‫من گراهام رو می‌خوام.
‫خوشحالم که تونستی به ما ملحق بشی.
‫هالیوود امشب اومده سراغمون.
‫لورا لینی، حرفاتو بزن.
‫بیاید نمایش رو شروع کنیم.
‫اوه، سلام!
‫سلام!
‫می‌دونم، دیدی، دیدی.
‫شب بخیر، خیلی خوش اومدید به برنامه.
‫همه خوبید؟
‫تشویق و هورا، همه با هم غریدند.
‫و جای تعجب نیست، چون امشب یه ذره جادوی دنیای سرگرمی تو هواست.
‫مهمون‌هام نمی‌تونستن بیشتر از این برق بزنن، حتی اگه کنار کی‌یر استارمر تو کنفرانس حزب کارگر وایساده بودن.
‫آخ!
‫بیچاره کیر.
‫با این حال، تمرین خوبی برای "Strictly" هست.
‫امشب تو برنامه‌مون یه ستاره هالیوودی داریم و چند تا از بزرگ‌ترین کمدین‌ها.
‫خب، بیا چند تا مهمون دعوت کنیم.
‫بعداً، خیلی خوشحالم، آهنگ‌هایی از گروه پاپ سوگربیبز خواهیم داشت.
‫اینجا شکرپاره‌های واقعی هستن.
‫اما اول از همه، اون یه کمدین برنده جایزه، مجری و حالا نویسنده خاطراتش به نام "زندگی عالی من" هست، عزیزم.
‫لطفاً لندن هیوز رو خوش‌آمد بگید.
‫سلام عزیزم.
‫سلام.
‫بشین رفیق.
‫سلام عزیزم.
‫اون یه کمدین واقعی و فوق‌العاده‌ست، ستاره‌ی سریال‌های پیشگام مثل The Young Ones و Bottom.
‫برای اولین بار به آدریان ادمونتون خوش اومدی!
‫تشویق و کف زدن مرسی.
‫ممنون.
‫سلام آقا.
‫بشین داداش.
‫و اون بیش از ۳۰ ساله که ما رو می‌خندونه، از کمیک استریپ گرفته تا فرانسوی و غیره.
‫و البته، کشیش دیبلی، همیشه خوشحالم که ازش استقبال کنم، داون فرنچ!
‫تشویق و کف زدن بشینید، بشینید.
‫ممنون.
‫و اون یه ستاره سه بار نامزد اسکار توی تئاتر و سینماست، که حالا توی درام دلگرم‌کننده "کلوب معجزه" بازی می‌کنه.
‫به لورا لینی خوش اومدی!
‫تشویق و کف زدن بشین.
‫خوش اومدید همگی.
‫دیدن همتون عالیه.
‫بعداً توی برنامه به رزت تو می‌رسیم، پل.
‫خودت درستش کردی؟
‫بله، خونگیه.
‫و خوش اومدی، لورا.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫ممنون.
‫حالا، نمی‌دونم، می‌دونی که روی کاناپه با سه غول کمدی نشستی؟
‫سلطنت.
‫اوه، آره.
‫شاهی مطلق.
‫خیلی خوب می‌دونم.
‫آره.
‫خب، داون و آده، معلومه که شما همدیگه رو می‌شناسید.
‫ما همدیگه رو خیلی خوب می‌شناسیم.
‫من در واقع با اد خوابیدم.
‫اما من گذاشتم جنیفر باهاش ازدواج کنه.
‫اوه، خیلی لطف داری.
‫بعدش در مورد خوابیدن از راه دور حرف می‌زنی، معلومه.
‫پس تو بررسی کردی، بررسی کردی.
‫من سینه‌هات رو تو تلویزیون لیس زدم.
‫داری؟
‫داری!
‫آه، درسته.
‫باشه.
‫آره.
‫ما اون کلیپ رو پیدا نکردیم.
‫و اخبار لندن، الان تو لس آنجلس زندگی می‌کنی؟
‫بله، قبول می‌کنم.
‫آره؟
‫آره، قبول دارم.
‫من خیلی محشرم.
‫چرا باید اینجا زندگی کنم؟
‫نه، دارم شوخی می‌کنم.
‫بریتانیا فوق‌العاده‌ست.
‫ولی تو برگشتی.
‫مادرت فکر میکنه برگشتی؟
‫این همون چیزیه.
‫مامانم خیلی انگلیسیه، واسه همین... تو ذهنش من اونجا تعطیلاتم و الان چهار ساله که اونجام.
‫و هر بار که برمی‌گردم، میگه مطمئنی می‌خوای توی لس‌آنجلس زندگی کنی؟
‫منم گفتم، آره.
‫من اونجا زندگی می‌کنم.
‫اون همونه.
‫خیلی نازه.
‫الان اینجاست.
‫مامان، تو اینجایی؟
‫ای خدا.
‫همین‌طوری حس می‌شه.
‫اون عاشق این برنامه‌های تلویزیونی بریتانیاییه.
‫اون عاشق همه برنامه‌های تلویزیونی بریتانیاییه.
‫کافی نیست که اینجا باشه، ولی آره، عاشقشه.
‫حالا، لورا لینی، امشب اینجایی که در مورد یه فیلم صحبت کنی.
‫و البته، به خاطر اعتصاب، بازیگرا درباره فیلم‌ها و این چیزا حرف نزدن.
‫اما تو اجازه داری در مورد این فیلم صحبت کنی.
‫من اجازه دارم درباره این فیلم صحبت کنم چون این فیلم چیزی به نام توافق موقت رو گرفته که...
‫این یه چشم‌پوشی نیست.
‫این یه مجوز نیست.
‫این یه توافقیه که شرکت‌های تولیدی کوچیک‌تر دارن، تو این مورد Embankment و Zephyr، با SAG-AFTRA، اتحادیه من.
‫این شرکت‌های کوچیک‌تر با همه چیزایی که SAG ازشون خواسته موافقت کردن.
‫پس گفتند، آره، آره، هر چی تو بخوای.
‫بله، ما با قراردادی که دنبالشی موافقیم.
‫در مقابل شرکت‌های بزرگ قدیمی و سرویس‌های استریم که در این مرحله دارن میگن نه و متاسفانه فقط رفتن.
‫می‌دونم.
‫اونا امروز همینجوری رفتن.
‫این خیلی دلخراشه برای همه‌مون.
‫اما این شرکت‌های کوچیک‌تر از هنرمندایی که بهشون کمک می‌کنن تا چیزایی که بعداً می‌تونن بفروشن رو بسازن، حمایت می‌کنن.
‫و به خاطر توافق موقت، من اجازه دارم فقط درباره این فیلم صحبت کنم و همه چیزهایی که مربوط به این فیلم می‌شه.
‫تو عالی گفتی.
‫اوه، خوبه.
‫آفرین.
‫ممنون.
‫همینطور، می‌تونی درباره این فیلم حرف بزنی، ولی حتی نمی‌تونی از چیزای دیگه‌ای که من توشون بودم حرف بزنی.
‫نه.
‫پس فقط می‌خوام بگم که بدونی، ما عاشق همه کارات هستیم، ولی امشب در موردش حرف نمی‌زنیم.
‫باید بگم، من هیچ‌کدوم از فیلم‌هاش رو ندیدم.
‫آفرین، آید، آفرین.
‫همبستگی.
‫خب، بیا در مورد چیزی که می‌تونیم صحبت کنیم، یعنی فیلم جدید لورا.
‫این فیلم به اسم "کلوب معجزه" هست و امروز تو سینماها اکران شده. چه بازیگرایی! مگی اسمیت، کتی بیتس و بعدش هم بازیگر جوان ایرلندی، اگنس اوکیسی که فوق‌العاده‌ست.
‫آره.
‫آره، خب برامون تعریف کن.
‫معجزه چیه؟
‫چرا اینجایی؟
‫بله، این یه گروه از...؟
‫زن‌هایی که من با مگی و کتی در یک شهر ایرلندی بزرگ شدم، البته اگی که جوان‌تره و من ندیدمش. من ۴۰ سال تو آمریکا بودم.
‫تو طول فیلم می‌فهمی چرا می‌رم.
‫من برمی‌گردم و خودم رو دوباره به این آدمایی که مدت زیادی ندیدمشون معرفی می‌کنم.
‫اونا بعدش یه سفر به لورد می‌برن تا از آب‌های مقدس استفاده کنن.
‫آره، من باهاشون میرم و یه چیزایی پیش میاد.
‫اوه
‫گوش کن، به عنوان یه آمریکایی، قبل از این فیلمنامه از لوردس خبر داشتی؟
‫نه.
‫خب، من هم کاتولیک نیستم، پس نشنیده بودم... حالا، در مورد معجزه آب و برنادت و این چیزا شنیده بودم، ولی در مورد لورد چیزی نمی‌دونستم.
‫اوه.
‫خب، من واقعاً... خیلی چیزها یاد گرفتم.
‫این مال دهه ۶۰ هست، ولی هنوزم خیلی مهمه.
‫آره.
‫حتما.
‫مثلاً، اتوبوس‌ها هنوز میرن.
‫ده‌ها هزار نفر در سال.
‫آره، این یه موضوع خیلی خیلی مهمه.
‫صبر کن، لوردس چیه؟
‫آره.
‫اون دختر مدوناست.
‫خیلی‌ها میرن ببیننش.
‫معجزه‌ است.
‫من می‌دونم یه جایی تو فرانسه‌ست.
‫خب، می‌دونی.
‫اون تو فرانسه‌ست.
‫این یه شهر کوچیک تو فرانسه‌ست.
‫یک زیارت هست، یه زیارت کاتولیک که اونجاست، چون حضرت مریم مقدس اومد پایین و خودش رو نشون داد و لمس کرد، و جایی که رسید، جایی که روی صخره‌های لورد نشست، آب جوشید و بعد این حوضچه‌های آب شفابخش رو ایجاد کرد.
‫پس مردم میرن،
‫خیلی‌ها که آدمای محکمی هستن، آره، میرن دنبال یه معجزه به یه شکل یا شکل دیگه.
‫پس این گروه که من خوش‌شانس بودم عضوشون باشم، همه دنبال معجزه‌های خودشون می‌گردن.
‫وقتی میری اونجا، یه جورایی توی یه غار کوچیکه، ولی توی اون غار، کلی عصا و چوب دستی هست که همشون به دیوار آویزون شدن.
‫چطوری؟
‫آره.
‫اوه، تو بودی.
‫به من نگاه کن!
‫می‌دونم!
‫احتمالاً قبلاً دیدیش.
‫منظورم اینه... اون ۹۵ سالشه.
‫خب، گوش کن، یه کلیپ داریم.
‫این تویی به عنوان شخصیتت کریسی، که با دوستای قدیمیت توی لوردس جا می‌افتی.
‫راستی، چون منتقدای پشت کیبورد منتظرن، تو داری با لهجه ایرلندی حرف نمی‌زنی.
‫نه، نه.
‫شانس آوردم.
‫آره، تو کاملاً آمریکایی هستی.
‫بزن بریم.
‫به نظر میاد دارم باهات تقسیم می‌کنم.
‫نگاه کن.
‫یه بازوکا.
‫مگه قشنگ نیست؟
‫فقط یه تخت هست؟
‫اگه گیر نمی‌دادم.
‫خب، من که مادرم نیستم.
‫آره، دقیقا همینه.
‫این یعنی چی؟
‫یکم احترام بذار، کریسی.
‫این یه جای مقدسه.
‫بابا داره ما رو می‌بره به غار.
‫غار
‫غار.
‫احتمالاً یکی از دلایل بزرگ برای ساخت این فیلم، مگی اسمیت بود.
‫خب، معلومه، حتماً.
‫منظورم اینه که، اون واقعاً یه غوله.
‫و هر ثانیه‌ای که باهاش بودم، عاشقش بودم.
‫می‌دونی، میگن با قهرمان‌هات ملاقات نکن، ولی من خوش‌شانس بودم چون اون فوق‌العاده بوده.
‫ولی قبلاً باهاش آشنا شده بودی، مگه نه؟
‫ما قبلاً همدیگه رو دیده بودیم.
‫یه مدت پیش اینجا یه نمایش تک نفره اجرا کردم و اون اومد تماشا کرد.
‫وای، وای.
‫نزدیک بود از سالن فرار کنم وقتی شنیدم اونجا بود.
‫و بعدش تصمیم گرفت سال بعد یه نمایش تک‌نفره هم اجرا کنه.
‫پس شروع کردیم به صحبت کردن در مورد اینکه چطور بود، و اون شروع کرد به پرسیدن سوال، و با هم دوست شدیم.
‫و بعدش با هم این فیلم رو ساختیم.
‫پس واقعاً یه افتخار بزرگ بود، یه لذت واقعی.
‫آره، آره، آره.
‫و در مورد ملاقات با قهرمان‌ها، یه داستان از بودن توی لس آنجلس تعریف می‌کنی.
‫تو کارگردانی می‌کردی... آره، من لس آنجلس بودم.
‫اون توی لس آنجلس بود؟
‫آره!
‫داشتی یه ویدیو ضبط می‌کردی.
‫آره، وقتی من و نورمن داشتیم کمیک استریپ رو درست می‌کردیم، من شروع کردم به کارگردانی و قسمت دوم "خبر بد" رو هم کارگردانی کردم و یه تبلیغ برای بند توش درست کردم.
‫و خیلی خوب پیش رفت، بعدش بقیه گروه‌ها هم ازم خواستن براشون تبلیغ کنم، منم این کارو کردم.
‫زودیاک مایند وارپ و لاو ریاکشن و اسکوئیز و پوگز و چیزای اینجوری.
‫و من تو یه سال کلی کار کردم و جایزه MTV بردم.
‫هی!
‫یه فضانورد.
‫یه فضانورد کوچولو.
‫من دو تا جایزه برای سبزیجات بردم، یکی برای ساختن یه ویدیو و هیچ کدوم برای کمدی.
‫خنده ولی این جایزه منو کشوند به لس‌آنجلس تا این ویدیو رو برای یه گروهی بسازم که دیگه کسی ازشون نشنیده.
‫داشتم تو مرحله چارلی چاپلین درستش می‌کردم.
‫آره.
‫وای.
‫و من نمی‌دونم.
‫وقتی داشتیم فیلمبرداری می‌کردیم، متوجه شدم یه جورایی یه همهمه‌ای گوشه بود و یه موج ذهنی.
‫من یه نگاهی دور و برم انداختم و یه جورایی دقیق شدم، و از اون گوشه که خیلی دور بود، جونی میچل داشت بهم نگاه می‌کرد.
‫وای، چه جالب.
‫وای خدای من.
‫و من فکر کردم، اوه، این که جونی میچله.
‫آره، اونم همونیه که روی صفحه‌ست.
‫نگاه کن به اون.
‫و...
‫نمی‌دونستم چیکار کنم، باید بهش زل می‌زدم؟
‫منظورم اینه که، اصلاً نگاهش رو برنمی‌داشت.
‫مثل یه پرتو کششی توی سریال پیشتازان فضا بود.
‫و من همینطور نگاه می‌کردم، و اون شروع کرد با شدت به سمت من اومدن.
‫اوه.
‫آره.
‫صبر کن، تو هم باهاش خوابیدی؟
‫نه.
‫من با سینه‌اش چیکار کردم؟
‫بعدش شروع کرد به دویدن و یه جورایی مشتاشو تکون می‌داد، و من فکر کردم، الان می‌خواد منو بزنه.
‫و اون به من رسید.
‫وقتی به من رسید، اینجوری دستاشو دورم حلقه کرد.
‫و من فکر کردم، یا خدا، اون نمی‌دونه من کی‌ام.
‫بعدش اینجوری عقب کشید، برگشت و منو روی لبام بوسید.
‫اوه.
‫بوسه دوستانه.
‫آره.
‫زبون نباشه.
‫آره.
‫سکس بهترینه.
‫بعدش منو از خودش دور کرد و گفت، آدریان.
‫آدریان.
‫هر وقت مهمونی بچه‌ها رو داریم، من همیشه نقش ویویان رو بازی می‌کنم.
‫می‌دونم.
‫چه افتخاری.
‫می‌دونم.
‫و چیزی که من عاشقشم... چیزی که تو اون داستان دوست دارم اینه که یه جایی تو دنیا حتماً عکس‌هایی از جونی میچل هست که لباس ویوین رو پوشیده.
‫باید ببینیمشون.
‫و، لورا، توی فیلم The Miracle Club لهجه ایرلندی نداری، ولی قبلاً روی لهجه کار کردی.
‫دارم.
‫در فیلم‌های بی‌نام.
‫من توی فیلم‌های بی‌نام بودم.
‫فیلم‌های بی‌نامی که وجود ندارن.
‫و روی صحنه، درسته.
‫اوه، روی صحنه؟
‫میتونیم در موردش صحبت کنیم.
‫آره، می‌تونیم در موردش صحبت کنیم.
‫چی داری؟
‫چیکار کردی؟
‫من بیشتر کارای مدرسه رو انجام می‌دادم، خب، یه کم هم با اسکات‌ها سر و کله می‌زدم و چیزای مختلفی که امتحان می‌کنی و معمولا خیلی خوب از آب در نمیاد، ولی بعضی وقتا هم خیلی خوب می‌شه. ولی خب، همیشه یه کم ریسکیه.
‫خیلی خیالم راحت شد.
‫من لازم نبود این کار رو این دفعه انجام بدم چون شب تو مرگ نبود.
‫آره، اونا می‌خواستن تو یه آمریکایی باشی.
‫اوه
‫بله، من و جنیفر برای نقش دو آمریکایی تو اون فیلم انتخاب شدیم.
‫در واقع، من نقشی رو بازی می‌کردم که مگی اسمیت تو نسخه اصلی بازی کرده بود.
‫وای.
‫دوشیزه باورز، که پرستار همراه جنیفره.
‫لو ندی.
‫می‌دونی چی می‌گم، از پایین پاهات لیس بزنم.
‫به هر حال... اسپویلر.
‫آره، لو رفت.
‫لو ندی.
‫اما آره، ما... سر کنت براناگ ما رو به عنوان دو آمریکایی انتخاب کرد و رفتیم برای خواندن فیلمنامه، و می‌دونی، خیلی تلاش می‌کردیم که لهجه‌مون خوب باشه، و وقتی فتی، که می‌دونی، همون جنیفر خودمونه، شروع کرد، با خودم گفتم، آره، آفرین، خیلی خوب داره صدا درمیاره.
‫فکر کردم، ما این کار رو انجام می‌دیم.
‫و منم کار خودمو کردم، یه نفس عمیق کشیدم و همه تلاشم رو کردم.
‫چند تا بهمون بده.
‫نه، نه، هرگز.
‫و همه خیلی خوشحال بودن و ما رفتیم و شروع کردیم، می‌دونی، قرار بود دوشنبه فیلمبرداری رو شروع کنیم، اون روز جمعه بود، و پنج دقیقه بعد از اینکه رسیدم خونه یکی از تهیه‌کننده‌ها زنگ زد و گفت، داون، یه کم تجدید نظر کردیم.
‫و من فکر کردم، اوه نه، منو اخراج کردن، اونا لوملی رو می‌خوان.
‫چون قبلاً این اتفاق برام افتاده.
‫ولی گفت، ما فکر می‌کنیم بهتره به انگلیسی بازی کنی.
‫خب، می‌دونی، اخراج نشدم، فقط لهجم افتضاحه.
‫من نمی‌تونم هیچ لهجه‌ای رو دربیارم.
‫من واقعا... می‌تونم یه کم لهجه وست کانتری حرف بزنم، چون می‌دونی، اونجا جاییه که من اهلش هستم.
‫آره.
‫اما واقعاً، تقریباً همه چیز دیگه.
‫می‌دونی، مثل اونایی که فکر می‌کنن می‌تونن بخونن ولی واقعاً نمی‌تونن؟
‫درسته.
‫که منم یکی از اونا هستم.
‫ولی من واقعاً نمی‌تونم لهجه‌ها رو دربیارم، پس هر کسی که می‌تونه رو تحسین می‌کنم.
‫واقعاً تحسینش می‌کنم.
‫چون لندن، تو... لس‌آنجلس زندگی می‌کنی.
‫در لس آنجلس، جایی که من زندگی می‌کنم.
‫آره، تو زنده‌ای.
‫دوست داری بشنوی؟
‫آره.
‫باید صداتو عوض کنی؟
‫همیشه.
‫مثلاً، برای کشوری که انگلیسی حرف می‌زنه، اصلاً انگلیسی نمی‌فهمن.
‫همه فکر می‌کنن صدای من سیاه‌پوسته.
‫خیلی عجیبه.
‫اونا نمی‌فهمن چی از دهنم درمیاد.
‫خب منم میگم، میشه یه کم آب داشته باشم؟
‫و اونا میگن، هان؟
‫منم میگم، اوه، ببخشید، میشه یه کم آب بهم بدی؟
‫و اونا میگن، باشه.
‫بعدش دیگه خیلی دیوونه میشن.
‫و اونا فکر نمی‌کنن که اونا... ببخشید، دارم درباره‌ی مردم تو حرف می‌زنم.
‫بفرما.
‫جلوی یه افسانه.
‫ولی اونا فکر نمی‌کنن که لهجه دارن.
‫پس اونا میگن، وای خدای من، من عاشق لهجه‌ات شدم.
‫میگم، اوه، من عاشق مال توام.
‫اونا میگن، من لهجه ندارم.
‫تو یه آمریکایی داری.
‫اونا نمی‌فهمن.
‫فکر کنم به خاطر اینه که بیمه درمانی رایگان ندارن.
‫نمی‌فهمم.
‫نمی‌دونم.
‫خیلی دیوونست.
‫خیلی دیوونه.
‫عاشق اینم که هر از گاهی برم سینما اینجا و
‫می‌بینم کسی داره با لهجه آمریکایی حرف می‌زنه و می‌تونم بگم بازیگر از چه منبعی استفاده کرده. آره، مثلاً یه دفعه یکی صدای وودی آلن رو درمیاره. آره، مثلاً یکی میاد و لحن وودی آلن رو درمیاره یا می‌دونی، معمولاً کسی رو انتخاب می‌کنن که فکر می‌کنن مال منه، مثل کارداشیان.
‫یا خدا
‫خیلی سریع، لورا، هیچ ایده‌ای داری، می‌دونم امروز خبر بدی درباره استرایپ بود، ولی هیچ ایده‌ای داری که کی ممکنه خبر خوبی بیاد و دوباره بری سر کار؟
‫امروز ضربه بزرگی خوردیم.
‫آره.
‫امروز یه ضربه خیلی بزرگی بود.
‫ما واقعاً امیدوار بودیم که همه چیز درست پیش بره و خب، متأسفانه، معلومه که مذاکرات به نتیجه نرسید و امیدواریم که زودتر بتونیم پیشرفت کنیم.
‫باشه.
‫خب، در این بین، یه فیلم هست که می‌تونی ببینی، فیلم لورا.
‫این معجزه پلیسه و الان تو سینماهاست.
‫خیلی ممنون، لورا لینی!
‫داون فرنچ یه کتاب جدید داره.
‫بهش میگن پرونده‌های احمقا.
‫هورا!
‫الان بیرونه.
‫و این یه جورایی بازپس‌گیری کلمه‌ست.
‫هست.
‫منظورم اینه که دارم سعی می‌کنم یه جورایی یه انجمن ضد کمال‌گرایی راه بندازم، چون فهمیدم تو زندگیم خیلی اشتباه کردم و ما همه سعی می‌کنیم اشتباهاتمون رو بپوشونیم، مگه نه؟
‫ما ازشون خجالت می‌کشیم، ازشون تحقیر می‌شیم، ازشون شرم داریم.
‫بعدش با خودم گفتم، خب چرا همه اینا رو با خودم حمل می‌کنم؟
‫در واقع، من از همین اشتباهات بیشتر یاد گرفتم.
‫اونا همونجایی هستن که خوش می‌گذره.
‫پس اگه بتونی همه اون شرمندگی رو جمع کنی و یه جورایی روش نور بندازی، مثل این می‌مونه که تو تاریکی نور بندازی تا از بین بره.
‫اگه اشتباهاتت رو قبول کنی و بگی، وقتی این کارو کردم، اون کارو کردم، یا اون یکی کارو کردم، یه احمق تموم عیار بودم، خیلی قدرت می‌ده.
‫پس فکر کردم، خب، می‌خوام کلی داستان تعریف کنم.
‫واقعاً ترسناکه که چقدر زیاد من یه احمق بودم.
‫آره، یعنی نگاه کن به اندازه‌ی اون کتاب.
‫میدونی، صدها داستان وجود داره.
‫فکر می‌کنم کتاب می‌تونست خیلی بزرگتر باشه، مگه نه؟
‫فکر کنم حق با توئه.
‫کاملاً حق با توئه.
‫درسته.
‫اما می‌دونی، نقص‌ها عالی‌ان، مگه نه؟
‫این قطعاً جلد یک از هشته.
‫درسته.
‫و تو کلی داستان تعریف می‌کنی.
‫یه جورایی کلاسیکه.
‫بله.
‫به ما بگو که دعوت شدن به مراسم افتتاحیه جیمز باند چطور بود.
‫آره، خیلی بد بود.
‫خب، راستش رو بخوای... من خیلی خوش‌شانسم.
‫من یه منشی دارم، درسته؟
‫و من واقعاً با تکنولوژی مشکل دارم، واسه همین ایمیل‌هایی که مستقیم برام میاد رو نمی‌گیرم.
‫پس من یه سری ایمیل‌های کوچیک و مهم می‌گیرم.
‫و من به مراسم افتتاحیه آخرین فیلم جیمز باند دعوت شدم، که به خاطر کووید دو سال به تأخیر افتاده بود.
‫پس این بلیط بود.
‫ولی من روی فرش قرمز خیلی بد هستم.
‫اصلاً خونه طبیعی من نیست.
‫من اون لباس رو دوست ندارم و... من تو این چیزا خیلی خوب نیستم.
‫پس با خودم گفتم، خب، ببین، دستیارم می‌دونه که من قراره به این نه بگم.
‫ولی من جوری جوابش رو می‌دم که بخنده، بعد اونم یه "نه" مودبانه به بقیه می‌فرسته.
‫خب معلومه که شروع کردم به تایپ کردن.
‫لورا از تو جلوتره.
‫آره، یادت باشه، من با تکنولوژی مشکل دارم.
‫راستش رو بخوای، کلی فحش دادم که الان نمی‌گم.
‫ولی گفتم، این پر از چیزای معمولی خواهد بود.
‫احمق‌های توی صنعت.
‫اینم یکی دیگه از اون فرش قرمزهای عجیب غریب می‌شه.
‫ترجیح میدم کبوترای مریض چشمامو در بیارن.
‫راستش رو بخوای، ترجیح میدم سگ‌های وحشی دیوونه بیفتن به جونم تا این.
‫خب، یه مودبانه، نه، مرسی، بفرست.
‫فکر کردم، اوه، این سوه رو می‌خندونه.
‫من یکم تعجب کردم وقتی که چند دقیقه بعد، مستقیم از بخش روابط عمومی فیلم جیمز باند که اون رو مستقیم فرستاده بودم، جواب گرفتم!
‫و گفتن، ام، مرسی که سریع جواب دادی، کاملاً می‌فهمیم.
‫ای وای.
‫و بعدش بعضی‌هاشون به نظرم از کنترل تو خارجه.
‫آره.
‫مثلاً، اونجایی که داری بیهوشی می‌گیری.
‫اوه، می‌دونم.
‫خیلی خجالت‌آوره.
‫ولی باحاله.
‫خیلی خجالت‌آوره.
‫داشتم یه عمل کوچولو انجام می‌دادم، چیزی نبود که کسی بخواد نگرانش بشه، یه کار دخترونه کوچیک.
‫و... اوه، راستش خودمم الان به اون علاقه‌مند شدم.
‫دوست دارم بدونم داشتم چیکار می‌کردم.
‫به هر حال، یه چیز کوچیک داشتم، و جراح اونجا بود، گفت، همه چی خوب میشه، اینم بیهوشی.
‫رفتم زیر بیهوشی، می‌دونی، بهم گفت از ده به عقب بشمرم، مثل همیشه، و بعدش که به خودم اومدم، خیلی خوشحال بودم که توی اتاق ریکاوری بودم، هنوز زنده بودم، همه‌چیز عالی بود، بعد اومد پیشم و گفت، خب، همه‌چیز خیلی خوب پیش رفت، و خیلی سریع تموم شد.
‫یادت میاد چی بهم گفتی؟
‫رفتم، امم، نه.
‫فکر می‌کردم فقط دارم برعکس می‌شمارم.
‫گفت نه.
‫گفتی، آره، من یه گنجینه ملی‌ام.
‫خیلی با من مواظب باش.
‫صبر کن، چطوری؟
‫اون چی بود؟
‫در واقع، در واقع... چرا؟
‫...خیلی بده.
‫چرا؟
‫اولاً، درسته.
‫درسته.
‫دقیقا همینه که میگی.
‫ولی خوشحالم که اینطوری از ته دل حس می‌کنی.
‫آره!
‫این حقیقت درونی خودته.
‫می‌دونی فرقش چیه؟ این کار اصلاً به بریتانیایی‌ها نمی‌خوره.
‫نه، می‌دونم.
‫خیلی خجالت کشیدم.
‫اما می‌دونی، هنوزم می‌خواستم اون مراقبم باشه.
‫من یه احمقم!
‫من یه احمق به تمام معنا هستم!
‫در واقع، ما خیلی این کلمه رو می‌گیم.
‫لورا، با این کلمه آشنایی داری؟
‫خب، آره.
‫آیا به نظرت توهین‌آمیزه؟
‫نه.
‫عالیه.
‫تو هم یه احمقی و بهت خوش‌آمد میگم به برنامه.
‫قبلاً خیلی بی‌ادب‌تر از حالا بود.
‫میدونی، مامانم از اون کلمه استفاده می‌کرد.
‫به همین دلیل من فکر می‌کنم... خب، یه احمق داریم و یه خنگ.
‫خنگ و احمق.
‫ولی به نظرم، "توات" یه جور سرزنش با یه بغل کردنه.
‫این یه سیلی ملایمه.
‫اوه، نه.
‫تو نمی‌فهمی... اگه بگم، اوه، انقدر احمق نباش، خب، ناراحت نمی‌شی.
‫در واقع، من خیلی وقت‌ها بهت می‌گفتم احمق.
‫آره، آره.
‫آره، و تو خوشت میاد.
‫دوستش داری.
‫آره، می‌خوام.
‫ولی منظورم این بود... عاشقتم وقتی که حرفای کثیف می‌زنی.
‫آره.
‫خیلی خوبه که یه عنوان خوب برای یه نمایش تو لندن داشته باشی تا یه دیک بگیری. چیزی که به نظرم خیلی شیرینه اینه که ستاره داره، مثل اینکه چه کلمه دیگه‌ای من
‫بیا نمایش منو ببین.
‫برای همین جلوی بابام فحش نمی‌دم.
‫بهش میگه "گرفتن اردک" چون هیچ وقت فحش نمی‌ده.
‫من هیچ‌وقت فحش نمی‌دم.
‫من گفتم، می‌دونی برنامه‌م برای گرفتن یه اردک رو، و فقط می‌گم برای گرفتن یه اردک. پس آره، واقعاً اون برنامه رو دیده؟ نه ندیده، تماشا نکرده.
‫این یه توضیح طولانی می‌خواد. گفت بعضی چیزا هست که یه پدر نباید درباره دخترش بدونه. من اون برنامه رو دیدم.
‫حق با اونه
‫اوه، آره، اومدی!
‫آره.
‫پس، گراهام قبل از اینکه کوین هارت اونو ببینه و به عنوان یه برنامه کمدی ویژه نتفلیکس تولید کنه، اومد به نمایش. ولی قبل از اون، گراهام اونجا بود، یکی از طرفدارای بزرگ من.
‫ممنون، گراهام.
‫ولی نه، این یه نمایش فوق‌العاده‌ست، و اگه توی نتفلیکس ندیدیش، حتما ببین.
‫بعدش، آدی، سریال کمدی‌ات "باتم"، که عنوان خیلی خوبی داره، ولی بازم اون عنوانی نیست که تو می‌خواستی.
‫نه، ما می‌خواستیم اسمش رو بذاریم "ته من".
‫فقط برای اینکه گوینده‌های تلویزیون مجبور بشن بگن، و حالا در تلویزیون، باسنم.
‫مردم روز بعد درباره کارش حرف می‌زدن و می‌گفتن، ویتمر رو تو "My Bottom" دیدی؟
‫اون فوق‌العاده‌ست.
‫داره کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌ده.
‫دیدی چی زیرم هست؟
‫هفته بعد توی برنامه "My Bottom".
‫من واقعاً عاشق باسنم هستم.
‫باید از باسنم فیلم می‌گرفتم، راستش.
‫و توی سریال "جوان‌ها"، فحش می‌دادی، ولی خب... یه تعداد محدودی فحش بود که می‌تونستی استفاده کنی.
‫فکر کنم تو هر قسمت فقط اجازه داشتیم پنج تا ناسزا بگیم، واسه همین کلماتی مثل "شلخته" رو از خودمون درآوردیم.
‫باشه.
‫نفس گندیده.
‫خوبه.
‫که یه جورایی جواب داد، چون ما آدمای بدبختی بودیم.
‫آره.
‫حالا که نگاه میکنم به لرد لینی، تو که فحش نمیدی، مگه نه؟
‫گمشو.
‫آب شد
‫به نظر خیلی اشتباه میاد.
‫مثل ملوانا فحش می‌دم.
‫واقعاً؟
‫آره، منم همینطور.
‫می‌تونم خودمو کنترل کنم.
‫باشه.
‫اما، اوه، نه، من تو نیویورک بزرگ شدم.
‫باشه.
‫پس، می‌دونی، ما همیشه داریم به هم فحش می‌دیم.
‫باشه.
‫و این خودش یه نوع هنر داره.
‫آره.
‫این خودش یه نوع هنره.
‫اگه خوب ازش استفاده کنی، اگه با دقت استفاده کنی، فحش دادن می‌تونه فوق‌العاده باشه.
‫وقتی بیش از حد استفاده بشه یا برای کوبیدن کسی ازش استفاده کنی، اصلاً جالب نیست.
‫اما وقتی خیلی دقیقش می‌کنی، اونوقت میشه یه مهارت.
‫فکر کنم فحش دادن یه مهارته.
‫حتماً.
‫باید بگم که شوهرم خیلی ازت خوشش میاد به خاطر یه کاری که انجام دادی و نمی‌تونیم در موردش حرف بزنیم.
‫و حالا از دستش دادیم.
‫چقدر دهن‌دریده‌ای!
‫آره.
‫و تور هنوز ادامه داره؟
‫آره، هنوز دارم انجامش میدم.
‫یه تاریخ اضافه کردیم.
‫اوه، تو توی اون عکس خیلی خوش‌تیپ به نظر میای.
‫ممنون.
‫خدای من.
‫ممنون.
‫آره، ما یه تاریخ اضافه تو پالادیوم برای هفته بعد گذاشتیم و تا آخر نوامبر ادامه می‌دیم، آره.
‫داری میای آمریکا؟
‫نه، در واقع، ما نیستیم.
‫ما سال دیگه می‌ریم استرالیا و نیوزیلند.
‫خب، به آمریکا خوش اومدی!
‫نمی‌دونم کسی منو به اندازه کافی می‌شناسه یا نه.
‫بله، انجام میدن!
‫بله، انجام میدن.
‫کاملاً همینطوره.
‫فقط یادآوری کنم که کتاب داون به اسم "پرونده‌های احمق" منتشر شده.
‫همه با هم، داون فرنچ!
‫در مورد کتاب‌ها صحبت می‌کردیم، آدریان ادموندسون زندگینامه خودش به اسم "برزرکر" رو نوشته.
‫الان بیرونه.
‫و می‌دونی، تو این کتاب کلی کمدی هست و خیلی خنده‌داره، و کلی چیز درباره کمدی هست، ولی یه جنبه دیگه‌ای هم داره.
‫خیلی خشونت داره و پر از عصبانیت هست.
‫توی زندگیم خشونت زیادی بوده.
‫می‌دونی، خشونت نهادی.
‫من رو وقتی ۱۲ سالم بود فرستادن مدرسه، و اونا فقط خیلی ما رو می‌زدن.
‫آره.
‫با چوب و دمپایی و شاه بلوط روی نخ‌ها.
‫آره.
‫و اونجا جای نسبتاً خشنی بود.
‫فکر کنم دهه ۷۰ خیلی خشونت‌آمیزتر بود.
‫آره.
‫منظورم اینه که، ببخشید که اون کمک رو داشتی.
‫این انصاف نیست.
‫خب، تمام تلاشت رو کردی که این کار رو نکنی.
‫اما یکی از اولین چیزهایی که اعصابت رو خرد می‌کنه، اسمت هست.
‫چرا اسمت اینقدر ناراحتت کرد؟
‫ام، من و داون بچه‌های ارتشی هستیم.
‫باباهامون هر دو برای ارتش کار می‌کردن.
‫ما هر سال مدرسه‌مون رو عوض می‌کردیم، مگه نه؟
‫و هر بار که من حرکت می‌کردم، همه می‌گفتن، هی جین، هی جین، اسم اون دختره چیه؟
‫اسمت دخترونه‌س.
‫و این یه دعوا می‌شد.
‫خب، من همیشه ازش متنفر بودم.
‫هنوزم ازش متنفرم.
‫نمی‌تونستم عوضش کنم.
‫آره، می‌تونی.
‫حالا، در نهایت... اگه می‌خوای.
‫نه، خب، این تقریباً اتفاق افتاد.
‫من و ریک، که شریک قدیمی کمدی من بود، داشتیم یه برنامه‌ای شبیه شنبه شب، یکشنبه صبح اجرا می‌کردیم، یه برنامه گفتگوی قدیمی بود، و این اولین برنامه تلویزیونی‌مون بود، و با اون یه کارت اتحادیه گرفتیم، و اونا گفتن، می‌دونی، این زمانیه که باید اسمت رو انتخاب کنی، پس، آره.
‫تمرین‌ها رو ترک کردیم و رفتیم و به اسم‌ها فکر کردیم.
‫و ریک یه جورایی فهمید که اد مانسون یه کم شبیه اد مانسون، اد مانسون، ادی مانسون بود.
‫شد ادی مانسون.
‫ما فکر کردیم، چه اسم باحالی!
‫ادی مانسون.
‫آره.
‫پس، روز بعد رفتم و به دستیار تولید، ادی مانسون، گفتم که اسمم اینه.
‫و اونا گفتن، نه، این نیست، این آدریان ادمونسونه، ما قبلاً فرستادیمش.
‫اما من، برای اونایی که آید رو می‌شناسن، بهش میگن ادی.
‫من صداش می‌کنم ادی.
‫واقعاً؟
‫اوه!
‫آره.
‫ادی مانسون اسمی بود که جنیفر برای اب فام انتخاب کرد.
‫آدینا مانسون.
‫پس این... آره.
‫بامزه‌ست.
‫بدون من کارش بهتر پیش رفته.
‫خنده ولی در واقع، بخش بزرگی از کتاب، آدریان، می‌دونی، با کمیک استریپ و این چیزا شروع می‌شه.
‫اما چیزی که امشب خیلی عجیبه اینه که شماها یه جورایی با هم این کار رو کردید.
‫کی همدیگه رو دیدیم؟
‫۱۹۸۰؟
‫۷۹؟
‫۸۰؟
‫آره، ۸۰.
‫۸۰.
‫چیزی که به نظرم فوق‌العاده بود در مورد گروه کوچیکمون، من، داون و جنیفر و نایجل پلینر و ریک، که دیگه پیشمون نیست، و پیتر ریچاردسون، اینه که ما قبل از اینکه موفق بشیم، با هم آشنا شدیم.
‫و ما می‌دونیم کی هستیم.
‫من می‌دونم اون کیه و اونم می‌دونه.
‫به طریقی که تو نمی‌تونی.
‫وقتی کسی معروف میشه، دیگه نمیشه واقعا شناختش، میشه؟
‫نه.
‫منظورم اینه که، می‌دونم... ببین، این تقریباً همون فر موهای افتضاحیه که یه بار داشتی، مگه نه؟
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫این بده.
‫خیلی بد بود.
‫یکی از اون فر دائمی‌های افتضاح.
‫آره.
‫وای، این تویی؟
‫تازه فهمیدم دارم به چی نگاه می‌کنم.
‫آره، اون منم سمت چپ.
‫اون جنیفره با کاپشن بنفش.
‫یا خدا!
‫اون منم سمت راست با یه کم مو.
‫وای خدای من!
‫واو.
‫ما جوون بودیم.
‫الان بهتر به نظر میاین، دروغ نمی‌گم.
‫ببخشید.
‫و معلومه که دو اجرای دو نفره، خود داون فرنچ و ریک میل.
‫و معلومه که خیلی متفاوتن.
‫چطوری؟
‫خب، تو و ریک... ما هیچ شوخی‌ای نداشتیم؟
‫خب، نه، چون اون کارایی که انجام دادی، می‌دونی، مثل توی The Dangerous Brothers، خنده‌دار بود، ولی همچنین خطرناک بود.
‫خب، ما هم یه جورایی...
‫ما به چیزهای خودمون می‌گفتیم چرند مطلق با سرعت ۱۰۰ مایل در ساعت.
‫و در مورد هیستری بود.
‫و راه دیوونه‌بازی این بود که به همدیگه ضربه بزنیم.
‫آره.
‫خب، کلی کار بدلکاری انجام دادیم.
‫دخترم این کتاب رو خوند و بعدش اومد پیشم و گفت، هیچ وقت نفهمیده بودم که تو اصلاً کمدین نبودی.
‫تو بدلکار بودی، مگه نه؟
‫آره.
‫خب، گوش کن، همه چیز توی سریال The Young Ones به اوج خودش رسید.
‫یه جورایی یه مونتاژ کوچیک از بعضی کارای دیوونه‌ای که توی "The Young Ones" انجام دادی داریم.
‫بزن بریم.
‫این دیوونگیه.
‫آره.
‫اون تختی که اون ته بود، کار فوق‌العاده‌ای بود، چون توی همین استودیو انجام شد.
‫اینجا بود؟
‫آره.
‫وای.
‫و ما این کار رو جلوی تماشاچی‌ها انجام دادیم.
‫ما اون بالا تو نورها بودیم، من و ریک، دراز کشیده بودیم روی یه تخت فلزی که یه طناب بهش بسته شده بود، و فکر می‌کردیم، این درسته؟
‫۷.۵ متر، و اگه یه نگاه بندازی، می‌بینی وقتی فرود میاد، کاملاً نفس‌مون بند میاد.
‫آره، خواهی بود.
‫ولی ادامه دادیم، چون خنده‌دار بود.
‫می‌دونم که از چیزایی مثل مونتی پایتون و اینا خوشت میاد.
‫آره.
‫از چیزهایی مثل "جوان‌ها" خبر داشتی؟
‫یکم.
‫دوست دارم بگم کاملاً، ولی یه کم.
‫پس قراره فیلم‌های خوبی ببینم.
‫نه، چون مسئله اینه که تو این کشور، الان آسونه که بهش نگاه کنیم، ولی اون موقع، هیچ وقت چیزی مثل اون ندیده بودیم.
‫و یه جورایی عالیه که از بی‌بی‌سی پخش شد.
‫آره، عجیبه، نه؟
‫چون همیشه فکر می‌کنم ما تو یه سری طولانی از این جور چیزا هستیم، از لورل و... من و ریک یه جورایی مثل یه زوج هنری هستیم، از لورل و هاردی تا مثلاً مورکام و وایز، پیتر کوک و دادلی مور، من اینجوری می‌بینمش.
‫ولی وقتی می‌بینمش، فکر می‌کنم، ما دیوونه‌ایم.
‫توی ذهنمون، داریم نقش کایوت و رود رانر رو بازی می‌کنیم.
‫ولی ما مثل دیوونه‌ها به نظر میایم.
‫آره، نبود؟
‫و اونا نسخه کمدی پانک بودن.
‫همین بود که داشت اتفاق می‌افتاد.
‫و همچنین، یه جورایی همه‌شون رو شکست داد.
‫فکر کنم چیزهای خنده‌دارمون کم بود، واسه همین... فقط سعی کردیم... تا حد مرگ بخوریم.
‫آره.
‫درد خنده‌داره.
‫یهویی میزنه تو ذوقت.
‫لندن، تو از بچگی می‌خواستی تو کارای نمایشی باشی.
‫اوه، بله، حتماً.
‫خب، چند سالت بود که تصمیم گرفتی، آره، لندن نیوز به یه نماینده نیاز داره؟
‫اِم، نه.
‫آره، نه، ده.
‫خب، من عاشق تلویزیون بودم.
‫مامانم می‌گفت وقتی حدوداً پنج سالم بود، منو دید که دارم سعی می‌کنم با بالا رفتن از پشت تلویزیون، برم توی تلویزیون.
‫خب، مثلا، سعی کردم برم داخل.
‫و برای من، همه چیز فقط درباره تلویزیون و آدم‌های توش بود.
‫من با خودم گفتم، چطور می‌تونی اون آدم باشی؟
‫و من تو سن کم فهمیدم که آدمای تو تلویزیون، نماینده دارن.
‫و من نمی‌دونستم چطور باید یه نماینده پیدا کنم، و خیلی باهوشم،
‫پس از مغزم استفاده کردم و تصمیم گرفتم که وقتی توی دهه ۹۰ یا اوایل ۲۰۰۰ دنبال کار می‌گردی، کجا رو نگاه می‌کنی؟
‫صفحات زرد.
‫پس من دفترچه تلفن رو نگاه کردم و مشاور املاک پیدا کردم.
‫و من نمی‌دونستم که این هیچ ربطی به پول نداره.
‫تقریباً به همه مشاورین املاک در جنوب لندن زنگ زدم.
‫و من گفتم، و می‌دونستم که می‌تونی بگی، من دنبال نماینده می‌گردم، درسته؟
‫من زنگ می‌زدم، و به بایرستو، ایوز، فاکس، همه‌شون زنگ زدم.
‫و شماره‌ام از طرف همه مشاورین املاک منطقه‌مون بلاک شد.
‫و قبض تلفن مامانم حدود ۲۰۰۰ پوند بود.
‫و واقعاً، منظورم اینه که من به رویام متعهد هستم.
‫چون ببین من اینجام، تو برنامه گراهام نورتون با شماها.
‫بالاخره موفق شدم.
‫وای!
‫آره.
‫و کل داستان توی کتاب جدیدت، "زندگی به سبک خودم، عزیزم"، هست و الان هم منتشر شده.
‫باید بگم، من عاشق اون جسارت و صداقتش هستم.
‫بهمون بگو کتاب رو به کی تقدیم کردی.
‫من اینو به خود 14 سالم تقدیم کردم.
‫آره.
‫به خود 14 ساله‌ام گفتم، اون می‌دونست این اتفاق می‌افته.
‫و اینطور هم شد.
‫آره، انجام شد.
‫آره، کرد.
‫و این یه داستان فوق‌العاده‌ست.
‫و تو داشتی اینو امتحان می‌کردی، اونو امتحان می‌کردی، فقط سعی می‌کردی وارد کار بشی.
‫آره.
‫اما برای تو، رفتن به آمریکا فقط یه جورایی بخشی از رویا نبود.
‫احساس کردی برای پیشرفت باید بری آمریکا.
‫آره.
‫راستش رو بخوای... من الان ۱۴ ساله که استندآپ کمدی انجام می‌دم، ولی وقتی که نقل مکان کردم، ۱۰ سال بود که این کار رو می‌کردم.
‫و من فقط... می‌دونی، ما فقط همه دوستای مرد سفیدپوستت رو توی کمدی نگاه می‌کنیم... خنده
‫برنامه تلویزیونی خودشون رو دارن، پیشرفت می‌کنن، و بی‌بی‌سی و کانال ۴ عاشقشونن، و منم میگم، منم بامزه‌ام، چرا منو دوست ندارن؟
‫نه، من واقعاً مجبور شدم تصمیمی بگیرم چون احساس می‌کردم تو این کشور در اون زمان یه سقف شیشه‌ای برای زن‌ها، زن‌های رنگین‌پوست، تو کمدی وجود داشت و دیدم همه دوستام تو آمریکا دارن پیشرفت می‌کنن.
‫من با آدمایی مثل دنیل کالویا دوستم و دیدم ادریس البا اونجا همه کار کرد و... دوستم ناتالی امانوئل از هالیوکس به بازی تاج و تخت و سریع و خشن رفت چون رفت آمریکا.
‫پس من همین الان اون رو دیدم و با خودم گفتم، هیچ وقت به تمام تواناییم نمی‌رسم مگر اینکه امتحانش کنم.
‫و من تلاش کردم، و موفق شدم.
‫آره.
‫تو واقعاً این کار رو کردی.
‫ممنون.
‫آره.
‫خدافظ.
‫فکر کنم فقط یه کم اعتماد به نفس بیشتری لازم داری.
‫من مثل بریتانیایی‌ها نیستم، مثل، اونجوری نیستم که بگن من یه گنجینه ملی هستم.
‫من یه گنجینه ملی‌ام!
‫من این انرژی بریتانیایی رو ندارم.
‫من خیلی به خودم مطمئنم، واسه همینه که اونجا خوب عمل می‌کنم، فکر کنم.
‫فکر می‌کنی الانم همونطوریه؟
‫آره، دارم.
‫احساس می‌کنم... می‌دونم، تو راه رو هموار کردی.
‫برای من، شماها افسانه‌اید و من عاشقتون بودم و قدردانتون هستم، ولی بعدش با خودم گفتم، نفر بعدی دان فرنچ کیه؟
‫آره.
‫می‌دونی منظورم چیه؟
‫و فقط حس می‌کردم که اتفاق نمی‌افته مگر اینکه خودم برم و سعی کنم که اتفاق بیفته.
‫خب، چیزی که خیلی جالبه اینه که شماها کار خودتون رو خلق کردید.
‫آره.
‫بعدش یه دوره‌ای بود که کارهای اصلی از ستاره‌های برنامه‌ها نمی‌اومد، و حالا نسل شما دوباره داره کارهای خودش رو خلق می‌کنه.
‫آره.
‫و اینجاست که اوضاع داره جالب‌تر میشه.
‫فرق داره.
‫چون تیک‌تاک و این چیزا هست، مردم دیگه... خیلی تهیه‌کننده زیاد شده.
‫...رفتن بیرون و به واقعیت تبدیل کردن رویاهاشون و این چیزا.
‫آره.
‫آره، خب.
‫و برگشتیم به جایی که همه چیز شروع شد، برای شکار یه پسر، نمایش.
‫آره.
‫پس، ظاهراً اینجا خیلی سخت می‌تونی مخ بزنی.
‫آره.
‫خب... شکار کیر تو آمریکا چطور پیش میره؟
‫راستش، قرار گذاشتن توی لس‌آنجلس حتی بدتره، من خیلی خوشگلم و کلی دوست‌پسر توی بریتانیا دارم.
‫من قدرش رو ندونستم چون فکر می‌کردم مثل بقیه پسراست.
‫اونا منو نمی‌خوان
‫اونا حقیقت رو نمی‌فهمن.
‫اونا خیلی دوست دارن دروغ بگن.
‫اونا معنی کلمه آرمانی رو نمی‌دونن.
‫خب، مثلا، با یه سری پسر آشنا می‌شم و اونا میگن، اوه، می‌دونی، من بازیگرم.
‫و من میگم، ولی تو نیستی.
‫تو بازیگر نیستی.
‫تو واقعاً اینطور نیستی.
‫دستت تو فیلم "دوجین ارزان‌تر" هم بود، باشه؟
‫تو بازیگر نیستی.
‫من مهم‌ترین چیزی هستم که تو واردش شدی.
‫به هر حال... دست بزنید
‫تو بازیگر نیستی، عزیزم.
‫من با یه پسری قرار گذاشتم که بهم گفت کارگردانه و منم باور کردم، دو هفته باهاش قرار گذاشتم تا اینکه فهمیدم مدیر یه خونه‌ی تشییع جنازه‌ست.
‫یعنی خلاصه‌ش این میشه: قرار گذاشتن توی لس آنجلس.
‫آره، خب.
‫چون لورا، معلومه که الان خوشبختانه ازدواج کردی، همه چی عالیه.
‫همه چی درست شد.
‫اما وقتی که مجرد بودی، دوستات سعی کردن برات کسی رو پیدا کنن.
‫آره، انجامش دادن.
‫و با کی دیدنت؟
‫خب، این چیزیه که بیشتر از همه گیج‌کننده‌ست.
‫آدمایی که تو ذهنت داری، مثلاً، یه نفر میاد، می‌دونی، یه کسی که اصلاً فکرش رو هم نمی‌کردی.
‫من فقط با یه نفر یه قرار رفتم.
‫ما سر میز شام بودیم که یهو اون گفت...
‫چطور می‌تونم بذارم همین‌جوری ادامه بده، باشه، ببینیم به کجا می‌رسه. غرش
‫داریم به یه صدای حیوان دیگه می‌رسیم؟
‫منظورم اینه که من فقط... و دیدن اون صورت با اون صدا، مثل پیامی که زیر میو میو بود، منظورم اینه که... می‌دونی، تو مغزم حک شده.
‫و اون دوستِ یه دوستم بود.
‫آره!
‫دوستا چی گفتن؟
‫میدونی، یه مدت باهاشون حرف نزدم.
‫خنده
‫و آدا، توی کتابت زیاد درباره جنیفر، زنت، حرف نمی‌زنی، چون شما دوتا توی جمع درباره هم حرف نمی‌زنید، ولی دو تا چیز خوب درباره‌ش می‌گی.
‫آره.
‫میگم که اون بهترین بوس کننده دنیاست.
‫اوه، وای.
‫یه زمانی بود که ما با هم دوست بودیم و اون با دوستش تو چلسی زندگی می‌کرد.
‫ببخشید، خیلی خوشم اومد که گفتی خواستگاری.
‫این یه مرد واقعیه.
‫خواستگاری.
‫خب، دنبال کیر می‌گشت.
‫و من همون آدم عوضی بودم.
‫ولی ما قبلاً اول می‌بوسیدیم.
‫اوه، واقعاً؟
‫واقعاً؟
‫من می‌اومدم و اون در رو باز می‌کرد و ما حدود ده دقیقه همدیگه رو می‌بوسیدیم.
‫باشه.
‫یه کار دیگه‌ای که جنیفر برام کرد این بود که یه بار تو یه شام خیریه بودیم و یه جورایی یه وقفه تو برنامه‌ها پیش اومد و از من خواستن برم بالا و چند تا جوک بگم تا وقفه رو پر کنم.
‫و من یه سری جوک بی‌ادبانه تعریف کردم و وقتی داشتم از صحنه می‌اومدم پایین، یکی که از حرفام ناراحت شده بود،
‫اومد و همین‌جوری زد تو صورتم.
‫ای خدا.
‫همین که منو زد، جنیفر اومد کنارم و زدش.
‫آره.
‫این یه زن واقعیه.
‫این یه زن واقعیه، دختر.
‫یک زن درست و حسابی.
‫این یه دختر عجیبه.
‫من می‌تونم تاییدش کنم.
‫وای.
‫من می‌تونم درباره اون زن فوق‌العاده تایید کنم.
‫اون یه ملکه‌ست.
‫با او جر و بحث نکن.
‫یه بار بهمون بورسیه بفتا پیشنهاد شد.
‫و من تو این جور چیزا خیلی خوب نیستم.
‫گفتم، اوه، بیخیال اون شو.
‫بیا این کار رو نکنیم.
‫و اون گفت، مم، مم.
‫رفتیم بیرون شام بخوریم.
‫تو اونجا بودی.
‫در واقع، لن اونجا بود.
‫رفتم دستشویی.
‫داشتم از دستشویی میومدم بیرون که یهو منو گرفت و چسبوند به دیوار و گفت، ما این بورسیه رو می‌گیریم.
‫و من گفتم، باشه، قبوله، باشه.
‫گفت، آخرین کسایی که داشتنش، مورکامب و وایز بودن.
‫من معمولاً این کارو نمی‌کنم، ولی داریم برش می‌داریم، فهمیدی؟
‫من میگم، آره آره، حتماً این کارو می‌کنیم.
‫بعدش بهم توضیح داد، گفت اگه عضو BAFTA بشیم، عضویت BAFTA رو داریم که وسط Piccadilly هست و دستشویی دارن، و ما داریم پیر می‌شیم.
‫خنده
‫خیلی خوب.
‫گوش کن، دو تا کتاب عالی درباره ساختن شو و کمدی.
‫کتاب لندن "زندگی کردن بهترین زندگی‌ام" هست و هشت "دیوانه‌وار" هست.
‫اخبار لندن و آدریان ادمونتون، همه!
‫تشویق و کف زدن می‌دونم، باید باشی!
‫خوب، وقتشه که بریم سراغ موسیقی.
‫این گروه سه نفره پاپ که جایزه بریت رو بردن، با یه سری آهنگ شماره یک، صدر چارت‌ها رو گرفتن.
‫اینجا، با آخرین آهنگشون، "وقتی بارون میاد"، یه خوش‌آمد گرم به شوگر بیبز!
‫جشن، آره، همه‌مون یه کم خوش می‌گذرونیم.
‫کی اینجا می‌مونه وقتی مهمونی تموم بشه؟
‫آره، می‌تونی هرچی تلخی داری بگی.
‫بگو ببینم، می‌تونی حرفتو ثابت کنی؟
‫واقعاً تنها چیزی که می‌خوام حس کنم بزرگ شدنه.
‫می‌خوام بدونم آیا تو اونجا خواهی بود توی رعد و برق توی طوفان فرار می‌کنی یا اونجا خواهی بود وقتی بارون میاد وقتی داره سیل می‌باره
‫خیلی خوبه که در ظاهر آسونه و راحت میشه همراه شد، ولی من تو رو تو تاریکی و روشنایی می‌خوام.
‫من بهش نیاز دارم
‫وقتی بارون بیاد، من اونجا هستم.
‫وای!
‫تشویق و کف زدن! چیتا بند، همه با هم!
‫تشویق و کف زدن: خیلی خیلی خوبه!
‫ممنون از گروه موسیقی.
‫بیا اینجا!
‫لطفاً انجام بده.
‫تشویق و دست زدن کیشا، بروتوس، سیوبان، سلام.
‫به برنامه خوش اومدی.
‫خیلی ممنون بابت اجرای فوق‌العاده‌ات.
‫ممنون.
‫خیلی خوب به نظر می‌رسید.
‫اون هماهنگی‌ها.
‫پس این تک‌آهنگ جدید، وقتی بارون میاد، و الان منتشر شده، درسته؟
‫بله.
‫آره، آره، آره.
‫اما در آینده آهنگ‌های جدید بیشتری هم خواهد بود.
‫البته.
‫آره، لطفاً.
‫هنوز دارم کار می‌کنم.
‫باشه.
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫خود ۱۴ ساله‌م داره منو دیوونه می‌کنه.
‫خیلی خوشحالم.
‫می‌دونم.
‫خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
‫من تو نمایشی که تو O2 اجرا کردی بودم.
‫چه شب فوق‌العاده‌ای بود.
‫خوش گذشت؟
‫اوه، چه لحظه خوبی.
‫این O2 هست و پر از آدماییه که عاشقتن.
‫میدونستی که طرفدارا اون بیرون بودن و مشعل رو به دست گرفتن و میخواستن دوباره ببیننت؟
‫موتیا.
‫ای وای.
‫در واقع، هر نمایشی که می‌دیم، من همیشه می‌گم، -"کسی بیرونه؟"
‫-"راستش، ما خیلی ممنونیم."
‫همه بلیط‌ها تموم شده.
‫حتی توی گلستنبری هم می‌گفت، "وای خدای من، جمعیت خوب میشه؟"
‫- «کسی اونجاست؟»
‫ما واقعاً هر بار که این جواب رو می‌گیریم، خیلی تعجب می‌کنیم.
‫اما فوق‌العاده بود، چون بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم O2 انقدر بزرگه که حس صمیمیت رو از بین می‌بره.
‫و حس می‌کنم که ما اون لحظات خاص رو واقعاً داشتیم.
‫و برای کسایی که نمی‌دونن، توی O2 یه ویدیو نشون دادی که چقدر جوون بودی.
‫چند سالت بود که واقعاً گروه شوگر بیبز رو تشکیل دادی؟
‫۱۲ و ۱۳.
‫آره.
‫منظورم اینه... یه کم اشکم رو در میاره، چون اون شب، دخترای ۱۲ ساله‌ای بودن که گروه رو شروع کرده بودن، و حالا شما توی O2 هستین، بعد از... و می‌دونی، چیزی که عالیه اینه که سفر... همه‌تون اینجایین!
‫حالا، اونا باید اینجوری باشن.
‫شماها با این عکسا ما رو می‌ترسونید، معلومه دیگه.
‫یا خدا.
‫ما خوشگل شدیم.
‫ما خوب به نظر می‌رسیم.
‫ببخشید.
‫و... داشتی به داون می‌گفتی، وقتی داشتی می‌خوندی، من داشتم می‌گفتم،
‫تو هنوز هم شور و شوق بچه‌های ۱۲ ساله رو داری.
‫خیلی خوبه که می‌بینمت.
‫ممنون.
‫ما عاشق کاری هستیم که انجام می‌دیم.
‫آره.
‫فکر کنم این دفعه بهتر بوده.
‫بیشتر خوش گذشته.
‫می‌تونی اون لحظه‌های خاص رو بپذیری و واقعاً همون موقع ازشون لذت ببری.
‫اما همچنین آدم‌هایی که باهاشون بزرگ شدی و بعدش می‌تونی باهاشون هنر خلق کنی.
‫دقیقاً.
‫و بعدش باهاش اجرا می‌کنی.
‫منظورم اینه که راحتی خیلی زیاده.
‫واقعاً همینه.
‫ما با هم بزرگ شدیم، می‌دونی، و به نظرم خیلی خوبه.
‫فقط حس می‌کنم که...
‫ما می‌تونیم همه لحظه‌های خاصمون رو با هم بگذرونیم، پس یه جورایی مثل... آره.
‫اوه، خب، خوش اومدین، عزیزای دلم.
‫ممنون.
‫ما ممنونیم.
‫خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
‫شکر دخترا، همه با هم!
‫اوه، عشق رو حس کن، عشق رو حس کن.
‫هنوز خیلی مونده تا بریم.
‫فقط وقت یه سر زدن سریع به صندلی قرمز بزرگ رو داریم.
‫امشب کیو داریم؟
‫سلام.
‫اوه، نگران نباش.
‫من خوبم.
‫اوه، خوبی، خوبی.
‫اسمت چیه؟
‫زویی.
‫زویی، تو اهل کجایی؟
‫من اهل اسکاتلند، دامفریس و گالووی هستم، ولی حدود ۲۰ سال تو ایرلند زندگی کردم.
‫لهجه‌ت قشنگه.
‫خیلی خوبه.
‫ممنون.
‫کجای ایرلند زندگی می‌کردی؟
‫شهرستان فیرموی، کورک.
‫شهر افتضاح.
‫اوه.
‫یه مداد غول‌پیکر توش داره، مگه نه؟
‫یه پل داره اگه کسی بخواد ازش بپره پایین.
‫ما منتظر این داستان هستیم.
‫فکر کنم توپ شله.
‫برو دیگه.
‫من به ایرلند نقل مکان کرده بودم و یه کار جدید تو یه مزرعه بزرگ اسب شروع کرده بودم، و همچنین با رئیسم یه رابطه شروع کرده بودم.
‫اون گفت، مگه نه؟
‫ببخشید، باید یه لحظه متوقفت کنم.
‫گفتی مزرعه حلزون یا مزرعه اسب؟
‫اصطبل اسب.
‫دانشجو
‫اصطبل اسب.
‫اسب‌ها.
‫باشه، گرفتیمش.
‫خب، من توی اون مرحله از رابطه بودم که هنوز خودت رو کامل نشون نمیدی، جایی که... یه جورایی می‌خوای نشون بدی آدم خوبی هستی و کارای کوچیک رو انجام میدی.
‫یه صبحی بود که مجبور شدم زود بیدار شم برم شمال کار کنم. فکر کردم خوب نیست که چراغ بزرگ روشن بشه، پس مهربون باشم و صورتشو بپوشونم. ولی وقتی داشتم بالش رو روی صورتش می‌ذاشتم بیدار شد. می‌تونی راه بری، می‌تونی راه بری.
‫خب، عالی بود، و این تمام وقتی بود که داشتیم.
‫اگه دوست داری خودت روی صندلی قرمز بشینی و داستانت رو تعریف کنی، از طریق وبسایتمون به این آدرس باهامون تماس بگیر.
‫این خوب بود.
‫لطفاً، یه تشکر بزرگ از همه مهمونای امشب.
‫عزیز دلم!
‫تشویق و کف زدن! اخبار لندن!
‫تشویق و کف زدن آدریان ادمونتون!
‫تشویق و کف زدن داون فرنچ!
‫تشویق و دست زدن و لورا لینی!
‫هفته بعد با من همراه باشید با خواننده زک ابل، سرآشپز نادیا حسین، بازیگران بلا رمزی و رالف فاینز، به علاوه دو اسطوره سینما، بانو جوآن کالینز و سر پاتریک استوارت.
‫پس می‌بینمت.
‫شب بخیر همگی.
‫داره دیر میشه.
‫بیا به عمارت جن‌زده‌ای که خونه‌ی باتن هست سر بزن.
‫اما انتظار نداشته باش که بترسی.
‫همشون دوست‌داشتنی‌ان.
‫سری آخر Ghosts الان روی iPlayer هست.
‫فقط دکمه قرمز رو بزن.