‫خب اگه اولاً یه وضعیت اضطراری پیش بیاد و بخواد بره چی؟
‫چرا ما هم باید بریم؟
‫نمی‌تونیم ولشون کنیم.
‫به‌علاوه، تو بیشتر از وقتی که با من می‌گذرونی، با اونا وقت می‌گذرونی.
‫باید پشتشون باشی.
‫حتی نمی‌دونم چه مشکلی هست.
‫تو اونا رو مثل من نمی‌شناسی، باشه؟
‫همه‌شون دنبال دردسرن، خودت می‌بینی.
‫هیچی نمیشه.
‫مامان، چی شده؟
‫چرا داریم می‌ریم؟
‫مامان‌بزرگ سهیر خوبه؟
‫آره، آره، عزیزم، حالش خوبه.
‫اما یه مشکل جدی تو کار هست و فقط من می‌دونم چطور حلش کنم.
‫همیشه حرف نادیا و اولن هست.
‫بی‌خیالش شدم.
‫دخترت چی، وقتی بهت میگه می‌خواد پیش باباش باشه؟
‫میشه بریم خونه؟
‫اینجا؟
‫اونجاست.
‫آنجا.
‫هشام کجاست؟
‫وقتی به بیمارستان رسید، حالش بد بود؟
‫وضعیتش اولش بحرانی بود، ولی بعد از عمل حالش پایدار شده.
‫فکر کنم حالش الان خوبه.
‫به نظر می‌رسه درمانت بهش کمک کرده.
‫بیایید امیدوار باشیم.
‫خب، ما یه استنت گذاشتیم.
‫شریان کرونریش تقریباً کاملاً بسته شده بود.
‫خوشبختانه جواب داد و الان حالش ثابته.
‫خدا رو شکر.
‫اِه، دکتر علی اومد و توی کمترین زمان ممکن درستش کرد.
‫و شما کی هستید، آقا؟
‫اِه، اون مروانه.
‫این ماروانه.
‫اون دکتره و دوست نادیا، پدر زینا.
‫ما هیچ‌وقت همدیگه رو ندیدیم.
‫اما واقعاً ازت ممنونم که وقت گذاشتی و اومدی حالشو ببینی.
‫اِی دکتر، ولی کی می‌تونی مرخصش کنی؟
‫اوه، هنوز زوده که بگم، لولا.
‫هیشامو باید چند روز دیگه اینجا بمونه تا مطمئن بشیم که کاملاً خوب شده.
‫و وقتی که بالاخره مرخص بشه، باید یه سری کارا بکنی که مطمئن بشی این اتفاق دوباره نمی‌افته.
‫این دومین حمله قلبیش تو یه مدت خیلی کوتاهه.
‫ممنون.
‫باشه.
‫خوشحالم که حالش خوبه.
‫خیلی ممنون، دکتر.
‫صبر کن، منم باهات میام.
‫اگه چیزی لازم داشتی، فقط بهم زنگ بزن، لطفاً.
‫ممنون.
‫باید مواظب باشی.
‫دفعه بعد اینقدر خوش‌شانس نخواهی بود.
‫آره، باشه.
‫اولا.
‫ییشوان.
‫اولا.
‫خدا رو شکر بیداری.
‫خیلی خوشحالم که بیدار شدی، ییشوان.
‫مامان اینجاست، عزیزم.
‫بچه‌ها کجان؟
‫اُلا کجاست؟
‫چی؟
‫اُلا کجاست؟
‫بچه‌ها؟
‫سلام!
‫اینجاست عزیزم.
‫اینجا.
‫اون حتی یه لحظه هم از کنارت جم نخورده.
‫من همین‌جا هستم.
‫من اینجام، هشام.
‫و بچه‌ها دارن میان.
‫اونا زود می‌رسن.
‫نگران نباش.
‫الان حالت خوبه.
‫آمنایا کجاست؟
‫چرا هیچ‌کس به فکر تماس گرفتن با امنایا نیفتاد؟
‫متاسفم، امنیا، واقعاً متاسفم که اینجوری بهت می‌گم، ولی... این اتفاق افتاد.
‫باشه، مشکلی نیست.
‫ما رسیدیم.
‫خداحافظ.
‫واقعاً؟
‫واقعاً به رقیبت زنگ زدی؟
‫یک هفته‌ست که منو نادیده گرفتی، به تماس‌هام جواب ندادی، و حالا این اولین چیزیه که می‌خوای بهم بگی؟
‫آره، هست!
‫اون رقیبته!
‫نه، اون نیست!
‫داری منو می‌کشی، اولا!
‫داری منو می‌کشی!
‫خدایا، کمکم کن!
‫برات قهوه گرفتم.
‫ممنون.
‫داری چطور سر می‌کنی؟
‫هنوز دارم سعی می‌کنم بفهمم چی شد.
‫متاسفم بابت این.
‫نگران نباش.
‫این عملاً کار منه.
‫اوضاع اون حقه چطوره؟
‫آروم آروم داریم می‌رسیم، ولی داریم می‌رسیم.
‫می‌خوای بری داخل و ببینیش؟
‫البته.
‫بفرما عزیزم.
‫سلام، هشام.
‫مروان می‌خواست بیاد یه سری به ما بزنه.
‫خوشحالم که حالت بهتره، هشام.
‫ممنون.
‫مرسی، مروان.
‫خب، تو هم تو این بیمارستان کار می‌کنی؟
‫نه.
‫نه، ولی اون هم تو اردوگاه بود.
‫پس، اون باهام بود وقتی فهمیدم و خیلی لطف کرد که مطمئن بشه به خوبی رسیدم اینجا.
‫من اینجا با دکترها در تماس بودم و به نظر می‌رسه همه چیز خبرای خوبیه.
‫امیدوارم فقط تا چند روز دیگه بیرون بیای.
‫امیدوارم.
‫خیلی ممنون.
‫مرسی.
‫اگه چیزی از من یا دکترها نیاز داشتید، هر کدومتون، لطفاً بدون معطلی زنگ بزنید.
‫همین الان فقط به اولا نیاز دارم.
‫اولا و بچه‌ها.
‫اشکالی نداره، هشام.
‫نگران نباش.
‫اولا همین‌جاست و دیگه هیچ‌وقت از کنارت نمی‌ره.
‫درسته؟
‫باشه.
‫الان می‌خوام برم.
‫ببخشید.
‫مرسی.
‫خدافظ.
‫خیلی ممنون.
‫اون آدم خوبیه.
‫آره، اون آدم خوبیه.
‫مرسی.
‫حالت بهتر شده؟
‫نه.
‫این سخته.
‫خیلی سخته، واقعاً خیلی سخت.
‫فقط طاقت بیار.
‫هنوز راه زیادی مونده.
‫چرا؟
‫اما مگه نگفتی که اون از مرحله بحرانی گذشته؟
‫منظورم هشام نبود.
‫منظورم تو بودی.
‫می‌گذره.
‫همه چیز می‌گذره.
‫ممنون که همیشه کنارمون بودی.
‫خدافس.
‫خداحافظ.
‫سلام.
‫اِم...
‫اگه یه وقت خواستی حرف بزنی، من اینجام.
‫من متخصص قلب هستم.
‫می‌دونم که فقط قلب بیمار نیست که تحت تأثیر قرار گرفته.
‫خب، بهم بگو، این چطور روی قلب بقیه تاثیر می‌ذاره؟
‫می‌تونه گیجشون کنه.
‫باشه، بهتره برم چون خیلی زود عمل جراحی دارم.
‫خداحافظ.
‫زینا با من و نادیا یه جور دیگه رفتار می‌کنه.
‫می‌فهمم که احتمالاً احساس عصبانیت و کنار گذاشته شدن می‌کنه، ولی فقط می‌خواستم مطمئن بشی که... این آخرین چیزی بود که می‌خواستم اتفاق بیفته.
‫اونا فقط دارن نوجوون‌بازی درمیارن.
‫اون‌ها به زودی آشتی می‌کنن، نگران نباش.
‫اما وقتی ما دوتا رو دید، خیلی ناراحت شد.
‫وقتی که با هم تو اردوگاه بودیم.
‫من رسیدگیش می‌کنم.
‫تو خودت کلی کار داری.
‫اون دخترمه.
‫ممکنه برات عجیب باشه، ولی من اونو خیلی خوب می‌شناسم.
‫خواب‌های شیرین، اولا.
‫خیلی ممنون.
‫بابا خوبه؟
‫بله.
‫نگران نباش، عزیزم.
‫اون الان خوبه.
‫تونستی باهاش حرف بزنی؟
‫آره، انجامش دادم.
‫گفت می‌خواد شماها رو ببینه.
‫می‌تونیم بریم ببینیمش؟
‫البته.
‫اما می‌تونم اول دراز بکشم و چند ساعت بخوابم؟
‫باشه.
‫سلیم خوابیده؟
‫کجایی؟
‫حالت چطوره؟
‫انگار حسابی داغون شدم.
‫داری.
‫ولی من به خودم فکر نمی‌کنم.
‫الان فقط نگران هشام هستم.
‫داری دچار تردید می‌شی؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم چه حسی دارم.
‫دارم کلی حس و حال مختلف رو تجربه می‌کنم، ولی حتی نمی‌تونم یه دونه‌شون رو درست بفهمم و این داره منو دیوونه می‌کنه.
‫یادم رفت ازت بپرسم.
‫چطور شد که اون پسره مروان باهات اومد بیمارستان؟
‫منظورت چیه؟
‫اون دکتره، جراح قلبه.
‫اون توی اردوگاه با ما بود.
‫پدر زینا.
‫چرا نمیاد؟
‫این چه جور سوالیه؟
‫آره، باشه.
‫فکر کردم گفتی، نه بابا، اون پدر زینا است.
‫اینطوری نیست.
‫این‌طوری نیست.
‫خیلی هم به خواهر بودن نمی‌خوره.
‫می‌دونستم خیلی وقت مجرد نمی‌مونی.
‫چرا همیشه باید همه چیز رو به شوخی بگیری؟
‫همه چیز.
‫خب، شوخی رو بذاریم کنار،
‫مروان دیگه فقط پدر زینا نیست.
‫یه چیز جدید هست، درسته؟
‫ها؟
‫درسته.
‫صحبت کردن درباره مروان وقتی هشام توی بیمارستان تو اون وضعیت هست، خیلی حس بدی داره.
‫ولی خیلی خوبه.
‫خیلی عجیبه، خانم جین.
‫می‌دونی اون حسی که انگار یه نفر رو از خیلی وقت پیش می‌شناسی؟
‫می‌دونی، وقتی همیشه لازم نیست خودتو توضیح بدی، حس می‌کنی که درکت می‌کنن، حس می‌کنی دیده می‌شی؟
‫می‌دونم، آره.
‫زمان‌بندی درست نیست، خانم جین.
‫منظورت از زمان‌بندی چیه؟
‫چرا؟
‫چون هشام باید اول بهتر بشه.
‫باشه، ولی این به این معنی نیست که باید کل زندگیت رو متوقف کنی.
‫تو حق داری خوشحال باشی.
‫فکر نکنم واقعاً انتخابی داشته باشم.
‫منظورم اینه که، مروان هنوز هم حلقه ازدواجش رو دستشه.
‫او دربارهٔ زنش طوری حرف می‌زنه که انگار هنوز زنده‌ست.
‫ژنر بهترین دوستش نیست.
‫همه‌چیز واقعاً ناجوره و همینطور... تازه طلاق گرفتم.
‫نمی‌تونم عاشق بشم و دوباره همه اینا رو تجربه کنم.
‫اولا، نمی‌بینی که این ارزش ریسک کردن رو داره؟
‫می‌دونی چقدر سخته کسی رو پیدا کنی که اینجوری تورو بفهمه و بخواد... مامان؟
‫سلام عزیزم.
‫می‌خوام برم بابا رو ببینم.
‫باشه.
‫حالا، لطفاً.
‫باشه، ولی قول می‌دم، بابا الان دیگه خوب شده.
‫باید لباس بپوشی، نه پیژامه.
‫پس برو بالا، لباست رو بپوش، بعدش فوری می‌ریم.
‫می‌ریم ببینیمش.
‫و دندونات رو مسواک بزن.
‫منم می‌خوام تغییر کنم.
‫شاید یه قهوه درست کن و بعدش ببرشون بیمارستان.
‫می‌خوای بیای؟
‫نه، واقعاً.
‫هشام، لطفاً غذا بخور.
‫این کار رو برای من انجام بده.
‫نمی‌تونم.
‫گفت نمی‌خواد.
‫کری گوشات کار نمی‌کنه؟
‫سلیم!
‫اشکالی نداره، سلیم.
‫حالت بهتر شده؟
‫آره رفیق، دارم.
‫هنوز ناراحتی که نتونستم برم اردو؟
‫می‌دونی حتی اگه بخوامم نمی‌تونم از دستت عصبانی بمونم.
‫نادیا، بیا اینجا.
‫چرا اونجایی؟
‫چون نگرانتم.
‫آیا شما دوتا تو اردو خوش گذشت؟
‫از اول بهش گفتم که هیچ‌وقت زن دیگه‌ای مثل تو پیدا نمی‌کنه.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه مثل تو ازش مراقبت کنه، اولا.
‫و کیه که عاشق یه مادرشوهر مثل تو نشه، زهیر؟
‫راستی، اولا، بهش گفتم اگه ترکت کنه، پشیمون می‌شه.
‫آره، باورم میشه.
‫ملکه‌ی محل.
‫شما دوتا می‌دونید چقدر برامون ارزش دارید.
‫البته عزیزم، ما هم همینطور.
‫می‌دونیم.
‫و می‌دونی چقدر برامون مهمی.
‫اما اومنیا.
‫ازش بدم میاد.
‫اون نحسه.
‫نمی‌گم تقصیر اونه، ولی نمی‌گم هم که نیست.
‫ولی به نظر می‌رسه الان تو مسیر درستی هستیم.
‫منظورت از راه درست چیه، عزیزم نازلی؟
‫ببخشید؟
‫منظورت چیه، اون؟
‫دست نگه دار!
‫منظورش از راه درست اینه که یه مرد باید زنش و بچه‌هاش کنارش باشن.
‫اونا نمی‌تونن وقتی که اون زانو زده ولش کنن، می‌تونن؟
‫حالا دیگه دقت کن تو حرفات، زُهیر، باشه؟
‫چطور جرأت می‌کنی!
‫پسرم زانو نزده!
‫منظورم این نبود!
‫صبر کن!
‫نه، حق با اونه!
‫صبر کن!
‫منظورم اینه که دخترم هیچ‌وقت هیشام رو وقتی که بیشتر از همیشه بهش نیاز داره تنها نمی‌ذاره، حتی اگه اون دیگه اون مردی که باهاش ازدواج کرده هم نباشه، درسته؟
‫درسته!
‫بالاخره بهش نیاز داره، مگه نه؟
‫پسرم به اون یا هیچ کس دیگه‌ای نیاز نداره.
‫فکر می‌کنی داری بهش لطف می‌کنی؟
‫می‌دونی منظورش این نبود.
‫حالا یه لحظه از اون بالا بیا پایین و به حرف من گوش کن.
‫هردومون یه چیزو می‌خوایم.
‫مشکلت چیه؟
‫غرورت رو بذار کنار و بذار من برم بیرون.
‫سلام؟
‫هی، مروان.
‫اوضاع چطوره، اولا؟
‫خب، بهم بگو.
‫ایشام چطوره؟
‫خدا رو شکر حالش خیلی بهتره.
‫واقعاً کمک می‌کنه وقتی بچه‌ها باهاش هستن.
‫گوش کن، زینا پیش منه.
‫اون می‌خواست حال شماها رو بپرسه.
‫ام، سلام، بابت عمو هشام متاسفم.
‫نادیا حالش خوبه؟
‫مرسی، زینا.
‫اون خوبه، ولی خیلی دلتنگته.
‫در واقع، همه‌مون دلمون برات تنگ شده.
‫می‌خوای بیای سلام کنی؟
‫فکر نکنم.
‫امتحانا نزدیکن و باید درس بخونم، ولی لطفاً به نادیا و همه سلام منو برسون.
‫باشه.
‫فقط می‌خواستم ببینم شماها چیزی لازم ندارین.
‫بسه دیگه، بیا بریم.
‫ممنون که زنگ زدی، مروان.
‫باید برم.
‫اگه به من نیاز داشته باشن، نمی‌تونم کسی رو برای مدت طولانی تنها بذارم.
‫باشه، خدافس.
‫خداحافظ، زینا.
‫اومنی؟
‫چی شده؟
‫اتفاقی برای هشام افتاده؟
‫چه خبره؟
‫هشام نمی‌خواد من کنارشم باشم، علا.
‫مگه این همون چیزی نبود که می‌خواستی؟
‫نه، این چیزی نبود که من می‌خواستم.
‫نه، این نیست... من نکردم... امنیا!
‫امنیّا!
‫چی؟
‫چی شد اونجا؟
‫بی‌خیالِ اون‌چیزی که اتفاق افتاد.
‫به جای اون به آینده فکر کن.
‫به نظر می‌رسه هشام داره دو دل می‌شه.
‫اوه، می‌بینم که دو دل شدی.
‫دقیقاً در مورد چی داری دو دل می‌شی؟
‫واضحاً دلتنگته عزیزم.
‫و فهمید که باید برگرده پیش خانواده‌اش.
‫بقیه‌اش دیگه دست خودته.
‫باید روش کار کنی.
‫روش کار کن!
‫آره!
‫اصلاً گوش می‌کنی؟
‫بعد از آخرین دعوای‌مون، هنوز داری به من می‌گی چطور زندگی کنم؟
‫مامان، بسه!
‫لطفاً، بسه دیگه!
‫لطفاً!
‫اما منظورت چیه، اولا؟
‫بیا دیگه!
‫نمی‌بینی چطوری داره بهت نگاه می‌کنه؟
‫چرا می‌خوای خانواده خودت رو نابود کنی؟
‫خانواده‌ام رو نابود کنی؟
‫هیثم دیگه خانواده من نیست، مامان.
‫اون رفت، نه من.
‫اون مقصره.
‫و مادرش، که یهو شده بهترین دوستت، با من طوری رفتار کرد انگار هیچی نیستم، در حالی که قلبم داشت می‌شکست، در حالی که قلب دخترت داشت می‌شکست.
‫اما حالا که مریض شده، باید ببخشمش انگار که هیچ‌کدوم از اون اتفاقا نیفتاده؟
‫مشکلت چیه؟
‫واقعاً!
‫کجا بودی، اولا؟
‫هشام دست از سرت برنمی‌داره.
‫اینجا.
‫چیه؟
‫چرا دنبال من می‌گشت؟
‫چی شده؟
‫من اینجام.
‫اولا، میشه لطفاً تخت رو برام تنظیم کنی؟
‫مامان تلاش کرد، ولی نتونست انجامش بده.
‫معلومه، حتماً.
‫مشکلی نیست.
‫آسونِه.
‫لیمو جان، میشه لطفاً بلند شی؟
‫مثل این؟
‫می‌تونی یه کم بیشتر بلندش کنی، لطفاً؟
‫مثل این؟
‫بله، خوبه.
‫لیمو، میشه لطفاً بلند شی؟
‫یکم به بابا فضا بده.
‫الان باید یه کم استراحت کنه.
‫حالا به حرف مامانت گوش کن.
‫بلند شو.
‫می‌خوای بیشترش کنم؟
‫نه، عالیه.
‫مرسی.
‫البته.
‫میشه اون پتو اضافی رو هم از توی اون کمد بیاری، لطفاً؟
‫آره.
‫حتماً.
‫مطمئنم.
‫و اون بالش رو هم.
‫باشه، سرتو بگیر بالا.
‫آسون.
‫این خوبه.
‫الان بهتره؟
‫مرسی.
‫درد داره؟
‫نه، خوبه.
‫فقط یکم.
‫رنگ و روت برگشته.
‫خب بچه‌ها، وقتشه که بریم خونه.
‫تو امتحان داری و باید درس بخونی، و بابات هم نیاز داره استراحت کنه.
‫مامان؟
‫بله؟
‫می‌تونیم همین‌جا پیش بابا بمونیم و امتحان‌هامون رو بعداً بدیم؟
‫نه عزیزم، باید امتحاناتت رو بدی.
‫تا وقتی که حالم بهتر بشه، کلی با هم وقت می‌گذرونیم.
‫خیلی وقت داریم؟
‫با هم؟
‫اولا، داشتم فکر می‌کردم اگه اشکالی نداره بعد از رفتنم توی خونه بمونم چون می‌خوام بیشتر با بچه‌ها وقت بگذرونم.
‫البته عزیزم، البته!
‫لازم نیست بپرسی.
‫در همیشه بازه.
‫عزیزم، برای موندن توی خونه خودت نیازی به اجازه نداری.
‫واقعاً، بابا؟
‫داری با ما میای خونه؟
‫آره رفیق، تا وقتی که مادرت باهاش مشکلی نداشته باشه.
‫اگه وقت داشته باشه.
‫خب، منظورم اینه که فکر کردم بابا راحت‌تره که پیش مامان‌بزرگ نصلی بمونه.
‫و می‌دونی، من می‌تونم هر وقت بچه‌ها رو بیارم.
‫اما البته، این خونه‌ی خودته.
‫نیازی به اجازه گرفتن نداری.
‫البته.
‫مامان؟
‫ها؟
‫واقعاً بابا قراره با ما بیاد خونه؟
‫معلومه که داره با ما میاد.
‫با کی می‌مونه؟
‫با اومنیا؟
‫سلیم.
‫این درست نبود که با امنایا اینقدر بی‌ادب باشی.
‫فکر نکن فراموش کردم، باید در موردش صحبت کنیم.
‫چرا باهاش اینطوری رفتار کردی؟
‫چون تقصیر اونه!
‫نه عزیزم، تقصیر اون نیست!
‫پس چرا قبولش کردی؟
‫برای شما دوتا!
‫پس نمی‌خوای بابا برگرده؟
‫من اینو نگفتم.
‫من اینو نگفتم، سلیم.
‫لیمو جان، تو هنوز خیلی جوونی که بفهمی.
‫میشه بعداً در موردش صحبت کنیم، لطفاً؟
‫بعداً.
‫من سردرد دارم و شماها باید درس بخونید.
‫پس چرا این انرژی رو برای درس خوندن و امتحاناتت نگه نمی‌داری؟
‫ها؟
‫هال.
‫وحش.
‫نه راه فرار هست و نه هیولا.
‫صح.
‫غلط.
‫این موضوع قابل بحث نیست.
‫سلام، اولا.
‫دارم می‌رم اتاق عمل.
‫همه چی خوبه؟
‫هشام چطوره؟
‫نگران نباش، حالش خوبه.
‫خوبه، خدا رو شکر.
‫فقط شوخی کردم.
‫بی‌خیال.
‫موفق باشی توی عمل جراحی.
‫شب بخیر.
‫آماده‌ای؟
‫بزن بریم.
‫بیا دیگه.
‫بزن بریم، رفیق.
‫آماده‌ام.
‫بگیر اینو، الما.
‫خوبی؟
‫جای زخم یه کم درد می‌کنه.
‫به زودی خیلی بهتر می‌شی.
‫به شوهرت کمک کن.
‫خیلی خوشحالم که حالت خوبه، ایشا.
‫خیلی خوشحالم که حالت خوبه عزیزم.
‫مرسی.
‫آره، همه‌مون خوشحالیم که حالت خوبه.
‫آروم باش، آروم باش.
‫بیا دیگه.
‫آروم باش.
‫آروم باش، آروم باش.
‫صالح!
‫بله، خانم.
‫خوش اومدی.
‫خیلی خوش اومدی.
‫خوش اومدی دکتر.
‫دکتر، شما کل ساختمان رو روشن کردید.
‫نه فقط ساختمان، بلکه کل خیابون.
‫مرسی.
‫فکر کنم همین الانش هم خیلی روشنه.
‫میشه همه چمدوناشو بیاری تو خونه و بعد ماشین رو درست پارک کنی؟ لطفاً؟
‫حتماً، خانم.
‫حتماً.
‫صبر کن، صالح!
‫بیا اینجا.
‫بگیر اینو.
‫اما خانم، لازم نیست این کار رو بکنید.
‫کبوترهایی که خواسته بودم رو خریدی؟
‫البته که انجام دادم.
‫چرا کبوترها؟
‫ما تازه عروس و داماد نیستیم.
‫و یه کم جوز هندی هم برای شام، چون تموم کردیم.
‫نگران نباش، شما می‌تونید انجامش بدید، خانم.
‫گرفتم!
‫برو!
‫زود باش!
‫بیا تو.
‫ممنون.
‫خوش اومدی!
‫ممنون.
‫خوش اومدی خونه، عزیزم.
‫بیا تو، مامان.
‫بشین.
‫مرسی.
‫صبر کن.
‫ببخشید، وسایل بچه‌ها همه جا پخش و پلاست.
‫مرسی.
‫خوبه؟
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبم، مرسی.
‫احساس می‌کنم بالاخره بعد از یه ماراتن دارم نفس راحت می‌کشم.
‫خوشحالم که حالت بهتره.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫فقط یه کم آب، که بتونم قرص‌هام رو بخورم.
‫البته عزیزم.
‫سلام!
‫برای هوش هوش یه کم آب بیار.
‫مطمئن باش.
‫خانم، می‌خوای اینو کجا بذارم؟
‫فقط بذارشون همونجا، صالح.
‫کیفهاتو توی اتاقت می‌ذارم، هشام.
‫مامان، بیا اینجا.
‫بله.
‫کمک لازم داری؟
‫بله.
‫باشه.
‫بله عزیزم.
‫اتاق خواب کی دقیقاً؟
‫مال تو، معلومه.
‫مال من، معلومه.
‫خب، من قراره کجا بخوابم؟
‫خب، این بستگی به تو داره عزیزم.
‫اگه می‌خواین با هم بخوابین، مشکلی نیست.
‫همین الان به امام زنگ می‌زنیم و رسمی‌اش می‌کنیم.
‫اگه ترجیح می‌دی یه کم وقت بذاری و بهش فکر کنی، می‌فهمم.
‫کاملاً مشکلی نیست.
‫اما باید یه جای دیگه برای خوابیدن پیدا کنی.
‫تو همیشه دوست داشتی روی کاناپه بخوابی.
‫هر کدوم از این مبل‌ها رو که دوست داری انتخاب کن.
‫داری شوخی می‌کنی باهام.
‫این‌ها انتخاب‌های من هستن؟
‫ازدواج اجباری یا یه کاناپه؟
‫یه نوشیدنی، مامان؟
‫بیا تو.
‫یه سری تغییرات دادی.
‫اینجا خوبه.
‫مرسی.
‫وسایلم رو جمع می‌کنم.
‫یه لحظه.
‫جامو گرفتی؟
‫خب، آب همین‌جاست.
‫و تو همه قرص‌هاتو خوردی، به جز این یکی.
‫این یکی رو قبل خواب بخور.
‫بالش‌ها چطورن؟
‫خوبه.
‫باشه.
‫چیز دیگه‌ای قبل از رفتنم لازم داری؟
‫نه، مرسی.
‫باشه، شب بخیر.
‫و این.
‫اوه، بذار اینا رو برات بکشم عقب.
‫همین‌جا.
‫سلام.
‫بله؟
‫هنوز برات مهمه؟
‫عجب سوالی پرسیدی، ییشیانگ.
‫فقط یه کم استراحت کن.
‫روز طولانی‌ای برات بوده.
‫شب بخیر.
‫خوب بخوابی.
‫تا حالا اون ترک‌ها رو توی سقف ندیده بودم.
‫ولی اگه اونا رو درست کنیم، باید کل جا رو دوباره رنگ کنیم.
‫همون رنگ قبلی رو بزنیم یا یه چیز متفاوت امتحان کنیم؟
‫شاید بتونیم یه کم تغییرش بدیم، می‌دونی؟
‫مامان، یکم آروم‌تر.
‫دارم سعی می‌کنم بخوابم.
‫باشه، عزیزم.
‫متاسفم.
‫شب بخیر.
‫نادیا؟
‫سانا کجا بوده؟
‫واقعاً نمی‌دونم.
‫اون به من زنگ نزده.
‫عجیب نیست که حتی زنگ نزده ببینه بابا چطوره؟
‫فقط می‌گم.
‫مامان.
‫بله؟
‫بس دیگه سوال نپرس.
‫گفتم نمی‌دونم.
‫فقط می‌خوام بخوابم.
‫شب بخیر.
‫الان چراغ‌ها رو خاموش کن.
‫باشه، باشه.
‫برو بخواب.
‫شب بخیر به تو هم.
‫کجا بودی؟
‫دارم برای امتحانا درس می‌خونم.
‫باید اینو بدونی.
‫آره، معلومه.
‫مشخصه که حسابی درس می‌خونی.
‫چرا از دست من عصبانی هستی؟
‫آیا به خاطر یاسینه؟
‫یاسین؟
‫اصلاً برام مهم نیست یاسین چی کار می‌کنه.
‫پس چی هست؟
‫چرا وقتی بابام مریضه و من بیشتر از همیشه بهت نیاز دارم، اینطوری رفتار می‌کنی؟
‫بیخیال، یکم به من فرصت بده.
‫نادیا، تو کلی آدم داری که می‌تونی پیششون گریه کنی.
‫پدرت، مادرت، مادربزرگت، برادرت و یاسین.
‫من فقط تو و پدرم رو دارم، پس مجبورم نکن که بین شما دوتا انتخاب کنم.
‫خیلی از این وضعیت خسته شدم.
‫تو همیشه خیلی ضدحالی.
‫تقصیر من نیست که مامانت... زینا، ببخشید.
‫صبح بخیر.
‫هی، فقط بهم بگو دنبال چی می‌گردی.
‫خودتو خسته نکن.
‫دارم دنبال لیوانم می‌گردم.
‫لیوانم کجاست؟
‫لیوانت؟
‫باید اینجا باشه.
‫من هیچ‌وقت اون رو بیرون نیاوردم.
‫قبلاً اونجا رو نگاه کردم.
‫فکر کنم به اندازه کافی سخت نبود.
‫اما یادت باشه که اجازه نداری قهوه بخوری، درسته؟
‫چطوره یه چای گیاهی یا انیسون بخوریم؟
‫انیس.
‫میشه یه دقیقه بشینی؟
‫چون باید حرف بزنیم.
‫خیلی دوست دارم، ولی باید زود برم سر کار.
‫خیلی وقته که دور بودم، کلی چیز هست که باید جبران کنم.
‫هشام، می‌تونم یه سوال ازت بپرسم؟
‫حتماً، آره.
‫آمنایا کجا بوده؟
‫دور و بر.
‫چرا می‌پرسی؟
‫باورم نمی‌شه که دارم اینو می‌گم، ولی اگه می‌خوای اون بیاد دیدنمون، من مشکلی ندارم.
‫باید دعوتش کنی بیاد اینجا.
‫منظورم اینه که اگه می‌خوای، می‌تونی انجامش بدی.
‫جدی میگم.
‫باشه؟
‫یهو تصمیم گرفتی همه چیزو خونسرد بگیری، با جریان پیش بری، بدون هیچ درامی؟
‫بی‌خیال.
‫بی‌خیال، اصلاً حرفی نزدم.
‫به هر حال مهم نیست.
‫امروز خیلی بهتر به نظر می‌رسی.
‫واقعاً، تو هستی.
‫به نظر می‌رسه شبیه خود قدیمیت شدی.
‫فکر کنم بدترینش رو پشت سر گذاشتی، خدا رو شکر.
‫اگه ترجیح میدی تو خونه‌ات باشی تا بیشتر استراحت کنی، می‌فهمم.
‫منظورم اینه که حتی می‌تونم یه پرستار استخدام کنم که شب پیشت بمونه تا خیالمون راحت باشه.
‫یا شاید بتونی پیش مامان‌بزرگ نازلی بمونی، چون مطمئنم خوشحال می‌شه که تو رو پیش خودش داشته باشه.
‫سلام!
‫عجب صبح عالی‌ای!
‫صبح بخیر.
‫هشام، چرا از تخت بیرون اومدی؟
‫برو دراز بکش.
‫می‌تونم هر چی لازم داری برات بیارم.
‫دوست داری امروز ناهار چی برات درست کنم؟
‫اولا، یادت نره که داروی هشام رو تو راه برگشت بگیری.
‫بله، خانم.
‫چیز دیگه‌ای هست؟
‫نه، عزیزم.
‫باشه.
‫خدافس.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫خدافس.
‫بچه‌ها کی برمی‌گردن؟
‫دلم براشون تنگ شده.
‫راستی، امروز خیلی بهتر از دیروز به نظر می‌رسی.
‫ممنون.
‫مرسی.
‫باشه.
‫نمی‌تونستی از یه شعبه دیگه که موجود داره برات بفرستن؟
‫خب، فکر کنم خودم می‌تونم برم و اونو بردارم.
‫شعبه دیگه کجاست؟
‫شرک؟
‫چی؟
‫تا شروخ می‌ری، اولا؟
‫آدرس رو بهم بده.
‫آره، فقط لطفاً آدرس رو بهم بده، خودم یه جوری درستش می‌کنم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بهم دست از سرم بردار.
‫یه لحظه.
‫لطفاً صبر کن.
‫داری تا شوروخ میری تا داروشو بگیری؟
‫صادقانه بگم، به تو ربطی نداره.
‫چرا برات مهمه؟
‫ازت خواستم که باهام بیای، نسرین؟
‫هیچکس جایی نمی‌ره.
‫این دیوونه‌بازیه.
‫تو همین الان هم به اندازه کافی براش زحمت می‌کشی.
‫اگه واقعاً اینقدر وقت اضافه داری، برو به گربه‌هام غذا بده.
‫نمی‌فهمم.
‫آقا، اونجایی؟
‫بله، بله، الان می‌تونم صدات رو بشنوم.
‫می‌دونی چیه؟
‫بی‌خیال.
‫من همون برند معمولی رو می‌گیرم و می‌تونی به آدرسی که تو سیستم داری بفرستی.
‫بله، همون آدرس همیشگی.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫چه خبر، نسرین؟
‫واقعاً، هیچ‌وقت ندیده بودم اینقدر به هم ریخته باشی.
‫راستش رو بخوای، من ترسیدم.
‫اما از چی می‌ترسی؟
‫از هشام می‌ترسی، اُلا.
‫می‌ترسم دوباره تو رو به دنیای خودش بکشونه.
‫اولین کاری که می‌کنه اینه که تو رو مجبور می‌کنه دوباره منو از زندگیت حذف کنی.
‫ولی من تو رو توی زندگیم می‌خوام.
‫نمی‌خوام دوباره از هم دور بشیم، چون تازه دوباره پیدات کردم و الان حتی از قبل هم به هم نزدیک‌تریم.
‫چیز دیگه‌ای هست؟
‫و ... زندگی من بدون تو واقعاً افتضاح می‌شد.
‫اما حس می‌کنم فقط مسئله زمانه که بری و ناپدید بشی.
‫بازم؟
‫نیسرین احساس داره.
‫نسرین دل داره.
‫مگه دیوونه شدی؟
‫بس کن.
‫واقعاً؟
‫فکر کردی من اونقدر خرم که دوبار همون اشتباه رو تکرار کنم؟
‫نمی‌تونی از شر من خلاص بشی.
‫ما دیگه با هم یه پکیجیم.
‫یه بسته.
‫مثل همین یکی اینجا.
‫جدی می‌گی؟
‫آره، دقیقا.
‫هر کی یکی از ما رو بخواد، باید با اون یکی هم کنار بیاد.
‫و اونجا مونتی همون بخر دو تا، یکی رایگان ببره، درسته؟
‫خب، معذرت می‌خوام.
‫اگه مونتی دخالت داره، اول باید با من هماهنگ کنی.
‫این همون داستان همیشگیه.
‫این رو میلیون بار شنیدی.
‫فکر می‌کردم قبلاً خوشبختیت رو پیدا کردی.
‫منم همینطور.
‫واقعاً فکر می‌کردم که انجامش دادم.
‫اما بعدش، اوضاع خیلی تغییر کرد.
‫هشام تا حالا تو کمتر از یه سال دو تا حمله قلبی داشته.
‫اون پدر بچه‌هامه.
‫نمی‌خوام دلیل این باشم که کمتر اونا رو ببینه.
‫اگه خدایی نکرده یه چیز بدتری براش اتفاق بیفته.
‫نمی‌تونم با عذاب وجدان این کار رو بکنم.
‫من واقعاً نمی‌تونم.
‫خیلی پیچیده‌ست.
‫اولا، احساس گناه فقط تو رو پایین می‌کشه.
‫تصمیمت رو بگیر و همه چیز رو پشت سرت بذار.
‫ما وقت این مزخرفات رو نداریم.
‫سه روز پیش یه ایمیل برات فرستادم با سفارش‌های جدید، ولی هیچ جوابی ندادی و داری کلاً کار رو خراب می‌کنی.
‫این درست نیست.
‫درست نیست.
‫من چندکاره‌ام، واسه همین وقتی داشتم نسخه سفارش می‌دادم، به ایمیلت جواب دادم، باشه؟
‫به این میگن حواس جمع.
‫خیلی گرمه.
‫خیلی داغه از بلندگوها.
‫سلام؟
‫سلام، اولا.
‫هی، خب چطوری عزیزم؟
‫خوشحالم که هشام حالش خوبه.
‫و چون اینقدر باهاش خوب رفتار کردی، یه فرصت دیگه برای ملاقات با سرمایه‌گذارها برات جور کردم.
‫مطمئن شو که این دفعه این ارائه رو درست و حسابی آماده کردی.
‫شرکتت ممکنه اسمش "فرصت دوباره" باشه، ولی این یه فرصت دوباره نیست عزیزم.
‫این آخرین بارت هست.
‫باشه، باشه، می‌فهمم.
‫می‌دونم، می‌فهمم.
‫این بار کاری می‌کنیم که حسابی به ما افتخار کنی، قسم می‌خورم، قول می‌دم.
‫ما شما رو شگفت‌زده می‌کنیم و مطمئن می‌شم که اونا رو هم شگفت‌زده کنیم.
‫باشه، جلسه پس‌فردا توی خونه‌ی تمر و هتیه.
‫ساعت پنج، گرفتی؟
‫هایدی؟
‫گفت هایدی؟
‫سلام؟
‫باشه، قبوله، ساعت پنج، فهمیدم.
‫ممنون، سوها، ما دقیقاً ساعت پنج اونجا هستیم.
‫باشه، خدافس.
‫باشه، خداحافظ.
‫لطفاً، خواهش می‌کنم، بیدار شو، تمرکز کن، آماده شو و مطمئن شو که بهترین عملکردت رو به نمایش می‌ذاری.
‫ما می‌خوایم، ما می‌خوایم.
‫سلام، ظهیر.
‫سلام.
‫چطور می‌تونم کمکت کنم؟
‫اومدم ببینم هشام رو، اگه میشه.
‫اون اونجاست؟
‫بیا تو.
‫این اختلاف سنی رو واقعی‌تر از همیشه می‌کنه.
‫ببین، من استنت قلب گذاشتم.
‫باید کلی تغییر تو زندگیم بدم.
‫خوردن و خوابیدن من.
‫برای همه چی قرص می‌گیرم.
‫تو الان نیازی نداری که یه پیرمرد تو رو با خودش پایین بکشه.
‫تو هنوز خیلی جوونی.
‫می‌خوام زندگی‌ای رو داشته باشی که لیاقتش رو داری.
‫بسه، بسه.
‫من واقعاً تعجب نکردم.
‫احساس می‌کردم که اوضاع بین ما برای مدتیه که داره تغییر می‌کنه.
‫می‌دونی چیه، یی‌شیانگ؟
‫فکر نمی‌کنم واقعاً با موتور سیکلتت فرق داشته باشم.
‫منظورم اینه که ما هر دو بخشی از یه دوره بودیم، ولی وقتی اوضاع جدی شد، ما رو کنار زدی.
‫فکر می‌کردم دوستم داری به خاطر خودم.
‫نه به خاطر اینکه بودن با من باعث شد دوباره احساس جوونی کنی.
‫به هر حال، موفق باشی.
‫و من، من فقط امیدوارم که چیزی که الان داری تجربه می‌کنی، بی‌فایده نباشه.
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه، اُلا.
‫امیدوارم ایشا دوباره تو رو قبول کنه.
‫چی؟
‫حالتون خوبه، خانم؟
‫داری میای تو؟
‫دارم میام، صالح.
‫دارم میام.
‫پس عمروسی داشت با دوچرخه‌اش می‌رفت.
‫روی جاده روغن ریخته بود، همین.
‫اون حسابی مست کرد.
‫رفته؟
‫آره، هفت تا بخیه پشت سرش زدند.
‫هفتا بخیه.
‫درست همونجا.
‫همین‌جا.
‫اینجاست.
‫سلام، اولا.
‫کجا بودی؟
‫اولا، چطوری؟
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫سلام، رانا.
‫اوضاع چطوره؟
‫نمی‌تونم باور کنم که اینقدر وقت گذشته از وقتی که آخرین بار دیدیمت.
‫خوبی؟
‫من خوبم.
‫می‌دونم، ولی حداقل می‌تونی هیشام رو زیاد ببینی.
‫شریف، چه خبر؟
‫سلام، اولا.
‫سلام.
‫سلام، سوها.
‫چطوری؟
‫خوبم.
‫تو واقعاً زن خوبی هستی، اولا.
‫باید اینو بدونی.
‫منظورم اینه که خیلی از زن‌ها حتی به انجام این کار فکر هم نمی‌کنن.
‫البته که نه.
‫اما اگه نجابت یه آدم بود، اون آدم اُلا می‌شد.
‫درسته، درسته.
‫خب، خیلی دوست دارم بمونم و گپ بزنم، ولی کلی کار دارم که باید انجام بدم.
‫می‌دونی، سوها می‌دونه.
‫یه جلسه مهم دارم که اون برام ترتیب داده و باید روی ارائه کار کنم و همه چیز رو آماده کنم.
‫حتی برای چند دقیقه هم نه؟
‫متاسفم، کاش می‌تونستم، ولی این نسخه‌ت هست، هشام، باشه؟
‫با این حال، خوش بگذره!
‫خانم سو، با ما باش.
‫هشام باهات می‌مونه.
‫این خونه اونم هست.
‫خداحافظ همگی.
‫باشه، خداحافظ.
‫به زودی می‌بینمت.
‫اون واقعاً خیلی مهربونه.
‫گفتی کجا بخیه زده؟
‫پشت سرش، درست اینجا.
‫بیچاره.
‫میدونم، مگه نه؟
‫سلام مامان.
‫دوستاش رفتن؟
‫منظورت چیه، دوستاش؟
‫اونا فقط دوستای هشام نیستن.
‫اونا هستن.
‫اولا، جدی میگی؟
‫حالا این یعنی چی؟
‫خب، اوضاع الان یه کم فرق کرده، نه؟
‫نمی‌تونم باور کنم، اولا.
‫واقعاً نمی‌خوای برگرده؟
‫چرا که نه؟
‫بیشتر زن‌ها اگه جای تو بودن، سریع از این فرصت استفاده می‌کردن.
‫یکم بیشتر فکر کن، اولا.
‫اگه نه برای خودت، حداقل برای بچه‌هات انجام بده.
‫وقتی تصمیم گرفت منو با یه مدل جدیدتر عوض کنه، به بچه‌ها فکر کرد؟
‫یا فقط من باید این کار رو بکنم؟
‫اونا از هم جدا شدن.
‫همه چیز رو شنیدم.
‫اومنی؟
‫او اومد دیدن و هشام همه چیز رو تموم کرد.
‫راستی،
‫قسم خورده بودم که دیگه باهات حرف نزنم.
‫هرگز.
‫مهم نیست چی بشه، تا وقتی که زنده‌ام.
‫بعد از اون دعوای وحشتناک، وقتی که باهام خیلی بد بودی... کاملاً مثل یه ملکه درام بودی.
‫بهش نگاه کن.
‫باشه، ادامه بده.
‫می‌دونی به چی فکر می‌کنم، لولو؟
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم حمله‌های قلبی هشام یه جورایی یه نعمت پنهان بودن.
‫به ما دید بده تا قدر چیزایی که داریم رو بدونیم.
‫ناسپاس نباش، وگرنه ممکنه خدا تنبیهت کنه.
‫لطفاً باورم کن، اولا.
‫کارت و جوونیت از بین میره.
‫این رو خوب بسنج.
‫بذار بچه‌هات با تو و باباشون بزرگ بشن.
‫نمی‌خوام هیچ‌وقت پشیمون بشی یا تو دلت بگی، اگه اوضاع فرق می‌کرد چی می‌شد؟
‫خوب به حرفام فکر کن، اولا.
‫اولا.
‫آره، چی؟
‫اولا.
‫چه خبر؟
‫نمی‌تونم ناخن‌گیر رو پیدا کنم.
‫ناخن‌گیرها؟
‫باشه، متوجه شدم.
‫دارم میام.
‫می‌خواد حرف بزنه.
‫اینجا.
‫اگه داری به خودت پدیکور می‌دی، حتما حالت بهتر شده.
‫چیز دیگه‌ای می‌خوای؟
‫متاسفم.
‫یه دقیقه وقت داری حرف بزنیم؟
‫لطفاً؟
‫یادت میاد وقتی اولین بار اینجا رو خریدیم؟
‫یادمه اون روزی که برای اولین بار دیدیمش.
‫تو از توی آپارتمان دویدی و مستقیم اومدی به این بالکن.
‫اومدی و بهم گفتی، اینه، هشام، اینه.
‫بهترین موقعیت برای مذاکره نیست.
‫حتی با اینکه توی ماشین بهت گفتم، اگه خوشت اومد، اولا، فقط توی گوشم زمزمه کن، جلوی صاحبش نگو.
‫یادم میاد.
‫اون موقع واقعاً خوشحال بودیم.
‫تو بهش اصرار نمی‌کردی.
‫همه چیز راحت بود.
‫زندگی شیرین‌تر بود.
‫چی شده، اولا؟
‫بی‌حوصلگی.
‫روال.
‫بچه‌ها، بدهی‌ها، قبض‌ها.
‫من هم از همه اون چیزها متنفر بودم، درست مثل تو، اما... اما هیچ‌وقت باعث نشد که بخوام برای همیشه از ازدواجمون برم، هشیانگ.
‫برعکس بود.
‫من حتی... بهترین دوستم رو به خاطر تو از زندگیم حذف کردم.
‫کارمو ول کردم چون فکر کردم خوشحالت می‌کنه، کمتر خودخواهی می‌شه.
‫اما در نهایت، باز هم رفتی چون حوصله‌ات سر رفته بود.
‫همین‌طوری شد.
‫در واقع، اولا... می‌خوام برگردم.
‫کجا برگردم، هشام؟
‫برگردیم به چی؟
‫من هتل توام؟
‫نمی‌بینی که نمی‌تونی هر وقت که دلت خواست بیای و بری؟
‫حداقل کاری که می‌تونی بکنی اینه که یه کم احترام بذاری، شیانگ.
‫چون به انتخابت برای ترک کردنم احترام گذاشتم.
‫من انجام دادم.
‫واقعاً.
‫و من هیچ‌وقت مجبور نمی‌کنم که بمونی اگه از زندگی‌مون با هم راضی نباشی.
‫اما اون موقع‌ها، مجبور بودم هر روز صبح پاشم،
‫رفتن سر کار، باید مراقب بچه‌ها می‌بودم، از خودمم مراقبت می‌کردم، حس می‌کردم به زور دارم از پسش برمیام.
‫من تو رو سرزنش نمی‌کنم، ولی تو به من آسیب زدی، هشام، و اون درد منو تغییر داد.
‫نه، نمی‌تونم این کار رو بکنم، هشام.
‫بعضی وقتا دلم برات تنگ میشه و بابت بچه‌ها خیلی احساس گناه می‌کنم.
‫اما جواب نمی‌ده.
‫جواب نمی‌ده.
‫اولاً، هیچ‌وقت فکر نکردم که تو به اندازه کافی خوب نیستی.
‫دوم، بابت تمام دردی که بهت دادم متاسفم، بابت اینکه اون اولای واقعی که عاشقش شدم رو دفن کردم.
‫خوشحالم که حس می‌کنی رشد کردی، اما تغییر نکردی.
‫راهتو پیدا کردی که دوباره همونی بشی که قبلاً بودی.
‫به خاطر همینه که واقعاً حس می‌کنم باید دوباره امتحان کنیم.
‫منظورم اینه که حتی اسم برندت رو گذاشتی «فرصت دوباره».
‫و چیزی که ما داریم هم لیاقت یه فرصت دوباره رو داره، اولا.
‫تو قبلاً مال خودت رو داشتی.
‫قبل از اینکه از در بری بیرون، درستش کرده بودی.
‫یه کاری رو تا آخرش انجام بده.
‫یه بار تو زندگیت، بیا دیگه.
‫پرسیدی که هنوز برات اهمیت قائلم یا نه.
‫البته که برام مهمه.
‫و خوشحالم که حالت بهتره.
‫نمی‌خوام دوباره اون کابوس رو تجربه کنم، ولی... باید بتونم تو خونه خودم نفس بکشم، هشام.
‫باشه.
‫دوستم داری؟
‫تو منو خندوندی.
‫عشقت کجا بود وقتی بهش نیاز داشتم و تو نبودی؟
‫عشقت کجا بود وقتی قلب و روحم رو به آتیش کشیدی؟
‫حالا من اینجام که بهت بگم ترکم کنی.
‫فکر می‌کنی می‌خوام بهت بگم منو بغل کنی و توی آغوشت بگیری؟
‫چطوری؟
‫من چند روز پیش بهت پیام دادم.
‫دیدمش.
‫پس چرا هیچ پاسخی ندادی؟
‫میشه یه وقتی همدیگه رو ببینیم؟
‫بدون هیچ قید و شرطی.
‫قهوه بخور، دور هم باش.
‫میشه؟
‫دلت برام تنگ نشده؟
‫دلت برای اون ساندویچ‌های شبونه‌ای که همیشه می‌سوزوندم تنگ نشده؟
‫چی شده، زنزون؟
‫بالاخره رفتی تعطیلات؟
‫مدرسه تعطیل شد!
‫اوم.
‫همه چی تموم شد؟
‫بله!
‫بریم.
‫تعطیلات تابستونی رسید!
‫تعطیلات تابستون رسید!
‫تعطیلات تابستونی رسید!
‫تعطیلات تابستون رسید!
‫تعطیلات تابستونی رسید!
‫تعطیلات تابستونی هست
‫بله.
‫خیلی زیاد.
‫واقعاً.
‫و اینکه من شما دوتا رو بیشتر از هر چیزی، بیشتر از هر چیزی توی دنیا دوست دارم.
‫اگه بهت بگم مطمئن نیستم بتونم توی همون خونه با بابا زندگی کنم یا دیگه باهاش باشم، می‌فهمی؟
‫نه، واقعاً نه.
‫اوه.
‫باشه.
‫سومین "C" به معنای تداوم است.
‫تداوم به خاطر اینکه ما فرمول‌های باستانی که اجدادمون ۷۰۰۰ سال پیش توسعه دادن رو تولید و می‌فروشیم.
‫ما حتی یک ماده اولیه رو هم عوض نکردیم.
‫و حرف آخر C به معنای تعهد است.
‫ما خیلی پایبندیم.
‫ما به کارایی محصولمون و رضایت مشتری‌هامون متعهدیم.
‫ما تضمین می‌کنیم که اونا محصولی رو که دوست دارن، دریافت می‌کنن و هر بار که یه شیشه از "فرصت دوباره" رو باز می‌کنن، می‌دونن که دارن کیفیت بی‌نقص و نتیجه‌ای رو که دنبالش بودن، می‌گیرن.
‫خب، همین بود.
‫خب فکر می‌کنی چه محصولاتی برای خط تولید مردانه موفق می‌شن، چه اینجا و چه در خلیج؟
‫درسته.
‫برای مردها، برای مردها.
‫در واقع، خوشحالم که این سوال رو مطرح کردی چون ما تحقیق کردیم و فهمیدیم که مردها خیلی به مراقبت از مو علاقه دارن.
‫مردها معمولاً به بیشتر محصولات آرایشی و بهداشتی ما و خط مراقبت از موهامون جذب می‌شن.
‫در واقع، ما متوجه شدیم که فروش در سال گذشته، خب، نزدیک به... هفتاد بود.
‫هفتاد درصد.
‫دقیقاً.
‫هفتاد درصد.
‫ام... ما متوجه شدیم که مردها هم دارن یه کم کنجکاوی نشون میدن نسبت به... ببخشید، فقط بذارید، ام... کنجکاوی نسبت به...
‫پوست.
‫مراقبت از پوست، دقیقاً.
‫و این چیزی هست که می‌تونیم با هم کشف کنیم وقتی تصمیم بگیریم که اولین توسعه رو کجا می‌خوایم و کدوم شهرها رو فکر می‌کنیم بهتره اول هدف بگیریم.
‫ما حتی می‌تونیم همین الان با یه برنامه برندینگ برای خط تولید مردونه شروع کنیم.
‫خیلی تاثیرگذاره.
‫و در حالی که دوست داریم قبل از سرمایه‌گذاری در یک کسب‌وکار تمام اطلاعات ممکن رو بدونیم، همچنین می‌خواهیم با آدم‌های پشت اون کسب‌وکار هم آشنا بشیم.
‫خب، اگه اشکالی نداره، می‌خوام یه سوال کلیشه‌ای بپرسم.
‫اوه، اصلاً.
‫ما عاشق کلیشه‌ها هستیم.
‫درسته؟
‫یادت هست؟
‫یادت میاد اینو؟
‫باشه، عالیه.
‫من با اولا شروع می‌کنم.
‫پنج سال دیگه خودتو کجا می‌بینی؟
‫خیلی چیزا داره اتفاق می‌افته.
‫زندگیت شلوغه، اولا.
‫و حالا بیشتر از همیشه، باید بیشتر بشناسمت، بیشتر ببینمت و باهات راحت‌تر باشم.
‫باید تو رو تجربه کنم.
‫وقتی که من تمام توجهت رو دارم و تو هم تمام توجهت به من هست.
‫هیچ‌وقت به اندازه‌ای که الان اینجا نشستم و با تو حرف می‌زنم، راحت نبودم.
‫اما راستش رو بخوای، ما به‌سختی همدیگه رو می‌شناسیم.
‫هردومون این حس رو داریم، ولی هنوز وقت مناسبی برای کشفش پیدا نکردیم.
‫تو آماده نیستی، اولا.
‫الان وقتش نیست.
‫پس چرا احساس می‌کنم آماده‌ام؟
‫فکر می‌کنی هستی.
‫وقتی زندگیت خلوت‌تر شد، بهم زنگ بزن.
‫منتظرت می‌مونم.
‫بیا دیگه.
‫هی خانم، پیاده می‌شی یا ادامه می‌دی؟
‫به راه خودم ادامه می‌دم.
‫من ادامه می‌دم.
‫به راه خودم ادامه می‌دم.
‫خدافس.
‫ای بدک نیست
‫ممنون.