‫شیراز کجاست؟
‫اون یه ساعت پیش ناپدید شد.
‫آیا شیراز همه ارواح و شیاطین رو از سر راهمون برداشت؟
‫چون... چون ما ترکش کردیم؟
‫چرا حالا؟
‫چرا هر سال برمی‌گردی؟
‫یعنی شیراز یکی یکی پشت سرمون می‌مونه؟
‫این گل نماد رویاهاست.
‫شاید توی خواب‌هات چیزی که دنبالش هستی رو پیدا کنی.
‫دکتر ریفات، نمی‌دونم چطوری ازتون تشکر کنم، ولی به خاطر راهنمایی‌هاتون، تحقیق من اینجا توی دانشگاه قبول شده.
‫واضحه که خوشحالی.
‫می‌دونی دکتر، بهم گفتن که تحقیق درباره‌ی خواب‌ها اینجا خیلی نادره و هرچی بخوام برام فراهم می‌کنن.
‫دکتر ریفات، حالت خوبه؟
‫شاید کسی باشه که خواب نمی‌بینه.
‫هیچ‌کس نیست که خواب نبینه، دکتر.
‫اما ممکنه که خواب‌هاش رو یادش نیاد.
‫مثل مردم آتلانتیس.
‫کی؟
‫فکر کنم آدم درست رو پیدا کردم.
‫من به رویاها اعتقاد ندارم و مردم آتلانتیس رو هم نمی‌شناسم.
‫افسانه‌ی آدم‌هایی که خواب نمی‌دیدند.
‫دکتر، وقتی افسانه‌ها رو به یاد بیارم، واقعیت رو هم یادم میاد.
‫به نظرت چیزی که دارم بهت می‌گم جوریه که تو رو به یاد رویا‌هات می‌ندازه؟
‫نگاه کن، دکتر.
‫تو هر روز سر یه ساعت مشخص می‌خوابی و زنگ ساعت رو فراموش می‌کنی.
‫یه یادداشت کوچیک بذار یه جا و هرچی وقتی بیدار می‌شی به ذهنت میاد رو بنویس.
‫مخصوصاً اگه نصفه شب یهو بیدار بشی.
‫اینطوری بهتر به رویاهات فکر می‌کنی.
‫یه سوال عجیب ازت می‌پرسم.
‫بفرما دکتر.
‫اما منطقی بهش فکر کن.
‫آیا ممکنه که من خواب یه نفر خاص رو ببینم؟
‫منظورت یه آدم زنده‌ست؟
‫مهم نیست.
‫یعنی اگه مرده باشه، بیشتر پول میدم.
‫منظورم این نیست، دکتر، ولی... راه‌هایی هست.
‫قطعی نیست، ولی...
‫می‌دونی اگه قبل از خواب ذهنت رو برای مدت طولانی روی این شخص متمرکز کنی، احتمالاً خوابش رو می‌بینی.
‫همچنین، توی روشی که بهت گفتم، با گذشت زمان می‌تونی نمادها و نشونه‌های توی خوابت رو توضیح بدی وقتی که خواب رو با واقعیت مقایسه می‌کنی.
‫بین اتفاقاتی که اون روز افتاد، یعنی آگاهیت می‌فهمه ناخودآگاهت رو.
‫بعدش وارد مرحله خواب شفاف می‌شی.
‫من خواب روشن دیدن رو بلدم.
‫عالیه.
‫پس وقتی بتونی آگاهیت رو باز کنی، می‌تونی هر چی که دلت می‌خواد رو توی خوابت ببینی.
‫مرسی.
‫ممنون.
‫داری خودکشی می‌کنی.
‫نتایج آزمایش نشون می‌ده که این بیمار ۷۰ سالشه.
‫این یه بیماری خدادادیه.
‫اما تو با یک حمله قلبی جدی مواجه نیستی.
‫لطفاً متن زیرنویس را برای ترجمه ارائه دهید.
‫تو همیشه به این قرص نیاز داری.
‫این نیتروگلیسیرینه.
‫باید زیر زبونت بذاریش.
‫دکتر، تو بیمار قلبی هستی.
‫تو با یه سیگار دیگه تا مرگ فاصله داری.
‫این یه هشدارِ یا نفرین؟
‫ریفات، چرا گوشیت رو جواب نمی‌دی؟
‫متاسفم.
‫سرم شلوغ بود.
‫سرت شلوغه؟
‫این رو بگیر.
‫خیلی از اینا رو برات فرستادم.
‫حداقل خیالت راحت می‌شه.
‫من نمی‌فهمم، ریفا.
‫تو اینجور مواقع کی قراره از من سوال بپرسه؟
‫من یا تو؟
‫رایفا، آروم باش.
‫تو هم آروم باش.
‫چطور هنوز دکمه‌ای اختراع نکردن که با فشار دادنش غیب بشیم؟
‫ناپدید شدن.
‫برای پایان دادن به یک وضعیت ناخوانده.
‫خدا بهت رحم کنه، رضا.
‫اون تنها کسی بود که ازم مراقبت می‌کرد.
‫کمرم بعد از اون شکست.
‫رایفا.
‫رایفا که هیچ، گور پدرش.
‫من همون کسی‌ام که ازت مراقبت کرد.
‫وقتی ریفا اینطوری بود، من داغون شدم.
‫متاسفم.
‫شیراز.
‫فکر کن.
‫من خوبم.
‫می‌تونم بیام تو؟
‫شنیدم امروز دانشگاه بودی.
‫درسته، ولی عجله داشتم.
‫می‌خوام ببینمت.
‫میشه یه دقیقه وقت بدی؟
‫یه سنگینی حس کردم.
‫یه بار سنگین روی سینه‌ام.
‫داشتم می‌دویدم و حس کردم سینه‌ام داره سنگین‌تر و سنگین‌تر می‌شه.
‫تا وقتی که به کلید رسیدم.
‫حالت خوبه، رفعت؟
‫شنیدمت.
‫نه، حالا بهت اعتماد دارم.
‫اگه اجازه بدی، زندگیتو سر و سامون بده.
‫زندگیم روال خودش رو داشت تا وقتی که تو برگشتی.
‫و همه چیز بهم ریخته بود.
‫پس همه‌اش تقصیر منه.
‫داشتی میومدی دلداری‌م بدی.
‫من خوبم.
‫داشتم می‌اومدم بهت بگم که دارم می‌رم سفر.
‫امیدوارم زود بهم خبر بدی که حالت واقعاً خوبه.
‫تو یه نظری داشتی که نباید با هم باشیم.
‫الان می‌فهمم.
‫بیا با من.
‫الان با من بیا.
‫دکتر ریفات، می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.
‫اما می‌ترسم که یواشکی بهم بدی.
‫نمی‌خوام از پشت بهت بدمش.
‫نه، نگران نباش.
‫به من توی تلفن گفتی که اون این شکلیه.
‫اسمش یه کم عجیبه.
‫اسمش جیسونه.
‫اینجاست، دکتر.
‫جیسون یه موجود افسانه‌ایه که توصیف‌های مختلفی ازش وجود داره.
‫میگن که اون نگهبان سمت تاریک وجوده.
‫قراره جلوی هر کسی رو بگیره که به دنیای شیاطین و اجنه برسه.
‫بیشتر چیزایی که دیدی، دکتر، یه چیزی به اسم فلج خواب هست، یعنی حس می‌کنی داری غش می‌کنی، ولی همزمان یه چیزی هست که جلوتو می‌گیره.
‫اعلیحضرت، شما... شما توی یه قصه پریونی هستید، مگه نه؟
‫اگه این یه نمایش مسخره‌ست، دکتر، تنها توضیحش اینه که... تو داری تو خواب راه میری.
‫اگه این از خونه من باشه، ولی اگه به تو بستگی داشته باشه، من در حالی که خوابم راه میرم.
‫سعی نکن به تختت فشار بیاری.
‫پس اگه بیدار بشم و رد پا ببینم، یعنی... صبر کن یه لحظه.
‫یه لحظه صبر کن، دکتر.
‫اعلیحضرت، افسانه‌ها و کتاب‌های آشپزی وجود دارن.
‫باید با خاله‌ام مشورت کنی.
‫نمی‌تونم.
‫تو مهم‌تری.
‫تو / شما
‫میتونم بیام تو؟
‫بیا تو.
‫نمی‌خوام زیاد وقتت رو بگیرم.
‫می‌خوام باهات درباره رفعت حرف بزنم.
‫می‌دونم با رفعت تو سفرش به لیبی بودی.
‫نمی‌دونم بین شما دوتا چی شده و نمی‌خوام ناراحتت کنم.
‫رفعت فقط به یه دلیل تو لیبی بود.
‫پیدات کنم یا جونت رو نجات بدم.
‫و برای پیدا کردن...
‫اون کارهایی کرد که نمی‌تونی حتی تصورش رو بکنی.
‫رفعت بهم گفت که این دارو رو از خارج آورده.
‫می‌دونی رفاعت همیشه برعکس چیزی که تو ذهنشه رو می‌گه.
‫به من اعتماد کن.
‫اگه رفاعت واقعاً به کمک نیاز نداشت، نمی‌تونستم تو رو اینجا بیارم.
‫دیگه چیزی بین من و رفعت نمونده که بتونم بهش کمک کنم.
‫اون هیچ ربطی به این موضوع نداره.
‫تو تنها کسی هستی که الان می‌تونی بهم کمک کنی.
‫من همونیم که اونو ازش گرفتم.
‫نمی‌دونم چرا.
‫ولی فکر نمی‌کنم تقصیر من باشه.
‫تقصیر توئه.
‫تو.
‫لطفاً، اوئدا، کنار رفت بمون.
‫صبر کن.
‫صبر کن، رشید.
‫بیدار شدم چون پامو به پای یکی دیگه زدم و زخم شد.
‫دوباره انجامش می‌دم تا بفهمم چی به چیه.
‫شیر خشک؟
‫کسی که بدن و روح رو توی خواب قفل می‌کنه، توی واقعیت می‌میره.
‫نمی‌تونه تصادفی باشه، دکتر.
‫گربه.
‫گربه همون شب مرد، کمال.
‫یعنی... داری چیکار می‌کنی؟
‫این مهم‌ترین مرجع دکتره... ببخشید دکتر.
‫من پیش تو اومدم که کمکم کنی، نه اینکه منو بکشی.
‫این بهترین کمکیه که الان می‌تونم بکنم.
‫دکتر رفعت.
‫مهمه که بهت بگم حالت روانی معمول بیشتر مردم افسردگی و اضطرابه.
‫نگران من نباش.
‫مهمه که کمکم کنی بفهمم چه خبره.
‫آیا توی تحقیقاتت جایی هست که رویاها به واقعیت تبدیل بشن؟
‫نه.
‫برعکس.
‫همون‌طور که درباره‌ی رویاهای آگاهانه برات توضیح دادم،
‫که تو آگاهیت رو به رویا منتقل کنی.
‫و این فقط وقتی اتفاق می‌افته که بتونی تمام آگاهی‌ت رو باز کنی.
‫این چیه؟
‫چی؟
‫اینجا فهمیدم که تنها راه برای بیرون اومدن از خواب، کشتنه.
‫یا بکش یا کشته شو.
‫اگه گربه رو کشته باشه چی؟
‫نه، دکتر.
‫نوشته که اون از رویا بیرون نمیاد.
‫اگه یه آدم کشته باشه چی؟
‫دارم از حال میرم.
‫دارم بیهوش می‌شم.
‫خدافظ.
‫من دارم می‌میرم.
‫خیلی وقته دارم روی این رویا کار می‌کنم.
‫ما فقط یه راه‌حل پیدا کردیم، اونم اینه که وقتی خوابیدی حواسمون بهت باشه.
‫نه.
‫چرا که نه؟
‫اگه از من می‌ترسی، چیزی برای ترسیدن نیست.
‫گربه می‌تونست به یه روش معمولی بمیره.
‫حتی این پا رو هم.
‫ممکن بود به خودت آسیب بزنی.
‫متوجه‌ام.
‫هر نشونه‌ای رو دیدم و توی خوابم هم هر نشونه‌ای رو دیدم.
‫ولی زمان می‌بره، دکتر.
‫همیشه هم فراموشی ساده‌ای نیست.
‫همه چیزی که دیدم ترسم بود.
‫عذاب وجدان من.
‫ترس‌هام.
‫چون همیشه داشتم ترسهام رو حل می‌کردم.
‫تا وقتی که من موش توی این قفس هستم.
‫لازم نیست که این تنها توضیح باشه، دکتر.
‫چیزهایی که تو خواب می‌بینیم یه توضیح ثابت و مشخص ندارن.
‫مثلاً، شمع توی خواب.
‫یک نفر می‌تونه نماد ایمان باشه.
‫یکی دیگه می‌تونه نماد عاشقانه باشه.
‫یه نفر سوم می‌تونه نماد وحشت باشه.
‫آیا منطقی نیست که این چیزها توی ذهنت یه معنای خاص داشته باشن؟
‫تا یه راه‌حل پیدا نکنم، نمی‌تونم انجامش بدم.
‫اینم جواب نمی‌ده، دکتر.
‫میشه بگی تا کی می‌خوای اینجوری بمونی؟
‫به‌خصوص با وضعیت تو.
‫دکتر گفت که تا دو روز دیگه برنمی‌گرده.
‫برگرد!
‫باید برم داخل خونه.
‫می‌خوای چی رو ببری داخل؟
‫یه چیزی اون تو هست که برام مهمه.
‫باید بدونم.
‫می‌بینی؟
‫تو خواب ببینی؟
‫در واقع.
‫تو مردی.
‫هیچ‌کس تو رو توی خواب ندید، جز اینکه تو مرده بودی.
‫سوسکه از سرت بیرون نمی‌ره تا وقتی که تو رو نکشه.
‫لطفاً بذار بیام تو.
‫برو به جهنم.
‫برو به جهنم، به جای اینکه ذهنت رو خالی کنی.
‫متاسفم، مامان.
‫ببخشید که نیومدم.
‫همیشه حس می‌کردم که تو به حرف‌هام گوش نمی‌دی.
‫نمی‌تونستم تحمل کنم تو رو اینجوری ببینم.
‫می‌ترسیدم به خودم بخندم و باور کنم که تو صدایم را شنیدی تا بتوانم استراحت کنم.
‫این اولین باره که می‌خوام به حرفم گوش بدی.
‫چون هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم این‌طوری تموم بشه.
‫دلم برات تنگ شده بود، بابا.
‫نمی‌خوام دیگه اون کلمه رو بشنوم.
‫چطوری می‌خوام از این دردسر خلاص بشم؟
‫نگران ریفاتم.
‫اون جواب تلفنش رو نمی‌ده و به مدرسه هم نمی‌ره.
‫من همونی‌ام که پشت این قضیه بود.
‫دارم بهت میگم که فراموشش کنی.
‫نگران نباش.
‫رفتم خونه‌ش.
‫به در زدم، ولی کسی جواب نداد.
‫فقط می‌خوام این بار باهام بیای.
‫نه.
‫من دیگه مثل دفعه قبل که منو بیرون کرد، نمی‌رم.
‫اگه نمی‌خواد تنها باشه، می‌تونه تنها بمونه.
‫بچه‌ها، بچه‌ها، بذارید خودش با آرامش کارشو انجام بده.
‫میرم ببینم چه خبره.
‫نه، و تو یه مرد قوی هستی، داداش.
‫می‌دونی چطوری رفتار کنی.
‫آره، می‌دونم.
‫تو یه آدم دورویی.
‫من همون کسی‌ام که تو دنیای کوچیک و بزرگت برات دردسر درست کردم.
‫بسه دیگه.
‫اگه با من نیای، میرم در رو می‌شکنم.
‫کوتاه‌ترین زمانی که مغز انسان می‌تونه بدون خواب تحمل کنه، ۱۱ روزه.
‫کمبود خواب می‌تونه به مشکلات شنوایی، بینایی و حسی منجر بشه.
‫بیا تو.
‫این همه چیز رو برای چی لازم داری؟
‫یه سوراخ تو پنجره هست، ولی یه کم بزرگه.
‫می‌خواستم نگهش دارم.
‫خوابالو.
‫برو جلو.
‫دکتر می‌گه یه ساعت طول می‌کشه.
‫هر ۱۲ ساعت، کلی آب با خودت ببر تا بتونی بخوابی.
‫قانون شماره ۵ قدیمی رو دوباره مطرح کرد.
‫اگه مغزت داره بازی درمیاره، همون‌قدر که مغز اون بازی درمیاره، تو هم بازی کن.
‫قانون بعد از تغییر، عدد ۵ رو افزایش داد.
‫اگه ذهنت داره بازی درمیاره، باهاش بازی کن.
‫رفعت!
‫کجایی؟
‫رفعت!
‫چی شد؟
‫باید به آمبولانس زنگ بزنم.
‫مشکلت چیه؟
‫بلند شو.
‫مامان، پاشو.
‫مامان، وقتشه.
‫پاشو.
‫مامان، پاشو.
‫پاشو.
‫مامان، پاشو.
‫وقتش رسیده.
‫مامان، پاشو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫بلند شو.
‫پاشو
‫برادرا!
‫دکتر ریفات!
‫باید برم تو اون خونه.
‫این خونه ابراهیمه.
‫به دکتر ریفات می‌گم.
‫خوبه که اومدی دکتر.
‫تو منو نجات دادی.
‫داشتم می‌رفتم مصر.
‫ابراهیم بی اینو برات گذاشته.
‫متاسفم که این اتفاق برات افتاده.
‫ابراهیم کجاست؟
‫ابراهیم بی مرده، دکتر.
‫مرده؟
‫چطوری مرد؟
‫او خودش رو کشت.
‫خودش رو کشت و اسم دخترت رو نوشت، دکتر.
‫دخترت مال خودته، دکتر.
‫هر کاری دلت می‌خواد باهاش بکن.
‫تو / شما
‫آره.