‫خلاویس هنوز خلاویس هنوز هنوز خلاویس هنوز هنوز هنوز خلاویس هنوز هنوز خلاویس هنوز
‫حلاویس؟
‫رئیس‌جمهور جمال عبدالناصر در یک عملیات نظامی مهم در یکی از مناطق نظامی امارات متحده عربی شهید شد.
‫عملیات توسط یک اسکادران مکانیکی بزرگ انجام شد.
‫خودروهای زرهی برای جابجایی سربازها در مناطق مهم زیادی استفاده می‌شدند.
‫نمی‌دونم کی بیشتر سزاوار بهبودی هست.
‫گوسفندهای توی اردوگاه‌ها یا اون دانشجوهای احمق.
‫یا من.
‫چون یه دکتر معتبر مثل من کسیه که نمی‌تونه بیمارستان رو ترک کنه.
‫منو دستگیر نکن، دکتر ریفات.
‫نمی‌دونم چی شد.
‫قانون مروه شماره یکه.
‫هر اشتباهی که ممکنه پیش بیاد، پیش میاد.
‫ببخشید، من خبرنگارم.
‫اثبات قهوه خوبه.
‫و خوبه که باید با یه مدرک قهوه‌ای حضورش رو اعلام کنه.
‫یا نکنه با کافئین خصومت شخصی داره؟
‫قهوه به‌تنهایی چیزی رو ثابت نمی‌کنه.
‫و درست نیست که تقصیر رو گردن خوبی، یا روزی، یا شانس، یا حتی گاو بندازیم.
‫و در مورد گاو، بعضی‌ها منو متهم می‌کنن که مثل گاو هستم.
‫مثلاً، من همونیم که از لوبیا بیشتر از همه بدم میاد.
‫و من تنها لوبیایی هستم که توی آشپزخونه می‌افته تو دهنم.
‫این به خاطر این نیست که برای یه دعوت دیر کردم یا آخرین نفری هستم که بیدار می‌شم.
‫این به خاطر این نیست که نفرین شدم، یا جادو شدم، یا حس می‌کنم دارم به یه روح دست می‌زنم.
‫تنها قانونی که بدون مدرک علمی بهش باور ندارم،
‫قوانینی که مهندس معروف به نام مورفی وضع کرده، شامل بدترین حالت ممکن می‌شه، چون اون همون چیزیه که قراره اتفاق بیفته.
‫و دلیل اینکه بهش باور دارم، زندگی خودمه.
‫مورفی تونست ازش استفاده کنه تا قوانینش رو ثابت کنه.
‫و توی همون دفترچه راهنما، چیزی به اسم آفرودیت یا ارواح وجود نداره.
‫خیلی بد میشه اگه حق معنوی بادی که پرده رو تکون داد رو بدزدیم و به اون هیولای افسانه‌ای بدیم.
‫یا حق دستگیره‌های در رو بدزدن و تلاش‌هایی که برای ساختنشون کردن.
‫و بگم که اون کسی که در رو می‌بنده، عفریته.
‫و البته ما حق تیر چراغ برقی که توی خیابون و پشت درخته رو نمی‌دزدیم.
‫و به قوانین نور و سایه شک کنی.
‫و بگی که این، مثلاً، یه توهمه، یه شبح.
‫درست مثل برادر ما مروی که قوانین رو تعیین کرد، دکتر رفعت اسماعیل هم قوانین رو تعیین کرد.
‫اولین نکته اینه که طبیعت مثل یک به علاوه یک نمیشه دو.
‫دلایلی هست که به نتایج منجر می‌شن.
‫هر چیزی که از این معادله فراتر بره، جزئی از طبیعت نیست.
‫چیزی به اسم... وجود نداره.
‫من معمولاً خاکستری می‌پوشم، اما چون چهلمین سالگرده و چون از این روز بدم میاد، می‌خوام لباس عروس بپوشم.
‫همون زغالیه که پارسال گرفتم.
‫بله، ریفا؟
‫من امروز ناهار دارم و احتمالاً برای توئه.
‫یادت نره بپوشیش.
‫پوشیدیش یا نه؟
‫من عاشق این دخترم.
‫نمی‌خوام حوصله‌اش سر بره.
‫اگه واقعاً دوستش داری، تو اولین کسی خواهی بود که بهش می‌گی حوصله‌اش سر نره.
‫سرنوشت تاریکی در انتظارشه با من.
‫امروز این کار رو نکن، رایفا.
‫می‌دونی که از تولد، سورپرایز، کیک و شمع متنفرم.
‫تو هم می‌خوای بری؟
‫برو جلو.
‫برو جلو، اگه مجبور نیستی.
‫من هیچ وقت تصمیم نگرفتم که تو رو بزرگ کنم.
‫دیگران رو هم بزرگ کردم.
‫آدم‌هایی هستند که نگاهشون می‌تونه توی قلبت بازی کنه.
‫حتی اگه ۱۵ ساله ندیدیشون.
‫مگی.
‫مگی در مصر است.
‫چه سورپریز جالبی!
‫چقدر خوش‌شانس بودی که تونستی جایگزینت رو برای امروز انتخاب کنی؟
‫عجیبه که با وجود همه اتفاقاتی که تو کشور داره می‌افته، اومدی.
‫منتظر آفتاب قاهره بودم، ولی حالا می‌بینم حتی از ادینبورگ هم ابری‌تره.
‫خیلی موهات ریخته.
‫چی شد که اومدی اینجا؟
‫هر بار که بورسیه دانشگاه به مصر رو گرفتم، ردش کردم.
‫امسال تصمیم گرفتم بیام.
‫بعد از طلاق، حس کردم به یه سفر مثل این نیاز دارم.
‫باید می‌رفتم یه جای دور.
‫شاید یه شروع جدید داشته باشیم.
‫طلاق؟
‫نمی‌دونستم.
‫متاسفم.
‫آیا تو هستی؟
‫من نیستم.
‫کجا موندی؟
‫می‌تونم برسونمت.
‫کجا داری میری؟
‫به خواهرم.
‫ناهار بخوریم.
‫غذای مصری؟
‫می‌خوای بیای؟
‫مطمئنی؟
‫و مثل همیشه خجالتی نباش.
‫اگه مناسب نیست منو اونجا ببری، فقط بگو.
‫نه، اونا خیلی خوشحال می‌شن.
‫تو مواد داخل شکم و زغال رو تموم کردی؟
‫بله.
‫حالا لوبیاها رو به سلیقه‌مون اضافه می‌کنیم.
‫گوش کن، می‌خوام دست از این خرابکاری‌هات برداری.
‫برادرم، تا جایی که می‌دونم، توی آب غرق می‌شه.
‫ما فقط یه کم کم داریم.
‫من خیبا نیستم، من پدر ریفام.
‫اون پدرمه.
‫من نمی‌فهمم.
‫نمی‌دونم باهاش چیکار کنم.
‫بابا؟
‫تو به نامزدت می‌گی بابا؟
‫تو خیبایی.
‫از وقتی به دنیا اومده، بهش می‌گم پدرم.
‫تو قبلاً پسرخاله/دخترخاله اون بچه بودی.
‫اما حالا تو نامزدش هستی.
‫اون تقریباً نامزد زنش هست و هنوز یه کم خجالتیه.
‫براش یه هدیه گرفتم، یه کراوات، و امروز بهش میدم.
‫نگاه کن.
‫خوبه.
‫به جای اون دو بچه مریض، داره اونا رو عوض می‌کنه.
‫مامان.
‫می‌خوام یه چیز مهم بهت بگم.
‫چی شده، طاها؟
‫دیروز من... گوش کن.
‫ازش یه کلمه بپرس.
‫نَگو.
‫بشقابش رو بهش نشون بده.
‫اگه گفت کافیه، بیشتر بهش بده.
‫باشه.
‫به خدا قسم، من لایق این نیستم.
‫به خدا قسم، تو لیاقت ازدواج رو توی زندگیت نداری.
‫زیادی ریختم یا نه؟
‫خیلی بوش خوبه.
‫طاها.
‫کجا داره می‌ره؟
‫به ایستگاه پلیس، بچه‌ها.
‫سلام علیکم.
‫سلام به تو هم.
‫بیا تو، داداش عزیزم.
‫چطوری؟
‫بیا تو، بیا تو.
‫خوش اومدی.
‫لیست ارتش رو آماده کردی؟
‫من اهل سوریه‌ام، داداش.
‫خوش اومدی به اسرائیل.
‫من اهل منصوره هستم.
‫اومدم ببینمش.
‫خدا رو شکر که سالمی، داداش.
‫چطوری؟
‫کافیه بچه‌ها.
‫ما غذایی که دوست داری رو برات درست کردیم.
‫و برات یه کیک درست کردیم.
‫کیک؟
‫به من گفت این کار رو نکنم، ولی خودش یه سبک خاص داره.
‫ببینیم و تعریف کنیم.
‫طاها!
‫سلام، سلام، سلام، خانما.
‫چطوری؟
‫حال شما چطوره، خانم‌ها؟
‫من خوبم، خدا رو شکر.
‫بفرما.
‫طبقه بالا.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫هیچی.
‫من و رفعت با هم تو اسکاتلند درس خوندیم.
‫همین رو می‌ترسیدم.
‫رایفا شروع کرد به تیز کردن چاقو.
‫متاسفم.
‫من همکار دکتر رفعت تو دانشگاه بودم.
‫تو به من عربی یاد دادی؟
‫بله.
‫ممنون.
‫به نام خدا.
‫توصیه‌ها کامل شده‌اند.
‫خوش اومدی.
‫اگه دکتر ریفات نبود، تو اصلاً نمی‌اومدی.
‫این رئیفه است، خواهرم.
‫و این هم طلال، شوهرش.
‫و این هم رضا، البته، برادر بزرگترته.
‫می‌تات برادر طلعت است.
‫و این هم همسرش، الهام.
‫راستی، ما از بچگی با هم دوست بودیم.
‫و این هم هویدا، همسایه‌مون و خواهرم.
‫ریفا همیشه به خاطر کارش سردرد داره.
‫یادش میره کلاهشو بذاره.
‫رایفا یه چاقوی بی‌نقص داره و داره اونو به سمت من پرت می‌کنه.
‫فکر کردم روشنش کردم.
‫متاسفم.
‫یادم رفت.
‫به نظر می‌رسه وقتی تو دانشگاه بودی خیلی خوشحال بودی، ریفات.
‫بفرما پسرم.
‫به‌جای تو بهت غذا میدم.
‫منظورم رفات هست.
‫این شال یه اختراع فوق‌العاده‌ست.
‫منظورم اینه که پیراهن و ژاکت رو می‌فهمم.
‫اونا نقش دارن، ولی این دیگه چیه؟
‫طنابی که با خواست خودمون به گردنمون می‌اندازیم.
‫ممنون رفیق.
‫ممنون.
‫دستتو بده.
‫نه، نزدیکه.
‫ممنون.
‫بسه دیگه.
‫متاسفم.
‫مشکلت چیه، رفاعه؟
‫روی پای خودت وایمیستی.
‫تو دو ماهه که اینجایی.
‫تو اصلاً عوض نشدی.
‫بهش عادت می‌کنم.
‫بهش عادت می‌کنی.
‫قانون شماره چهار مروی.
‫چیزی که بیشتر از همه سعی می‌کنی ازش دوری کنی اینه که همه رو ترک کنی و خودت رو پیدا کنی.
‫ببخشید.
‫می‌خوام برم توی فر سیگار بکشم.
‫نمی‌خوام تنهایی برم بیرون.
‫پول رو بهت می‌دم.
‫برام لباس می‌خری.
‫آقای مگی، تو خیلی بامزه‌ای.
‫می‌دونی، ریفا خواهر کوچیکمه.
‫پس تو عکس‌های مردای لخت رو دوست داری؟
‫البته.
‫می‌دونی اولین زنی که عاشقش شد کی بود؟
‫می‌دونی اولین کسی که این کاغذ رو رول کرد یه تاریخ‌دانه؟
‫کلانتر شو.
‫بخور، بخور.
‫این بخش رو ببندید، بچه‌ها.
‫شیراز!
‫شیراز کیه؟
‫عمو عویس!
‫عمو آویس!
‫عمو عویس!
‫من قبول نکردم که وایستم تا بغلم کنی.
‫رایفا، ریفا هیچ‌وقت کسی رو نگه نمی‌داره.
‫این یه بازی احمقانه‌ست، میتات.
‫چطور می‌تونه چیزی رو پیدا کنه که ما نمی‌تونیم ببینیم؟
‫بازی احمقانه است... بسه دیگه، میتات.
‫از اینجا برو.
‫قایم شو، ریفا، تو با اونا هستی.
‫ولی من... قایم شو، برو بیرون.
‫خلاویس!
‫هنوز نه!
‫خلاویس!
‫هنوز نه!
‫خلاویس!
‫عمر، ریفات کجاست؟
‫ریفت!
‫این چیه؟
‫ریفت توی گلخونه است.
‫ریفت شب‌ها به گلخونه نمیاد.
‫اگه بفهمه، خوب نمی‌شه.
‫تو کی هستی؟
‫چقدر اینجا زندگی کردی؟
‫من شیرازم.
‫دوست داری با من بازی کنی؟
‫به نام خداوند بخشنده مهربان.
‫عجله کن!
‫زود باش!
‫به نام خداوند بخشنده مهربان.
‫زود باش!
‫همه‌تون اینجا هستید، بچه‌ها؟
‫مامان، طاها اینجا نیست.
‫چی؟
‫اون اینجا نیست؟
‫پس کجاست، طاها؟
‫طاها!
‫طاها، کجایی؟
‫فرستادمش سیگار بگیره.
‫چی؟
‫فرستادیش سیگار بگیره؟
‫می‌خوام برم دنبالش بگردم.
‫نه بابا، عمراً.
‫کجا داری میری؟
‫گم می‌شی.
‫می‌خوام برم دنبالش بگردم.
‫میرم دنبالش بگردم.
‫می‌خوام برم دنبالش.
‫می‌خوام برم دنبالش بگردم.
‫می‌خوام برم دنبالش.
‫اون چیه؟
‫اون بالا پیداش می‌کنی.
‫بیا بریم بالا ببینیم چی خبر.
‫اون ماره.
‫حواست به بچه‌ها باشه.
‫تو همین‌جا بمون.
‫بیا دیگه.
‫بیا تو.
‫با اون حسابی شوکه شدم.
‫هیس!
‫بهش اعتماد ندارم.
‫بریم.
‫این خونه‌ست.
‫به نام خداوند بخشنده مهربان.
‫الهام، ما فکر می‌کردیم یه خونه معمولیه.
‫یا حسودی می‌کنی چون دختره خوشگله؟
‫حسودی می‌کنی؟
‫اون می‌خواد بیفته.
‫اون شبیه آدم‌برفی به نظر می‌رسه.
‫بیا با من بازی کن.
‫برات یه کم ژله درست می‌کنم.
‫این رنگ‌ها چیه؟
‫ما اونا رو با گل‌هامون درست می‌کنیم.
‫میشه هر روز بیای با من بازی کنی؟
‫راه رسیدن به دل خداوند از دهان او می‌گذره.
‫راه رسیدن به دل خداوند از دهان او می‌گذرد.
‫هر چی بیشتر بهش بدی، بیشتر توی دامت می‌افته.