‫سلام!
‫امروز روی محصولاتمون ۵۰٪ تخفیف داریم!
‫اوه!
‫امیدوارم ببینمت!
‫می‌دونی، اولا، فکر کنم خوش‌شانسی.
‫منظورم اینه که ما میایم اینجا تا از همه استرس‌های ازدواج و زندگی روزمره فرار کنیم، در حالی که تو داری کلی پول درمیاری و بدون هیچ استرسی خوش می‌گذرونی.
‫قسم می‌خورم که داری منو چشم می‌زنی، راشا، به خدا قسم.
‫راشا عزیزم، دعا می‌کنم هیچ‌وقت از دستش ندی.
‫اوه، صبر کن.
‫منظورم استرس نیست.
‫منظورم ازدواجت، شوهر عزیزت.
‫ثبات هم مهمه.
‫به هر حال، اونقدری که فکر می‌کنی پول در نمی‌آرم.
‫مثل امروز، همه چیز برای خانم‌های مجرد نصف قیمته.
‫آره.
‫اما تخفیف نمی‌گیری چون مجرد نیستی.
‫امروز هیچ پیشنهادی برات ندارم.
‫سلام، سوها.
‫خوشحالم که اومدی.
‫منظورم اینه که خیلی زحمت کشیدی و باید یه کم به خودت حال بدی.
‫چطوری؟
‫اوه، واقعاً به یه کم رسیدگی نیاز دارم، مخصوصاً وقتی که نصف قیمت باشه.
‫فکر نمی‌کنم تا حالا با نسرین آشنا شده باشی، دوستم و شریک تجاریم.
‫سلام.
‫سها، دخترخاله/پسرخاله‌ی هشام هست.
‫هی، خیلی درباره‌ات شنیدم.
‫تو اون بانکدار قوی، مستقل، بلوند و دیوونه‌ای.
‫بانکدار.
‫آره، بانکدار.
‫درسته، اون منم.
‫از آشناییت خوشبختم.
‫همچنین.
‫می‌تونید یه لطفی بکنید و از بانک من وام بگیرید تا این کسب و کار رو گسترش بدیم؟
‫مطمئنم که می‌تونی شعبه‌های بیشتری باز کنی.
‫خب، فکر کنم هنوز یکم زوده که شاخه‌ها رو اضافه کنیم.
‫منظورت از خیلی زود چیه؟
‫البته که نیست.
‫هر کسی جای تو بود، از یه صندوق سرمایه‌گذاری یه تزریق سرمایه می‌گرفت تا شعبه‌هاشو تو کل دنیای عرب باز کنه.
‫بهش اهمیت نده.
‫من موافقم.
‫فقط یه نفر رو پیدا کن که پول خرج کنه و بقیه‌اش رو بسپر به ما.
‫آره؟
‫بریم سراغ سوالات مهم‌تر.
‫باشه.
‫امروز چطوری می‌خوای ناز و نوازشت کنم؟
‫بگو بهم.
‫بله، لطفاً نازم کن.
‫پوستت خشک به نظر می‌رسه و زیر چشمهات حلقه‌های آبی داری، درسته لولو؟
‫درسته، حلقه‌های آبی تیره؟
‫دایره‌های آبی؟
‫می‌دونی رنگ مورد علاقه‌اش چیه، غذای مورد علاقه‌اش چیه و کجا موهاش رو کوتاه می‌کنه؟
‫دختر، تو خیلی عجیبی.
‫انگار یه جورایی مثل یه دانشنامه‌ی یسنی هستی.
‫راستی، بابات قراره صبح بیاد دنبالت یا پیشش می‌مونی؟
‫فکر کنم صبح میاد دنبالم و مستقیم از اینجا میریم اردوگاه.
‫و تو چطور؟
‫هی، هشام.
‫چطوری؟
‫چی؟
‫یی شیانگ، منظورت چیه که نمی‌خوای اونا رو به اردو ببری؟
‫چی شده؟
‫خب، متاسفم که اینو می‌شنوم، ولی منظورم اینه که، انقدر مریضی؟
‫به هر حال، امیدوارم زودتر خوب بشی.
‫امیدوارم خیلی بهتر باشی.
‫باشه، ولی تو بهشون بگو.
‫بهشون نمی‌گم.
‫تو همونی که داری می‌پیچی.
‫چرا من باید کسی باشم که دلشون رو بشکنه؟
‫آره، به نادیا زنگ بزن و بهش بگو.
‫می‌بینمت.
‫خوب شو.
‫خداحافظ.
‫چی می‌خواد؟
‫اون فقط داره شلوغش می‌کنه.
‫یه کم سرما خورده و حالا نمی‌خواد اونا رو به اون اردوگاهی که همیشه آرزوشو داشتن ببره.
‫باشه، آروم باش.
‫خیلی خوش‌شانسی، اولا.
‫چی؟
‫دارم با یه سرمایه‌گذار که می‌شناسم حرف می‌زنم، اسمش بزرگه و خیلی پولداره.
‫بهش درباره برندت گفتم و خیلی علاقه‌مند شده.
‫بله.
‫آره، اون جلوی منه.
‫کی؟
‫کی وقت داری؟
‫باید همین هفته باشه.
‫یواش‌تر برو، باشه؟
‫منظورم اینه که لازم نیست حتماً این هفته باشه.
‫ما کلی وقت داریم— شنبه خوبه؟
‫شنبه؟
‫این... خوبه.
‫عالیه.
‫اون موقع می‌بینتت.
‫خدافظ.
‫راستی، من همیشه بهت ایمان داشتم.
‫می‌دونم.
‫ولی گوش کن، اگه این معامله انجام بشه، همه معاملات تجاری‌ات باید از طریق من انجام بشه، باشه؟
‫آره، معلومه.
‫گرفتم.
‫حالا این چیز رو از روی صورتم بردار.
‫باید برگردم سر کار.
‫چرند!
‫ما هنوز کارمون با لوس کردنت تموم نشده.
‫بیا اینجا.
‫بیا، بذار تمومش کنیم.
‫بعد از ماسک صورتت خیلی بهتر به نظر می‌رسی.
‫بشین.
‫مامان، اینجایی؟
‫اَه، چقدر از مردها بدم میاد!
‫هی، فکر می‌کنی می‌تونیم اون قیافه‌های غمگین رو کنار بذاریم و یه کم لبخند بزنیم؟
‫ما موفق شدیم!
‫بالاخره رسیدیم به اردوگاه!
‫وای!
‫ولید الترکی و مریم ولید الترکی!
‫بله، قربان!
‫امیر رامز و آدم و احمد امیر رامز!
‫بله، اینجا!
‫ایهاب ابراهیم یوسف، و آدم و حنین.
‫هشام عامر، و نادیا و سلیم هشام عامر.
‫سلیم هشام عامر.
‫ما همین‌جاییم.
‫اسم درسته، ولی هشام عامر کجاست؟
‫متاسفانه یه کاری پیش اومد، واسه همین من به جای اون اینجام.
‫من مادر بچه‌ام.
‫می‌ترسم اون جواب نده.
‫چرا؟
‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫مطمئنم که جواب می‌ده.
‫مشکلی نیست، پس کار می‌کنه.
‫منظورت چیه که می‌گی جواب می‌ده؟
‫این یه کمپ پدرانه‌ست، پس فقط مردها هستن.
‫ببخشید آقا، ولی من نمی‌فهمم که دقیقاً کی قراره اینو تعیین کنه.
‫قوانین.
‫قوانینی که قبل از اومدن اینجا امضا کردی.
‫در واقع، من به عنوان اولا، چیزی امضا نکردم.
‫هر چیزی که باشه.
‫هشام احمد.
‫پدر بچه.
‫و شوهرت.
‫او امضا کرد و قبول کرد.
‫پس می‌تونی بهش زنگ بزنی.
‫یا می‌تونی بری اونجا به کمپ مامانا.
‫راستی، به این میگن تبعیض و می‌خوام همینجا به همه گزارشش کنم.
‫به عنوان یه والدین، حق دارم هر جا و هر زمانی که بخوام با بچه‌هام باشم.
‫به‌علاوه، انگار که من قرار باشه چیزی اضافه ازت بخوام.
‫فقط با بچه‌هام می‌خوابم.
‫کسی اینجا با این موضوع مشکلی داره؟
‫راستش من خودم مشکلی ندارم.
‫می‌بینی؟
‫ممنون دکتر.
‫خانم، من حسن عبدالهای هستم.
‫من مؤسس این اردوگاه هستم و با این موضوع مشکل دارم.
‫اما چی هست، آقا؟
‫اگه مشکلی هست، شاید بتونیم یه راه دوستانه برای حلش پیدا کنیم.
‫بیا بابا، اشکالی نداره.
‫چیز مهمی نیست.
‫می‌تونیم رأی‌گیری کنیم، و این واقعاً یه فرصت خوبه که به بچه‌هامون درباره دموکراسی یاد بدیم.
‫اگه اعتراضی داری که این خانم اینجا بمونه، دستتو ببر بالا.
‫فکر کنم این دیگه همه چیز رو روشن کرد.
‫اما اینجا دموکراسی نیست.
‫فقط به خاطر تو، یاسین، می‌ذارم اون انجامش بده.
‫باشه؟
‫بریم راه بیفتیم؟
‫خورشید داره خیلی داغ می‌شه.
‫آره، بریم.
‫اوه، بابا، می‌تونم با نادیا و مامانش توی چادرشون بخوابم؟
‫و تنهام بذاری؟
‫بریم عزیزم.
‫باشه.
‫پس سلیم با من می‌خوابه.
‫سلیمه.
‫درسته، سلیم.
‫سلیم.
‫بیا ما مردها با هم باشیم تا کاپیتان حسن عصبانی نشه.
‫خروپف می‌کنی؟
‫نه، سانی.
‫کسی نیست که کیف‌هامون رو حمل کنه؟
‫هیچ‌کس؟
‫عالیه.
‫کاپیتان حسن تا روز آخر ما رو اذیت می‌کنه.
‫مگه تو نبودی که می‌گفتی، می‌خوام برم اردو، برم اردو، برم اردو؟
‫با تو هیچ‌وقت نمی‌شه برنده شد.
‫فقط خوشحال باش، نادیا.
‫من که خیلی هیجان‌زده‌ام.
‫خیلی وقته که یه کم وقت دخترونه با هم نداشتیم.
‫گپ زدن و غیبت کردن تا صبح.
‫موافق نیستی، زینا؟
‫باشه، بعداً تمومش می‌کنم.
‫حسن وحشتناک می‌خواد با والدین ملاقات کنه.
‫این مرد قراره حسابی اذیتم کنه.
‫و من صبرشو ندارم.
‫پس پدر یاسین، حسن وحشتناکه.
‫پس موفق باشی دختر!
‫این پیام برای تأیید قرارمون فردا ساعت چهار در دفتر مرکزی مانا انجلز در زمالک هست.
‫پس واقعاً جدی بود.
‫تو خیلی روی اعصابی، سها، حتی وقتی داری کمکم می‌کنی.
‫من این اردوگاه رو بعد از یه اتفاق خاص راه انداختم که باعث شد بفهمم چقدر از دنیای شما دور شدم.
‫اوه، دیر کردم؟
‫متاسفم.
‫سلام.
‫هی، نشین!
‫دوباره، دلیل اینکه این اردوگاه رو راه انداختم.
‫یه اتفاقی بود که باعث شد بفهمم چقدر از یاسین دور شدم.
‫به همین خاطر، به عنوان پدرها، باید به بچه‌هامون نزدیک‌تر بشیم، بیشتر بشناسیمشون و از وقتی که باهاشون می‌گذرونیم لذت ببریم.
‫وگرنه، به مامان‌هاشون وابسته و گرفتار می‌شن.
‫حسون واقعاً داره خودش رو به دردسر می‌اندازه.
‫قبل از اینکه به اردوگاه بیان، از همه بچه‌ها خواستیم که وقت بذارن و برامون بنویسن که از پدرهاشون چه انتظاری دارن.
‫قراره بخونم چی نوشتن، ولی نمی‌گم کی چی نوشته.
‫طبیعتاً، بچه‌هاتون انتظاراتشون رو درباره پدرشون بیان کردن، نه درباره شما.
‫این براتون روشنه، خانم؟
‫دکتر.
‫اوه.
‫دکتر صبور.
‫آه.
‫اما اگه اینطوری حس بهتری بهت می‌ده، می‌تونی همیشه منو دکتر احمد صدا کنی.
‫خوش اومدی دکتر.
‫بله، خوش اومدی.
‫مرسی.
‫ممنون.
‫سلام، نادیا.
‫سلام.
‫مامانت خیلی باحاله.
‫شرط می‌بندم که خیلی سرسخته.
‫اوه.
‫اما چطوری؟
‫نتونست بابات بیاد؟
‫نه.
‫اون یه آنفولانزای خیلی بد گرفت، برای همین نتونست بیاد.
‫متأسفم که اینو می‌شنوم.
‫خوشحالم که اینجایی.
‫پس بابات همونیه که همه اون قوانین مسخره و دیوونه رو وضع کرده؟
‫اون همونه.
‫این طوری بهم نشون می‌ده که دوستم داره.
‫و همزمان می‌تونه کار مورد علاقه‌اش رو انجام بده، یعنی کنترل کردن همه.
‫نگرانم که با مادرم درگیر بشه.
‫نمی‌خوای باهاش دربیفتی.
‫عالیه.
‫می‌دونم از تماشا کردنش خوش می‌گذره.
‫اه، نادیا، باید بریم آماده بشیم.
‫اوه، باشه.
‫بعداً می‌بینمت.
‫خب، خداحافظ.
‫خدافظ.
‫هی، مگه قرار نبود که فراموشش کنی؟
‫واقعاً حسودی می‌کنی، زن‌زن؟
‫زانا، هیچ‌کس نمی‌تونه جای تو رو بگیره.
‫من گرسنه‌ام.
‫کی می‌خوان غذا رو سرو کنن؟
‫صبر می‌کنیم و می‌بینیم.
‫یکی نوشت،
‫کاش بابام بالاخره دست از گفتن اینکه چیکار کنم برداره.
‫واضحاً این بچه دیگه واقعاً خسته شده.
‫یکی دیگه نوشت، کاش اوضاع برمی‌گشت به وقتی که مامان زنده بود.
‫وقتی بابا حرف می‌زد.
‫حالا دیگه همیشه ساکته.
‫منم دلم می‌خواد دوباره برام موساکا درست کنه.
‫چیزی که قبلاً زیاد درست می‌کرد.
‫یه بابا که موساکا درست می‌کنه؟
‫هوم.
‫هیچ‌کس مثل اون درستش نمی‌کنه.
‫البته!
‫کی بهتر از بابا آشپزی می‌کنه؟
‫یه بچه دیگه نوشت، کاش بابام قبل از خواب من از سر کار برگرده.
‫یکی دیگه نوشته بود، کاش من و بابا دوباره می‌تونستیم با هم صمیمی بشیم.
‫وقتی گفت می‌خواد این اردوگاه رو رزرو کنه، خیلی خوشحال شدم که می‌خواد باهام وقت بگذرونه، مخصوصاً چون یه مدتیه که با ما زندگی نمی‌کنه.
‫اما در واقع یه چیز مشترک بین همه بچه‌ها هست.
‫همه گفتن، کاش بابا یکم گوشی رو بذاره کنار و بهم توجه کنه.
‫درسته.
‫پس تصمیم گرفتیم که همه گوشی‌هاتون رو بگیریم.
‫ما اونا رو پیش خودمون نگه می‌داریم و قبل از اینکه بری بهت پسشون می‌دیم.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫نه بابا، نه بابا، بچه‌ها.
‫من با این موافقت نکردم.
‫اصلاً امکان نداره.
‫ولی گوش کن خانم، می‌تونی از هشام در مورد این بپرسی.
‫اون قبول کرد و امضا کرد.
‫خب، شما با هشام صحبت نمی‌کنید، قربان.
‫نه، نه، نه.
‫ضمناً، می‌تونم بهت اطمینان بدم که بچه‌هام هیچ‌وقت همچین چیزی درباره من نمی‌نویسن.
‫پس در واقع، این اصلاً به من ربطی نداره.
‫به‌علاوه، من یه زن شاغلم و باید به کار و بارم سر بزنم.
‫خانم، منظورم اینه که به همه این مردایی که دور و برت هستن نگاه کن.
‫به نظرت شبیه زن‌های خونه‌دار هستن؟
‫من نمی‌فهمم.
‫نه، عمراً.
‫من گوشیمو نمی‌دم.
‫باشه.
‫اما قانون می‌گه که حداقل می‌تونم یه تماس آخر رو بگیرم.
‫چرا داری طوری رفتار می‌کنی انگار دستگیر شدی، ها؟
‫بهت میگم، فقط برو جلو و اون تماس رو بگیر.
‫برو جلو.
‫برو جلو!
‫سلام؟
‫سلام، خانم لین.
‫آره، من اینجام توی این کمپ مسخره.
‫خوش گذشت؟
‫این جا برای والدین مثل یه زندانه!
‫حسون وحشتناک داره الان گوشی‌هامونو می‌گیره.
‫کی؟
‫کی بود؟
‫کسی که این پیشنهاد رو داد، کسی که گفت می‌تونه بمونه، و... اون تو بودی، مروان، تو!
‫باید با منتصر بری.
‫آره، جای منو پر کن.
‫چرا از من می‌پرسی؟
‫فقط خودت یه جوری حلش کن، نسرین.
‫الان شماره سها رو برات می‌فرستم.
‫باشه، باشه، دارم میام!
‫مرسی، مرسی، مرسی عزیزم.
‫خب، خداحافظ.
‫مرسی، مرسی.
‫یه لحظه.
‫نه، یه نفر دیگه داشت اینا رو جمع می‌کرد.
‫کجاست؟
‫حسین، سبد رو بهش بده.
‫آره، این قانونه.
‫قانون.
‫پس کجا می‌خوای اینا رو نگه داری؟
‫اونا رو تو چادر اصلی نگه می‌داریم.
‫باید مطمئن بشم که اونا امن هستن.
‫چادر اصلی.
‫و حالا فکر کنم می‌تونیم فعالیت‌هامون رو شروع کنیم.
‫آماده‌ای؟
‫آماده‌ای!
‫چی؟
‫نمی‌تونم صداتو بشنوم.
‫آماده‌ای!
‫فقط یه لحظه، همه.
‫دکتر، به خاطر خدا، لطفاً تنبلی نکن.
‫من؟
‫من بهترین گزینه‌ات هستم.
‫کی تنبله؟
‫داریم می‌بریم.
‫بزن بریم.
‫باشه.
‫بزن بریم.
‫بیا دیگه.
‫بکش.
‫دارم می‌کشم.
‫بکش، نادیا.
‫بکش.
‫بیا دیگه.
‫کشیدن سخت.
‫بکش، نادیا.
‫تو به من نگاه می‌کنی.
‫دارم می‌کشم.
‫ای بابا.
‫بله.
‫می‌دونستم.
‫این هم نتیجه‌اش!
‫می‌خوای پسرت رو همین‌طوری روی زمین ول کنی؟
‫بیشتر می‌خوای؟
‫باشه.
‫مامان، کرم آرامش‌بخشم رو آوردی؟
‫البته عزیزم، یه داروخونه کامل با خودم آوردم.
‫می‌دونستم که هیچ‌کدوم از پدرا واقعاً به این جزئیات کوچیک فکر نمی‌کنن.
‫واضحاً این غذا رو هم باباها درست کردن، قطعاً مامانا درستش نکردن.
‫خب دکتر، از غذا خوشت نمیاد؟
‫اوه، به نظر سخت میاد.
‫ولی ما مردها اگه لازم باشه می‌تونیم سنگ هم بخوریم.
‫نه واقعاً، حسن.
‫خودم خیلی طرفدار آشپزی‌ام.
‫منظورم اینه که باید موساکای منو امتحان کنی.
‫بهشون بگو، زینا.
‫دلم براش تنگ شده.
‫منم همینطور.
‫پس تو همون مرد موساکا هستی.
‫به هر حال دکتر، کل این اردوگاه، همه‌اش، مردونه است.
‫منظورم اینه که پسرت، سلیم، هیچ شکایتی نداره.
‫نه تنها از غذا خوشش میاد، بلکه داره عملاً قورتش می‌ده.
‫می‌خوام یه کم دیگه پاستا بگیرم قبل از اینکه تموم بشه.
‫بیا دیگه، یوسی.
‫بیا، بیا.
‫این دختر منه، زینا.
‫بیا دیگه.
‫آفرین، زانزو.
‫همینه.
‫آفرین دخترم.
‫صبح بخیر.
‫سلام.
‫اشکالی نداره اگه کمی از کرمت رو برای دخترم هم بگیرم؟
‫حتماً، معلومه.
‫برای همه به اندازه کافی دارم.
‫بفرما.
‫من محمود العیتی هستم، یه مهندس.
‫من دوست حسن هستم.
‫تو دوست حسن هستی.
‫و تو همینجوری داری می‌گی.
‫آره.
‫و حتماً صبح‌ها ضدآفتاب بزن.
‫اگه نداری، من توی اتاقم چندتا دارم.
‫باشه.
‫مرسی.
‫باشه.
‫خداحافظ.
‫باشه.
‫ادامه بده، لوجی.
‫باشه.
‫راستی، این کرم فقط برای بچه‌هاست؟
‫تو خیلی بامزه‌ای.
‫خیلی قدیمی‌مُدی.
‫باشه.
‫ببخشید.
‫لوزی، صبر کن.
‫لوجی.
‫مامان!
‫چه خبر، عزیزم؟
‫چرا اینو امتحان نکنیم؟
‫ابداً نه.
‫من از ارتفاع می‌ترسم.
‫من اینجا نیومدم که خودمو اذیت کنم.
‫کجا؟
‫سلیم کجا رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید رفته یه چرتی بزنه یا... هیچ جا نمی‌بینمش.
‫سلیم!
‫لیموزین!
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه، فقط اینه که هیچ جا سالیم رو نمی‌بینم.
‫شاید رفته به اتاقت.
‫مطمئنم که رفته.
‫حتماً.
‫کجا ممکنه باشه؟
‫باشه، می‌رم پایین دنبالش بگردم.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫اینجا بمون.
‫من فقط میرم.
‫فقط همین‌جا بمون اگه برگشت.
‫سلیم!
‫من اینجام!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من از این بازی‌ها خوشم نمیاد، برای همین تصمیم گرفتم بیام اینجا، فقط برای اینکه تنها باشم.
‫باشه، پس.
‫میشه بیام پیشت بشینم؟
‫اوه، باشه.
‫حالا نشونم بده.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫این یه حقه‌ست که با یه خودکار انجام میدم.
‫دیروز از اینترنت یادش گرفتم.
‫خیلی باحاله.
‫گوش کن، یه فکری دارم.
‫چی می‌گی برگردیم؟
‫مامانت دنبالت می‌گرده.
‫نمی‌تونم برم.
‫خیلی خسته‌ام.
‫سواری کول؟
‫این منو یاد زینا می‌اندازه.
‫من دقیقاً به همون شکل بغلش کردم.
‫پدر من هم همینطور.
‫بابا منو بغل می‌کرد وقتی که خیلی خسته بودم و نمی‌تونستم راه برم.
‫اما حالا دیگه اون رو زیاد نمی‌بینم، برای همین دیگه زیاد منو بغل نمی‌کنه.
‫خب، الآن تو رو دارن می‌برن.
‫زینا بیشتر شبیه کیه، تو یا مامانش؟
‫روحش شاد.
‫مامانش.
‫چرا؟
‫مطمئنم مامانش خیلی خوشگل بوده.
‫خیلی.
‫بچه‌ها، این پیاده‌روی‌ها مهم‌ترین بخش روحیه کمپ ما هستن.
‫این یه راه عالیه برای ایجاد یه رابطه قوی بین والدین و بچه‌ها.
‫نگو که باعث میشه از زیبایی طبیعت لذت ببری و هوای پاک رو نفس بکشی.
‫چطوری وقتی نفس‌مون بند اومده باید نفس بکشیم، لعنتی؟
‫بیا دیگه.
‫دنبالم بیا.
‫نفس بکش.
‫بازدم.
‫دم بگیر.
‫نفس رو بده بیرون.
‫نفس بکش.
‫نفس راحت بکش.
‫پس حتماً فکر می‌کنی که من مادر بدی هستم، درسته؟
‫از دست دادن پسرم، برداشتن بچه‌هام از پاسگاه پلیس... نمی‌دونم چی بگم.
‫انگار خیلی رو همه چی کنترل دارم.
‫همه‌مون داغونیم، اولا.
‫و همه‌مون داریم تلاش می‌کنیم.
‫حق با توئه.
‫اشکالی نداره.
‫راستی، بعدش اوضاع بین تو و هشام بهتر شد؟
‫آره، انجامش دادن.
‫هشام آدم خوبیه.
‫البته، البته.
‫راستی، بچه‌هاتون خوش‌شانس هستن که شما دوتا رو دارن.
‫حتی اگه با هم نباشید.
‫و سلیم.
‫فکر کنم سلیم تو فروشندگی خوبه.
‫متاسفم.
‫فکر کنم اون بیشتر از نادیا تحت تأثیر اتفاقی که افتاد قرار گرفت.
‫خب، نادیا هم خیلی حساسه.
‫اون فقط نشونش نمیده.
‫آره.
‫چیزی گفت؟
‫منظورم اینه که... آره، اون انجامش داد.
‫بچه‌ها، باید زود بجنبیم و برگردیم قبل از اینکه اینجا تاریک بشه.
‫کوه شب‌ها امن نیست.
‫بریم، بریم.
‫میگه اینجا امن نیست.
‫اینجا امن نیست، بچه‌ها.
‫دلم برات تنگ شده بود، گفتم بیام یه چای بخوریم و یه کم گپ بزنیم.
‫می‌تونم بیام تو؟
‫هی، اولا.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫پادشاه، نگاه کن.
‫هوا خیلی خوبه.
‫مطمئنم داری فکر می‌کنی چرا اومدم اینجا.
‫و می‌دونم که از دستم خیلی حرصت می‌گیره.
‫زحمت نکش.
‫نمی‌بینی که هر بار که منو می‌بینی، چهره‌ت چطور عوض می‌شه.
‫و می‌دونم که فکر می‌کنی من تهدیدی برای توانایی اولا در داشتن یه زندگی پایدار هستم.
‫بهم بگو چرا.
‫آیا به خاطر اینه که هنوز با کسی ازدواج نکردم؟
‫یا چون من پر سر و صدا، لجباز و مطمئن به خودم هستم؟
‫چون چیزی که مال منه رو برمی‌دارم.
‫به همین خاطر بود که مثل ییشوان از من می‌ترسیدی.
‫به همین خاطر بود که وقتی اولا رابطه‌اش رو باهام قطع کرد، تعجب نکردم.
‫می‌دونم.
‫فکر کنم خوبه که شما دوتا دوباره با هم در ارتباطید.
‫اما وقتی که اون مخالفت می‌کنه و تصمیم می‌گیره خودش باشه، یعنی اُلا باشه، نه دختر کسی یا مادر یا همسر کسی، تو عملاً اون رو نادیده می‌گیری.
‫این همون چیزیه که منو امروز به اینجا کشوند.
‫بذار بگم که چیزی که بین شما دو نفر اتفاق افتاد درست نبود.
‫باشه، بیا همین الان انجامش بدیم.
‫پشتمو می‌گیری، آره؟
‫باشه.
‫نباید مطمئن بشی که دور و برت دوربینی نباشه؟
‫ها؟
‫دوربین‌ها؟
‫این یه چادره.
‫کجاست... ها!
‫پیداش کردم.
‫ها؟
‫چی پیدا کردی؟
‫اوه، گوشیت رو می‌خوای؟
‫نه، نه، نه.
‫همونجا بذارش.
‫بدون اون خوشحالم.
‫هر جور که تو بخوای.
‫خب، این خوبه.
‫فکر کنم اولین برداشت‌ها واقعاً ماندگارند.
‫اولین نظرت چیه؟
‫شاید دهمی.
‫نه، واقعاً.
‫به نظر می‌رسه که هر بار یه نسخه متفاوت از تو می‌بینم که خیلی با اون چیزی که توی این چند سال گذشته بودی فرق داره.
‫آره، تغییر کردم.
‫خب، کدوم نسخه بهتره؟
‫الان یا قبلاً؟
‫راستش رو بخوای، اون که الان جلومه به نظر میاد خیلی واقعی‌تر باشه.
‫اگه کسی دیگه فکر می‌کنه که تو بدتر شدی، مشکل خودشه.
‫جواب خوبی بود.
‫من می‌گیرمش.
‫راستش رو بخوای، باورم نمیشه که واقعاً تونستم بیام اینجا.
‫اردوگاه فقط برای مردهاست.
‫نمی‌تونم باور کنم.
‫تو خیلی زرنگی.
‫نه، واقعاً، هر کسی نمی‌تونه کاری که تو انجام دادی رو بکنه.
‫تو برای چیزی که درست بود جنگیدی، و این کار آسونی نیست.
‫راستی، اینجا بهترین جا برای پیدا کردن چیزی که دنبالش بودی هست.
‫بهتر از اون سوپرمارکت لعنتیه.
‫می‌کشمت، خانم جین.
‫در واقع دیگه دنبالش نمی‌گردم.
‫اصلاً.
‫میشه یه چیزی بهت بگم؟
‫تو یکی از عجیب‌ترین آدم‌هایی هستی که توی زندگیم دیدم.
‫خب، متاسفم که اینو می‌گم، ولی منظورم اینه که حتی با اینکه دخترت تقریباً با ما زندگی می‌کنه، هیچ‌وقت نمی‌تونم بفهمم که این باعث خوشحالی، ناراحتی یا غمگینی تو می‌شه یا نه.
‫منظورم اینه که، آره، به نظر آروم و جدی میای، ولی واقعاً نمی‌تونم بگم که حوصله‌سر بر هستی یا نه.
‫خیلی متاسفم که اینو میگم، ولی خب، تو عجیبی.
‫تو عجیبی.
‫پس می‌خوای هر کسی رو توی یه جعبه کوچیک خودش بذاری.
‫آیا این کار رو برات راحت‌تر می‌کنه؟
‫خب، برای جواب دادن به سوالت،
‫من به دخترم اجازه می‌دم هر کاری که می‌خواد بکنه چون هیچ‌وقت نمی‌تونم چیزهایی که از مادرش کم داره رو بهش بدم.
‫آرام بگیر.
‫اما یه چیز دیگه هم هست.
‫من کسل‌کننده نیستم.
‫من نیستم.
‫باشه، خوبه.
‫واقعا بابت گفتن اون قسمت متاسفم.
‫یعنی واقعاً.
‫اخیراً خیلی بی‌فکر و عجول شدم.
‫ببخشید.
‫به هر حال، بلند شدم که گوشیم رو بدزدم.
‫تو چی؟
‫چرا بلند شدی؟
‫سلیم خر و پف می‌کنه.
‫می‌دونم.
‫سلیم خروپف می‌کنه، ولی به هر حال نمی‌تونستم بخوابم.
‫قراره اون نامه رو بنویسیم تا برای بچه‌هامون با صدای بلند بخونیم.
‫داره منو اذیت می‌کنه چون واقعاً توی کنترل احساسات خوب نیستم.
‫خب، داشتم فکر می‌کردم زینا اون رو از کجا آورده.
‫شاید بتونم کمکت کنم.
‫بگو بهم.
‫فکر نکنم بتونی.
‫فکر نمی‌کنم کسی بتونه کمکم کنه.
‫چطور می‌تونی به یه پدر کمک کنی تا به دختر ۱۲ ساله‌اش بگه؟
‫که هر روز احساس گناه می‌کنه چون نتونست مادرش رو نجات بده وقتی که یه دکتر معروفه.
‫و اینکه می‌ترسه هیچ‌وقت نتونه اون محبتی که مادرش بهش می‌داد رو بهش بده.
‫گاهی آرزو می‌کنه که ای کاش اون رفته بود به‌جای اون.
‫و به همین دلیله که نمی‌تونه از پسش بربیاد.
‫پس خودش رو با کار غرق کرده و اون رو توی خونه‌ت رها کرده.
‫خب، چرا همینو بهش نمی‌گی؟
‫فقط همین‌طوری بنویسش.
‫اوهوم.
‫یه کم سخت نیست؟
‫راستی، هیچ وقت بهت نگفتم چقدر ازت ممنونم که زانا رو بدون اینکه ما رو قضاوت کنی، پیش خودت قبول کردی.
‫این خیلی تغییر بزرگی ایجاد کرده.
‫لازم نیست.
‫باشه.
‫دارم کم‌کم دلم برای صدای خروپف‌های سلیم تنگ میشه.
‫شب بخیر، اولا.
‫شب بخیر، کوچولو.
‫آره.
‫این یکی رو دیدی؟
‫ما داشتیم می‌رفتیم دنبال نهمدو که از لاهه می‌اومد و من باید مطمئن می‌شدم که اولا بهترین ظاهرشو داشته باشه.
‫پس من اونو توی قشنگ‌ترین لباسش لباس پوشوندم، ولی بیچاره، همین که اونو پوشید، شروع کرد به چرخیدن و وول خوردن.
‫اون داشت همه جاشو می‌خاروند.
‫لباس خیلی قشنگ بود، ولی پارچه‌اش خیلی زبر و خارش‌آور بود، افتضاح بود.
‫با این حال، اصلاً برام مهم نبود.
‫من اصرار کردم که اون به پوشیدنش ادامه بده.
‫من انجام دادم، به خدا قسم.
‫مطمئنم که تو از اون به سادگی نگذشتی.
‫خب تو چیکار کردی؟
‫هیچی.
‫فقط به اولا گفتم که تحمل کنه.
‫دقیقاً مثل چیزی که مادرم همیشه بهم می‌گفت.
‫وقتی درباره هر چیزی با مادرم صحبت می‌کردم،
‫او هیچ‌وقت نمی‌نشست که به حرف‌هام گوش بده و بذاره من خودمو خالی کنم یا همچین چیزی.
‫نه، نه، هرگز.
‫اون یه چیزی بهم می‌گفت.
‫تحمل کن.
‫و من دقیقاً همین کار رو کردم.
‫تحملش کردم.
‫بهش عادت کردم.
‫من هیچ‌وقت حرف نمی‌زنم.
‫اولا چند روز پیش بهم گفت که دوستم داره.
‫می‌دونم که اون این کارو می‌کنه.
‫و من خیلی دوستش دارم.
‫اون دخترمه.
‫پس برای چی باید همه این کارها رو بکنم؟
‫این به خاطر اینه که خیلی دوستش دارم.
‫اون‌ها به زودی برمی‌گردن.
‫لطفاً وقتی سُهیر زنگ می‌زنه، گوشی رو جواب بده.
‫کافیه.
‫می‌خواستم معذرت‌خواهی کنم.
‫من تو رو درست ندیدم.
‫من اشتباه قضاوتت کردم.
‫خب، من... بهتره که الان برم.
‫من واقعاً اهل احساسات شدید و این چیزا نیستم.
‫دارم پیر می‌شم یا چی؟
‫خداحافظ، سهیر.
‫خداحافظ، ریدا.
‫چرا؟
‫منظورت چیه، چرا؟
‫سلام.
‫شنیدی درباره "فرصت دوباره"؟
‫این برند مامانمه.
‫همه‌اش ارگانیکه، اصلاً هیچ ماده شیمیایی نداره.
‫این کرم تسکین‌دهنده آلوئه‌ورا هست و اینم ضدآفتابمون.
‫اگه می‌خوای می‌تونی امتحانشون کنی.
‫سلام، نادیا.
‫ها؟
‫شنیدم که وگان هستی، واسه همین برات یه اسموتی هویج و اسفناج با زنجبیل گرفتم.
‫وای، مرسی.
‫هر وقت که بخوای.
‫هی، این یکی چیه؟
‫اوه، کجا بودیم؟
‫اوه، این یکی کرم تسکین‌دهنده آلوئه‌ورا برای آفتاب‌سوختگیه.
‫چرا اون رو اونجا نمی‌ذاری؟
‫اولین بازی‌ای که داریم انجام می‌دیم اسمش هست، چقدر منو می‌شناسی؟
‫قراره ازت درباره‌ی بچه‌هات سوال بپرسیم.
‫و جواب‌هات نشون می‌ده که چقدر واقعاً اونا رو می‌شناسی.
‫بعدش همون کار رو با بچه‌ها انجام می‌دیم.
‫ای خدا.
‫هی، چرا داری به من نگاه می‌کنی؟
‫گوشیم رو بهت دادم، مگه نه؟
‫دادمش به اون یارو اونجا.
‫خودم بهت دادمش.
‫خدایا، بهم صبر بده.
‫اولین سوال برای دکترمونه.
‫نادیا می‌خواد وقتی بزرگ شد چی بشه؟
‫اون یا سفیر میشه یا فعال حقوق حیوانات.
‫درسته!
‫آره.
‫آخرین کاری که سلیم قبل از... سلیم انجام می‌ده چیه؟
‫ببخشید.
‫آخرین کاری که سلیم قبل از خواب انجام می‌ده چیه؟
‫آخرین کاری که می‌کنی چیه؟
‫آخرین چیز، آخرین چیز.
‫او دندان‌هایش را مسواک می‌زند.
‫اشتباهه.
‫عزیزم، منظورت چیه که اشتباهه؟
‫آخرین کاری که می‌کنی اینه که قبل از اینکه بیام و تو رو بخوابونم، دندونات رو مسواک بزنی و... مامان، من همیشه به بابا زنگ می‌زنم که شب‌به‌خیر بگم.
‫این آخرین کاریه که قبل از خواب انجام می‌دم.
‫اوه.
‫این سوال برای نادیاست.
‫سرگرمی مورد علاقه‌ی مادرت چیه؟
‫مامان هیچ سرگرمی‌ای نداره.
‫فقط ما و کار اون هستیم.
‫درسته.
‫خب، به هر حال ما توی کمپ پدرها هستیم.
‫مطمئنم که بقیه اینجا به اندازه کافی وقت دارن که به سرگرمی‌هاشون برسن.
‫باشه، حالا.
‫مادرت بیشتر از همه چی رو در موردت دوست داره، سلیم؟
‫ام... نمی‌دونم.
‫اون قبلاً هیچ‌وقت واقعاً به من نگفته بود.
‫منظورت چیه، عزیزم؟ مگه بهت نگفته بودم؟
‫تو هیچ‌وقت این کارو نکردی.
‫ولی من انجام دادم.
‫باشه.
‫عصر بخیر.
‫سلام.
‫تامر منصور.
‫نسرین منتصر.
‫سلام.
‫تامر منصور.
‫نسرین منتصر.
‫خوشبختم که می‌بینمت.
‫خب، اوضاع چطوره؟
‫خوبه.
‫سها گفت که اولا به خاطر یه وضعیت اضطراری نمی‌تونه بیاد.
‫بزن بریم.
‫باشه، بریم.
‫بزن بریم.
‫آره.
‫باشه، خیلی خب.
‫ما یه فرصت دوباره‌ایم.
‫مطمئنم می‌دونی که ما یه برند لوازم آرایشی ارگانیک هستیم.
‫من منتصر الزاید هستم.
‫من شریکم و مسئول امور مالی هستم.
‫همون‌طور که شاید متوجه شده باشی، فرانسه من یه خورده سطحش بالاتره، پیشرفته‌تره.
‫از انگلیسیم بهتره، با عربیم یه جورایی وسطشون قرار می‌گیره.
‫پس اگه گیج شدی، منظورم اینه که همه زبونا همدیگه رو کامل می‌کنن، درسته؟
‫منطقیه؟
‫بله.
‫آره.
‫بله.
‫آره.
‫حالا نوبت توئه، مروان.
‫زینا تو اینستاگرام چند تا فالوئر داره؟
‫هی، این یه سوال حقه‌دار بود.
‫چطوری باید اینو بدونم؟
‫۱۵۰؟
‫نه بابا، اون اشتباهه، معلومه. ۷۸۲.
‫حالا، برنامه تلویزیونی مورد علاقه زینا چیه؟
‫من اینو می‌دونم.
‫دورا، جستجوگر؟
‫این اشتباهه.
‫اتفاقات عجیب و غریب.
‫صبر کن، کی این تغییر کرد؟
‫سوال بعدی برای زینا است.
‫پدرت بیشتر از همه از انجام دادن چه کاری لذت می‌بره؟
‫کار می‌کنه.
‫البته که نه، زینا.
‫به هر حال، خیلی وقت بود که واقعاً خوشحال ندیده بودمش.
‫هی، یه فکری دارم، قربان.
‫بگو به من.
‫زود بهم بگو.
‫جلسه خوب پیش رفت؟
‫خب، نمی‌دونم.
‫فکر کنم خوب بود.
‫منظورم اینه که خوب بود.
‫منظورت چیه، فکر می‌کنی؟
‫یعنی به نظرشون خوشحال بودن؟
‫ناامید شدن؟
‫آیا از ارائه خوششون اومد؟
‫نظری داشتن؟
‫موضوع اینه که، اونا واقعاً خوشحال نبودن، ولی واقعاً هم ناامید نشدن.
‫اونا یه جورایی وسط بودن.
‫آن‌ها به ارائه گوش دادن و خواستن یه جلسه دیگه بذارن.
‫واقعاً باور نکردنی هستی، دکتر.
‫بیا دیگه.
‫شوخی می‌کنی!
‫تو / شما
‫هی، تو.
‫چطور با سرمایه‌گذارها پیش رفت؟
‫جلسه خوب پیش رفت؟
‫خیلی مطمئن نیستم.
‫نمی‌دونم.
‫اما انگار این روزا کل زندگیم حسابی بهم ریخته.
‫چرا باید این جلسه فرق داشته باشه؟
‫به‌علاوه، من مشکلات بزرگ‌تری دارم.
‫باشه.
‫ولی می‌دونی، من گوش خوبی دارم.
‫امتحانم کن.
‫دارم سعی می‌کنم اون نامه‌ای رو بنویسم که قرار بود برای بچه‌هامون بخونیم.
‫حق با تو بود.
‫قطعا کار آسونی نیست.
‫همیشه دارم سعی می‌کنم به همه ثابت کنم که می‌دونم دارم چیکار می‌کنم، که قوی‌ام و همه چیز تحت کنترلمه، که می‌تونم هم کارم و هم زندگی شخصیم رو مدیریت کنم.
‫اما وقتی پای بچه‌ها وسط میاد، کاش می‌تونستم حقیقت رو بگم.
‫و قبول کنم که همه جواب‌ها رو ندارم.
‫که من همه چیز رو نمی‌دونم.
‫که من ترسیدم، گم شدم، خسته‌ام.
‫روی دلم سنگینی می‌کنه.
‫اما معلوم شد وقتی والدین هستی، نمی‌تونی نقطه ضعف داشته باشی.
‫نمی‌تونی بترسی.
‫ببخشید، منو ببخش.
‫منظورم اینه که می‌دونم مشکلات تو از مشکلات من بزرگ‌تره.
‫خب، می‌دونی که این یه رقابت نیست.
‫علاوه بر این، الان فقط دارم گوش می‌دم.
‫دنبال راه‌حل نیستم.
‫اما می‌خوای یه چیزی بدونی؟
‫تو باعث می‌شی مشکلاتم رو فراموش کنم.
‫هر بار که باهات حرف می‌زنم.
‫منظورم اینه که تو باحالی.
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که به زندگی با مرگ عادت کردم.
‫سر کار.
‫و توی زندگی‌ام.
‫اما تو چی؟
‫زندگی تو، اولا.
‫زندگی‌ات.
‫زینا!
‫اینجا بمون، من میرم دنبالش.
‫زینا!
‫زینا، صبر کن!
‫زینا!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫عزیزم، عقلتو از دست دادی؟
‫در واقع داشتیم درباره تو حرف می‌زدیم.
‫چرا همه فکر می‌کنن من خنگم؟
‫حتی بابا هم فکر می‌کنه من خنگم.
‫داری به کی میگی خنگ؟
‫منظورم اینه، نمی‌دونی که می‌تونی از هر کسی زرنگ‌تر باشی؟
‫پس چرا هر کسی که دوستش دارم آخرش می‌ره؟
‫چه خبر؟
‫یه خورده درام؟
‫و کل این مدت کجا بودی؟
‫خب، بهش بگو.
‫آره، بگو.
‫آه، تو با یاسین بودی، همونی که این اردوگاه رو تبدیل به سرزمین عجایب شخصی‌مون کرده.
‫اینطوری نیشت رو باز نکن.
‫می‌دونم مامان باحالی‌ام، ولی فکر نکن می‌تونی زیادی از حد پیش بری، نادیا.
‫همه چیز یه حد و مرزی داره.
‫اگه بابات اینجا بود، حسابی جوش می‌آورد.
‫مگه من اینجوری بهت یاد دادم رفتار کنی؟
‫واقعاً عصبانی هستی؟
‫آره، هستم.
‫ما اومدیم اینجا خوش بگذرونیم و بابام بتونه با بابات آشنا بشه.
‫در عوض، تو با یاسین هستی و بابام با مامانت.
‫من معمولاً این کارها رو نمی‌کنم.
‫نمی‌خوام.
‫آیا زیادی بهت سخت می‌گیرم؟
‫هستم، نه؟
‫چون می‌خوام یه مرد واقعی بشی.
‫تو یه مردی.
‫فکر کنم فقط می‌خواستم مثل من باشی.
‫نمی‌تونستم ببینمت، یاسین.
‫نمی‌تونستم اون رو ببینم... من خودم هستم، تو یه نفر دیگه‌ای.
‫و من باید دوستت داشته باشم، چه بخوام چه نخوام.
‫همین‌طوری که هستی.
‫نمی‌دونم دارم گیج‌کننده حرف می‌زنم یا تو می‌فهمی.
‫من درباره احساساتم حرف نمی‌زنم.
‫اما می‌خوام یه چیزی بهت بگم که به اندازه کافی بهت نمی‌گم.
‫خیلی دوستت دارم، جسی.
‫واقعاً همینطوره.
‫تو خیلی دست و پا چلفتی هستی.
‫مافین خوردی، هان؟
‫بعضی چیزها هیچوقت عوض نمی‌شن.
‫زینا، می‌دونم از دستم عصبانی هستی.
‫می‌دونم که همیشه به نظر میاد خیلی دورم.
‫و می‌دونم که بعضی وقتا آرزو می‌کنی که کاش من به جای مادرت مرده بودم.
‫می‌دونم که نمی‌فهمی چطور من یه دکتر خوبم، ولی نتونستم نجاتش بدم.
‫می‌دونم همیشه از من فرار می‌کنی چون بهت بد کردم.
‫منم همیشه از تو فرار می‌کنم.
‫چون حس می‌کنم چیزی خوبی برای دادن به تو ندارم.
‫اما یه چیزی هست که تو نمی‌دونی.
‫فکر می‌کنی کسی که الان بیشتر از همه دلم براش تنگ شده مادرت باشه، روحش شاد.
‫تو نمی‌فهمی که کسی که بیشتر از همه دلم براش تنگ شده، تویی.
‫دلم برات تنگ شده بود، زینا.
‫تو یه چیز خیلی درست گفتی.
‫که از مادرم وحشت دارم.
‫من با ترس بزرگ شدم، می‌دونی؟
‫به همین خاطر از وقتی به دنیا اومدی، به خودم قول دادم که هیچ وقت کاری نکنم ازم بترسی، هیچ وقت.
‫شاید کارهایی کردم که درست نبودند.
‫گاهی بهت نشون دادم که چقدر آسیب‌پذیرم.
‫بعضی وقتا غر زدم.
‫بعضی وقت‌ها روی شونه‌ات گریه کردم.
‫وقتی بزرگ شدی، فهمیدم که یه دختر قوی تربیت کردم.
‫قوی‌تر از من.
‫اما این باعث شد که فکر کنی تو مادری و احساس مسئولیت کنی، و این تقصیر منه.
‫فقط به این دلیل که نمی‌خوام از من بترسی، به این معنی نیست که نمی‌تونم مادرت باشم، نادیا.
‫فقط به خاطر اینکه بعضی وقت‌ها بهت اجازه میدم ضعف‌هام رو ببینی، معنیش این نیست که من ضعیفم.
‫نه.
‫یا اینکه نمی‌تونم ازت محافظت کنم.
‫نه.
‫تو دختر کوچولوی منی و می‌تونم ازت محافظت کنم.
‫حالا تو، پسر دیوونه من.
‫واقعاً فکر می‌کنی ممکنه ندونم که چی رو بیشتر از همه در موردت دوست دارم؟
‫داری خمیازه می‌کشی، مگه نه؟
‫دقیقاً همینه.
‫این همون چیزیه که بیشتر از همه در موردت دوست دارم.
‫تو سعی نمی‌کنی کسی رو راضی کنی.
‫تو همونی که هستی.
‫تو نمی‌خوای کس دیگه‌ای باشی.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه مثل تو، سلیم، به من یاد بده چطور با خودم در صلح باشم.
‫تو به من یاد می‌دی که همیشه همه چیزو اینقدر شخصی نگیرم.
‫چرا، سلیم؟
‫تو باهوشی، لیمو.
‫شاید بقیه نبینن، ولی تویی که این خانواده رو کنار هم نگه داشتی.
‫حتی اگه تو از همه کوچیک‌تر باشی.
‫چی؟
‫راستش رو بخوای، تو اصلاً تو پنهون کردنشون خوب نیستی.
‫تقصیر من نیست.
‫سلام؟
‫تا جایی که بتونم سریع میام.
‫تو / شما
‫اون اون اون اون
‫مرسی.