‫آها، اینجایی.
‫حالت خوبه؟
‫آره؟
‫اشکالی نداره.
‫اونا خوبن.
‫نه، اوضاع خوب نیست.
‫بچه‌ها رو داری که ازشون مراقبت کنی، نه اینکه ولشون کنی.
‫تو نمی‌تونی از پس این مسئولیت بربیای.
‫حالت خوبه؟
‫لطفاً متن زیرنویس را برای من ارسال کنید تا آن را برای شما ترجمه کنم.
‫عالیه.
‫روزت بخیر.
‫مرسی.
‫می‌بینمت.
‫خدافس.
‫خداحافظ.
‫لطفاً سوال رو بفرستید تا بتونم ترجمه کنم.
‫کدوم یکی از محصولاتمون بیشترین فروش رو داشته؟
‫سرم ضد پیری.
‫مادرت چهره‌ی برند است.
‫چی فکر می‌کردی؟
‫مردم فکر می‌کنن این چیزا برای مادربزرگا و خانم‌های مسنه.
‫و ما هم خوشحالیم که پولشون رو بگیریم.
‫این مشکلی نیست.
‫منظورم اینه که اونا مشتری‌های همیشگی هستن.
‫اما داره روی بقیه محصولات تأثیر منفی می‌ذاره.
‫دقیقاً درست.
‫محصولات دیگه.
‫ما باید اونا رو هم بفروشیم.
‫این، این، این، این.
‫کی قراره اینا رو بخره؟
‫اونجا و اونجا و اونجا و اونجاست.
‫اون همه جا هست.
‫انگار داره منو اذیت می‌کنه، ولی هنوز زنده‌ست.
‫این‌ها نکات خوبی هستن، درسته ریتا؟
‫و چرا فرصت دوباره؟
‫چرا شانس سوم نه؟
‫چرا نه یه فرصت چهارم؟
‫درسته.
‫آره، آره.
‫چرا که نه؟
‫هرگز فکر نمی‌کردم که تا وقتی به ۴۰ سالگی برسم، طلاق گرفته باشم و بعد از بالا رفتن از پله‌ها نفس‌نفس بزنم.
‫من آدمایی رو دیدم که دو برابر سن من دارن و دوتا دوتا ازشون می‌خورن.
‫تا حالا تو دهه ۸۰ به زفتا رفته بودی؟
‫می‌دونی مشکل من با باشگاه چیه؟
‫فقط یکی داری؟
‫بوی خیلی بد.
‫و این دماغمو خراب می‌کنه.
‫اوه، راست میگی.
‫سه ساعت دیگه می‌بینمتون.
‫یادآوری کن چرا اونو با خودمون آوردیم؟
‫اما گوش کن، یه چیز دیگه هم هست که باید بررسی کنیم.
‫چی؟
‫کی داره با ژن‌های نسل جدید ور می‌ره؟
‫با دی‌ان‌ای‌شون؟
‫چی به سر چابی اومد؟
‫می‌دونی، چاقی از اجدادمون به ما رسیده.
‫بیا دیگه، چی شد اون شکم‌های چاق و معروفشون؟
‫چی شد اون؟
‫خب، خوش‌شانسی آوردی.
‫نمی‌خوامش، پس همه‌اش مال خودت باش.
‫اوه، حتماً.
‫خب، اول یکم کاردیو؟
‫تردمیل یا بریم دوچرخه‌سواری؟
‫میگم چرخیدن.
‫بیا بریم.
‫جدی می‌گی؟
‫چرخیدن؟
‫منظورت از چرخیدن چیه؟
‫من حتی بلد نیستم دوچرخه واقعی سوار شم.
‫بس کن اینقدر تنبلی و غر زدن رو.
‫بهونه نیار.
‫فقط یه بار این کارو بکن.
‫بیا دیگه.
‫بیست دقیقه دیگه برمی‌گردم.
‫حساب رو تسویه کن.
‫سلام.
‫آروم، آروم.
‫از دوچرخه‌ات می‌افتی.
‫باشه، مرسی.
‫الان بهتره، نه؟
‫راستی، من آدام هستم.
‫سلام.
‫من اولا هستم.
‫اولا.
‫ببخشید، حتی نمی‌تونم اسمم رو بگم.
‫آره، ضربان قلبت برای کسی به این جوونی خیلی بالاست.
‫چند سالته؟
‫بی‌ادبی نیست که از یه خانم سنش رو بپرسی؟
‫نه واقعاً، طبیعیه.
‫بعضی از زنا اینجا به سنشون می‌نازن.
‫دارم فقط حرف می‌زنم.
‫خب، اونقدر پیر نیستم که بخوام بهش افتخار کنم.
‫هنوز نه، حداقل فعلاً.
‫باحال.
‫تو چطوری؟
‫خیلی جوون به نظر می‌رسی.
‫مثل اینکه هنوز تو دانشگاهی.
‫نه، فارغ‌التحصیل شدم.
‫آره، من مدیر خلاق هستم و یه آژانس دارم.
‫من حرفه‌ای نیستم، ولی تقریباً مطمئنم این اولین باره که داری دوچرخه سواری می‌کنی.
‫همیشه دلم می‌خواست یاد بگیرم چطور سوارکاری کنم.
‫پدرم سعی کرد به من یاد بده، ولی من همیشه می‌افتادم.
‫من توی حفظ تعادل خوب نیستم.
‫شاید بهتره بذاریش تو لیست کارایی که قبل مرگ می‌خوای انجام بدی.
‫چی؟
‫این یه لیست از همه چیزاییه که همیشه می‌خواستی قبل از مردن انجام بدی.
‫خدا نکنه.
‫آه.
‫باشه، گرفتم.
‫از اونجایی که به نظر میاد امروز قراره بمیرم، شاید بتونم یه لیست از حسرت‌هام درست کنم.
‫به هر حال تولدم هم نزدیکه.
‫ببینم، حالا چیکار کنم؟
‫می‌خوام برم کویر، مثل همه اون کوله‌گردها، و تمام شب بیدار بمونم فقط برای اینکه طلوع خورشید رو صبح ببینم.
‫خوبه.
‫و من دلم می‌خواد برقصم.
‫خوبه.
‫مثل سالسا یا تانگو؟
‫اوه، عمراً!
‫شکم، شکم.
‫می‌خوام رقص شکم انجام بدم.
‫همیشه عاشق نعیمه عاکف بودم.
‫نعیمه عاکف کیه؟
‫اوه، بی‌خیال.
‫اون برای تو خیلی بزرگه که بشناسیش.
‫نه.
‫و من جلوی نازلی وایمیستم و دقیقاً بهش میگم که چی درباره‌ش فکر می‌کنم، هر چیزی که توی ذهنمه.
‫نازلی کیه؟
‫اوه، بی‌خیال.
‫می‌خوای یه پله بالاتر بری؟
‫اما چطور برای همه اینا وقت پیدا می‌کنی؟
‫یعنی، تو تقریباً ۶۰ سالته.
‫من ۴۰ سالمه.
‫دارم ۴۰ ساله می‌شم.
‫آره؟
‫حالا خوشحالی؟
‫اوه، سلام.
‫سلام.
‫خانم درین و منتصر، دوستان و شرکای کاری من.
‫و آدم، درسته؟
‫خوشبختم که می‌بینمت.
‫سلام.
‫پس اگه بخوام تولدت رو تبریک بگم، تو فیسبوک هستی؟
‫حتما.
‫اون یه بچه‌ست، ولی خیلی جسوره.
‫آره، آره.
‫من علا عبدالصبور هستم.
‫باشه.
‫اوه، یه فرصت دوباره.
‫باشه.
‫من یک جادوگرم.
‫درسته.
‫خوشحالم که دوباره می‌بینمت، اولا. فرصت دوباره.
‫تو چی؟
‫من آدم علی هستم، لبه سبز.
‫خداحافظ، آدام.
‫لبه سبز.
‫خداحافظ، هدر.
‫می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫این هم نتیجه‌اش که می‌خواستی با بچه‌ها بازی کنی.
‫ما یه کم آب نمک برای پاهات لازم داریم.
‫برو بگیرش، سلیم.
‫باشه، منو از بازی کردن کشوندی تا برده‌ت بشم.
‫چی؟
‫چی گفتی؟
‫گفتم که خودم می‌رم می‌گیرمش.
‫مامان، می‌خوام یه سوال ازت بپرسم.
‫البته.
‫چرا هیچ وقت وقت نذاشتید به من یاد بدید چطوری دوچرخه سواری کنم؟
‫یه دوچرخه؟
‫میشه؟
‫خیلی تنبل بودی.
‫به زور می‌تونستی تکون بخوری و از ورزش متنفر بودی.
‫اینجا، فکر می‌کنی این یکی از کجا یاد گرفته؟
‫اوه، عزیزم.
‫مرسی عزیزم.
‫فقط بذارش اونجا.
‫قراره بعداً بخورمش.
‫شنیدی چی شد، مامان؟
‫مامان‌بزرگ گفت من دقیقاً مثل تو هستم.
‫می‌تونیم روی مبل بشینیم و با هم از ورزش متنفر باشیم.
‫آره، درسته.
‫باشه، حالا که اهل ورزش نیستیم، باید یه کار دیگه پیدا کنیم که انجام بدیم.
‫یه تست بازیگری برای نمایشی که نادیا روش کار می‌کنه، هست.
‫خیلی باحاله.
‫آزمون بازیگری؟
‫اون می‌خواد روی صحنه اجرا کنه.
‫واقعاً، سلیم؟
‫میدونی که نمی‌تونی از این کارا بکنی.
‫تو مرد خونه‌ای.
‫خب که چی، مامان؟
‫این به این معنی نیست که نمی‌تونه بازی کنه.
‫معلومه که اینطوره.
‫خب، بگو ببینم، نقش چیه؟
‫کل نمایش درباره چیه؟
‫نادیا حتی یه کلمه هم در موردش به من نگفته.
‫پیتر پن.
‫این نمایش فوق‌العاده‌ست.
‫خیلی باحال.
‫خیلی هیجان داره.
‫پیتر پن.
‫راستی، اولا، بگو ببینم، فروش محصولات من چطوره؟
‫شکریه گفت که این یه موفقیت بزرگه.
‫پیتر پن همون بچه‌ایه که نمی‌خواد بزرگ بشه، درسته؟
‫آره، خودشه.
‫باید یاد بگیری مثل من پرواز کنی.
‫چطوری این کار رو می‌کنی؟
‫این آسون‌ترین کاره.
‫تنها کاری که باید بکنی اینه که به شادترین خاطراتت فکر کنی.
‫اگه تمرکز کنی... نگران نباش، کارت درسته.
‫می‌دونی دیالوگ‌ها رو.
‫و تو خیلی بااستعدادی.
‫مطمئنم نقشش رو می‌گیری.
‫واقعاً؟
‫اگه تو مطمئنی... خب، منم مطمئنم.
‫مرسی.
‫بعدی.
‫نوبت توئه، سلیم.
‫سلیم.
‫هر وقت آماده‌ای، بگو.
‫نورلند جای فوق‌العاده‌ای برای بچه‌هاست، جایی که هیچ‌کس هیچ‌وقت بزرگ نمی‌شه.
‫واقعاً؟
‫میتونم باهات بیام اونجا؟
‫اول باید یاد بگیری پرواز کنی.
‫تنها کاری که باید بکنی اینه که به خوشحال‌ترین خاطراتت فکر کنی.
‫چشمهاتو ببند، تمرکز کن و دست‌هات رو مثل بال استفاده کن.
‫خوشحال‌ترین خاطره‌ام وقتی بود که با وندی بازی می‌کردم و اون قبل از خواب برام داستان تعریف می‌کرد.
‫حالا تنها کاری که باید بکنیم اینه که یه کم گرد جادویی روت بپاشیم.
‫چشمهاتو ببند، دست‌هاتو باز کن و دنبالم بیا.
‫وای!
‫دارم پرواز می‌کنم!
‫ممنون.
‫فکر کنم جان دارلینگ‌مون رو پیدا کردیم.
‫اوه.
‫تبریک می‌گم، سلین.
‫تو توی نمایش موزیکال هستی.
‫می‌بینی؟
‫دیدی چقدر آسون بود؟
‫به بخش مهدکودک.
‫اوه، ببخشید.
‫سلام.
‫اِم، وقت قبلی داری؟
‫آره، واقعاً.
‫من علا عبدالصبور هستم.
‫من با آدام قرار دارم.
‫باشه.
‫آدام.
‫سلام، اولا.
‫می‌بینم که با سوفی آشنا شدی.
‫بله، سوفی.
‫خوشبختم که می‌بینمت.
‫سلام.
‫اگه اجازه بدی.
‫چه خبر؟
‫مرسی، خوبم.
‫من دیگه اینجا کارم تمومه.
‫می‌خوای بریم یه اسپرسو بزنیم؟
‫اوه، خدایا، آره.
‫لطفاً.
‫اینجا بوفه یا چیزی شبیه به این هست؟
‫کافه‌تریا؟
‫البته.
‫بیا دیگه.
‫حسن، لطفاً دو تا اسپرسو.
‫بشین.
‫خب، واقعاً یه کافه‌تریاست.
‫ما اینجا یه تیم بزرگیم.
‫لازم نیست پولشو بدیم؟
‫نه.
‫مطمئنی مجانیه؟
‫من هیچ پول نقدی ندارم.
‫بله، مجانی.
‫یه فرصت دیگه، نه؟
‫آره.
‫خب حالا بهم بگو، اوضاع تو و برندن چطوره؟
‫بله، بفرمایید. متن رو برام بفرست تا برات ترجمه کنم.
‫یادت هست وقتی همدیگه رو دیدیم، داشتیم درباره سن و این چیزا حرف می‌زدیم؟
‫خب، احساس می‌کنم مشکلم اینه که بازاریابیم منو تو یه گروه خاص گیر انداخته و نمی‌تونم ازش بیرون بیام.
‫ببین، سن‌گرایی داره بر علیه‌ت کار می‌کنه.
‫سن‌گرایی؟
‫تبعیض سنی.
‫و این داره به فروش بقیه محصولاتت هم ضربه می‌زنه.
‫اِه.
‫جوان‌ها از پیر شدن می‌ترسن و توی انکار هستن.
‫سیگار می‌کشی؟
‫چی توشه؟
‫فقط تنباکو.
‫اوه، توتون.
‫خب، نمی‌دونم.
‫من سیگار نمی‌کشم.
‫خب، چرا که نه؟
‫این‌طوری بهش فکر کن.
‫هیچ دو نفری زندگی دقیقا مشابهی ندارند.
‫چرا همون محصول رو دوباره بخری؟
‫هر کسی تجربه زندگی کاملاً متفاوتی داره که مختص خودشه.
‫پس فکر می‌کنم برندی که تجربه‌ای سفارشی ارائه بده، نسل زد رو جذب می‌کنه. نسل چی؟
‫متن خاصی برای ترجمه ارائه نشده است. لطفاً متن زیرنویس را برای ترجمه ارسال کنید.
‫نسل زد به هر کسی می‌گن که بعد از سال ۲۰۰۰ به دنیا اومده.
‫نسل زد. ولی حس می‌کنم که اونا باید خیلی جوون باشن.
‫آیا اونا اصلاً کار رو شروع کردن؟
‫آیا واقعاً قدرت خرید دارن؟
‫از من نپرس، چون من تو سال ۱۹۹۰ به دنیا اومدم.
‫۱۹۹۰؟
‫دو سال بعد از اینکه رافا ال-هاگین شروع به پخش در تلویزیون کرد.
‫سوفی.
‫کی به دنیا اومدی؟
‫۲۰۰۲.
‫چرا؟
‫عمراً.
‫این دختر بعد از یازده سپتامبر به دنیا اومده.
‫برند مورد علاقه‌ات برای مراقبت از پوست چیه؟
‫در واقع هیچکدوم.
‫من دیگه محصولات زیبایی نمی‌خرم.
‫نمی‌تونم بی‌رحمی به حیوانات رو تحمل کنم.
‫تا حالا اسم این برند رو شنیدی؟
‫این ارگانیک و بدون خشونته، اسمش "فرصت دوباره" هست.
‫فرصت دوباره.
‫نه، نداشتم.
‫متاسفم.
‫حالا که صحبت از تجربه‌های زندگی شد، لیست آرزوهات چطوره؟
‫لیست آرزوها چیه؟
‫جدی میگی؟ بی‌خیال.
‫نشونم بده.
‫من یکی ننوشتم.
‫می‌دونم که تو انجامش دادی.
‫گفتم که نه.
‫دارم دروغ می‌گم.
‫من انجام دادم.
‫چی لوتم داد؟
‫تو دهه ۹۰ به دنیا اومدی.
‫تو چی از هیچی می‌دونی؟
‫اولین چیزی که تو لیسته چیه؟
‫یه تتو بزن.
‫باشه.
‫چی؟
‫بزن بریم.
‫صبر کن، منظورت چیه؟
‫الان نمی‌خوام تتو بزنم.
‫این دیوونه‌ست.
‫نه، نه، منظورم اینه که می‌تونیم با یه چیز آسون‌تر شروع کنیم.
‫منظورم اینه که اگه می‌خوای کمک کنی، باشه؟
‫فکر کنم یه موتور سیکلت.
‫موتورسواری کن.
‫باشه، بریم.
‫همه چی درست می‌شه.
‫فقط موقع پیچیدن خم شو.
‫مواظب باش!
‫حداقل داریم به تم مصر باستان پایبند می‌مونیم.
‫آنخ، گل نیلوفر.
‫منظورم اینه که گل نیلوفر واقعاً شگفت‌انگیزه.
‫می‌دونستی که این تنها گلیه که توی گل و لای رشد می‌کنه؟
‫آره، در واقع از لجن بلند می‌شه و شکوفا می‌شه و هی شکوفا می‌شه.
‫وقتی شکوفه می‌ده خیلی قشنگه.
‫دقیقاً مثل تو.
‫منظورت چیه؟
‫الان دیگه داری شکوفا می‌شی.
‫چی؟
‫تموم شد؟
‫پس بالاخره از یکی خوشت اومد.
‫وقتشه.
‫باشه، دیگه واقعاً نمی‌تونم اینو تحمل کنم.
‫چی؟
‫مادربزرگت، سهیر.
‫اون دیوونه‌ی منه.
‫به نظر می‌رسه مامانت دیگه اونقدر دیوونه نیست.
‫واقعاً؟
‫نمی‌دونم.
‫شنیدم که بعضیا توی چهل سالگی حسابی دیوونه می‌شن.
‫خب، انگار که من بدونم.
‫خب، نه که من بدونم.
‫ها؟
‫می‌دونی چیه؟
‫درسته.
‫مگه تو اصلاً چیزی می‌دونی عجیب غریب؟
‫من عجیب و غریبم؟
‫بله.
‫باز هم؟
‫دوباره.
‫لولو، بیا اینجا عزیزم.
‫بیا.
‫بیا پیش من بشین.
‫بیا با هم بگردیم.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫نه.
‫سلام مامان.
‫بیا همین‌جا کنارم بشین.
‫باشه.
‫بشین.
‫باشه.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫یه کم با من وقت بگذرون.
‫خیلی وقت شده که مثل قدیما با هم بشینیم و یه گفتگوی طولانی و خوب داشته باشیم.
‫ما قبلاً کلی با هم حرف می‌زدیم و حسابی خوش می‌گذروندیم.
‫ولی می‌بخشمت.
‫می‌دونم نمی‌خوای به من بی‌توجهی کنی.
‫تو این اواخر خیلی سخت کار کردی و کلی بار رو دوشت داری.
‫عزیزم، برات دعا می‌کنم، واقعاً.
‫می‌دونم همیشه رک بودم و شاید بعضی وقت‌ها دلت می‌خواست مثل اون مامان‌های احساساتی باشم که بهت می‌گن هر کاری کنی بی‌نقصی.
‫به من گوش کن.
‫من جدی‌ام.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫خیلی خوب از آب دراومدی، عزیزم.
‫تو دختر خیلی خوبی هستی.
‫دوستت دارم.
‫واقعاً همینطوره.
‫اوه، چقدر شیرینه.
‫دارم تتو می‌زنم؟
‫نه، مامان.
‫چرا که نه؟
‫عزیزم، فقط می‌خوام ابروهامو پر کنم.
‫نه، نه، اشتباه برداشت نکن.
‫راستی، عمه شکریه‌ات این کار رو روی مال خودش انجام داد و عالی به نظر می‌رسن.
‫یادت باشه، قیافه‌اش همیشه داغون بود.
‫پس این کمک کرد.
‫اون الان تقریباً خوب به نظر می‌رسه.
‫صبر کن، وایسا.
‫می‌خوام بهت نشون بدم.
‫فقط بذار پیداش کنم.
‫نگاه کن.
‫اونجاست.
‫پس وقتی که من از کادر بیرونم، دارم سعی می‌کنم بهت نشون بدم که چطوری به نظر می‌رسه.
‫باشه، بیا نزدیک‌تر.
‫بیا نزدیک‌تر ببین.
‫خیلی دوری.
‫هستم، مامان.
‫من هستم.
‫پس ببین اینو.
‫می‌خوام اونا رو بالا ببرم و کاری کنم که قشنگ و سفت و سرحال به نظر برسن، مثل این.
‫گوش کن، می‌دونم که خالکوبی ممنوعه، ولی اون گفت اگه فقط ابروها باشه، اشکالی نداره.
‫فکر کنم به دارا یا لیفتا زنگ بزنم تا نظر یه مرجع مذهبی رو بشنوم.
‫آره.
‫ولی ممنون بابت حرفای قشنگی که زدی، مامان.
‫خیلی لطف کردی.
‫بله عزیزم.
‫امروز دارم سیب‌زمینی سرخ‌کرده درست می‌کنم.
‫خدافس.
‫بلندش کن.
‫می‌خوام اونا برداشته بشن.
‫من اینجام، ولی تو رو نمی‌بینم.
‫بپیچ راست.
‫کجا؟
‫این دوچرخه برای چیه؟
‫گفتی بلد نیستی دوچرخه سواری کنی.
‫نه، نه، نه.
‫اگه قرار بود بشه، تا حالا می‌فهمیدم.
‫لیست کارهایی که می‌خوام قبل از مرگ انجام بدم پره.
‫امیدوارم حداقل یه جعبه کمک‌های اولیه داشته باشی.
‫من همه چیز دارم.
‫کلاه ایمنی؟
‫واقعاً؟
‫بیا دیگه.
‫فکر کردم گفتی می‌ریم قدم بزنیم.
‫خودتو جمع و جور کن.
‫خوبه؟
‫چطوره؟ خوبه؟
‫دارم می‌ترسم.
‫نه، صبر کن، نه، صبر کن، نه، صبر کن.
‫ولش نکن.
‫ولش نکن!
‫دوباره.
‫باشه.
‫هی، هشام.
‫سلام، اولا.
‫دوچرخه‌ت خیلی باحاله.
‫کی فکرش رو می‌کرد که موتورسواری اینقدر حال بده، نه؟
‫کجاست... تتو زدی؟
‫ها؟
‫خالکوبی کردی؟
‫آره، یه تتو زدم.
‫اما، بیا دیگه، منظورم اینه، واسه این کار یکم دیر نیست؟
‫دوباره چند سالت میشه؟
‫من ۴۰ سالمه.
‫اشکالی نداره، می‌تونی بگی.
‫باشه.
‫من دارم ۴۰ ساله می‌شم.
‫می‌دونم که دنیا دست از سرم برنمی‌داره، پس تو ادامه بده.
‫خب، حالا که حرف از چیزای ترسناک شد... یه چیزی هست که می‌خوام از دلم بردارم.
‫باشه، بگو چی ترجمه کنم.
‫خب، اول از همه.
‫تو درست می‌گفتی.
‫داشتیم همدیگه رو خفه می‌کردیم.
‫هیچ هوایی نبود، جایی برای نفس کشیدن نبود، مثل... همچنین، لطفاً اینو اشتباه برداشت نکن، باشه؟
‫ولی طرز هورت کشیدن سوپت خیلی چندش‌آوره.
‫چیزی مثل این وجود نداره.
‫فکر می‌کردم هر روز دیوونه می‌شم، فقط... چیزی که می‌خوام بگم اینه که همه‌مون بهتر شدیم.
‫اومینا چطوره؟
‫خوبم، مرسی که پرسیدی.
‫سلیم ژاکتش رو خونه من جا گذاشت، گفتم بیارمش براش.
‫داشتی دنبال این می‌گشتی.
‫باحاله.
‫باحاله؟
‫واقعاً؟
‫چی؟
‫باحال؟
‫این کلمه قدیمی شده، اولا.
‫اصلاً بهت نمیاد.
‫یعنی، اگه بخوای از یه اصطلاح عامیانه استفاده کنی، می‌تونی بگی، این خیلی باحاله.
‫آره.
‫این یه چیز جدیده.
‫روشن.
‫خب، تو که می‌دونی.
‫منظورم اینه که تویی که خیلی باحالی.
‫خداحافظ، هشام.
‫تولدت مبارک، اولا.
‫مرسی.
‫باشه.
‫بعدش اضافه می‌کنیم.
‫این.
‫می‌تونم؟
‫جهنم یخ زده؟
‫خوش می‌گذره بهتون؟
‫چی شد؟
‫خب، منتصر داشت یه عطر سفارشی مخصوص من درست می‌کرد چون از عطری که معمولاً می‌زنم خوشش نمیاد.
‫راستش رو بخوای، می‌دونی چیه، مونتی؟
‫داشتم بهتون می‌گفتم که یه ایده دارم که تجربه مشتری رو کاملاً تغییر می‌ده.
‫اما چطوری؟
‫ما دیگه محصول تولید نمی‌کنیم.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫مشتری‌ها خودشون قراره اونا رو درست کنن.
‫مشتری‌هامون همین‌جا میان تو، می‌شینن اینجا، بهمون می‌گن دنبال چی هستن و مونتی یه ترکیب خاص مخصوص اونا درست می‌کنه.
‫تجربه سفارشی.
‫ما قراره همه چیز رو عوض کنیم.
‫همه چیز.
‫با اولا جدید آشنا شو.
‫شوخی می‌کنی!
‫مشکلی نیست، باشه؟
‫کمکم کن این پماد رو بزنم.
‫سرخ شدم.
‫بدون من رفتی؟
‫سال‌هاست دارم ازت خواهش می‌کنم که بری.
‫یه پسر خوشگل پیدا کردی و حالا شدی یه نوجوون که می‌خواد تتو بزنه، بعدش چی؟
‫فقط برای اینکه بدونی، اون دیگه اونقدر جوون نیست که بشه بهش گفت پسر خوشگل.
‫می‌تونم یه دست لباس رو برای چند روز توی خونه‌ات قایم کنم؟
‫آخرین چیزی که می‌خوام اینه که مامانم سوال بپرسه مثل، این چیه که پوشیدی؟
‫و اصلاً با این لباس‌های باز کجا داری میری؟
‫الان نمی‌تونم از پسش بربیام.
‫چیز دیگه‌ای می‌خوای؟
‫فقط همین یه کیف.
‫چی؟
‫اولا، واقعاً جدی می‌گی؟
‫اولا، به من نگاه کن.
‫به من نگاه کن!
‫من... خوب گوش کن.
‫ممکنه من یه آدم دیوونه و بد برای تو باشم، ولی تنها کاری که می‌خوام بکنم اینه که ببرمت بیرون برقصیم یا یه شام شیک بخوریم یا بریم یه نوشیدنی بخوریم یا همچین چیزی.
‫الان دیگه داری زیاده‌روی می‌کنی و من نمی‌خوام توی این قضیه باشم.
‫طرز فکرت سن‌گرا و جنسیت‌زده‌ست.
‫اختلاف سن من و آدام به زور هشت ساله.
‫این خیلی کمتر از اختلاف سنی بین هشام و امنیه است.
‫راستی، من هیچوقت نگفتم که از اون مرد خوشم میاد.
‫من احمق نیستم.
‫عزیزم، لازم نیست بشنوم که می‌گی.
‫من تو رو مثل کف دستم می‌شناسم.
‫این یه چیز کلیشه‌ایه.
‫داری همه‌ی نشونه‌ها رو نشون می‌دی.
‫آره، واقعاً؟
‫می‌دونی تابلوها چی میگن، اولا؟
‫چی میگن، رضا؟
‫که درست فکر نمی‌کنی.
‫داری همه چیز رو به خطر می‌اندازی به خاطر چیزی که داری تجربه می‌کنی.
‫نه، یعنی بالاخره دارم کاری رو می‌کنم که واقعاً دلم می‌خواد، بدون اینکه لازم باشه به مامانم، هشام، نازلی و صالح سرایدار فکر کنم.
‫این دقیقاً همون کاریه که همیشه انجام دادی.
‫چرا نمی‌تونم؟
‫چون فقط باید هوای خودمو داشته باشم.
‫هیچ‌کس دیگه از اشتباهات احمقانه من زجر نمی‌کشه.
‫این کیفه؟
‫آره، همینه.
‫برخلاف تو، من هر وقت یه دوست‌پسر جدید پیدا می‌کنم شخصیت جدیدی نمی‌گیرم.
‫یه دوست‌پسر جدید پیدا کردی؟
‫نه، صبر کن، برگرد اینجا، خانم کوچولو.
‫برگرد، برگرد، برگرد.
‫چی؟
‫می‌دونی چیه؟
‫تو فقط حسودی می‌کنی.
‫تو حسودی می‌کنی چون من بدون تو یه تتو زدم و یه پسر جوون خوش‌تیپ بهم توجه می‌کنه.
‫اگه هشام یا بچه‌هات یا مامانت بفهمن که یه پسر داری، من اون احمقی‌ام که باید تیکه‌هات رو جمع کنه.
‫حالا می‌تونیم بس کنیم؟
‫همه این ماجراها باعث شده حس کنم دارم شبیه مامانت می‌شم.
‫ای خدا، تو منو دیوونه می‌کنی.
‫من و مونتسور می‌خواستیم برای تولدت یه کار خاص انجام بدیم، برای همین به این فکر کردیم که تو رو به شام دعوت کنیم.
‫راستش رو بخوای، فکر کنم برم به این مهمونی بزرگ روی پشت‌بوم.
‫خیلی باحال می‌شه.
‫ببخشید، چی گفتی؟
‫یه مهمونی روی پشت‌بوم.
‫قراره خیلی باحال بشه.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫بعداً می‌بینمت.
‫آره، آره.
‫می‌بینمت.
‫خدافس.
‫خداحافظ.
‫تو کاملاً قاطی کردی.
‫خداحافظ.
‫این یه کنفرانس خیلی مهمه.
‫آره، توی اسکندریه‌ست.
‫ولی بچه‌ها همیشه پیش زُهیر هستن.
‫مامانم همش شاکیه که اونا هیچ وقت بهش سر نمی‌زنن.
‫نمیتونن پیشش بمونن تا تو برگردی؟
‫البته که می‌تونن پیش مامان‌بزرگ نازلی بمونن.
‫حتماً، هیچ مشکلی نیست.
‫خوبه که یه کم باهاش وقت بگذرونن.
‫خدافظ.
‫مامان‌بزرگ نازلی!
‫گوش کن، لازم نیست همه چیزهایی که توی خونه اتفاق می‌افته رو بهش بگی، باشه؟
‫صدای منو می‌شنوی؟
‫و تو، لازم نیست همیشه بحث کنی.
‫فقط برای چند روزه، می‌دونی چجوریه.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫لذت ببر.
‫نه، این... این کاره.
‫این برای تفریح یا چیز دیگه‌ای نیست.
‫منظورم اینه که... دلم براتون تنگ شده بود.
‫لبخند بزن.
‫لبخند بزنید، هر دوتون.
‫اولا، چطوری؟
‫مامانت چطوره؟
‫ما خوبیم، مرسی.
‫از وقتی که من... ندیدمت.
‫رفیقش خیلی کلافه شده بود.
‫فقط یه لحظه، فقط یه لحظه، فقط یه لحظه.
‫خب، برید بازی کنید بچه‌ها، باشه؟
‫دوستت دارم.
‫دلم برات تنگ میشه.
‫خداحافظ.
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫او دیگه نمی‌تونست تحمل کنه که بیشتر پیشت بمونه.
‫این حتی روی سلامتش هم تأثیر گذاشت.
‫دیدی.
‫ولی اون نمی‌خواست آشتی کنه.
‫پس طبیعتاً بلاکت کردم.
‫البته.
‫کاملاً می‌فهمم.
‫می‌فهمم.
‫راستش رو بخوای، آخرش بیشتر از همه دلم برای تو می‌سوزه.
‫بله.
‫به‌جای اینکه برگرده پیش تو، مستقیم رفت پیش اومینیا.
‫و حتی یه موتور هم خرید.
‫مردا، مگه نه؟
‫می‌ترسیدی سرما بخوره، حالا سوار موتور شده؟
‫اومینیا، یه موتور، هر چی که می‌خواد.
‫پس چرا فکر می‌کنی اون داره اینجوری رفتار می‌کنه، اولا؟
‫اون لوسه.
‫او لوس شده.
‫فکر می‌کنی از کجا شروع شد؟
‫فقط صبر کن تا لیمو بزرگ بشه.
‫تو هم پیر می‌شی.
‫می‌فهمی.
‫تو هم عین من می‌شی.
‫من؟
‫مثل تو باشم، نازلی؟
‫فکر نکنم.
‫نه من، چون هرگز با زنی که ۱۳ سال پسرم رو دوست داشت و ازش مراقبت کرد، این‌طوری رفتار نمی‌کنم.
‫همه چیز رو بهش بده.
‫این برات آشناست؟
‫کارت رو ول کن.
‫برای چی لازمش داری؟
‫من تنها پسرم، هیشو رو بهت سپردم.
‫بله، خانم.
‫دخترها خوبن، ولی حالا چی می‌گی یه پسر داشته باشیم؟
‫امتحان کردم و جواب داد.
‫بله، خانم.
‫تو دو تا بچه داری.
‫حالا باید وزن بارداری رو کم کنی، وگرنه ممکنه هیشو با یکی دیگه رابطه داشته باشه.
‫بله، خانم.
‫مگه همیشه وظیفه‌ام رو انجام ندادم؟
‫مگه نکردم؟
‫باشه.
‫چی شد؟
‫چرا یهویی پوستت اینقدر شل شده؟
‫سرم ضد پیری‌ام رو برات می‌فرستم.
‫کمک می‌کنه.
‫برای افراد مسن معجزه می‌کنه.
‫رایگان، چون یادمه چقدر خسیس هستی.
‫و کمک به دیگران همیشه خیلی مهمه.
‫خدافظ.
‫الان می‌تونم بمیرم.
‫لیست آرزوهام تموم شد.
‫اَه!
‫خب، رسیدیم.
‫اولا.
‫ما اینجاییم.
‫اوه.
‫ما موفق شدیم.
‫بزن بریم.
‫ما واقعاً اینجاییم.
‫اینجا رو دوست دارم.
‫آره!
‫می‌خوای یه کم بخوری؟
‫نه، مرسی.
‫خوبم.
‫واقعاً از شما بچه‌ها تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫تو هنوز به ام کلثوم گوش می‌دی و واقعاً ازش خوشت میاد.
‫خیلی باحاله.
‫آفرین، آفرین.
‫زیبایی همون زیباییه، اولا.
‫داشتن سلیقه خوب هیچ ربطی به سن و سال نداره.
‫حنان، توی مال من شکر نریز.
‫باشه، می‌دونم.
‫خوشمزه.
‫خوب، وقتشه که جرات یا حقیقت بازی کنیم.
‫هنوز مردم اون رو بازی می‌کنن؟
‫تو واقعاً خیلی وقت‌ها مثل یه دایناسور حرف می‌زنی.
‫ام، آره، ما هنوز بازی‌اش می‌کنیم.
‫و چون تو مهمون عزیزمون هستی، از تو شروع می‌کنیم.
‫البته.
‫اما راستش رو بخوای، خیلی خسته‌ام که حرکت کنم، پس امروز هیچ چالشی برای من نیست.
‫باشه، بذار فکر کنم.
‫متوجه شدم.
‫اگه یهویی می‌تونستی برگردی به گذشته، بازم با شوهرت ازدواج می‌کردی یا یکی دیگه؟
‫نامزد سابقم.
‫اوه، ببخشید.
‫نمی‌دونم.
‫هیچ وقت بهش فکر نکرده بودم.
‫اما بیشتر... احتمالاً بله.
‫لعنتی، خیلی ناجوره.
‫فکر می‌کنی فقط یه نفر به عنوان نیمه گمشده داری؟
‫رابطه‌های تک‌همسری فقط تو فیلم‌ها جواب می‌ده.
‫این خیلی ساده‌لوحانه‌ست، اولا.
‫خیلی ساده‌لوح.
‫من هیچ‌وقت نمی‌تونستم کل زندگیم رو به یه نفر متعهد بشم.
‫این فقط تویی.
‫نه همه‌ی بقیه.
‫بهش اهمیت نده.
‫دوست داره محکم شروع کنه.
‫درسته.
‫آره.
‫ببخشید؟
‫آیا به خاطر اینه که نمی‌خواستم دوباره باهات باشم؟
‫آخی، آدم، آخی.
‫باشه، هرچی.
‫شما دوتا با هم بودید؟
‫خیلی وقت پیش.
‫می‌فهمم.
‫آیا فقط با هم بودید، یا واقعاً نامزد کرده بودید؟
‫ببخشید، نامزد کردی؟
‫خب، امتحانش کردیم، ولی اوضاع جور در نیومد.
‫حالا دیگه مثل خواهر و برادر هستیم.
‫دقیقاً.
‫و حالا من با این پسر بامزه‌ام.
‫عالیه.
‫واقعاً از شما بچه‌ها تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫پشه هست؟
‫هی، اصلاً خوابیدی؟
‫هنوز نه.
‫آه.
‫منم نتونستم بخوابم.
‫می‌خوای؟
‫برای من نمی‌خوام، مرسی.
‫اون‌وقت منم مثل هیچام کلیشه‌ای می‌شدم.
‫با تمام احترامی که برای هیثم قائلم، ولی فکر کنم دیوونه‌ست.
‫همش تقصیر اون نیست، انصافاً.
‫مشکل از خود ازدواج به عنوان یه نهاد هست.
‫چون ما رو تبدیل به بازیگر می‌کنه.
‫و بعدش نقش‌های کوچیکمون رو بازی می‌کنیم.
‫تا اینکه بالاخره یکی از ما بیدار بشه و اون یکی رو تکون بده.
‫ببخشید، شاید یکم سنگین بود.
‫عذرخواهی نکن.
‫دارم کیف می‌کنم.
‫هنوزم فکر می‌کنم هشام دیوونه‌ست که تو رو ترک کرده.
‫آدام، من ازت خوشم میاد، ولی تو هشت سال از من کوچیک‌تری.
‫من دو تا بچه دارم، یه مادر، یه شوهر سابق و حتی یه پرستار.
‫خب که چی؟
‫آیا این مثل وقتی هست که گفتی آدمای هم‌سن من نمی‌تونن به هومو کالزوم گوش بدن؟
‫چرا اینقدر ذهن بسته‌ای، اولا؟
‫باهوشی.
‫تو می‌تونی خودتو آزاد کنی.
‫به‌علاوه، این‌طور نیست که دارم بهت پیشنهاد ازدواج می‌دم یا چیزی.
‫بزن بریم.
‫کجا بری؟
‫باید بریم طلوع خورشید رو ببینیم.
‫همون طرفه؟
‫از اون طرفه.
‫از اون طرف.
‫بزن بریم.
‫بیا دیگه.
‫آخ.
‫زانوهام.
‫اونا به سن و سال اهمیت میدن.
‫از عصای دستیت خوشم میاد.
‫مرسی.
‫بهونه نیار.
‫ما تا اون بالا پیاده می‌رفتیم.
‫وای.
‫والا، بیدار شو.
‫باید اینو ببینی.
‫اونجاست!
‫اوه، عزیزم!
‫ببخشید.
‫البته.
‫اوه عزیزم، خیلی خوشحالم که برگشتی.
‫چه خبر؟
‫چی شد اینقدر طول کشید؟
‫چرا اینقدر کثیف به نظر می‌رسی؟
‫به هر حال، اشکالی نداره.
‫بهش می‌گم که تو با اتوبوس رفتی.
‫کی؟
‫به کی بگم؟
‫محمد زکی، یه مهندس بازنشسته و بیوه‌ست که سه تا نوه تو عربستان داره.
‫اون یه آپارتمان خیلی قشنگ همین پایین خیابون داره و می‌خواد کل خرج عروسی رو بده.
‫بیا دیگه.
‫اونجا مثل احمق‌ها وای نستا.
‫و تازه خوش‌تیپ هم هست.
‫یک دل نه صد دل عاشقش می‌شی.
‫بیا دیگه.
‫دخترم.
‫خدا حفظش کنه، دکتر صبور.
‫از آشنایی با شما خوشبختم، دکتر.
‫همینطور.
‫وقتی حقیقت رو بهت بگم، فکر می‌کردم اون جوون‌تر باشه.
‫می‌دونستی؟
‫خب، بدشانسی آوردی.
‫اون فقط خسته به نظر می‌رسه چون با اتوبوس از الکساندریا برگشته.
‫اوه، وقتی خسته می‌شه پیرتر به نظر میاد؟
‫در واقع، من توی اسکندریه نبودم.
‫اون موقع کجا بودی؟
‫من توی بیابون بودم.
‫بهت گفتم که یه تتو زدم؟
‫یه تتو زدم.
‫می‌بینی، مامان؟
‫می‌تونی ببینیش، آقا؟
‫نمی‌تونم درست ببینمش.
‫می‌تونی یکم نزدیک‌تر بیای؟
‫البته.
‫خوشحال می‌شم.
‫تو الان دیگه خانواده مایی.
‫آنجا.
‫عالی نیست؟
‫کی این کار رو برات انجام داد؟
‫چون واقعاً چندتا دارم، پس من... داری چیکار می‌کنی؟
‫نه، این نامناسبه.
‫بس کن!
‫نه، می‌خوام ببینم.
‫چی داری؟
‫بگو ببینم چیه.
‫گلی که یه صلیب روی پشتش داره.
‫می‌تونم فقط... برگردم.
‫برگرد.
‫چرا، مامان؟
‫فقط می‌خواستم خالکوبی اون مرد رو ببینم.
‫بیا دیگه.
‫باید بذاریم بره.
‫نمی‌خوای برای نماز شبت دیر کنی.
‫خیلی خوش گذشت.
‫مرسی.
‫ببخشید.
‫ای وای.
‫تقریباً یه چیزو یادم رفته بود.
‫می‌تونستم گلوت رو ببرم و از موهات بگیرمت.
‫شکلات آورده بودم اگه کارها خوب پیش بره، ولی فکر کنم الان بهتره اون رو با خودم ببرم، درسته؟
‫چه حیف.
‫واقعاً دلم می‌خواست که اون جور که می‌خواستم پیش می‌رفت.
‫می‌دونی، من از همون اول ازت خوشم اومد.
‫یه حس ارتباط فوری پیدا کردم.
‫اگه دوست داری، یه سیگاری دارم که از... آوردم. جلوی مادرت نه، ولی بهم زنگ بزن، باشه؟
‫باشه، عالیه.
‫شماره‌ت رو داریم؟
‫کارت من روی میز هست.
‫عالیه.
‫خب... خداحافظ.
‫خیلی خوش گذشت.
‫مراقب خودت باش.
‫خدافس.
‫خوشحال شدم دیدمت.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫مگه دیوونه شدی؟
‫داری سعی می‌کنی به من آسیب بزنی؟
‫نه، تویی که داری به من آسیب می‌زنی.
‫تموم شد، مامان.
‫دیگه از این بازی خسته شدم.
‫تمام زندگیم سعی کردم دختری باشم که تو می‌خوای، شبیه تو باشم، خوشحالت کنم، ولی دیگه جواب نمی‌ده.
‫نمی‌تونم تحملش کنم.
‫به من نگاه کن.
‫هرچقدر هم که سخت باشه، از این بُعد خودم متنفرم.
‫این فقط خالکوبی نیست.
‫می‌ترسم خودم باشم و بهت بگم چه حسی دارم.
‫البته که باید از من بترسی.
‫مگه من مامانت نیستم؟
‫نمی‌بینی که من دیگه به اندازه کافی درباره ترس یاد گرفتم؟
‫من یه مادر نمی‌خوام که منو بترسونه.
‫من یه مادری می‌خوام که دوستم باشه.
‫من هیچ‌وقت دقیقاً مثل تو نمی‌شم، مامان.
‫خیلی تلاش کردم، ولی نشد.
‫اما خودم، می‌تونم خودم باشم.
‫پس بیا منو بشناس.
‫من ارزشش رو دارم.
‫یا حداقل سعی کن.
‫فکر کنم وقتشه که برم.
‫شب بخیر، همگی.
‫نمایشی که برای شما اجرا می‌کنیم، پیتر پن است.
‫امروز یک تمرین نهایی داریم، پس لطفاً ساکت باشید و گوشی‌هاتون رو روی حالت سکوت بذارید.
‫مرسی.
‫ببخشید.
‫سلام.
‫اولا، چطوری؟
‫به نظر می‌رسه داری روز به روز جوون‌تر می‌شی.
‫ممنون.
‫خیلی لطف داری عزیزم.
‫راستی، تولدت مبارک.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫هشام، می‌تونی بچه‌ها رو بعد از تمرین برسونی خونه؟
‫امشب برای تولدم می‌رم بیرون.
‫تولدت مبارک، راستی.
‫مرسی.
‫ولی ما هم برنامه‌هایی داریم.
‫متاسفم.
‫نمی‌تونی اونا رو پیش مامان‌بزرگ سهیر بذاری؟
‫نه امشب.
‫فکر نکنم بتونه مراقبشون باشه.
‫اشکالی نداره.
‫خودم یه جوری حلش می‌کنم.
‫خودم یه فکری براش می‌کنم.
‫واقعاً بابت این موضوع متاسفم.
‫مشکلی نیست.
‫یه بمب، پیتر پن!
‫کاپیتان هوک یه بمب کار گذاشته و تا ۱۵ ثانیه دیگه منفجر می‌شه!
‫نورلند جای فوق‌العاده‌ای برای بچه‌هاست، جایی که هیچ‌کس هیچ‌وقت بزرگ نمی‌شه.
‫واقعاً؟
‫پس منو با خودت ببر!
‫باید یاد بگیری مثل من پرواز کنی.
‫وای!
‫دست‌هات رو باز کن، چشم‌هات رو ببند و دنبالم بیا.
‫تنها کاری که باید بکنی اینه که چشمهات رو ببندی و به شادترین خاطراتت فکر کنی.
‫اون وقت بدون بال پرواز می‌کنی.
‫ببخشید، باید بریم.
‫متاسفم.
‫باشه، برای نمایش میایم.
‫خدافظ.
‫بعداً می‌بینمت.
‫آیا قراره همیشه بچه بمونم؟
‫دقیقاً.
‫و این بهترین چیز در مورد نورلند است.
‫اما چرا باید به دنیای ما بیای، اگه می‌تونستی همین‌جا بمونی؟
‫تا بتونم به داستان‌های وندی گوش بدم.
‫در نورلند، هیچ‌کس داستان تعریف نمی‌کنه.
‫باید شاهزاده رو نجات بدیم و برش گردونیم پیش قبیله‌ش.
‫همینه دیگه.
‫مطمئنی؟
‫کجا داری میری؟
‫باید برم.
‫یه جلسه مهم دارم.
‫ببخشید، ببخشید، ببخشید، عزیزم.
‫بهت زنگ می‌زنم که بگم برنامه چیه، باشه؟
‫نگران نباش.
‫من... هی، هی، نگاه کن.
‫خداحافظ.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫این بهترین مخفیگاهه.
‫گرفتمت، کاپیتان هوک.
‫بگو شاهزاده کجاست وگرنه میندازمت تو دریا.
‫بدو، اسمی!
‫سلام؟
‫سلام، نادیا.
‫سلام عزیزم.
‫تمرینت تموم شد؟
‫باشه، خوبه.
‫نه، متاسفم.
‫نمی‌تونم بیام دنبالت، نادیا.
‫نه، مامان‌بزرگ نمی‌تونه بیاد.
‫اون خونه نیست.
‫هنوز مامان‌بزرگ خونه نیست.
‫بعداً توضیح می‌دم.
‫نادیا، گوش کن عزیزم.
‫تو و برادرتون به اندازه کافی بزرگ شدید که خودتون برگردید خونه، درسته؟
‫یه تاکسی گرفتم که شما دوتا رو برسونه خونه.
‫داره میاد.
‫به محض اینکه وارد خونه شدی، بهم خبر بده.
‫الان چک کن.
‫کلید رو داری؟
‫نه، چیزی نیست.
‫موسیقی نیست.
‫چیزی نیست.
‫دارم با نسرین و منتسو می‌چرخم.
‫اونا یه چیزی برای تولدم برنامه‌ریزی کردن، فقط سه‌تاییمون.
‫اشکالی نداره، اشکالی نداره.
‫فقط وقتی رسیدی خونه بهم خبر بده.
‫یادت نره، باشه نونی؟
‫خدافظ.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫چی؟
‫تولدت مبارک.
‫مرسی.
‫این چیه؟
‫وقتشه که دختر تولد وارد بشه.
‫آره.
‫بیا دیگه.
‫سلام؟
‫اون گفت مهمونی هم هست.
‫نگاه کن.
‫خوبی؟
‫آره.
‫مطمئنی؟
‫فقط یه چیزی تو چشمم رفته.
‫نمی‌تونم چیزی ببینم.
‫دختر تولد، فردی.
‫تولدت مبارک.
‫مرسی.
‫نمی‌دونستم آدم رو می‌شناسی.
‫تو خیلی باحال‌تری از اون چیزی که فکر می‌کردم.
‫سلام.
‫ما سر از همون مهمونی درآوردیم.
‫آره.
‫بچه‌ها خونه‌ان؟
‫چی؟
‫بچه‌ها خونه‌ان؟
‫اوه، آره.
‫الان دیگه باید خونه باشن.
‫کی داره اونا رو می‌بره؟
‫این هشامه؟
‫اوه، آره.
‫اون همونه.
‫آیا انصافه که اون اسم منو بدونه ولی من هنوز اسمشو ندونم؟
‫درسته.
‫اه، آدام.
‫هشام.
‫سلام.
‫و تو آدم رو می‌شناسی.
‫اومنیّا.
‫آره.
‫اومنیا یه دوست قدیمیه.
‫آره.
‫تولدت مبارک.
‫ممنون.
‫سلام؟
‫همه چی رو به راهه؟
‫چی شد؟
‫چی؟
‫هی، هی، هی!
‫یا خدا، چی شده، نیروان؟
‫راننده تاکسی که بچه‌ها رو می‌برد، با مقداری علف دستگیر شد، اما خدا رو شکر، همه‌شون خوبن.
‫نگفتی که اونا خونه بودن؟
‫گفتم باید تا حالا خونه باشن.
‫باید خونه باشن.
‫چرا بهم زنگ نزدی؟
‫بهت گفته بودم بهم زنگ بزنی.
‫من زنگ زدم، ولی گوشیت خاموش بود.
‫پس چرا بهم زنگ نزدی؟
‫چون می‌دونستم این‌جوری رفتار می‌کنی.
‫اشکالی نداره، بچه‌ها.
‫اونا خوبن.
‫نه، اوضاع خوب نیست.
‫تو بچه‌ها رو داری، پس باید مراقبشون باشی، نه اینکه ولشون کنی.
‫این کارت خیلی بی‌مسئولیتیه.
‫کیشان...
‫داری به کی می‌گی بی‌مسئولیت؟
‫این یه شوخیه یا دیوونه شدی یا چی؟
‫انگار تو تخت خوابیده بودی، ما تو همون مهمونی بودیم!
‫نمی‌تونم باور کنم داری سعی می‌کنی اینو توجیه کنی!
‫ممکنه دزدیده شده باشن!
‫منظورت از دزدیدن چیه؟
‫اینقدر شلوغش نکن!
‫دارم زیادی واکنش نشون میدم؟
‫بله!
‫تا حالا خودتو دیدی؟
‫آروم باش، هیشان.
‫گوش کن، این تقصیر بچه نیست، و تقصیر اولا هم نیست.
‫بسه دیگه!
‫بیا بریم بچه‌ها.
‫نگاه کن، اولا، نگاه کن.
‫تو این اواخر خیلی بی‌خیال شدی، دیگه نمی‌تونم بچه‌ها رو پیشت بذارم.
‫من حضانت رو می‌گیرم.
‫چی شده؟
‫چیه؟
‫هی، هی، هی، هی.
‫اشکالی نداره.
‫متاسفم.
‫هر کاری لازم باشه می‌کنم.
‫هر چقدر می‌خوای منو تنبیه کن.
‫لطفاً بچه‌ها رو از من نگیرید.
‫لطفاً.
‫مرسی.
‫کی گفته من می‌خوام تنبیهت کنم؟
‫منم نگرانم که زمان داره از دست میره.
‫من با آدم‌هایی که چند سال از خودم کوچیک‌ترن می‌گردم چون باعث می‌شه دوباره احساس جوونی و آزادی کنم، درست مثل کاری که تو می‌کردی.
‫چطور می‌تونم به خاطر اون مجازاتت کنم؟
‫من احمق نیستم، اولا.
‫به من اعتماد کن، دقیقاً می‌دونم چه حسی داری.
‫تفاوت بین من و تو اینه که وقتی دارم سعی می‌کنم زمان از دست رفته رو جبران کنم، می‌دونم بچه‌هام خونه پیش بهترین مامان دنیا هستن، کسی که هیچ‌وقت مثل من بچگانه رفتار نمی‌کنه.
‫اما فکر می‌کنی این منصفانه‌ست؟
‫چرا اشتباهه که منم گاهی بخوام آزاد باشم؟
‫این باعث نمی‌شه که من مادر بدی باشم، هشام.
‫چرا برای تو اشکالی نداره ولی برای من داره؟
‫شاید به این خاطر که ما مادرها رو مقدس‌تر می‌دونیم.
‫یا شاید به این خاطر که زن‌ها عاقل‌ترند.
‫تو اوج عصبانیت گفتمش و واقعاً، واقعاً متاسفم.
‫من هیچ‌وقت بچه‌ها رو نمی‌برم.
‫من هنوز همون آدمی‌ام که ۱۳ سال باهات زندگی کرده.
‫تنها چیزی که ازت می‌خوام اینه که کاری نکنی نگران بشم.
‫ببینم چی کار می‌تونم بکنم.
‫می‌خوای همین الان ببریشون خونه؟
‫خیلی دوست دارم، ولی می‌تونی امروز پیش خودت نگه‌شون داری؟
‫چند تا کار دارم که باید انجام بدم.
‫باید یه سری کار نیمه‌تموم رو راست و ریس کنم.
‫می‌تونم برم داخل و یه بوس کوچولو بهشون بدم؟
‫خب، معلومه که می‌تونی.
‫البته.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫اما شاید اول اشک‌هات رو پاک کنی.
‫باشه.
‫می‌فهمم که فکر می‌کنی از من باتجربه‌تری چون ازدواج کردی و بچه داری.
‫اما حتی خودت هم می‌دونی که این چرت و پرته.
‫بچه‌بازی در نیار، آدام.
‫قاتی نکن.
‫این یه رقابت نیست.
‫مگه تو همیشه دنبال تجربه‌های شخصی و منحصر به فرد نیستی؟ درسته؟
‫تجربه زندگی من الان نمی‌تونه با تجربه تو تلاقی کنه چون خیلی متفاوته.
‫این غیرممکنه.
‫و من توی مهمونی خوش نگذشت.
‫احساس نمی‌کردم که به اونجا تعلق دارم.
‫درسته.
‫بعضی وقت‌ها انگار یه زبان دیگه‌ست.
‫منابع من کاملاً با منابع تو فرق دارن.
‫کی گفته؟
‫متاسفم، نمی‌توانم به این درخواست پاسخ دهم.
‫چی گفتی؟
‫فقط که بدونی، وقتی سوفی گذاشت بری، اشتباه بزرگی کرد.
‫شما بچه‌ها با احساساتتون همه جا پخشید، انگار زندگیتون نمایشگاه بازه.
‫چی رو باز کنم؟
‫بی‌خیال.
‫مامان؟
‫مامان!
‫مامان، می‌دونم که می‌تونی صدای منو بشنوی.
‫می‌خوام معذرت بخوام.
‫نمی‌خوام از زندگیم بری.
‫البته که نه.
‫فقط حرفم رو بد زدم چون بعضی وقتا قبل از فکر کردن حرف می‌زنم.
‫فکر کنم ارثیه.
‫احتمالاً مجبوریم باهاش کنار بیایم.
‫و امیدوارم هنوز هم بتونی حقیقت رو توی همه چیزایی که گفتم ببینی.
‫بیایید همه چیز رو فراموش کنیم و دوباره از نو شروع کنیم.
‫تنها چیزی که می‌خوام اینه که حس کنم منو همون‌طور که هستم قبول داری.
‫بدون تو، من ناقصم.
‫نمی‌تونم تحمل کنم که توی روز تولدم، روزی که منو به دنیا آوردی، از هم جدا باشیم.
‫دلم برات تنگ شده، مامان.
‫زحمت کشیدی.
‫من تا حالا خیلی چیزای جدید انجام دادم.
‫نزدیک رسیدنیم.
‫فقط چند قدم دیگه.
‫نه، هنوز به اونجا نرسیدیم.
‫باشه، حالا.
‫اون دیناست!
‫این واقعاً دیناست!
‫سلام!
‫من خیلی طرفدارتم.
‫چطور این کار رو کردی؟
‫بعداً بهت می‌گم.
‫سلام عزیزم.
‫اومدم اینجا که تولدت رو تبریک بگم.
‫ممنون!
‫وقتی نسرین بهم گفت که تولد بهترین دوستشه، سریع اومدم.
‫نمی‌تونم باور کنم!
‫حالا بهم بگو، چرا می‌خوای برقصی؟
‫نمی‌دونم.
‫چرا می‌خوام برقصم؟
‫چیه؟
‫می‌خوام حس یه زن بودن رو داشته باشم.
‫احساساتی.
‫خب، معلومه که کاملاً منطقیه.
‫ولی می‌دونی، هیچ‌وقت اینجوری بهش فکر نکرده بودم.
‫فکر کنم رقصیدن بیشتر شبیه...
‫یه داروی ضدافسردگی یا یه جلسه تراپی.
‫درسته.
‫و همچنین یه ورزش عالیه.
‫و فراموش نکنیم، مثل چشمه جوانی می‌مونه.
‫واقعاً به اون چشمه جوانی نیاز دارم.
‫باشه، پس.
‫چه خبر شده؟
‫تولدت مبارک، اُلا.
‫یه هدیه برات.
‫برای من؟
‫بله.
‫پس باید با هم بازش کنیم.
‫چی؟
‫با هم؟
‫بله.
‫بیا دیگه.
‫حتماً دارم خواب می‌بینم.
‫این دیناست.
‫بیا دیگه.
‫داری با من میای؟
‫ببین چقدر خوشحاله.
‫پس بهم بگو.
‫چی؟
‫اگه برقصم چه حسی داره؟
‫مطمئن نیستم.
‫امتحانش کن و بهم بگو.
‫اون رو بده به من.
‫پس
‫تو / شما