‫می‌خوام برم دنبال یه ذره الهام بگردم.
‫ممکنه اونجا قایم شده باشه.
‫بیا با من، طلعت.
‫و تو، ریفات، دنبال تیکه من بگرد.
‫خاله ویس؟
‫عمه ویس؟
‫مچکرم، هواتو دارم.
‫شیراز، چرا توی بوته قایم شدی؟
‫که بتونم بگیرمت؟
‫دارم می‌ذارم منو بگیری که مسخره‌ات نکنن.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫فقط دارم می‌پرسم.
‫برای چی می‌خوای؟
‫می‌خوام از درخت بپرم پایین.
‫اون یه پرنده‌ست؟
‫بله، بهش می‌گیم پرنده.
‫شیروز، من عاشقتم.
‫خیلی بامزه‌ای.
‫می‌خوام بهش بگم.
‫نه، صبر کن.
‫طاها!
‫موفق شدی؟
‫اورشانا چیه؟
‫اورشانا؟
‫منظورم اینه که... نمی‌دونم چطور ترجمه‌اش کنم.
‫یه اورشانا؟
‫نه.
‫همینه.
‫نمی‌دونستم نویسنده‌ای.
‫تبریک می‌گم.
‫طاها.
‫من شگفت‌زده‌ام.
‫فکر می‌کردم ریفات می‌تونه بوس کنه و عشقش رو ابراز کنه.
‫می‌دونی عشق چیه؟
‫وقتیه که چیزی که تو دلت هست رو برعکسش رو میگی.
‫مثل قدیما.
‫من برعکس چیزی که تو دلمه میگم؟
‫بله.
‫بعضی وقتا ساکتی.
‫مطمئنم که داری سعی می‌کنی همه‌مون رو بکشی.
‫این واقعیه.
‫واقعی نیست.
‫اما می‌ذارم زنده بمونی، مگی.
‫طاها!
‫اگه دوباره بپرسه، همون جواب رو می‌دیم.
‫نه، من نمی‌رم.
‫تو فقط داری می‌پرسی چون ترسیدی و وحشت کردی.
‫شماها احمقید.
‫اون عادی نیست.
‫اگه کسی بپرسه، حقیقت رو می‌گم.
‫رایفا راست می‌گه.
‫ما هیچ جا نمی‌ریم و هیچ‌کس هم قرار نیست حرف بزنه.
‫نگران نباش.
‫من باهاتم.
‫من ترسیدم.
‫اونا می‌خوان منو تنها بذارن.
‫من نمی‌خوام تورو تنها بذارم.
‫من همیشه پیشت می‌مونم.
‫اگه آماده باشم که برای همیشه با تو بمونم چی؟
‫می‌دونی می‌خوام چی بهت بگم؟
‫می‌خوام قایم‌باشک بازی کنم و می‌خوام تنها بذارمت.
‫قایم موشک؟
‫آره، یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫عمو ویس؟
‫شیراز!
‫ریدا!
‫رفعت تنها به گلخونه رفت و هنوز برنگشته.
‫نگرانشم.
‫هی، کجا بردیمش؟
‫بردیمش سفر.
‫به هر حال، ما دنبال رفعت می‌ریم.
‫نگرانشم.
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫داور!
‫رفا!
‫رفیق
‫در به نظر عجیب میاد.
‫آدمای عجیبی رو پایین دیدم.
‫منم اونا رو می‌بینم.
‫اونا واقعی نیستن.
‫اونا فقط توی خواب‌هامون هستن.
‫اگه بپری و اینجا با من بمونی، دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم.
‫ما با هم می‌مونیم.
‫نمی‌خوای با هم بمونیم؟
‫برو بیرون، رافا!
‫داری چیکار می‌کنی، رافا؟
‫برو بیرون، رافا!
‫سر و صدا نکن!
‫نمی‌خوام سر و صدا کنم.
‫نترس.
‫من اینجا هستم برای تو.
‫همه‌تون پاشید.
‫بیاید اینجا، همتون.
‫قسم بخور به این مصحف که دیگه سعی نمی‌کنی گلخونه رو بدزدی.
‫خیلی وقته که به این خونه فکر می‌کنی.
‫تو توی شهر هستی، نه داریانیه.
‫می‌دونی چند نفر بعد از بمبارون تو این شهر زندگی می‌کردن؟
‫می‌دونی چه بلایی سرشون اومده؟
‫همه‌شون مردن.
‫اونایی که خودکشی کردن، اونایی که بمباران شدن، اونایی که بچه‌هاشون رو کشتن.
‫بیا قسم بخور.
‫بهش بگو دنبالم بیاد.
‫قسم می‌خورم دیگه نزدیک اون خونه سبز نمی‌شیم.
‫بیا اینجا.
‫بزن به چاک!
‫و اگه بیرون ببینمت، دیگه کارت تمومه.
‫صبر کن تا وقتی همه رفتن.
‫از چیزی که اتفاق افتاد خوشت اومد؟
‫بگو ببینم، چی شد؟
‫همون چیزی که خیلی وقت پیش برات اتفاق افتاد، درسته؟
‫کی بود؟
‫رایفا.
‫هیچی نشد.
‫همین بود.
‫دیگه بسه.
‫تو همیشه می‌ترسی.
‫خب، آب‌نبات‌ها کجان؟
‫این رو بخور.
‫ولی به مامانت نگو که برات چیزی آوردم.
‫ناراحت نباش.
‫نباید تو رو می‌فرستادم.
‫من دلیلشم.
‫نه، نه تو.
‫دیروز دیدمش.
‫می‌ترسیدم دوباره ببینمش.
‫یه دختر کوچولو.
‫اون عجیب به نظر می‌رسه.
‫اون یه لباس سفید پوشیده.
‫به نظر می‌رسه آفریقایی باشه.
‫یه چیز دیگه هم می‌بینم.
‫چی؟
‫یه چیز دیگه می‌بینم.
‫مثلاً... من این علامت رو اینجا دیدم.
‫من از اولش دیدمش.
‫چطوری عزیزم؟
‫امیدوارم حالت خوب باشه.
‫چطوری؟
‫باشه.
‫کجایی؟
‫پیش اون شمع، می‌تونم یه پای شکسته رو ببینم.
‫پات چطوره؟ شکسته بود، نه؟
‫پات چی شده؟
‫روی پله‌ها راه رفتی؟
‫عالیه.
‫کجایی؟
‫پشت اون پرده،
‫دخترم رو با اون می‌بینم.
‫اما این چشم من نیست که می‌بینه.
‫اون کسیه که می‌بینه.
‫و چون نمی‌تونه ببینه، نباید ازش بترسی.
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که تو هم به اندازه اون فکر می‌کنی.
‫عموش این کارو می‌کنه و اوضاع برای من خوب پیش می‌ره.
‫مرسی بابت سیگارها، طاها.
‫و وقتی بزرگ شدی اینو نخور.
‫این از علف هم بدتره.
‫دوست دارم عقب بشینم.
‫می‌تونی جلو بشینی.
‫متاسفم.
‫نمی‌دونستیم چطور شب رو با هم بگذرونیم.
‫متاسفم.
‫نمی‌دونستیم چطور شب رو با هم بگذرونیم.
‫متاسفم.
‫نمی‌دونستیم چطوری شب رو با هم بگذرونیم.
‫متاسفم.
‫من
‫برو جلو.
‫سبز؟
‫حالا هر دفعه که می‌بینمش، باید یه کراوات سبز بزنم؟
‫این عالیه.
‫بهت قول می‌دم که از حالا به بعد عاشق کراوات‌ها می‌شم.
‫شب بخیر.
‫تو بهترین هستی.
‫اگه به مصر بیام، می‌بینم که آیا این برای من کافیه یا نه.
‫پس، اولین عشقت یه روح بود؟
‫من اهل اسکاتلندم و فکر می‌کنم که ارواح وجود دارن.
‫اگه این داستان هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتاد چی؟
‫اگه داداشت پاش می‌شکست چی؟
‫یادم نمیاد.
‫اون مال خیلی وقت پیشه.
‫مطمئنم که از بازی ما روی پشت بامه.
‫ببین، این یه خونه متروکه بود.
‫و علی سما، و داشتیم باهاش بازی می‌کردیم.
‫و ما داستان شیراز رو سرهم کردیم و اونا هم باورش کردن، البته چون داستان خنده‌داریه.
‫و شما همه فکر می‌کردید که این یه داستان کارآگاهیه؟
‫مگی، همه داستان‌ها این‌جوری شروع می‌شن، مثل ویروس.
‫این رو یه نفر می‌گه و بعد یکی دیگه تکرارش می‌کنه، بعد منتقل می‌شه، بعد تبدیل به یه خاطره ساخته‌شده می‌شه، بعدش می‌شه تاریخ، یه اعترافی که نمی‌تونه داشته باشه.
‫و همه حاضر نیستن باور کنن که این اتفاق نیفتاده.
‫یا تو قبول نکردی که این اتفاق افتاده.
‫راستی، ما هم توی اسکاتلند روح داریم.
‫مگی، من نمی‌گم برعکس چیزی که تو دلت هست.
‫واضحه که ناراحتی.
‫یا شاید دارم برعکس چیزی که تو فکرم هست رو می‌گم.
‫نمی‌دونم.
‫شاید به خاطر چیزی که دارم بهش فکر می‌کنم، درست نباشه که بگم.
‫شاید اگه تو بگی، درست از آب در بیاد.
‫راستی، یه چیزی هم با خودم آوردم.
‫یه هدیه برای تولدت.
‫داشتی بهش فکر می‌کردی؟
‫تنها عکسی که از دوران تحصیلمون داریم.
‫من اون رو با تو دیدم.
‫بدون اینکه بهت بگم، برداشتمش.
‫و ناراحت بودم که از دستش دادم.
‫لازم نیست منو تا داخل همراهی کنی.
‫من دست از دوست داشتنت برنمی‌دارم، مگی.
‫تا وقتی که ستاره‌ها می‌سوزند و دنیاها خاموش می‌شوند.
‫تا وقتی که سیاره‌ها به هم برخورد کنن و خورشیدها غروب کنن.
‫تا وقتی که ماه روشن بشه و دریاها و آتیش‌ها خشک بشن.
‫تا وقتی که پیر بشم و خاطراتم از بین برن.
‫تا زبونم نتونه اسمت رو بگه.
‫تا قلبم برای آخرین بار بتپه.
‫فقط اون موقعه که شاید دست بردارم.
‫شاید.
‫متمم پنجم.
‫اگه ذهنت داره سرت کلاه می‌ذاره، به نفع خودت ازش استفاده کن.
‫شراز، تو اینجا نیستی.
‫آره.
‫تو.