگه بخوایم هم نمی‌تونیم با تو راحت باشیم.
‫پس به خودت فشار نیار.
‫منم همینطور فکر می‌کنم.
‫بذار بچه‌ها یه کم استراحت کنن، باشه؟
‫بچه‌ها رو خفه نکن.
‫آسیه، یه مقدار دارو تو این کیف برای اجه گذاشتم.
‫اگه تب کرد، یه دوز دارو بهش بده و سریع بهم زنگ بزن، باشه؟
‫باشه.
‫همه چی درست می‌شه.
‫نگران نباش.
‫باشه؟
‫ممکنه یه کم طول بکشه، ولی همه چی درست می‌شه.
‫بیا، به من گوش کن.
‫اگه چیزی لازم داشتی، بدون معطلی بهم زنگ بزن.
‫نگرانم نکن.
‫برو دیگه، بجنب.
‫چه خبر شده؟
‫منظورت چیه، چه خبره؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫چرا داری بچه‌ها رو به یتیم‌خونه می‌بری؟
‫ببین، بی‌خودی جوگیر نشو.
‫بچه‌ها رو فشار نده، باشه؟
‫اونا برای یه مدت اومدن.
‫اونا رو آوردم اینجا چون مجبور بودم.
‫حالا چی شده؟
‫چرا داری می‌خندی؟
‫چی خنده‌داره؟
‫گفتی چون مجبور بودم.
‫وقتی افتادی تو دریا، مار رو بغل کردی؟
‫چی شده؟
‫پس قبول داری که مار هستی.
‫آفرین!
‫یک روشن‌گری عالی.
‫یه پیشرفت عالی برات.
‫گفتم اون چی گفت که اشتباه بود.
‫منظورم اینه که نباید اینقدر چیزها رو قاطی کنیم؟
‫به هر حال، بیا برگردیم به موضوع اصلی‌مون.
‫تو از اول اینو به من می‌گفتی.
‫چی شده؟
‫برو پایین.
‫برو.
‫اومدن اینجا... ...حالت رو بهتر نکرد، نه؟
‫نه.
‫تقصیر من نیست.
‫درستش می‌کنم.
‫ولی متاسفم.
‫تقصیر منه.
‫آسی... ...تو کاری نکردی که بخوای معذرت‌خواهی کنی.
‫دیروز، امروز...
‫من معمار همه دردسرهایی هستم که باید باهاشون روبرو بشی.
‫اغراق نکن.
‫داری اینو میگی که باهات ازدواج نکنم؟
‫دارم اینو بهت می‌گم که مردی رو که قراره باهاش ازدواج کنی بشناسی.
‫با اینکه آدم مزخرفیه، ولی دوستش دارم.
‫تو قشنگ‌ترین چیزی هستی که می‌تونه توی این دنیا برام اتفاق بیفته.
‫من فقط می‌خوام تو خوشحال باشی.
‫مهم نیست چی بشه، لطفاً تنهام نذار.
‫باشه؟
‫من همیشه با تو خوشحالم.
‫چرا باید ترکت کنم؟
‫می‌دونی اون یارو اول فیلم؟
‫او دروغ گفت و همه رو تحریک کرد.
‫منظورم اینه که حتی وقتی دارم با تو حرف می‌زنم، اعصابم داغونه.
‫خدا رو شکر، مردم می‌فهمن چه خبره.
‫منظورم اینه که داریم اون یاغی رو گروگان می‌گیریم.
‫این جواب می‌ده؟
‫اون خیلی دروغگوئه.
‫اون آدم خیلی بدجنسیه.
‫من از این مرد همه چی انتظار دارم.
‫می‌ترسم بچه‌ها رو معذب کنه.
‫نگران نباش.
‫وقتی من اینجا تو خونه‌ام هستم، هیچ‌کس نمی‌تونه بهشون دست بزنه.
‫این پدر آسیله.
‫حال اون چطوره؟
‫حالِش خوبه؟
‫اون از اون وضعیت خطرناک جون سالم به در برد.
‫ما یه مدت نگهش می‌داریم تو بیمارستان برای چک‌آپ.
‫خوبه.
‫وقتی برسم بیمارستان باهاش خوش می‌گذرونم.
‫هر چی که باشه، ما اهداکننده‌اش می‌شیم.
‫نه، نکن.
‫نکن.
‫او قبلاً ما رو به زور قبول کرده.
‫نباید تو رو ببینه و ناامید بشه، باشه؟
‫تو اینجا پیش بچه‌ها بمون.
‫نذار بریزن بیرون.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه بدون اجازه من به خونه‌ام بیاد.
‫اگه خودش بود، بهت خبر میدم.
‫نگران نباش.
‫من به کمکت نیاز دارم، سرهان.
‫من توی یه موقعیت خیلی سخت گیر کردم.
‫اِم... داشتم می‌رفتم.
‫متاسفم.
‫اِه، هانده.
‫هنده، صبر کن.
‫هنده.
‫لطفاً وایسا.
‫این چیزی که فکر می‌کنی نیست.
‫چیزی تو ذهنم ندارم.
‫میشه لطفاً بری؟
‫مامان، پسر و نوه‌ام اینجان.
‫اونا تو دردسر افتادن.
‫اونا پیش من پناه گرفتن.
‫نِسلیهان اومده بود که اونا رو بیاره.
‫می‌دونی، وقتی پای خانواده وسطه... حساب و کتاب رو باید بذاری کنار.
‫عزیزم.
‫خانواده از هر چیز دیگه‌ای مهم‌تره.
‫من به خاطر یه مسئله خانوادگی اومدم پیشت، ولی... ببین، تو دردسر افتادی، عزیزم.
‫موضوع چی بود؟
‫بهم بگو.
‫هنوز خونه نیومدم.
‫اون نیومد.
‫می‌ترسم بلایی سر یامان بیاره.
‫می‌دونی چقدر از ما بدش میاد.
‫نگران نباش.
‫یامان هیچ‌وقت به یه آدم بی‌گناه این‌جوری آسیب نمی‌زنه.
‫هرگز فکر نمی‌کردم که درباره‌اش چیزی خوب بگم، ولی... راست میگن، شجاع رو می‌کشن.
‫می‌فهمم یامان کجاست.
‫باشه، باهاش حرف می‌زنم ببینم چی میشه.
‫آناند.
‫درباره یامان چی میگه؟
‫چی ازت پرسید؟
‫این از کجا اومد؟
‫شنیدم.
‫منظورم اینه که نشنیدم.
‫لب‌هاش رو دیدم.
‫پس شروع کردی به خوندن لب‌ها، درسته؟
‫او نگفت یامان، گفت امان.
‫چه خنده‌دار.
‫سرهان، چی گفت؟
‫باشه، می‌رم ازش می‌پرسم.
‫باشه، باشه.
‫ببین، اون یامان رو دوست نداره، باشه؟
‫اون نمی‌خواد اونو ببینه.
‫نمی‌خواد اونو تو بیمارستان ببینه.
‫خیلی سوال درباره بیمارستان دارم.
‫یامان فقط یکی از اون‌هاست.
‫واقعاً؟
‫باشه.
‫وقتی اومد و چیزی درباره پسرم بهت گفت، بهش بگو آروم باشه.
‫چون به زودی دیگه همچین مشکلی نخواهد داشت.
‫چون می‌خوام اون بیمارستان رو از دستش دربیارم.
‫تو توی یه دنیای خیالی زندگی می‌کنی.
‫چنین چیزی اتفاق نمی‌افته.
‫اگه تو میگی، می‌برمت به اون بیمارستان.
‫پس میرم خونه‌مو بگیرم.
‫فروخته شده، ولی مشکلی نیست.
‫من هنوزم می‌خوام خونه‌ام رو بگیرم.
‫و می‌دونی بهترین قسمت این چیه، سارا؟
‫وقتی دارم این کارو یکی یکی انجام میدم، تو شاهد خواهی بود.
‫اگه چیزی درباره بچه‌ها بود، بهم زنگ بزن.
‫رد نکن.
‫اگه قراره همون سوال رو ازم بپرسی، جواب متفاوتی بهت نمی‌دم.
‫من رُیا رو نکشتم.
‫من رو در رو باهاش نشدم.
‫سوار ماشینش نشدم.
‫من مسئول هیچ چیزی که براش اتفاق افتاد نبودم، یامان.
‫چرا منو زدی؟
‫فکر کردم دزدی.
‫بعدش که داشتی فرار می‌کردی، صورتت رو دیدم.
‫باشه.
‫چرا بهم نگفتی که منو زدی؟
‫چرا طوری رفتار کردی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده؟
‫شاید چون نمی‌دونم مشکل تو چیه.
‫مگه ممکنه به خاطر این باشه که دیوونه‌ای؟
‫چه آدم نرمالی همچین کاری می‌کنه؟
‫چرا دارم اینو بهت می‌گم؟
‫من نجاتت دادم.
‫اگه به اون انبار رفته بودی، می‌دونستی چه بلایی می‌تونست سرت بیاد؟
‫بذار بگیم همه چی همون‌طور که تو گفتی اتفاق افتاد.
‫من مسئول همه چیزم.
‫چرا بهت کمک کردم؟
‫هر چی سرم اومد، به خاطر این بود که به تو کمک کردم.
‫اگه هنوز حرفمو باور نداری، ببرش پیش پلیس.
‫بسپارش به من.
‫مادرت یا اسکندر.
‫اون کسی که می‌خواد تو رو بسوزونه.
‫اون قاتل رویاست.
‫خدا رو شکر که می‌فهمی.
‫باشه.
‫بزن بریم.
‫بیا تحویلشون بدیم به پلیس.
‫پلیس نمی‌تونه مشکل من رو حل کنه.
‫منظورت چیه که پلیس نمی‌تونه مشکل منو حل کنه؟
‫یامان، می‌خوای چیکار کنی؟
‫بیا صحبت کنیم.
‫ولی اول تو آروم باش، باشه؟
‫منتظرت تو خونه‌ام.
‫بکیر عمو، حالت خیلی خوبه.
‫قراره یه مدت اینجا مهمونمون باشی.
‫استاد هم الان میاد.
‫خدا بد نده.
‫ممنون.
‫چه خبر، بابا؟
‫حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫نگران نباش.
‫اوه، خدا رو شکر.
‫منو در جریان بذار.
‫می‌دونی که نمی‌تونم برم داخل.
‫من اینجام.
‫نگران نباش.
‫توبا!
‫دخترم!
‫مامان!
‫دخترم!
‫بابا!
‫بابات چطوره؟
‫حالش خوبه؟
‫اون خوبه، آروم باش.
‫اون خوبه.
‫مامان، داداشت زنگ زد.
‫دویدم اومدم.
‫بهت گفته بودم که می‌ریم، مگه نه؟
‫نه، مامان، اشکالی نداره.
‫نگران نباش.
‫توبا، ببین، اون درباره تو فهمیده.
‫ببین، به خاطر همینه که اینطوریه.
‫خدای من، خدای من، دخترم، تو چه دختر بزرگی شدی!
‫مامان، هیچ‌کس منو ندید.
‫واقعاً، تقصیر من نیست.
‫بیا، من می‌برمت.
‫ببین، داداشم باهامه.
‫بیا تو، اون همه چیز رو بهت می‌گه.
‫مامان؟
‫پسرم؟
‫بابا؟
‫من خوبم، نگران نباش.
‫پس خودتو جمع و جور کن و بیا داخل.
‫بیا دیگه.
‫حالت خوبه؟
‫بابا و داداشم اینجان.
‫تو رو دیدن؟
‫نه، من بلافاصله خودمو انداختم اینجا.
‫باشه، تو همین‌جا بمون.
‫ببخشید، ترسوندمت؟
‫در زدم.
‫نه، نه، تو برو داخل.
‫در رو ببند، باشه؟
‫راستی، کجا بودی؟
‫فکر کردم یه مدت نمیای.
‫کی به من زنگ زدی و من نیومدم؟
‫خب، باید برم الان.
‫متاسفم.
‫نه، هیچ جا نرو.
‫ببین، الان گیر می‌افتی.
‫چی شده، ریا؟
‫مشکلی هست؟
‫کسی یا چیزی اذیتت می‌کنه؟
‫آیا به خاطر همین بود که ترسیدی وقتی من اومدم؟
‫نه، این یه موضوع دیگه‌ست، جسور.
‫هیچ‌کس مزاحم ما نیست یا چیزی نمی‌گه.
‫توبا، نرو.
‫بعداً می‌ری.
‫اونا پایین منتظرن.
‫قبل از اینکه اسمم رو اعلام کنن، میرم.
‫باشه.
‫بیا.
‫اعتماد.
‫داری با خودت چیکار می‌کنی؟
‫چرا به من نمی‌گی؟
‫من انجامش می‌دم.
‫من انجامش دادم.
‫تموم شد، عزیزم.
‫تموم شد.
‫یا خدا.
‫و تو خیلی سرت شلوغه.
‫چطوری می‌خوای همه رو بزرگ کنی؟
‫همه رو من بزرگ می‌کنم، باشه؟
‫من نمی‌دونم که می‌دونی تنها نیستی؟
‫می‌دونم.
‫یک لحظه هم نمی‌تونم از ذهنم بیرونش کنم.
‫می‌دونی به چی فکر می‌کنم؟
‫بذار این مشکلات تموم بشن.
‫بعدش می‌تونیم بریم یه جای خلوت.
‫ما حتی این شوخی رو هم نساختیم، می‌دونی؟
‫آره، باشه.
‫بی‌خیال شوخی شو.
‫ما حتی یه شام رمانتیک هم نداریم.
‫درسته.
‫حتی نمی‌تونم شوهرمو عاشقانه بغل کنم.
‫ولش کن، ولش کن، ولش کن.
‫قول می‌دم بهت.
‫ادامه می‌دیم از جایی که قطع کرده بودیم.
‫باشه؟
‫دارم می‌رم کلانتری.
‫قراره برم یامان رو ببینم.
‫منم میام.
‫نه، نه، نه.
‫تو نمیای.
‫چرا؟
‫نمی‌خوام دوباره با اون آدما ملاقات کنی.
‫بازم یه چیز بد میگن.
‫نمی‌تونم تحمل کنم.
‫من اینجام!
‫نمی‌تونم تحملش کنم.
‫نمی‌تونم.
‫باشه، پس منو ببر بیمارستان.
‫باشه؟
‫باشه.
‫می‌رم کیفم رو از بالا بردارم.
‫چه خبر؟
‫دکتر، یه مشکلی داریم.
‫چه مشکلی؟
‫فوریه.
‫باید بیای.
‫قبلاً بهت گفتم.
‫من هیچ کاری با تو ندارم.
‫بیا دیگه.
‫داداش، خواهش می‌کنم.
‫ببین، ما خیلی همدیگه رو دوست داریم.
‫وضعیت خیلی بحرانیه.
‫اومدی، اومدی.
‫وگرنه اون مرد می‌میره.
‫پس ببرش بیمارستان.
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫نه، داداش.
‫نه به بیمارستان.
‫اونا دشمن دارن.
‫هر لحظه ممکنه شلیک کنن.
‫اگه زنده باشه، همونجا بهش شلیک می‌کنن.
‫داداش، اون داره می‌میره.
‫کمکش کن.
‫پس برو یه دکتر دیگه پیدا کن.
‫من تنها دکتری هستم که می‌شناسی؟
‫هست.
‫نگران نباش، تازه‌کار.
‫اون یه دانش‌آموزه.
‫اون جراحه، ولی به سینه‌اش تیر خورد.
‫می‌تونیم از پسش بربیاییم.
‫پس برو بیمارستان.
‫از وقتی که اینقدر دوسش داری، نذار زیر پله‌ها کار کنه.
‫و به کار خودت کار نداشته باش.
‫قبلاً بهت گفته بودم.
‫هیچی از من گیرت نمیاد.
‫آماده‌ام.
‫بزن بریم.
‫این‌ها کیا هستن؟
‫دارن می‌زننت؟
‫نه، نه، خواهر.
‫چرا باید منو چاقو بزنن؟
‫این بچه‌ها از ایستگاه من هستن.
‫اومدن بپرسن اگه چیزی لازم دارم.
‫بهشون گفتم که عجله داریم.
‫اونا الان دارن میرن.
‫متاسفم.
‫من اشتباه فهمیدم.
‫متاسفم.
‫بیا داداش.
‫مرسی.
‫ممنون داداش.
‫من هیچی نمی‌خوام.
‫بیا دیگه.
‫همه چیز رو گرفتی؟
‫من انجام دادم.
‫کلیدها؟
‫باشه؟
‫همه چی رو به راهه؟
‫بله.
‫بدو، دیر نکنی.
‫چرا اینقدر عجیب رفتار می‌کنی؟
‫چرا دارم عجیب رفتار می‌کنم، عزیزم؟
‫نمی‌دونم، به نظرم با اون مردها هم عجیب رفتار می‌کردی.
‫واقعاً؟
‫بله.
‫نه، عزیزم.
‫بیا بریم.
‫با این مواد یه سوپ خوشمزه میشه؟
‫ولی سالمه.
‫می‌دونی وقتی بچه بودم، والدینم برام چی می‌آوردن؟
‫باید یه ویدیو ببینم.
‫بله.
‫باشه.
‫خب، بزن بریم.
‫می‌خوام یه سوپ فوق‌العاده برات درست کنم.
‫بابا.
‫چی گفتی؟
‫گفتی بابا؟
‫برات بهترین سوپ دنیا رو درست می‌کنم.
‫قول می‌دم.
‫اول هویج‌ها رو خرد کنیم.
‫بعدش... اوه، مامانمون اینجاست.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫سوپ.
‫تو؟
‫تو و سوپ؟
‫بله.
‫پدرش برای دخترش سوپ درست می‌کنه... ...و دخترش نگاهش می‌کنه.
‫صبر کن، نکنه به ما حسودی می‌کنی؟
‫نه، فقط می‌ترسم اِجه رو مسموم کنم.
‫یه سرآشپز حرفه‌ای جلوتونه.
‫لطفاً احترام بذار.
‫یه سرآشپز حرفه‌ای داره با یه ویدیو سوپ درست می‌کنه.
‫از اینجا برو.
‫این چیه؟
‫بلید.
‫باید با تبر می‌بریدیش.
‫اشکالی نداره.
‫یعنی چی که دختر رو ببری و تو خونه حبسش کنی، یامان؟
‫داری کارهای احمقانه‌ای می‌کنی.
‫هانده اومده اینجا.
‫اون بهت شک داره.
‫داری همه‌چیز رو خراب می‌کنی.
‫نگران نباش.
‫همه چیز تحت کنترلم هست.
‫چرا داری همه کارها رو تنهایی انجام می‌دی؟
‫بهم بگو.
‫خانواده‌اش دنبال دختره می‌گردن.
‫اگه پیداش کنن، حقیقت معلوم میشه.
‫اون طرف ماست.
‫منظورت چیه؟
‫مطمئنی؟
‫ببین، این خانواده مثل یه سیاه‌چاله‌ست.
‫نذار تو رو زمین بزنه.
‫نذار تبدیل به بازی بشه.
‫حتی اگه بازی هم باشه، ما بازی می‌کنیم.
‫ما دیگه به آخر همه چیز رسیدیم.
‫زمان زیادی نمونده تا همه چی حل بشه.
‫دیگه فرصتی برای اشتباه کردن نداریم.
‫به آخرش رسیدیم.
‫ببین، من می‌خوام هر چه زودتر پسرم رو ببینم، باشه؟
‫لطفاً اشتباه نکن.
‫دارم قطع می‌کنم.
‫تو بودی، دختر؟
‫ترسوندیم.
‫چی شد؟
‫حوصله‌ات سر رفته؟
‫نوه زیبای من.
‫خودتو به آب و آتیش زدی؟
‫نگران نباش، یه دوستی به ذهنت میاد، می‌دونی؟
‫اسمش جان هست.
‫اون یه کم از تو بزرگتره.
‫اون میشه داداش بزرگت.
‫هردوتون رو تو این استخر می‌شورم.
‫ما یه خانواده خیلی خوشحال خواهیم بود.
‫همه‌مون اینجا با هم زندگی می‌کنیم.
‫تو، می‌تونی، من، پدرت.
‫خیلی داری رویاپردازی می‌کنی.
‫خوبه که آدم رویا داشته باشه.
‫فکر کنم تو هم باید امتحانش کنی.
‫تمام رویا‌هام... ...الان بر اساس دروغ هستن.
‫منظورت چیه؟
‫خانواده یه نفرین‌ه.
‫این از کارایی که قبلاً انجام دادی شروع میشه.
‫اگه می‌خوای، موضوع رو ببند، باشه؟
‫بیایید وقتی نوه‌ات اینجاست، درباره این چیزها صحبت نکنیم.
‫چرا؟
‫اون الان یکی از ماست.
‫ببین، اون ارباب منه.
‫و من شاگردش هستم.
‫نظرت چیه؟
‫هر چی بیشتر می‌گم مثل تو نیستم، بیشتر دارم راه خودمو گم می‌کنم.
‫ببین، من شاهکار توام.
‫به همین خاطر دیگه نمی‌تونم خواب ببینم.
‫من یه ناامیدی بزرگم.
‫برای زنی که عاشقشم.
‫مادرت دنبالت می‌گشت.
‫گفتی، ببین، نمی‌خوام برای همه اینا معذرت‌خواهی کنم.
‫حتی فکر کنم به اندازه کافی آرومم.
‫می‌خواستی منو بزنی.
‫غش کردی.
‫بیهوش بودی.
‫تو تمام شب تو اون اتاق موندی.
‫این حالت آرام توئه؟
‫باشه.
‫بزن بریم.
‫یکم آروم بگیر.
‫پس می‌شینیم و حرف می‌زنیم، باشه؟
‫از این به بعد، با هم حرکت می‌کنیم.
‫نه.
‫از این به بعد هیچ کاری باهات ندارم.
‫ولی ما حرف زدیم.
‫ما توافق کردیم.
‫که از این به بعد با هم پیش بریم.
‫دارم بهت می‌گم، از حالا به بعد دیگه باهات کاری ندارم، یامان.
‫تو دیگه تو زندگی من نیستی.
‫از اینجا برو.
‫تو دیوونه‌ای.
‫ببین، در رو باز کن.
‫دیوانه.
‫تو دیوونه‌ای.
‫کلیدها رو بده.
‫کلید رو بده!
‫اول باید یه نقشه بریزیم.
‫چه نقشه‌ای؟
‫چه نقشه‌ای می‌خوایم بکشیم؟
‫درباره اینکه چطوری می‌خوای مادرم یا عمو اسکندر رو بکشی؟
‫حتی اگه مادرم قاتل باشه، نمی‌ذارم بکشی‌اش، یامان.
‫چون اون تنها خانواده‌ایه که تو زندگیم دارم.
‫من می‌رم، خودم تسلیم می‌شم، ولی به خاطر تو اون رو قربانی نمی‌کنم.
‫کلید رو بده.
‫اگه جای من بودی، چی فکر می‌کردی؟
‫تنها چیزی که الان دارم بهش فکر می‌کنم اینه که اگه کلید رو بهم ندی، با تمام توانم جیغ می‌کشم.
‫کلید رو بده.
‫من می‌گم.
‫کمک!
‫ولی یه دقیقه صبر کن، برم کیفمو بیارم.
‫آره، بابا.
‫دارم می‌رم کلانتری یمن‌بی.
‫بیا اینجا.
‫باشه.
‫دارم میام.
‫چه خبر؟
‫چی می‌خوای؟
‫هیچی.
‫داشتم از اینجا رد می‌شدم.
‫فکر کردم می‌تونیم یه گپی بزنیم و درباره ایروبیک صحبت کنیم.
‫مگه دیوونه شدی؟
‫می‌دونی چرا اینجام؟
‫به خاطر تو، منم به دردسر افتادم.
‫فیدان همه جا دنبالته.
‫ازم آدرس خونه دکترم رو خواست.
‫اگه بگی نمی‌دونم چی؟
‫نه، گفتم که می‌دونستم.
‫حتی گفتم که تا دم در می‌رسونمت.
‫همین رو گفتم.
‫دیگه چی می‌تونم بگم؟
‫ببین، فیدان پیدات می‌کنه.
‫مادر دختره از زندان آزاد شده.
‫اون بچه‌ت رو می‌خواد.
‫فیدان بچه رو ازت می‌گیره.
‫خودم یه راهی پیدا می‌کنم، رامون.
‫پسرم، چطوری می‌خوای از پسش بر بیای؟
‫نمی‌تونی بچه‌ی الالم رو فقط به خاطر اینکه خواست، بگیری.
‫او می‌گه، بچه‌ام رو بده.
‫خودم درستش می‌کنم.
‫به‌علاوه، خانواده بهتری هم داره.
‫اون جایی که هست خوشحاله.
‫پس به مامانش همینو میگی.
‫ببین، من فیدان رو آزاد کردم.
‫اون ولم نمی‌کنه.
‫اون یه روز دیگه برمی‌گرده.
‫پسرم، چی بگم؟
‫قراره چیکار کنم؟
‫اگه اصرار کنه، می‌بریمش دکتر.
‫ما یه مدتیه اینجاییم.
‫ولی مواظب باش.
‫مادرم نباید اونجا باشه.
‫یا نمی‌دونم، بگو رفتن، فرار کردن، بگو یه چیزی تغییر کرده.
‫نگاه کن به خودت.
‫داری واقعاً اونو تبدیل به یه نمایش می‌کنی.
‫لازم نیست برات سخت باشه.
‫منظورم اینه که، خب... منظورم اینه که من یه استعداد ذاتی دارم، البته.
‫یعنی خدا نکنه.
‫منظورم اینه که نمی‌خوام مثل آدمای در حال مرگ حرف بزنم، ولی... ...یه بار توی دبستان توی یه بازی شرکت کردم.
‫نگاه کن.
‫نمایش تموم شد.
‫تشویق.
‫تو زندگی واقعی سخته، ولی نمی‌تونی اینجوری بازی کنی.
‫و می‌دونی، شخصیت من خیلی بده.
‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫باشه.
‫ببین، یه بار بهت فرصت می‌دم که نقش منو بازی کنی.
‫باشه؟
‫نصیحت یه خواهر برای آخرین بار.
‫به خاطر خدا، خودتو جمع و جور کن.
‫مشخصه که عقلت درست کار نمی‌کنه.
‫اصلاً نمی‌تونی به سلامتی‌ات فکر کنی.
‫پسرم، این دیگه آخرشه.
‫حتی اگه فقط به تو آسیب بزنه، آسی نابود می‌شه.
‫مگه نمی‌بینی؟
‫باشه، من انجامش می‌دم.
‫تو کاری رو که می‌گم انجام بده.
‫به محض اینکه تونستم بهت زنگ می‌زنم.
‫خدافظ.
‫باشه.
‫آقای بکیر، من به توبا چیزی نگفتم.
‫نمی‌خواستم توی مدرسه نگران بشه.
‫آقای بکیر، گلوت درد می‌کنه؟
‫خواستن توانستن است.
‫درسته، بابا؟
‫چطور دوباره عاشق اون پسره شدی؟
‫به آدمای دور و برت دروغ گفتی.
‫تو عروسکش هستی؟
‫ها؟
‫آیا لازم است به هر چیزی که می‌گویی باور داشته باشی؟
‫آدم.
‫بذار بابات یه کم استراحت کنه، پسرم.
‫پسره همسایه اومد خواهرم رو نجات بده.
‫این شارلاتان آدم درستی نیست بابا، و این همش نیست؛ اگه به این حقه‌باز گوش بدی، یکی یکی بچه‌هاتو از دست میدی.
‫دهنت رو باز کن، اجه.
‫بیا دیگه.
‫کی قراره برنده بشه؟
‫کی قراره ببره؟
‫بیا، دهنتو باز کن.
‫اچه برنده شد، دیدی؟
‫اوه، اجا، اوه.
‫تو درست مثل پدرت هستی.
‫درست مثل اون.
‫نمی‌تونی فقط با یه بچه انجامش بدی.
‫بهتره اگه یه دونه دیگه داشته باشی.
‫چرا؟
‫مشکل داشتن فقط یه بچه چیه؟
‫این به خاطر این نیست که اونا خوبن.
‫منظورم اینه که اگه اون یه برادر داشت، بد می‌شد؟
‫اما بینشون هیچ تفاوت سنی‌ای نخواهد بود.
‫حداکثر یکی دو سال.
‫وگرنه با هم کنار نمیان.
‫و برای تو هم سخت خواهد بود.
‫فکر کنم نباید زیادی خودت رو باز کنی.
‫بلافاصله بعد از عروسی.
‫منظورم اینه که ممکنه دوقلو باشن، البته.
‫مثل آلاز و چاغلا.
‫ای خدا.
‫باشه، باشه.
‫نگران نباش.
‫خودم درستش می‌کنم.
‫خودم درستش می‌کنم، باشه؟
‫به چیزی که می‌گم فکر کن.
‫چیکار کردی؟
‫دستت رو بریدی؟
‫چیکار کردی؟
‫نه، چیزی نیست.
‫درگیرش نشو.
‫باشه.
‫بذار ببینم.
‫یه جورایی مثل یه مهمون برای دخترشه.
‫ولی این طبیعیه.
‫از دستش عصبانی نشو.
‫قضاوتش نکن.
‫بهش زمان بده.
‫با گذشت زمان بهتر می‌شه.
‫اما معلومه که اگه بیشتر برای دخترش به آشپزخونه بره، خیلی هم بد نیست.
‫اون نمی‌ذاره کار آشپزخونه رو خراب کنی.
‫چرا؟
‫وقتی بچه بودیم همیشه تو آشپزخونه بودی.
‫او یه دکتر ایده‌آلیست بود، درست مثل شغل مادرت.
‫در واقع، بعضی روزها... ...فقط توی اتاق عمل می‌موند.
‫اونقدر هم شورشی نبود، پسر.
‫تو قبلاً خیلی به مادرمون اهمیت می‌دادی.
‫برای همین با بهترین دوستت بهش خیانت کردی، درسته؟
‫راسته که یه بچه‌ به این بزرگی تو گلویش گیر کرده، دورای کوچولو؟
‫نمی‌شنوی چی میگن؟
‫دخالت نکن.
‫او می‌شنوه، افسوس.
‫باشه؟
‫او می‌شنوه.
‫فکر کن داری به اجه کمک می‌کنی، باشه؟
‫بله.
‫اول از همه بیا این سیب‌ها رو به تکه‌های کوچیک خرد کنیم.
‫آره، مثل این.
‫کوچیک، کوچیک.
‫یخچال رو باز کن.
‫بازش کن.
‫کشوی دوم رو باز کن.
‫بشقاب‌ها توی کشوی دوم هستند.
‫درش بیار.
‫این رو برای اجا خریدم.
‫بعداً برای اجه می‌خرمش.
‫دیدی؟
‫اوه، عزیزم.
‫چاگلا عاشق میوه و ماست بود.
‫اما تو چی؟
‫چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫تو نتونستی تو زندگی غذا بخوری.
‫خیلی لجباز بودی.
‫خیلی بد شد.
‫مادرت ناراحت بود.
‫چون پسرت نتونست ویتامین‌ها رو بگیره.
‫داشت سعی می‌کرد قاشق رو بذاره تو دهنت.
‫لطفاً، پسرم، بخورش.
‫دهنت رو باز کن.
‫بعدش می‌خوردیش.
‫یه روز، یادم نمی‌ره، بشقاب رو دستم گرفتم.
‫ازت گرفتمش.
‫گفتم باشه، نمی‌خوری.
‫گفتم بگیرش.
‫گفتم ولش کن.
‫گفتم نخور.
‫یکم صبر کردی.
‫بعدش خودت تنهایی رفتی.
‫سعی کردی به بشقاب برسی.
‫بعد مادرت آوردش و بهت داد.
‫همه چیز رو توی بشقاب تموم کردی.
‫مادرت نمی‌تونست باور کنه چی می‌بینه.
‫او اصلاً نمی‌تونست باور کنه.
‫مامانم چی؟
‫اون چه جور بچه‌ایه؟
‫اونم مثل من لجبازه؟
‫نه.
‫اون هیچ تلاشی نکرد.
‫وقتی فهمیدی که اون پسرت نیست... ...چه احساسی داشتی؟
‫عصبانیت؟
‫نفرت؟
‫عشق؟
‫رحم؟
‫کدوم یکی؟
‫تو اونو مثل پسر خودت بزرگ کردی.
‫اگه اون خوک‌ها رو نخورده بودی و یامان غیب نشده بود... ...چه جور پدری می‌تونستی باشی؟
‫احساساتت عوض می‌شد؟
‫اونا این کارو نمی‌کردن.
‫من هنوز هم پدر اون بچه می‌بودم.
‫به هر حال، چرا الان داری اینو بهم می‌گی؟
‫چون دیگه چیزی برای صحبت باهات ندارم.
‫بله، میوه‌ها اینجان.
‫خوش اومدی، درین.
‫درین؟
‫کجایی؟
‫گوشی تو هم خاموشه.
‫خیلی نگرانم.
‫درین؟
‫چه خبر عزیزم؟
‫دخترت.
‫آره، خودمم.
‫من دخترتم.
‫اینقدر از من متنفری؟
‫درین، چی داری می‌گی؟
‫در موردش حرف زدیم.
‫دارم هر کاری می‌کنم که همه چیز رو پشت سر بذارم.
‫کافیه!
‫دیگه بازی در نیار.
‫سعی کردی قتل رویا رو گردن من بندازی تا همه چیز رو پشت سر بذاری؟
‫مامان، واقعاً اینقدر از من متنفری؟
‫کدومو می‌خوای؟
‫این یکی؟
‫لطفاً متن زیرنویس را برای ترجمه ارائه دهید.
‫موز می‌خوای؟
‫متاسفانه.
‫آلاس، چی شده؟
‫مشکلت چیه؟
‫هیچی.
‫یه چیزی هست، وای.
‫من تو رو اونقدر خوب می‌شناسم که اگه چیزی رو ازم قایم کنی، نمی‌فهمی.
‫آیا به خاطر چیزهایی که از هم پنهان کردیم، غرورمون، باورمون، به این وضعیت نرسیدیم؟
‫ببین، می‌تونیم حرف بزنیم، می‌تونی بهم بگی.
‫ما قراره ازدواج کنیم.
‫نمی‌خوام بینمون هیچ رازی باشه.
‫من نمی‌خوام چیزی رو ازت پنهون کنم.
‫اگه چیزی هست، الان بهم بگو.
‫خودت و منو توی مسیری که برگشتی نداره نذار.
‫میشه بهم بگی چه خبره؟
‫مطمئنم که توی فکر و خیالم نیستم.
‫اما متاسفانه جواب نداد.
‫من هنوز زنده‌ام، مامان.
‫چی؟
‫یعنی چی؟
‫انکارش نکن.
‫روزی که تو یمن تله گذاشتیم، شنیدم داشتی با عمو اسکندر حرف می‌زدی.
‫چی شنیدی مگه؟
‫عمو اسکندر وقتی گفت... ...باید قبل از اینکه یامان شروع کنه به چرت و پرت گفتن درباره رویا، کار لازم رو انجام بدیم، چی می‌خواست بگه؟
‫و چرا بدون اینکه اعتراضی کنی به حرفش گوش دادی؟
‫چون گفتی یامان داشت چرت و پرت می‌گفت.
‫فکر نمی‌کنی داره چرت و پرت می‌گه؟
‫گذاشتن دستگاه شنود، دزدکی وارد خونه‌مون شدن... و به خاطر اون ماشین مسخره ما رو به قتل رویا متهم کردن.
‫خب، تا کجا حاضری برای انجام کارهای ضروری پیش بری؟
‫توهین کنی، بری پیش پلیس، دار بزنی، قطع کنی، بکشی، چی؟
‫دیوانه!
‫و حالا داری چرت و پرت می‌گی.
‫اون پسر مشکل ذهنی داره و تو رو زیر پر و بالش گرفت.
‫واقعاً؟
‫آیا به همین دلیل وسایلم رو توی ماشین رویا توی هوردالیک گذاشتی؟
‫تو سعی کردی قتل رویا رو گردن من بندازی.
‫نه وسایلش... ...نه ماشینش.
‫نوبت منه که سوال بپرسم... و فقط یه سوال هست که کنجکاوم جوابشو بدونم.
‫کدومتون رُیا رو کشتین؟
‫تو؟
‫عمو اسکندر؟
‫یا شما دوتا با هم بودید؟
‫دیلی، عقلتو از دست دادی.
‫می‌خوام بفهمم چی رو داری قایم می‌کنی و دنبال چی هستی.
‫دیوانه!
‫رها کن!
‫مگه دیوونه شدی؟
‫دیوانه!
‫دلی، لطفاً آروم باش.
‫فقط می‌خوام بدونم چه خبره.
‫چرا؟
‫چی می‌خوای بدونی؟
‫برای گفتن دروغ‌های بیشتر؟
‫چیزی که می‌خواستم بشنوم رو شنیدم، مامان.
‫تو رویا رو تو این خونه نگه داشتی.
‫بعدش تو کشتیش.
‫با عمو اسکندر صحبت کردی.
‫همه چیز رو شنیدم، دارم بهت می‌گم.
‫و من هر چیزی که اینجا قایم کرده رو پیدا می‌کنم.
‫اغذیه‌فروشی.
‫حتی نمی‌دونستم اینجا یه گاوصندوق هست.
‫رمز عبور چیه؟
‫مامان، رمز این گاوصندوق چیه؟
‫بگو وگرنه به پلیس زنگ می‌زنم.
‫نمی‌دونم.
‫من حتی نمی‌دونستم اینجا یه گاوصندوق هست.
‫به من دروغ نگو!
‫نمی‌دونم.
‫شاید امروز تولدم باشه.
‫امتحانش کن.
‫تو.
‫اون می‌خواد حرکت کنه!
‫دیگه چیزی برای صحبت با تو ندارم.
‫امیدوارم همون چیزی باشه که دارم فکر می‌کنم.
‫درین؟
‫یامان... یامان راست می‌گفت.
‫قراره یه خواب ببینم.
‫دارم بهت می‌گم.
‫شما چه جور آدمایی هستین؟
‫شماها چه جور آدمایی هستید؟
‫داری ما رو گیج می‌کنی.
‫تو منو ازش دور نگه داشتی که یامان حقیقت رو نفهمه.
‫اومد منو بغل کنه چون من دخترش بودم.
‫من همه چیز رو باور کردم.
‫چی فکر می‌کردی؟
‫خدای من، چقدر احمق بودم.
‫با دقت به این ویدیو نگاه کن.
‫به صورت اون دختر نگاه کن.
‫اونو به عنوان یه خاطره گذاشتی.
‫تو اونو تو این خونه نگه داشتی.
‫تو اونو زندانی کردی.
‫واقعاً نمی‌تونم باور کنم.
‫این دیوونگیه.
‫تو دیوونه‌ای.
‫حالم به هم می‌خوره.
‫از هر دوتون بدم میاد.
‫من... من... داداش، اومد؟
‫داداش، بعد از انجام همه این کارا برگشت؟
‫وقتی برادر رویا رو بردی و اسم پسرش رو روش گذاشتی، داداشم برگشت، مامان.
‫من واقعاً دارم از تو بهتر می‌شم.
‫من از هر دوتاتون بهتر می‌شم، ولی دیگه تموم شد.
‫کاری که کردی باهات نمی‌مونه.
‫هر دوتاتون باید تاوانش رو بدین.
‫درین، خواهش می‌کنم.
‫میشه باهات صحبت کنم؟
‫چیزی برای صحبت کردن باهات ندارم.
‫از این به بعد، هر چی می‌خوای بگی، میری به پلیس می‌گی.
‫درین.
‫رها کن!
‫ممنون که تماشا کردید!
‫اگه شکایت کنیم، اون مجازاتش رو که حقشه می‌گیره، درسته؟
‫تو انجام دادی، اما... نه، نکن.
‫اما نمی‌دونم چطور باید بهت بگم.
‫چون توی اظهاراتش گفته بود که پدر آسی، ازمدیریه.
‫نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن.
‫اون روش رو پیدا کرد.
‫راهی نیست که این مرد رو بندازیم زندان؟
‫آلاس و آسی باید برن دفتر دادستانی و یه حکم منع بگیرن.
‫هی، هی، هی.
‫تا وقتی که تصمیم بگیرن اونو دور نگه دارن.
‫اگه فرار کنه، فرار کرده.
‫به‌علاوه، اگه تصمیم بگیرن دورش نگه دارن، چی می‌شه؟
‫وقتی که دوباره توی فکرش بیفته، دوباره می‌ره سراغ احسن.
‫نه، داداش، ببین.
‫دقیقاً مثل چیزی که پدرم گفت.
‫راهی نیست که این مرد رو بندازیم زندان؟
‫به فایل نگاه کردم.
‫شکایت‌های زیادی درباره کلاهبرداری، اخراج و استخدام کارگران کودک وجود داره.
‫حتی در مورد استفاده از خشونت علیه زنش.
‫خب؟
‫پس چرا داخل نیست؟
‫چرا دستگیرش نکردن؟
‫چون شکایت‌هاشون رو پس گرفتن.
‫بفرما.
‫چون تهدید هست، باج‌گیری هست، هرچی که دنبالش هستی هم هست.
‫می‌فهمم.
‫باید با این یارو طوری حرف بزنی که بفهمه.
‫پسرم، نگاه کن، رسیدیم به ایستگاه.
‫داریم با کمیسر سلجوقی صحبت می‌کنیم.
‫آیا ما بالاتر از قانون هستیم؟
‫از اونجایی که ما شکایتمون رو پس نمی‌گیریم... آسی آلاس میره و کارای لازم رو انجام میده.
‫درسته؟
‫بابا، این مرد یه راه دیگه پیدا می‌کنه.
‫اون همه چیز رو فهمیده.
‫علاوه بر این، نمی‌تونم همین‌جا بشینم و منتظر باشم که برادرام آسیب ببینن.
‫خوش به حالت.
‫آفرین پسر.
‫ادامه بده.
‫انگار یه چیزی برای از دست دادن دارم.
‫منظورت چیه؟
‫اون یعنی چی؟
‫نمی‌دونم.
‫همینطوری از دهنم پرید.
‫بیا تو.
‫مردی رو که اینجا آوردن تحت نظر توی خونه نگه دار.
‫داریم می‌ذاریم بره.
‫یامن.
‫پسرم.
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫یامن.
‫یامان، صبر کن.
‫بیا حرف بزنیم.
‫یامان، ولش کن بره.
‫بیا، بیا.
‫من تو رو نمی‌زنم.
‫بذار بره.
‫اون توی کلانتریه.
‫بیا اینجا.
‫فرار نکن.
‫بیا.
‫من نمی‌زنمت.
‫بیا.
‫بیا اینجا.
‫می‌دونی... پلیس!
‫مگه پلیس نیست؟
‫داری ۲۰ سال منتظر اومدن حسین می‌مونی؟
‫نمی‌تونستی یه دختر دیگه پیدا کنی که پسرت رو توی روستا نگه داره؟
‫تو نمی‌فهمی.
‫بشین.
‫یه جایی ببندش.
‫بیا اینجا، یه خبر برات دارم.
‫بیا اینجا.
‫بفرما.
‫پاس بده، پاس بده، پاس بده، پاس بده، پاس بده، پاس بده، پاس بده، پاس بده.
‫ببین، ببین، حقش بود.
‫چون سلچوک کومسر می‌پرسه، اگه تهدیدت کرده، مدرکی داری؟
‫وقتی هیچ مدرکی نیست، کار تمومه.
‫بزن بریم.
‫بابا، ببین، من اینو خیلی وقته دارم بهت می‌گم.
‫اما تو به من باور نداری، با من موافق نیستی.
‫حالا، مثلاً اگه ازم بپرسه... یامان!
‫حقش بود.
‫بیا اینجا، بیا.
‫بیا اینجا.
‫اگه کسی از خانواده‌ام سنگ بخوره، می‌فهمم کار تو بوده، باشه؟
‫دیگه نمی‌بینمت.
‫آروم باش.
‫دیگه اینجا نمی‌بینمت.
‫بیا دیگه.
‫الین.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدی از من شکایت کنی؟
‫می‌خوای ازم شکایت کنی؟
‫اگه می‌خوای ازم شکایت کنی، بفرما.
‫دنیا دور تو نمی‌چرخه.
‫به‌علاوه، من مثل تو با بازی‌ها سر و کار ندارم.
‫من مدرک دارم.
‫شواهد واقعی.
‫مدرک؟
‫چه مدرکی؟
‫کجاست؟
‫به من دست نزن.
‫همه رو به پلیس می‌دم.
‫بچه‌ها، چه خبره؟
‫من مدرکی علیه قاتل‌های رویا دارم.
‫اما یامان می‌خواد اول اونو ببینه... چون فکر می‌کنه از پلیس و قانون بالاتره.
‫اون به تاییدش نیاز داره.
‫داری چی میگی؟
‫قاتل رویا پیدا شد.
‫چه مدرکی؟
‫همش یه بازیه.
‫قاتل‌های واقعی امروز مشخص می‌شن.
‫اگه یامان اجازه بده، البته.
‫اوزر، بیا صحبت کنیم.
‫بجنب.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫داری راجع به کی حرف می‌زنی وقتی می‌گی قاتل‌های واقعی؟
‫مامانم و دایی اسکندر.
‫هر دوی ما یه خداحافظی خوب رو لایقیم، حاجی‌زور.
‫هیچ‌وقت از روزهای خوبی که با تو گذروندم پشیمون نمی‌شم.
‫همیشه با لبخند به یادت می‌افتم.
‫باید بگم، این پسر اولین عشق من بود.
‫برای هر دردی که بهت دادم... ...منو ببخش، چاغلا.
‫من همونی بودم که اشتباه می‌کرد و همونی که بی‌عیب بود.
‫منم اشتباهات خودم رو دارم.
‫منو ببخش.
‫به خودت آسیب نزن.
‫البته، تو هم اشتباه کردی.
‫تو سعی کردی بدترین قورباغه توی مرداب رو به شاهزاده تبدیل کنی.
‫خیلی دیره.
‫می‌گی دیگه خیلی دیره، آره؟
‫خیلی درد داره برام، پرنسس.
‫دلم داره می‌گیره.
‫انگار تفنگ‌ها توی مغزم دارن منفجر می‌شن.
‫باشه، گریه نکن.
‫خوبه که لبخند بزنی.
‫بعد از سیل، خوبه که تو باغ‌های گل قدم بزنی.
‫یواش‌تر برو.
‫اون خواهرتِ.
‫آره.
‫نه، نمی‌فهمم.
‫واقعاً فکر می‌کنی می‌تونی با این اونا رو متهم کنی؟
‫مشکل تو عدالت نیست، انتقام خودته.
‫جدی می‌گم.
‫میتونی با این هانده و اسکندر رو بندازی زندان؟
‫اگه خون روی پارچه مال رویا نباشه چی؟
‫اگه دوربین روی کلاه‌خود یهو بگه، اونا دختر رو جلوی خونه‌مون گذاشتن، حالا چیکار کنیم؟
‫چی می‌تونیم بگیم؟
‫بزن، شلیک کن!
‫یه گلوله که از صندوق عقب میاد بیرون.
‫اگه گلوله رویا نیست، چی می‌تونی ثابت کنی؟
‫پسرم، خودشون بررسی‌اش می‌کنن.
‫دیگه چی می‌خوای؟
‫اون یه اعتراف می‌خواد.
‫نه ما.
‫یامان انجامش می‌ده.
‫این کار پلیسه.
‫درسته.
‫و حداقل با شواهدی که داریم، ثابت می‌شه که پسره برادر رویاست.
‫کدوم... کدوم پسر؟
‫برادر رویا رو پیدا کردی؟
‫ما فکر می‌کنیم پسری که مادرم به فرزندی قبول کرده و اسمش رو امیر آسپ گذاشته، برادر رویاست.
‫می‌تونی.
‫این پسر جان هست، درسته؟
‫پسر سرهان.
‫پسرم، چرا اینو بهم نمی‌گی؟
‫سِرهان از این خبر داره؟
‫حروم‌زاده.
‫آیا او بهت اجازه داد بیای داخل با اینکه می‌دونست این آدم‌ها چقدر خطرناکن؟
‫حتی بهش فکر هم نکن.
‫اما این بار، هیچ‌کس نمی‌تونه اونو از من بگیره.
‫هیچ‌کس.
‫به‌علاوه، چرا پیش من نمیای؟
‫چرا نمیری پیش پلیس؟
‫چون مشکل آقا عدالت نیست.
‫اون می‌خواد انتقام بگیره.
‫می‌خواد کله‌اش بخوره زمین.
‫چشماش قرمزه.
‫دختر، میشه دیگه ساکت شی؟
‫خفه شو!
‫کاش از پشتت می‌زدم، ولی از پاهات.
‫حداقل جلوی کسی که داره سعی می‌کنه مدرک جمع کنه نمی‌ایستی.
‫یه لحظه صبر کن.
‫درست شنیدم؟
‫چیکار کردی؟
‫گفتی زدی‌اش؟
‫چیزی نیست، بابا.
‫پسرم، چی میگی؟
‫نه.
‫حالت خوبه.
‫داری چی می‌گی، پسر؟
‫بابا، من خوبم.
‫من که همینو می‌گم.
‫من خوبم.
‫چیزی نیست.
‫تو... تو واقعاً داری منو دیوونه می‌کنی.
‫واقعاً.
‫بگو به من.
‫بیا ببریمش پیش کمیسر سلجوقی.
‫بذار معاینه‌اش کنه.
‫و هر چی درباره این پسر می‌دونی بهش بگو.
‫یاسمین، از من دور شو دختر.
‫اگه انتقامه، پس انتقامه.
‫اگه اعترافه، پس اعترافه.
‫این مشکل منه.
‫دخالت نکن، دخالت نکن.
‫تو یه قدم برو عقب.
‫برو عقب.
‫بیا اینجا.
‫بیا جلوی من.
‫گفتی درد داری.
‫ساکت موندم، گفتم صدا در نیار.
‫اما اون موقع تو زندگیت چه خبر بود؟
‫بچه‌های دزدیده شده، کتک خوردن، انتقام گرفتن.
‫از حالا به بعد، با هر نفسی که می‌کشی به من گزارش می‌دی.
‫از جلوی چشمم دور نشو.
‫حالا داریم می‌ریم داخل، همه چیز رو می‌گیم.
‫جلوی من بیفت.
‫جلوی من بیفت!
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫یه چیزی شبیه به این بهم گفتی.
‫میدونی که من هیچوقت این کارو نمی‌کنم.
‫حرفای دکترا رو شنیدی، کوچولو.
‫دیگه هیچ درمانی وجود نداره.
‫تمام بدنم رو پیچید.
‫اگه داری، قبولش کن.
‫مادرم هر کاری می‌کرد تا من تا آخرین لحظه زندگی کنم، ولی هیچ‌وقت فراموش نمی‌کرد.
‫گفت، این زندگی نیست.
‫تو از بچگی به من اهداکننده بودی.
‫من به خاطر تو زنده موندم.
‫حاضرم تا آخر عمرم سختی بکشم، ولی نمی‌تونم تو رو از دست بدم.
‫اما دیگه نمی‌خوام، کوچولو.
‫من مایل نیستم.
‫همینه.
‫به خاطر تو خیلی چیزا رو پشت سر گذاشتم.
‫حالا وقتشه که برادرت آخرین کارش رو انجام بده.
‫می‌دونی مامانم به حرفام گوش نمی‌ده.
‫اما اگه بهش بگم که حسن دیگه نمی‌خواد اهداکننده باشه... قبول می‌کنه.
‫و اون بیشتر از من ازش متنفر میشه.
‫می‌فهمه.
‫حتی اگه الان نفهمه، یه روزی می‌فهمه.
‫الان یه تصمیم بگیر.
‫یا باید دم در منتظر بمونی یا بری داخل.
‫این تمشکه.
‫خوشت اومده؟
‫به هر حال، بچش.
‫از قبل شیرینه.
‫شکلات هم بود، ولی تموم شد.
‫فکر نکن به خاطر تموم شدنش گریه کردم.
‫نمی‌خوای بپرسی چی شده؟
‫اگه نمی‌خواستی حرف بزنی، پس چرا اومدی؟
‫اگه می‌خوای مثل یه میمون منو نگاه کنی، لطفاً برو بیرون.
‫ولی من نمی‌خوام تنها باشم.
‫کاش می‌تونستی یکم بیشتر بمونی.
‫میگی دیوونه‌ام، نه؟
‫منظورم اینه که یه کم دیوونه بودن به کسی آسیبی نمی‌رسونه.
‫پس قبول داری که من دیوونه‌ام.
‫اما من همیشه این‌طوری نیستم.
‫این اتفاق هر از گاهی می‌افته.
‫و تو همیشه تو اون مواقع پیدات می‌شه.
‫منظورم اینه که دیوونه نیستم.
‫دیوانه نمی‌شم.
‫امیدوارم اینطور باشه.
‫ببین...
‫داری تو بیمارستان چیکار می‌کنی؟
‫امیدوارم مشکلی نباشه.
‫پدرم سکته قلبی کرد.
‫خوشبختانه، اون اولین مداخله رو انجام داد.
‫الان حالش خوبه.
‫امروز برای احتیاط تو بیمارستان می‌مونیم.
‫بهش بگو امشب حوصله‌ام سر نمی‌ره.
‫آره.
‫من فیدان هستم.
‫باید فوری حرف بزنیم.
‫یه مشکل بزرگ با پسره هست.
‫اوه، عزیزم.
‫واقعاً یه تصادف بود، ولی نیازی نیست نگران باشی.
‫درماندگی دختر کاملاً مشهوده.
‫همه‌شون دارن میرن پیش دکتر که اثر انگشت‌ها رو بررسی کنه.
‫ماشین رویا هم از کورودالیک دزدیده شد.
‫اونم قراره معاینه بشه.
‫پسر، چطوری می‌خوای همه اینا رو به ما بگی؟
‫چرا برادر سلچوک باید همه اینا رو به ما بگه؟
‫اون می‌خواد برات دردسر درست کنه.
‫اون می‌خواد انتقام بگیره.
‫ببین، این تموم شده.
‫نیازی نیست دنبالش بری.
‫در هر صورت نیازی نیست.
‫هم شواهد مادی و هم عمق شهادت شاهد... ...برای اینکه اون‌ها رو به دست عدالت بسپریم، کاملاً کافیه.
‫آقای دادستان هم می‌بینه که عوامل ایجاد جرم... ...واضح هستن.
‫خوبه.
‫یامن.
‫یامن!
‫بله، بابا؟
‫ببین، بذار یه چیزی بهت بگم.
‫این آدما قراره زود از اینجا برن، دست و بازوهاشون رو تکون میدن.
‫بهش فکر کن.
‫حتی اون شیادی که اسمش حسین بود هم از اینجا رفت.
‫نمی‌تونن انجامش بدن؟
‫و فکر می‌کنی با این کارت داری به عدالت کمک می‌کنی.
‫تو باعث شدی که اونا راحت‌تر از اینجا برن.
‫دوباره شروع شد.
‫به رویا قول دادم.
‫و من تا آخرین قطره خونم برای حفظ اون قول می‌جنگم.
‫یه تفنگ اونجاست!
‫اونا دنبالشونن!
‫لعنتی!
‫یامن!
‫یامان، وایسا!
‫یامن!
‫ادریس داره می‌ره خونه.
‫سوار ماشین شو، زود باش!
‫اوه، یامان!
‫چی شد؟
‫فکر کنم یاد گرفتی.
‫از اونجایی که بهش نزدیک نیستی... ...فرصت رو از دست دادی.
‫بگو ببینم... امتحان علوم انسانی و سفینه مادر رو افتادی؟
‫من توی امتحان مادرشپ رد شدم.
‫بله.
‫و به یه روش خیلی دردناک.
‫این درباره انسانیت است.
‫و تو باعثش شدی.
‫این بار اشتباهاتت رو باهات شریک نمی‌شم، هانده.
‫هر کاری که کردی، تنهایی انجامش دادی.
‫گاوصندوق مخفی رو پیدا کردم.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫اون همه چیز رو برد پیش پلیس.
‫پس می‌خواد منو تحویل پلیس بده.
‫فکر نمی‌کردم دیگه هیچ‌وقت برگردم خونه.
‫لعنتی.
‫می‌دونی، کلی سوال دارم که باید ازت بپرسم.
‫چرا مدرکی که علیه من بود رو مخفی کردی به جای اینکه نابودش کنی؟
‫چرا به من پشت کردی؟
‫سخنرانی امیر عَزَف زاده.
‫گفت، پسرم، من یه مرد هستم.
‫گفت، بذار ببینم.
‫چرا اینو قایم کردم؟
‫برای هر چیزی یه توضیحی هست، هانده.
‫نه.
‫هیچکدومتون توضیحی ندارین.
‫نه.
‫سال‌هاست که می‌بینم از من متنفری.
‫هر بار منو مقصر می‌دونستی.
‫هیچکدومتون توضیحی ندارین.
‫اگه اینو دیده بودم،
‫شاید لازم نبود همه اینا رو تحمل کنم.
‫من هیچ‌وقت این‌طوری از دخترم متنفر نمی‌شدم.
‫من همچین چیزی رو برای داداشم نمی‌گفتم.
‫شاید یه شاخه‌ای داشتم که بهش چنگ بزنم.
‫می‌گفتم که یکی رو دارم.
‫بهش پناه می‌بردم.
‫چرا این کار رو با ما کردی؟
‫به خاطر تو.
‫چی؟
‫من این کار رو برای تو انجام دادم.
‫تو این کارو برای من کردی؟
‫برای اینکه منو ببینی.
‫یاسن.
‫یاسن، داری چیکار می‌کنی؟
‫اگه پوست نداشته باشی، تنها می‌مونی.
‫گفتم شاید بیای پیش من پناه بگیری.
‫گفتم شاید منو ببینی.
‫شاید این آخرین فرصتم بود که ببینمت.
‫زنت مرد.
‫من باهاش بودم.
‫تو اون رو ندیدی.
‫تو منو ندیدی.
‫تو هیچ‌وقت منو ندیدی.
‫باید منو ترک می‌کردی.
‫متوجهی؟
‫تو مجبور بودی منو ترک کنی.
‫تو چیزایی که تو انبار بود رو دیدی.
‫همه چیز رو بهت گفتم.
‫تو حتی گوش هم ندادی.
‫تو منو ندیدی.
‫بدو!
‫تو مریضی!
‫من این کار رو برای تو انجام دادم.
‫دوباره انجامش می‌دم.
‫برای تو.
‫همه چیز همون‌طوریه که گفتی، خانم.
‫هاندا.
‫بچه رو... من مراقبش هستم.
‫همه چی تموم شد.
‫می‌تونی بری.
‫داری چیکار می‌کنی، آنه؟
‫این چیه؟
‫باز داری فرار می‌کنی؟
‫نمی‌تونی تنها بری.
‫بذار پیشت بمونم، خواهش می‌کنم.
‫لطفاً بذار پیشت بمونم.
‫ببین، من همه چیز رو ردیف می‌کنم.
‫اما نمی‌تونی تنها بری.
‫شما دوتا می‌تونید برید.
‫مسئله زمانه که گیر بیفتیم.
‫کی گفته من فرار می‌کنم؟
‫امیر آصف رو می‌سپارم به پدرش.
‫پس خودمو به پلیس معرفی می‌کنم.
‫چرا در رو باز نمی‌کنی؟
‫جرأت داری در رو باز کنی؟
‫در رو باز کن!
‫در رو باز کن، دیوونم نکن.
‫در رو باز کن.
‫در رو باز کن!
‫تفنگ کجاست؟
‫کدوم تفنگ؟
‫تفنگ کجاست؟
‫داری درباره کدوم تفنگ حرف می‌زنی؟
‫این مهارت توئه، درسته؟
‫دقیقاً.
‫ادامه بده.
‫به من نگاه کن.
‫داری منو دیوونه می‌کنی، پسر؟
‫آیا هدف زندگیت اینه که پدرت رو دیوونه کنی؟
‫مامان!
‫اسکندر!
‫در رو باز کن.
‫من دستور دارم.
‫نمی‌تونم بازش کنم.
‫مامانم کجاست؟
‫اون توئه؟
‫مامان!
‫در رو باز کن!
‫بازش کن!
‫اگه خونه‌ای، به آخر خط رسیدی!
‫تو به آخر خط رسیدی!
‫مامان، همه چیز رو بهشون گفتم.
‫اونا همه چیز رو می‌دونن.
‫هانده امیرداغ.
‫تو به ظن قتل رویا آرکان دستگیر شدی.
‫در رو باز کن.
‫در رو باز کن!
‫پسرم.
‫می‌تونی.
‫پسرم.
‫بیا پیش بابات.
‫اوه، پسر زیبای من.
‫خوش اومدی خونه، پسرم.
‫پسرم.
‫بالاخره همدیگه رو دیدیم، پسر خوشگلم.
‫نِسلیهان، مطمئنیم که اون واقعاً پدرشه؟
‫نمی‌خوام زندگی یه بچه رو خراب کنم.
‫اوه، عزیزم.
‫بیا، یه نگاهی به تاکسی ایمنی بنداز.
‫باشه.
‫حتی یه آزمایش دی‌ان‌ای هم دادم.
‫چه حیف.
‫پدرش.
‫من از بچه‌هایی که ندارم دوری می‌کنم.
‫از کجا می‌دونی؟
‫به خونت خوش اومدی.
‫خوش اومدی به خونت.
‫سرهان، اینجوری تکونش نده.
‫به خونت خوش اومدی.
‫سرهان، یواش‌تر برو.
‫دختر، پسره رو ترسوندی؟
‫آره، ترسوندمش.
‫ما تا صبح اینجا می‌مونیم.
‫اگه ساکت بمونی، تنبیهت رو طولانی‌تر می‌کنم.
‫بدون گفتن حقیقت نمی‌تونی از اینجا بری، خانم.
‫هانده.
‫دارم دوباره ازت می‌پرسم.
‫مطمئنی که وکیل نمی‌خوای؟
‫اسکندر پکی.
‫ببین عزیز، یه چیزی اینجا درست نیست.
‫مادرت وقت داشت، ولی فرار نکرد.
‫و حالا اون یه کلمه هم نمی‌گه.
‫اگه بگی اسکندر، اون گم شده.
‫قطعاً یه چیزی تو فکرشونه.
‫نمی‌دونم چی بود، ولی خیلی مسخره بود که اینقدر راحت تسلیم شد.
‫دنبال من می‌گشتی.
‫خب، حالا چی شد؟
‫آیا به قتل اعتراف کردن؟
‫نمی‌دونم.
‫وقتی پلیس‌ها رفتن، فقط هانده اونجا بود.
‫هنده رو بردن بیرون.
‫یامان و درین دنبالشون کردن.
‫الان باهاشون می‌رم.
‫بعداً حسابت رو می‌رسیم، سرهان.
‫تاوان بازی خطرناک پسرت رو میدی.
‫این پسرت بود که پیشنهاد داد.
‫به‌علاوه، می‌دونست نمی‌تونم رد کنم چون یه پسر داشتم.
‫ببین، مجبور بودم.
‫تنها کاری که باید می‌کردی این بود که بیای و به مادرش درباره پدرش بگی.
‫تو بچه من رو به خطر انداختی فقط به خاطر اینکه می‌خواستی بچه خودت رو نجات بدی.
‫انگار تو داشتی جور دیگه‌ای رفتار می‌کردی.
‫بله، گوون جور دیگه‌ای رفتار می‌کرد.
‫گوون کاری که تو کردی رو انجام نمی‌داد.
‫حق با توئه.
‫باشه، بیخیال، یه وقت دیگه در موردش حرف می‌زنیم، قبوله؟
‫منتظر برگشتن مادرت هستم.
‫اگه خبری شد بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه، عزیزم.
‫بهت گفته بودم از اولش باورش نداشتم.
‫می‌دونستم برادرش هم باورش نمی‌کرد.
‫ولی داشت انکارش می‌کرد.
‫می‌بینی؟
‫اون ما رو سر پا خوابوند.
‫بله.
‫فقط از یه چیز اینجا خوشحالم.
‫منظورم اینه که... ...هنده گیر افتاد بدون اینکه زندگی برادرش رو خراب کنه... ...بدون اینکه به خودش آسیبی بزنه.
‫این چیزیه، نه؟
‫خوشحالم که پسرم رو پیدا کردم.
‫نمی‌خوام خواب ببینم، آقا.
‫اگه شما دوتا برید... ...اگه بفهمید که گیر افتادید...
‫کی گفته من فرار می‌کنم؟
‫امیر آصف رو می‌سپارم به باباش.
‫پس خودمو به پلیس معرفی می‌کنم.
‫ما باختیم.
‫هرگز به جرم اعتراف نمی‌کنم.
‫میتونی یه کم اونجا بازی کنی؟
‫بیا دیگه.
‫آفرین پسرم.
‫چی؟
‫من تقصیر رو گردن می‌گیرم.
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫همه آدمای دیوونه رو توی گاوصندوق قایم کردی.
‫همه‌شون اثر انگشت دارن.
‫الان دست پلیس هستن.
‫هیچ‌کدومشون اجازه ندارن.
‫فقط برای اینکه بترسونمت.
‫تا یه روزی بتونم واقعاً با از دست دادنت روبرو بشم.
‫جدی می‌گی؟
‫اگه این یه بخشی از بازیه... نه.
‫همونطور که گفتم، هیچکدوم از ما نیستیم.
‫من تو رو نمی‌سوزوندم.
‫و من این کار رو نکردم.
‫حاضرم برای تو خودمو به آتیش بزنم.
‫نمی‌بینی؟
‫جدی می‌گی.
‫خیلی.
‫تو تقصیر رو گردن می‌گیری؟
‫انجامش می‌دی؟
‫باشه.
‫اما اگه با من فرار کنی...
‫نگاه کن مامان، تو تنها کسی هستی که تو این زندگی دارم.
‫حتی اگه نباشی.
‫نمی‌بینی چقدر دوستت دارم، خلیل؟
‫من فقط تو رو می‌خوام.
‫می‌دونم، گفتنش اینطوری ترسناکه، ولی... ...من هیچ چیزی در عوض نمی‌خوام.
‫فقط یه فرصت.
‫یه شانس کوچیک.
‫نمی‌خوام ریسک کنم.
‫اگه می‌دونستم یه شانسی دارم...
‫تا آخر عمرت منتظرت می‌مونم.
‫اگه بگی آره... می‌تونیم همه چیز رو درست کنیم و با هم فرار کنیم.
‫چطوری قراره کار کنه؟
‫می‌گی که اعتراف می‌کنی.
‫همین که بگی آره، همه چیزو می‌فهمم.
‫اما اول باید بهت اعتماد کنم.
‫منظورم اینه که... ...تو زنده می‌مونی.
‫ببین، تو قوی هستی.
‫می‌تونی هر کاری که دلت می‌خواد بکنی.
‫باید منو بدزدی قبل از اینکه برم زندان.
‫اگه منو بدزده... ...و اگه تو با من فرار کنی... اگه نکنم چی؟
‫پلیس به زودی دم در میاد.
‫همه چیزایی که می‌دونم رو بهشون می‌گم.
‫همه باید تاوانش رو بدن.
‫داری به چی فکر می‌کنی؟
‫اگه رفتن به زندان بهتر از بودن با منه، اصلاً بهش فکر نکن.
‫نه، نه.
‫این‌طوری نیست.
‫من گیج شدم.
‫منظورم اینه که... وقت زیادی نداریم.
‫نمی‌دونم اگه بتونیم انجامش بدیم.
‫اگه بگی آره، همه چیز رو ردیف می‌کنم.
‫من تقصیر رو گردن می‌گیرم.
‫دیگه چیزی نیست که بخوام تقصیر تو بندازم.
‫تو بعدی هستی.
‫اما اول باید بهت اعتماد کنم.
‫اگه منو بندازی زندان... تو هم با من زندان خواهی بود.
‫تصمیم با خودته.
‫رؤیا رو کشتی؟
‫من هیچی نمی‌دونم.
‫من هیچی نمی‌دونستم.
‫اون هیچی به من نگفت.
‫تنها چیزی که می‌دونست این بود که یامان حالش خیلی بد بود.
‫چرا؟
‫فکر کنم اولین بار بود که باهاش ملاقات کردم.
‫اون ماشینمون رو جلوی بیمارستان نشونمون داد... ...و داد زد که شما بدن رُویان رو تو این ماشین حمل کردید.
‫شوکه شده بودم.
‫بعدش یه دستگاه دینامو تو خونه‌مون گذاشت.
‫اون کافی نبود، یواشکی اومد تو خونه‌مون.
‫همه اینا رو از ته دل یاد گرفتم.
‫او حتی دستگاه رو هم پیدا کرد.
‫اگه به قتل رویا برگردیم... آره.
‫خودم تنهایی کشتمش.
‫هیچکس کمک نکرد.
‫من این قتل رو انجام دادم.
‫من به تنهایی قتل رو انجام دادم.
‫هیچ‌کس بهم کمک نکرد.
‫تصاویر تصادف رو پیدا کردم... ...از دوربین کلاه ایمنی موتور سیکلت امیر مرحوم.
‫این‌طوری فهمیدم که رویا توی تصادف دست داشته.
‫ولی هیچ‌وقت نمی‌تونستم با هانده در میون بذارم.
‫چون... ...احساس عذاب وجدان داشتم به خاطر اون تصادف.
‫امیر عاصف مرحوم... عاشق رویا بود.
‫بهش گفتم بره باهاش حرف بزنه.
‫اگه اون شب دنبالش نمی‌رفت، شاید اون تصادف اتفاق نمی‌افتاد.
‫شاید هیچ‌کدوم از اینا اتفاق نمی‌افتاد.
‫چند روز بعد از تصادف، حمدی رفت خارج.
‫روانش به هم ریخته بود.
‫رفت به یه درمانگاه.
‫اون موقع یه خواب دیدم.
‫قصد داشتم اون شب بکشمش، ولی برادرش هم باهاش بود.
‫نتونستم انجامش بدم.
‫پس من هر دوشون رو گرفتم و توی خونه قفلشون کردم.
‫تو توی یه کلینیک تو سوئیس خوابیدی.
‫اسکندر اعتراف کرد که رویا رو دزدیده بود.
‫اما تو یک سال بعد برگشتی.
‫رویا خونه بود و تو نمی‌دونستی، درسته؟
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫رویا توی خونه‌مونه؟
‫رویا پسرم رو کشت.
‫اسکندر فهمید... و مخفی نگهش داشت، نه؟
‫نه.
‫اسکندر همه اینا رو اعتراف کرد.
‫راسته بابا؟
‫همه چیزایی که بهت گفتم راست بود.
‫چیزی برای پنهان کردن ندارم.
‫هانده چطور نمی‌دونست که رویا توی خونه نگه داشته شده بود؟
‫چون جای رویا رو قبل از اینکه برگردم ترکیه، گرفتم.
‫چرا اینقدر مدت طولانی رویا رو نگه داشتی؟
‫همونطور که قبلاً گفتم، واقعاً قصد داشتم بکشمش.
‫اما وقتی برادرش زنده بود، نمی‌تونستم براش دلسوزی کنم.
‫نمی‌تونستم انجامش بدم.
‫و خودمو تو زندان انداختم تا خودمو تنبیه کنم.
‫هنوز نمی‌تونستم باور کنم که هانده هیچی نمی‌دونست.
‫درست بهم بگو.
‫هانده هم می‌دونست، درسته؟
‫شما با هم برنامه‌ریزی کردید.
‫از اولش درگیر بود.
‫هرگز.
‫من هیچ‌وقت همچین چیزی رو قبول نمی‌کنم.
‫اگه می‌دونستم، می‌رفتم پیش پلیس.
‫وقتی دستگاه شنود رو تو خونه پیدا کردیم، به اسکندر گفتیم که بره پلیس.
‫گفت نه.
‫کاش می‌دونستم.
‫من رُیا رو از دست همشون نجات می‌دادم.
‫چطور تونست وقتی مریض بودم این کارو باهام بکنه؟
‫چطور ممکنه یه آدم اینقدر بدجنس باشه؟
‫من نمی‌فهمم.
‫عشق برای همه چیز نعمته.
‫من همه کار برای هانده کردم.
‫هنده نمی‌خواست از خارج برگرده.
‫او خودش رو کاملاً از دنیا جدا کرده بود.
‫و می‌خواستم دوباره دلش رو به دست بیارم.
‫می‌تونست یه فرصت خوب برای جان، برادر رویا، باشه، اما... می‌دونستم که هندل هیچوقت قبولش نمی‌کنه.
‫بهش گفتم که قاتل امیر آصف رو پیدا کردم... و هندل رو مجبور کردم برگرده ترکیه.
‫ولی هیچ‌وقت با رویا در موردشون صحبت نکردم.
‫من هیچ‌وقت از رویا حرف نزدم.
‫مامانم خیلی از دستم عصبانی بود.
‫اون از دستم در رفت.
‫باز خودش رو تو اتاق حبس کرد.
‫همون موقع بود که برنامه زندگی رو به اجرا گذاشتم.
‫وضعیت حساس و شکننده روح باعث شد روح بلافاصله زندگی رو بپذیره.
‫در بورسا، عملیات رو توی یه یتیم‌خونه شروع کردیم و به اون بچه زندگی بخشیدیم.
‫مادرم دوباره به زندگی وصل شد.
‫اگه فقط می‌دونستم... هرگز، هرگز...
‫کی؟
‫مرگ رویا؟
‫اسکندر؟
‫نمی‌خواستم این‌طوری بشه.
‫فقط می‌خواستم اندی رو دوباره به دست بیارم.
‫اما یه شب... رویا از جایی که نگهش داشته بودن فرار کرد.
‫توی جنگل.
‫چند بار بهش شلیک کردم تا بترسونمش.
‫او با گلوله‌ها زده شد.
‫این‌طوری مرد.
‫همونطور که می‌بینی... ...من رویا رو کشتم.
‫دارن دروغ می‌گن.
‫برای حمدی اینقدرها هم آسون نیست.
‫هیچ‌کس دروغ نمی‌گه.
‫او با چیزایی که از گاوصندوق آورده بود، رفت به دادگاه.
‫حتی یه اثر انگشت از هانده آی... می‌تونه اونو به این پرونده مشکوک کنه.
‫تا وقتی که نتایج رو بگیریم، این زن به مخفی نگه داشتنش ادامه می‌ده.
‫ببین، این زن هم باید دستگیر بشه.
‫اگه لازم باشه، باید روزها ازش بازجویی بشه.
‫اونم اعتراف می‌کنه.
‫اون نمی‌خواد نقش قربانی رو بازی کنه.
‫پسرم، همونطور که گفتم، اون یه سرنخ به این پرونده اضافه می‌کنه.
‫برادر سلچوک، بذار یه چیزی بهت بگم.
‫اگه این زن رو دستگیر نکنی، فرار می‌کنه به فیضان.
‫ببین، کمیسر، این بار حق رو به دزد خودم می‌دم.
‫واقعاً.
‫هیچ راه‌حلی نیست، مثل یه محدودیت؟
‫هست، ولی اول دادستان باید پرونده رو آماده کنه.
‫اسکندر ارتغرل به دادگاه می‌ره.
‫همین دیگه، دستگیرش می‌کنن.
‫پس با دادستان صحبت می‌کنم.
‫مادرت رو از رفتن به خارج منع کنی.
‫بعداً سرعت رو بیشتر می‌کنیم.
‫نگران نباش.
‫نمی‌ذارم از دستمون در برن.
‫اگه یه همکاری داخلی باشه، هر کاری لازمه انجام می‌دیم.
‫قاتل ممکنه خود این زن باشه.
‫این روانی از یه زن همه‌چیز رو می‌خواد.
‫فردا داری اقدام می‌کنی؟
‫باشه، باهات میام.
‫باشه، به بشرا سلام برسون.
‫چی شد؟
‫اونا فردا برای نیکا نامزد می‌کنن.
‫نگاه کن به اون.
‫دارم طلاق می‌گیرم و اون داره ازدواج می‌کنه.
‫یه لحظه صبر کن.
‫ازدواج کرده بودی؟
‫قبوله.
‫داریم یهویی طلاق می‌گیریم.
‫منظورم اینه که تقریباً ازدواج کرده بودم.
‫متاسفم، اگه می‌دونستم ازدواج کردی، کنارت نمی‌موندم.
‫چی شده؟
‫چه خبره؟
‫دختر، من با یه زن متاهل هستم.
‫گناهی کردم.
‫فکر می‌کنی من یه مرد هستم؟
‫نمی‌تونی با یه زن متأهل دوست باشی، می‌تونی؟
‫نه، نمی‌تونم.
‫نمی‌دونم دور و برت چه خبره، ولی ازش خوشم نمیاد.
‫برعکسشه.
‫چه خبر شده؟
‫بین ما چه خبره؟
‫شما فقط دوست بودید.
‫داشتم لاس می‌زدم، باشه؟
‫متاسفم، خانم.
‫چاغلا.
‫به مادرت برکت بده.
‫خانم
‫دزد!
‫میشه لطفاً بری؟
‫من از تو بیشتر استرس دارم.
‫خانم
‫موجوده!
‫خانم
‫موجوده!
‫مامان؟
‫خانم
‫موجوده!
‫اون توی اتاقش نیست.
‫مامان!
‫چی شده بابا؟
‫چرا بیدار نشدی؟
‫پسرم مجبورم کرد برم، بابا.
‫دکتر گفت که شب می‌مونه.
‫از اینجا برو بیرون.
‫دخالت نکن.
‫گفت دکتر.
‫انگار می‌خواد پولشو بده.
‫من می‌خوام حساب کنم.
‫کی می‌دونه این شب چقدر طول می‌کشه؟
‫داری حرف می‌زنی بدون اینکه چیزی بدونی.
‫بیا دیگه.
‫بزن بریم، بزن بریم.
‫نگران پول نباش.
‫اونا به هر حال نمی‌خوان ازت بگیرنش.
‫بابا، اگه خدا رو دوست داری، برو بخواب.
‫ببین، خدا رو شکر که پولش رو داریم.
‫ما پولشو می‌دیم.
‫خفه شو.
‫اسم خدا رو نیار.
‫برای خودت و پولت.
‫الماس، بیا دیگه.
‫بفرمایید خانم، بفرمایید.
‫بیا بریم.
‫منتظر چی هستیم؟
‫بیا دیگه.
‫اگه پول باشه، واقعاً نیازی به نگرانی نیست.
‫ما خودمون کارامونو انجام می‌دیم، خانم.
‫شهلا.
‫خدا شفایت بده.
‫شما هم همین‌طور، آقای آدم.
‫تو هم همینطور.
‫داداش؟
‫توگبا؟
‫آگوسلین، برات چای آوردم.
‫اینجا.
‫چی شد؟
‫پیشرفتی بوده؟
‫هیچ خبری نیست.
‫آفرین.
‫تو چیزی جا نذاشتی.
‫اما برام سواله... کی می‌خوای دست از این کارا به تنهایی برداری؟
‫واقعاً.
‫ببین دختر...
‫نمی‌خوام عصبانی بشم.
‫فقط می‌خوام آروم بشم.
‫ولی دارم خودمو مجبور می‌کنم، که بدونی.
‫وقتی من زنده بودم، وقتی ما زنده بودیم... چطور تونستی با مردی به اسم کالکیپ سهِران شریک بشی؟
‫آیا همچین چیزی وجود داره؟
‫اگه ازت بخوام، اجازه میدی، بابا؟
‫اما حتی اگه بمیرم...
‫سارا اهمیت نمی‌ده.
‫به خاطر همینه.
‫اگه تو بمیری، اون براش مهم نیست.
‫اون همچین آدمیه.
‫به همین دلیل، جور.
‫نمی‌تونی با دشمن شریک بشی.
‫نمی‌تونی.
‫بابا.
‫ببین، هر کاری که کردم...
‫این کار رو برای زنی که دوستش دارم انجام دادم.
‫اگه جای من بودی، چیکار می‌کردی؟
‫می‌گفتی، این دشمن منه، نباید باهاش کار کنم.
‫تو خانواده‌ت رو به خطر می‌انداختی.
‫نتونستی چیز دیگه‌ای ببینی، بابا؟
‫اما این به این معنی نیست که تو رو تایید می‌کنم.
‫فقط خواستم بدونی.
‫و... ...اینقدر به کسا سخت نگیر.
‫اونم خیلی چیزا رو پشت سر گذاشته.
‫بیگانه
‫به من گفت که تو در پرونده سلجوق دست داشتی.
‫نگران نباش.
‫صبور باش، پسرم.
‫یاد بگیر یکم صبور باشی.
‫لطفاً، یه کم.
‫مامان.
‫ببخشید بابت هر کاری که در حقت کردم.
‫تو زندگی‌هامون رو خراب کردی، تمومشون کردی.
‫خانم!
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫مگه نمی‌شنوی چی می‌گم؟
‫چند بار بهت گفتم؟
‫خفه شو!
‫خفه شو و به حرفام گوش کن.
‫به من گوش کن.
‫دیگه نمی‌گم.
‫فراموشم کن.
‫شماره‌ام رو پاک کن.
‫گوشیمو پاک کن.
‫منو حذف کن.
‫تو کسی به اسم آلاس رو نمی‌شناسی، باشه؟
‫تو هیچ‌وقت این کار رو نکردی.
‫بی‌خیال دختره شو.
‫افسوس؟
‫جای جدید اسکندر یه زندانه.
‫ما یه ممنوعیت تجارت خارجی صادر کردیم.
‫دادستان باید پرونده رو آماده کنه.
‫پرونده شروع می‌شه.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫کار خوبی کردم که اون اثر انگشت‌ها و نتایج خون رو گرفتم.
‫اما از این به بعد، اگه بدون من حرکت کنی، به خاطر دخالت در کار پلیس دستگیرت می‌کنم.
‫نگران نباش.
‫خودم درستش می‌کنم.
‫دیگه بدون اینکه من بدونم نمی‌تونه نفس بکشه.
‫بیا بریم، کارمون اینجا تمومه.
‫داریم می‌ریم.
‫سلجوق، قربان.
‫سلجوق، داداش.
‫ممنون.
‫وقتی نتایج رو گرفتم بهت زنگ می‌زنم.
‫ای‌جی؟
‫تو خیلی خوشگلی.
‫تو زیبایی.
‫چیکار کردی؟
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫چرا؟
‫خوشحال نیستی؟
‫دیگه برام مهم نیستی.
‫مسخره نباش.
‫چطور تونستی بچه یکی دیگه رو برداری؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫آسیه، دخترمون...
‫باید بهش می‌گفتم که مرده؟
‫چاره دیگه‌ای نداشتم.
‫اگه به آسیه گفته بودم که دخترمون مرده، دیگه هیچ وقت نمی‌تونستم دوباره جمعش کنم.
‫من این کار رو برای آسیه انجام دادم.
‫دقیقاً دو سال.
‫دو سال تو جهنم.
‫نمی‌تونستم بگم.
‫همه چیزایی که تجربه کردم بیهوده بود.
‫وقتی دخترمون به دنیا اومد، نمی‌تونستم بگم که مرده.
‫نمی‌تونستم بگم.
‫باید دوباره به زندگی برش می‌گردوندم.
‫من به اندازه کافی برای اون خوب نبودم.
‫من هیچ‌وقت به اندازه کافی خوب نبودم.
‫همش تقصیر منه.
‫او سعی کرد دو سال تو اون باتلاق زنده بمونه.
‫نمی‌تونستم آسیه و دخترم رو توی اون قبر بذارم، بابا.
‫تو/شما
‫یامان، به مامانت زنگ بزن و بگو یه چای درست کنه.
‫می‌ریم نونوایی و یه کم نون می‌خریم برای یه صبحونه خوب.
‫باشه، بابا.
‫بابا، یکم آروم‌تر برو.
‫بابا، میشه لطفاً بذاری رد بشم؟
‫چرا باید این کار رو بکنم؟
‫ما داریم می‌آییم.
‫بابا، خواهش می‌کنم.
‫به من اعتماد کن.
‫چی دیدی؟
‫بابا، بهم اعتماد کن.
‫لطفاً برگرد.
‫سریع بابا، سریع.
‫تو
‫چه خبره؟
‫یه خبرایی هست.
‫وایسا، بابا!
‫وایسا!
‫دنبالش کن!
‫بیا بابا!
‫بیا دیگه!
‫می‌دونم.
‫صبح بخیر، خانم درین.
‫صبحونه حاضره.
‫صبح بخیر.
‫مامانم کجاست؟
‫خانم هانده صبح زود رفت.
‫مگه اون این کارو کرد؟
‫بله.
‫بهت گفت کجا می‌رفت؟
‫نه، خانم.
‫باشه، مرسی.
‫بله دخترم.
‫آن، کجایی؟
‫زودتر از خونه زدی بیرون.
‫اومدم سر قبر داداشم.
‫نتونستم تو خونه بمونم.
‫معذرت‌خواهی کردن.
‫تمام.
‫خب، منم آماده می‌شم و می‌رم بیرون.
‫درین، نیا.
‫دارم میام دیگه.
‫وقتی برگشتیم خونه درباره همه چیز صحبت می‌کنیم دخترم.
‫یامان، مطمئنی که این ماشین اسکندره؟
‫ندیدمش، ولی می‌دونم مال اونه.
‫بابا، اون داره همه چیز رو برنامه‌ریزی می‌کنه.
‫به سلچوک زنگ بزن.
‫جواب نمی‌ده.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫ماشین اونجاست.
‫ولی برگرد، برگرد.
‫بایست.
‫پس