‫هرگز اولین باری که یه گلخونه دیدم رو فراموش نمی‌کنم.
‫باید به حرف من گوش بدی، ابراهیم.
‫من این دو چیز رو باور نمی‌کنم.
‫اونا نمی‌خوان ما به خاطر تو عذاب بکشیم.
‫پشت سرش.
‫عجیب بود که خود مرد سبز داشت خونه رو تمیز می‌کرد.
‫نگاه کن، عمو ابراهیم.
‫اینجا اتاق نشیمنه.
‫و اینجا اتاق ناهارخوریه.
‫و اینجا هم اتاق نشیمنه.
‫و تو هنوز اینجایی.
‫این آشپزخونه‌ست.
‫و این هم بخاریه.
‫ما از این استفاده نمی‌کنیم.
‫این حمیدیاست.
‫اون قوانین خونه رو می‌دونه.
‫ما از سر و صدا یا حرف زدن خوشمون نمیاد.
‫یادم رفت.
‫مگه بهت نگفتم که بچه از صدای بلند خوشش نمیاد؟
‫بسه دیگه، مامان.
‫اون چیه؟
‫نگران نباش.
‫برو تو اتاق.
‫کدوم اتاق؟
‫هیچی.
‫فکر می‌کنی خانوادت می‌گن که چیزی شنیدی؟
‫ابراهیم، نرگس هنوز غذایش را تمام نکرده.
‫من گرسنه نیستم.
‫گفتم غذا رو ول کن!
‫به نام خدا.
‫تو کی هستی؟
‫من شیروز هستم.
‫می‌خوای با من بازی کنی؟
‫خونه خالیه.
‫یکی دیگه دو دقیقه پیش اینجا بود.
‫مامان‌بزرگ، خدا می‌بخشدش.
‫تا وقتی بهش چیزی برای خوردن ندی، زندانی می‌مونه.
‫می‌خوام به پدر و مادرم بگم.
‫می‌خوام به مامانم بگم.
‫به هیچ‌کس نگو منو دیدی.
‫اگه بابابزرگ بفهمه، منو می‌کشه.
‫فکر می‌کنی من احمقم؟
‫یا خدا.
‫دریا، اسکندریه.
‫منظورت از دریا چیه؟
‫دریا خیلی قدرتمنده.
‫جلوی اون شن هست.
‫رفتی اونجا؟
‫نه.
‫مامانم گفت وقتی بزرگتر بشم می‌رم.
‫خروشی!
‫می‌خوام از اینجا برم.
‫میتونی کمکم کنی؟
‫حاضرم هر کاری برات انجام بدم.
‫چیزی پیدا کردی؟
‫من همون کاری که بهم گفته بودن رو انجام دادم.
‫مطمئنم که یکی در رو باز می‌کنه و می‌ذاره بری بیرون.
‫نه!
‫ابراهیم!
‫در رو باز کن!
‫یه نفر به اسم شیراز تو خونه‌ست.
‫شنیدی؟
‫تمام عمرم رو صرف پیدا کردن پول برای خرید خونه کردم.
‫تا بتونم جسدش رو دفن کنم.
‫شاید منو ببخشی که ترکش کردم.
‫اما وقتی خونه رو خریدم، زیرزمینش مثل یه معدن طلا بود.
‫وقتی فهمیدم تو همونی هستی که اونو دیدی، از خودم پرسیدم، چرا اون هیچ‌وقت منو پیدا نکرد؟
‫می‌دونستم که منو نمی‌خواست.
‫چون به من فکر کرد.
‫چاره‌ای نداشتم جز اینکه مثل اون بمیرم.
‫شاید بتونی صدای منو بشنوی.
‫دنبالش بگرد.
‫شاید بتونی پیداش کنی.
‫و کاری رو بکن که قبلاً نمی‌تونستی.
‫تو / شما
‫ای خدا.
‫من دارم می‌میرم.
‫دارم می‌میرم.
‫بهش می‌گفتم، این اتفاقیه که وقتی امیدتو از دست میدی می‌افته.
‫بهش می‌گفتم، این اتفاق می‌افته وقتی که امید رو از دست میدی.
‫بهش می‌گفتم، این اتفاق می‌افته وقتی امیدتو از دست می‌دی.
‫بهش می‌گفتم، این اتفاق می‌افته وقتی که امیدت رو از دست می‌دی.
‫بهش می‌گفتم، این چیزیه که وقتی امیدتو از دست می‌دی، اتفاق می‌افته.
‫بهش می‌گفتم، این اتفاق می‌افته وقتی که امیدت رو از دست بدی.
‫بهش می‌گفتم، این اتفاق می‌افته وقتی که امیدتو از دست بدی.
‫بهش می‌گفتم، اینه که وقتی امیدتو از دست میدی، چی میشه.
‫بهش می‌گفتم، این چیزیه که وقتی امیدت رو از دست می‌دی اتفاق می‌افته.
‫بهش می‌گفتم، این اتفاق می‌افته وقتی که امیدتو از دست بدی.
‫بهش می‌گفتم، این همون چیزیه که وقتی امیدتو از دست میدی اتفاق می‌افته.
‫بهش می‌گفتم، این اتفاق می‌افته وقتی که امیدتو از دست بدی.
‫بهش می‌گفتم، این اتفاق می‌افته وقتی امیدت رو از دست می‌دی.
‫من رفتم.
‫هیچی نمی‌بینم.
‫من چیزی نمی‌بینم.
‫قانون شماره.
‫' ?
‫همه چیز عادی به نظر می‌رسه... ...تا وقتی که اسماعیل میاد.
‫ببخشید دیر کردم.
‫کجا رفت؟
‫اتفاقی براش افتاده؟
‫منظورت چیه چی سرش اومده؟
‫آیا او رو با دوستاش جایی می‌بینی؟
‫چی شده؟
‫چرا داد می‌زنی؟
‫هیچی.
‫هیچی؟
‫مشکلت چیه؟
‫و یک
‫رفیع عزیزم، امیدوارم تاروت اشتباه کرده باشه و هیچ‌کدوم از گنج‌هات رو از دست نداده باشی.
‫دارم آخرین کارت تاروت رو برات می‌فرستم، که وقت نکردم بخونمش.
‫نگران نباش، کاغذ به سمت خونه اشاره می‌کنه.
‫شاید توصیه‌ی تاروت این بود که به وطن یا خونه برگردی.
‫کاری که باید انجام بدی.
‫خبرها رو برام بفرست.
‫سلام لوئیس.
‫سلام؟
‫تو / شما
‫چطوری؟
‫آبلا رایفا!
‫رفتم داخل و دیدم که داره کلی از این نقاشی‌ها رو می‌کشه.
‫این نقاشی‌ها، معلومه.
‫یکی دیگه رو دیدی؟
‫جوابمو بده.
‫کی رو دیدی، ریف؟
‫داری دیوونه‌ام می‌کنی.
‫این خونه سبزه.
‫به خدا، خودشه.
‫بس کن به من دروغ نگو، تانیا.
‫پیرمرده هنوز مرده و در خطره.
‫هی همین داستان رو برام تعریف می‌کردی تا باورم بشه، انگار می‌خواست از یه صخره بپره پایین.
‫من داستان رو باور کردم.
‫چطوری این خونه رو کشیدن؟
‫او هیچ‌وقت کشور رو ترک نکرد و اصلاً خونه رو ندید.
‫منم اینو تا حالا ندیدم.
‫روزی که منو به بیمارستان منتقل کردن.
‫چی؟
‫این عوضی از ما چی می‌خواد؟
‫ریدا... ریدا همون کسیه که ما رو مجبور کرد بریم بیمارستان.
‫و آخرش معلوم شد که... من بهش کمک می‌کنم.
‫شراز بچه‌هایی رو می‌خواد که مدت‌ها پیش باهاشون بازی می‌کردیم.
‫منظورت چیه؟
‫می‌خوای بذاری یکی یکی ما رو بکشه؟
‫راه دیگه‌ای نیست.
‫این به خودش بستگی داره که تصمیم بگیره کی رو می‌خواد بکشه.
‫اون رفته.
‫مطمئنم که رفته بیمارستان.
‫تو منو می‌شناسی، الهام.
‫می‌دونم قراره چیکار کنیم.
‫باید بریم به گلخونه تا رفات رو بیاریم.
‫کجا داری میری، رایفا؟
‫فکر می‌کنی نمی‌تونه بیاد اینجا؟
‫اگه می‌ترسی، پیش بچه‌ها بمون.
‫بسه دیگه، ریفا.
‫من نمی‌ترسم.
‫نه، تو ترسیدی.
‫تو هیچ‌وقت هفت دور نزدی.
‫تو اولین نفری هستی که فرار می‌کنی.
‫من، رایفا؟
‫باشه.
‫خدا ببخشِت.
‫بیا بریم به خونه سبز تا ریفات رو بیاریم.
‫امیدوارم این دفعه بتونیم برش گردونیم.
‫گاهی اوقات هیولا ناپدید می‌شه، که از خود هیولا هم ترسناک‌تره.
‫دستتو از من دور کن، پرنده کوچولو!
‫گرفتمت، ریفات!
‫بچه‌ها، دیگه پاشین!
‫مثل همیشه، ریفات بلد نیست قایم‌موشک بازی کنه.
‫ریفت، چته؟
‫عمو عویس؟
‫عمو عویس.
‫کاش می‌دونستم چیزی که برداشتم یه روزی برام مهم میشه.
‫بیشتر از پزشکی، حواسم به اون بود.
‫زندگی خیلی شبیه قهرمان فاجعه یونانیه.
‫مثل سیزیف.
‫هر بار که به بالای کوه می‌رسه، سنگ از دستش می‌افته.
‫هر بار که راه‌حل رو پیدا می‌کنه، اون نیست که بیرون میاد.
‫اما سیزیف خدای مرگ رو گول زد.
‫تو، رافات.
‫چیکار کردی؟
‫تنها چیزی که اینجا هست یه حفره‌ست.
‫تو ازم می‌خواستی که نجاتت بدم.
‫چی تو رو به اینجا کشونده؟
‫اومدیم دنبالت بگردیم.
‫نمی‌تونی ما رو تنها بذاری.
‫اون بهمون گفت، ریفات.
‫ریفت!
‫رفعت، دیدیش؟
‫نگران نباش.
‫اون خودش رو به هیچ‌کس دیگه‌ای نشون نمی‌ده.
‫بیا با من.
‫الحانان!
‫رایفه!
‫الحانان!
‫ایلحانان!
‫الحانان!
‫کمکم کن، ریفان.
‫کمکم کن.
‫آروم باش.
‫داری می‌لرزی.
‫من ترسیدم، ریفان.
‫کاری بکن.
‫زود باش!
‫رایفا؟
‫رایفا!
‫توهمات باستانی!
‫جسد شیراز رو پیدا کردم.
‫ولی من نمی‌خوام برم، هدا.
‫من نمی‌فهمم.
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫یکی می‌خواد منو بکشه.
‫هدا، پس می‌تونی فکر کنی.
‫اگه جسد رو پیدا کردی، چرا هنوز این اتفاقا داره می‌افته؟
‫شیراز.
‫سعی کردم بلندش کنم، ولی نذاشت.
‫سعی کرد منو بگیره.
‫سعی کردم تو رو به جای اشتباهی ببرم.
‫تو رو به غار بردم.
‫تو همونی هستی که وایسادی به سقف نگاه کردی.
‫نمی‌خواستم بذارم بمیره.
‫منتظر بودم بیای بیرون و دنبالش کنی.
‫اما نتونستم ببینمش.
‫مجبور بودم این کار رو بکنم.
‫سعی کردم بهت هشدار بدم.
‫روی دیوار نوشتم مرگ.
‫خیلی سعی کردم بهش هشدار بدم.
‫به ریدا زنگ زدم که نجاتت بده.
‫جیسون داشت تو رو توی زیرزمین زندانی می‌کرد.
‫مگه از خودت نپرسیدی چطور هر بار بیدار می‌شدی؟
‫رفعت!
‫بستگی به خودت داره.
‫تسلیم نشو، رفعت.
‫ذهنت از چیزی که فکر می‌کنی مهم‌تره.
‫چرا بهم هشدار ندادی؟
‫چرا از اول بهم نگفتی؟
‫تا وقتی که تو زیرزمین زندانی بودم، نمی‌تونستم باهات حرف بزنم، رفعت.
‫کی پشت همه اینا هست؟
‫لوسیفر.
‫لوسیفر؟
‫چی شده؟
‫وقتشه که خداحافظی کنیم.
‫منظورت چیه؟
‫صبر کن.
‫نه با دست‌های من.
‫منم می‌خوام بهت بگم که همیشه دوستت دارم.
‫ما برای همیشه با هم نخواهیم بود.
‫ولی من همیشه دوستت خواهم داشت.
‫مگی.
‫تو سال‌ها وجودش رو انکار کردی.
‫منم همینطور. این کمترین کاریه که می‌تونم براش بکنم بعد از همه کارایی که برام کرده.
‫ما گرفتیمت، سعد الباش.
‫خوش اومدی، خوش اومدی.
‫نیازی نیست.
‫می‌دونی کی برمی‌گرده؟
‫خونه اشغال شده.
‫مردم می‌گن اون این چیزا رو می‌فهمه.
‫بهش می‌گم وقتی برگشت.
‫تو کی هستی؟
‫شبیه اون به نظر میای؟
‫من آفرید هستم.
‫مطمئنی که نمی‌خوای ما تو رو ببریم زیر بارون؟
‫می‌دونی که از خداحافظی متنفرم.
‫به زودی می‌بینمت.
‫هنوزم می‌خوای منو دوباره ببینی؟
‫این بار خوب بود.
‫نمی‌دونم بعدش چی می‌شه.
‫بهش بگو صبر کنه، مگی.
‫بهش بگو دوستش دارم.
‫امیدوارم سفر راحت باشه.
‫بله.
‫هنوزم مطمئنی که چیزی که میگم برعکس چیزیه که تو ذهنمه؟
‫اگه این کار رو نکنی، دیگه دوست من نیستی.
‫اما دیگه بسه.
‫نمی‌خوام حتی فکر کنم تو سرم چه خبره.
‫تنها راه‌حل اینه که بلند بگی.
‫وقتی آماده‌ای بگی، اما صدات به گوش نمی‌رسه،
‫رفعت اسماعیل.
‫آقای دکتر بیماری‌های خونی.
‫و یه الاغ گنده.
‫من دست از دوست داشتنت برنمی‌دارم، مگی.
‫تا وقتی که ستاره‌ها خاموش بشن و دنیا نابود بشه.
‫این چیه؟
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫متاسفم.
‫برای چی؟
‫برای همه چیز.
‫که من باعث رنج تو بودم.
‫و من هم تو راهم.
‫می‌دونم که راه من بهترین راه ممکن نیست.
‫نیازی نیست اینو بگی، ریفات.
‫تو نمی‌تونستی منو دوست داشته باشی و نیازی به عذرخواهی نیست.
‫اگه آدم بتونه قلبش رو کنترل کنه، همه راحت می‌شن.
‫چند روزه مگی رو ندیدم.
‫اون این انگشتر رو بهم داد.
‫گفت اندازش نبود.
‫و اون هیچ‌وقت اندازه‌اش نبود.
‫قبلاً انگشتم رو اذیت می‌کرد.
‫ولی قبلاً خیلی گریه می‌کردم.
‫اما حالا دیگه کور نیستم.
‫مراقب خودت باش، رفعت.
‫خود لوسیفر؟
‫شیطان از ذهن من چی می‌خواد؟
‫فکر کنم باید تقلب کنم.
‫واضحه که یه چیزی تو ذهنمه که می‌تونه باعث بشه دنیا رو تحت کنترل بگیرم، ولی... متأسفانه نمی‌دونم اون چیز چیه.
‫و اینم مدرک کافی که من بدترین آدم دنیا هستم.
‫میشه یه دقیقه صبر کنی قبل از اینکه در رو باز کنی؟
‫یه راز بهت می‌گم، عمو، ولی به کسی نگو.
‫نمی‌کنم.
‫دخترش یه لباس سفید پوشیده.
‫نمی‌خوام منو ببینه.
‫اسمش شیرازه.
‫شیراز خدراوی.
‫رفعت عزیزم، اگه داری این متن رو می‌خونی، پس هنوز لب مرز زندگی هستی.
‫چیزی که همیشه منو خوشحال می‌کنه اینه که دارم برات یه هدیه می‌فرستم.
‫یه هدیه کوچیک، دیگه بازی تمومه، عزیزم.
‫شاید بازی‌های دیگه بیشتر حال بده.
‫بازی مال توئه.
‫عقلت رو از دست نده، رفات.
‫لوییس همون لوسیفره؟
‫قانون بعد از اصلاح، عدد یک رو بالا برد.
‫البته، چیزی هست که بهش می‌گن موانع طبیعی.
‫آره.
‫یک یک