‫سلام، من برگشتم.
‫کیشان، می‌دونی؟ من باهاش ازدواج کردم.
‫البته که باهاش ازدواج کردم، مگه نه؟
‫و ما دو تا بچه خوشگل داریم.
‫اون نادیاست، دخترم، و سالیم.
‫نه سلیم، سالیم، باشه؟
‫خیلی خوشحالم.
‫واقعاً.
‫یعنی، یه زن دیگه چی از زندگی می‌خواد؟
‫هیچی.
‫اما خب، همیشه یه سری مشکلات کوچیک و ریز روزمره هم هست و... من نمی‌فهمم.
‫چرا تولد سلیم رو خونه مادربزرگ دیگه‌ش جشن می‌گیریم؟
‫ظهیر.
‫عاشقشم.
‫خدا حفظش کنه.
‫البته که اون اینجاست پیش من.
‫کجا ممکنه رفته باشه؟
‫مادر عزیز و پشتیبانم.
‫مامان، این به خاطر اینه که هشام نمی‌تونه به مادرش نه بگه.
‫چرا یه کم سریع‌تر نمی‌ری، هشام؟
‫منظورم اینه که نمی‌تونیم همیشه بی‌خیال و آروم باشیم و برای هر کاری که می‌کنیم کلی وقت بذاریم، درسته؟
‫منظورت از ریلکس چیه؟
‫فقط به این دلیل که من به اندازه تو استرس ندارم، دوست دارم کارهام رو با آرامش انجام بدم.
‫وقتی جشن تولد خونه‌ی مادرت برگزار می‌شه، من باید استرس داشته باشم.
‫باشه؟
‫درسته، مامان؟
‫ها؟
‫مگه بهت نگفتم؟
‫همه چی تحت کنترله.
‫عزیزم، از بس سرت تو گوشیه داری قوز در میاری.
‫سلیم، وقتی باهات حرف می‌زنم گوش کن.
‫مامان!
‫گوش کن!
‫چی؟
‫مامان، می‌دونی داریم کجا می‌ریم، نه؟
‫پس بیا با هم بمونیم.
‫آخرین چیزی که می‌خوایم اینه که به دشمن‌هامون رضایت بدیم.
‫باشه، بیا بریم.
‫سلام، قهاد.
‫چطوری؟
‫اون هنوز زنده‌ست، معلومه.
‫بس کن.
‫چطوری، جهاد؟
‫هی، شان، عزیزم.
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫سلام مامان.
‫چطوری؟
‫خوبی؟
‫من خوبم.
‫چرا رنگت پریده؟
‫مامان، من رنگ‌پریده نیستم.
‫همه چی خوبه.
‫نگران نباش.
‫من خوبم.
‫مادر زنم.
‫اون نازلیه، همون مونالیزا.
‫البته که اون مطمئنه پسرش با من ازدواج کرده چون نتونسته کسی مثل خودش رو پیدا کنه.
‫و حالا ۱۳ ساله که دارم سعی می‌کنم سبک اونو تقلید کنم.
‫کار نمی‌کنه.
‫نیست.
‫و می‌دونی، خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫تولدت مبارک.
‫تولدت مبارک، سیمو!
‫تولدت مبارک!
‫همین دیگه.
‫همینه.
‫اونا رو فوت کن.
‫آفرین!
‫بیایید، همه.
‫بیا با هم یه عکس بگیریم.
‫صبر کن، اولا.
‫صبر کن.
‫باشه.
‫بیا اینجا، ایشام.
‫بامزه.
‫هی، اچ، باید بهت بگم که این گوشت کبابی خیلی خوشمزه‌ست.
‫از این به بعد باید بهت بگیم دکتر آشپز.
‫حالا می‌دونی چه دوست فوق‌العاده‌ای داری.
‫خب، سرآشپز واقعی کیه؟ اون که داره کباب می‌پزه یا اون که سه روز تو آشپزخونه گوشت رو مرینیت کرده؟
‫این همون دستوریه که تو رستوران دوستت می‌خوردیم، یادت هست؟
‫اما به جای اینکه همیشه برم اونجا و کلی پول خرج کنم، دستور پخت رو از سرآشپز گرفتم.
‫و حالا فقط برای موقعیت‌های خاص تو خونه درستش می‌کنم.
‫چون گوشت براش خوب نیست، درسته عزیزم؟
‫من با سیر، سس سویا و چی دیگه مزه‌دارش می‌کنم؟
‫روغن زیتون، آب پرتقال، و یه ماده دیگه هم هست، ولی نمی‌گم چیه، چون اون راز کوچولوی منه.
‫بیا دیگه، تو که یه مامان و خونه‌دار تمام وقتی، درسته؟
‫پس همه چی باید خونگی باشه.
‫حتی داروی نادیا رو هم خودت درست کردی، مگه نه؟
‫درسته؟
‫اوه، اوه.
‫خب، سها، نمی‌تونی همه چیز رو با هم داشته باشی، می‌تونی، آره؟
‫تو تصمیم گرفتی که شغل داشته باشی و من تصمیم گرفتم خانواده‌ای رو بزرگ کنم.
‫و راستش رو بخوای، هیچ پشیمونی ندارم.
‫ببین، اگه همزمان با بزرگ کردن بچه‌هام شغلی داشتم، چطور می‌تونستم به اندازه‌ای که الان می‌شناسمشون، بشناسمشون؟
‫بفرما عزیزم.
‫مامان.
‫بله؟
‫من دو ساله که وگان هستم.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم عزیزم.
‫این برای تو نیست.
‫این برای داداشته.
‫سلیم، ببرش پیشش.
‫ببرش براش.
‫همچنین، اونا آداب خوبشون رو از من یاد می‌گیرن.
‫این مرحله مال منه!
‫دارم کتکت می‌زنم!
‫اما عزیزم، داشتن یا نداشتن شغل مهم نیست، مهم اینه که خوب از خونه و شوهرت مراقبت کنی.
‫منظورم اینه که منطقی نیست وقتی هنوز ۴۵ سالش نشده، سکته قلبی کنه.
‫اما کی نجاتش داد، نصلی؟
‫فقط تصور کن اگه وقتی که اون سر کار بود، سکته قلبی می‌کرد.
‫یه کم از این؟
‫مواظب سرت باش.
‫باشه، کلید همین‌جاست.
‫ببینیم.
‫فقط اینا رو بگیر.
‫تو اینو بگیر.
‫همینه.
‫و اینو بگیر.
‫دندونات رو مسواک بزن و با گوشی بازی نکن.
‫تولدت مبارک، عزیزم.
‫صبر کن یه لحظه، بذار کمکت کنم با اینا.
‫مگه همین بد نیست که مادرت فکر می‌کنه من باعث شدم تو سکته قلبی کنی؟
‫اشکالی نداره، فقط بی‌خیالش شو.
‫بعد از عمل جراحی حساس شده.
‫این‌ها رو بذار، بعداً برشون می‌دارم.
‫اون حسّاسه؟
‫یعنی من آدم بی‌احساسه؟
‫من اینو نگفتم، عزیزم.
‫منظورم اینه که نمی‌فهمم.
‫چرا باید حمله قلبی کنی وقتی من دارم همه نیازهات رو برآورده می‌کنم؟
‫مطمئن می‌شم خوب بخوابی، خوب غذا بخوری و استرس نداشته باشی.
‫داری به حرفای خودت گوش می‌دی؟
‫داری واقعاً منو مقصر می‌دونی؟
‫نه، نیستم.
‫راستی، منم خیلی ترسیدم.
‫تو تمام زندگیت ترسیده بودی.
‫مگه نمی‌فهمه اگه بلایی سرت بیاد، چه بلایی سر من میاد؟
‫تو مرکز دنیا نیستی.
‫می‌دونم که مرکز دنیا نیستم.
‫خیلی خوب می‌دونم.
‫چون اگه بودم، مادرت اصلاً جرأت می‌کرد اینطوری باهام حرف بزنه؟
‫منظورم اینه که من همه کار می‌کنم تا خوشحالش کنم، همه کار.
‫و وقتی که جرأت می‌کنه بگه تقصیر من بوده، تو هیچی نمی‌گی؟
‫این دیگه زیادیه.
‫واقعاً نمی‌تونم باور کنم که از وقتی از خونه مادرم اومدیم بیرون تا همین الان داری درباره‌اش حرف می‌زنی.
‫چون واقعاً نمی‌دونم دیگه چی کار کنم تا عاشقم بشه.
‫اولا، گوش کن.
‫چی؟
‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.
‫اینجا گوشت هست.
‫نمی‌خوایم خراب بشه.
‫من می‌برمش.
‫کی به گوشت اهمیت می‌ده؟
‫مشکل ازدواج ماست.
‫می‌خوام طلاق بگیرم.
‫آره.
‫اونا خوابیدن.
‫بهشون گفتم که دارم میرم سفر.
‫بیا چند روز صبر کنیم و بعد با هم بهشون خبر رو بدیم.
‫چیزی برای گفتن نداری؟
‫چرا، یی‌شیانگ؟
‫من چیکار کردم؟
‫بیا دیگه، فقط بهم بگو.
‫تو هیچ کاری نکردی.
‫پس بهم بگو چرا.
‫چرا؟
‫چیه؟
‫باشه، فقط بمون، بمون، من هر چی بخوای انجام می‌دم.
‫تغییر می‌کنم.
‫منظورم اینه که دیگه هیچ وقت درباره مادرت بد نمی‌گم.
‫قول می‌دم، نمی‌کنم.
‫اولا، دیگه خوشحال نیستم.
‫خوشحال نیستی؟
‫خب، کی خوشحاله؟
‫چرا باید خودمون رو با سوالات وجودی درگیر کنیم؟
‫کی خوشحاله؟
‫بهم بگو، آخرین باری که حتی یه آدم خوشحال دیدی کی بود؟
‫من بودم.
‫تو هم بودی.
‫یادت میاد قدیمیا چی بودی؟
‫نه، ندارم.
‫من نمی‌خوام.
‫تنها چیزی که یادم میاد اینه که با هم ازدواج کردیم و یه خانواده تشکیل دادیم.
‫یک خانواده.
‫یادت میاد خانواده یعنی چی؟
‫یعنی، این یه صندلیه، این یه لامپه، و این، این خانواده‌مونه.
‫اولا، من تو ۴۵ سالگی سکته قلبی کردم.
‫باید یه چیزی رو تو زندگیم عوض کنم.
‫پس من چیزی هستم که باید تغییر کنه؟
‫به خاطر همینه که امروز چیزی نگفتی، چون واقعاً با مادرت موافقی.
‫واقعاً فکر می‌کنی من باعث حمله قلبی‌ات شدم، ییشوان؟
‫باشه، اینا رو به من بده.
‫تو هیچ چیزی رو از اینجا بیرون نمی‌بری.
‫این‌ها می‌مونن و تو هم امشب اینجا نمی‌خوابی.
‫حالا برو و با این خبر عالی خوشحالش کن.
‫برو شب رو خونه‌ی مادرت بگذرون.
‫برو بیرون، هیثم.
‫همونجا وایسا!
‫قرارداد موتور که توی کشوی لباس زیرت بود رو یادت رفت!
‫آقای زرنگ!
‫امیدوارم وقتی سوارش می‌شی، خوشبختی رو پیدا کنی!
‫مامان، هنوز خوابی؟
‫مامان، بابا کی برمی‌گرده؟
‫نمی‌دونم.
‫عزیزم، لطفاً در رو ببند.
‫مامان، دیرمون شده برای مدرسه.
‫دارم میام.
‫الان نه، مامان، الان نه.
‫نگاه کن به اون لبخند گنده و احمقانه.
‫پس حدس می‌زنم اونم مثل تو ناراحته.
‫تو ناراحتی.
‫اون می‌دونست.
‫آره، می‌دونست.
‫صبح بخیر، قرص ضد افسردگی.
‫آره.
‫آره، همینه.
‫همینه.
‫بحث کردیم، کم‌کم کار به جاهای باریک کشید و اوضاع از کنترل خارج شد.
‫آره، می‌دونم، هر زوجی بالا و پایین دارن، ولی منظورم اینه که این دیگه خیلی طول کشیده.
‫الان یه هفته‌ست.
‫نمی‌دونم.
‫فکر می‌کنی چیکار کنیم، مامان؟
‫ما؟
‫ما وجود نداریم.
‫نمی‌تونم توی همچین چیزی دخالت کنم.
‫نه، نمی‌تونه.
‫حتماً، متوجه شدم.
‫اما بچه‌ها دارن متوجه می‌شن.
‫منظورم اینه که نمی‌دونم چی بهشون بگم.
‫کلکش یه مرده، اولا.
‫اون حق داره خوشحال باشه.
‫نمی‌تونم بهش فشار بیارم.
‫چقدر سرده.
‫باشه.
‫باشه، مامان.
‫فقط امیدوارم با اون موتوری که خریده تا دوباره احساس جوونی کنه، به خودش آسیب نزنه.
‫بیایید امیدوار باشیم که مثل پسرعمویش خالد نشه.
‫خدا بیامرزدش.
‫یادت میادش؟
‫یادت هست؟
‫یادت هست چطور موتورسیکلت کاملاً روی آسفالت له شد؟
‫آره.
‫باشه، چند روز بهم وقت بده ببینم چی می‌تونم بکنم.
‫باشه، مامان.
‫به نظر خوب میاد.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫نه، من با تو برمی‌گردم.
‫باشه.
‫راستی، دلم برات تنگ شده.
‫خداحافظ، مامان.
‫خداحافظ.
‫خدافظ.
‫مامان، اینترنت قطعه.
‫آره عزیزم، می‌دونم همینطوره.
‫برق رفته.
‫چون بابا یادش رفت کارت رو شارژ کنه.
‫کارت؟
‫کدوم کارت؟
‫کارت برق، مامان.
‫درسته.
‫من فقط تخم‌مرغ‌ها رو می‌ذارم و... چرا به بابا زنگ نمی‌زنی و ازش نمی‌پرسی؟
‫نزدیک بود مرحله رو تموم کنم.
‫گوشیش خاموشه، احمق.
‫پیداش می‌کنم.
‫باشه.
‫چرا باید با این جزئیات کوچیک مزاحم بابات بشیم؟
‫اونجاست.
‫اونجا.
‫می‌بینی؟
‫بله.
‫باشه.
‫بزن بریم.
‫ما دیر می‌رسیم به مدرسه.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، زینا.
‫صبح بخیر.
‫ساندویچ‌هات پیش نادیاست، باشه؟
‫چند بار آخری نون سوخته بود.
‫فکر کردم باید بدونی.
‫واقعاً؟
‫اگه سوخته بود، پس چرا ساندویچ‌های سلیم رو هم خوردی؟
‫می‌خواستم خودم بررسی کنم.
‫مامان.
‫بله؟
‫ببین، یادت رفت اونا رو جمع کنی.
‫واقعاً؟
‫داشتم از اونایی که سوخته بودن شکایت می‌کردم.
‫حالا هیچی ندارم.
‫صبر کن.
‫پولتو واسه هله‌هوله خرج نکن.
‫چیپس نداریم.
‫واقعاً؟
‫پس من چی؟
‫خب، خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫سلام!
‫اون کامیلیا هست.
‫شغل رسمی‌اش رئیس امور دانشجویی است.
‫کار اصلیش اذیت کردن والدین دانش‌آموزاشه.
‫کامیلیای عزیزم.
‫بیشتر از یه بار سعی کردم بهت زنگ بزنم، ولی جواب ندادی.
‫باید درباره یه موضوع جدی حرف بزنیم.
‫چه وضعیتی؟
‫منظورت چیه؟
‫کی بهت گفت در مورد اوضاع؟
‫به هر حال موقتیه.
‫اگه مشکلی هست، فقط موقتیه.
‫البته که موقتیه.
‫به نظر می‌رسه که حسابی عجله داری.
‫بله، خیلی زیاد.
‫چطوره روز والدین یه کم بیشتر صحبت کنیم؟
‫هفته بعد؟
‫بله، حتماً.
‫روز والدین با هم صحبت کنیم؟
‫هفته بعد؟
‫حتما.
‫من آماده‌ام.
‫منتظرت می‌مونم.
‫باشه.
‫هی، سلام.
‫سلام.
‫هی خانم، چه خبر؟
‫می‌دونی کسی خونه‌ست، صالح؟
‫چرا در باز نمی‌شه؟
‫در واقع، خانم عبدالصبور داخل هستن، ولی برق رفته.
‫حتی کارت خودش رو هم بهم داد و گفت براش شارژش کنم.
‫باشه، خوبه.
‫اینجا.
‫سلام!
‫آره، دارم میام.
‫دارم میام.
‫سلام مامان.
‫ببخشید، خواب بودم.
‫حامله‌ای؟
‫تبریک می‌گم، خانم.
‫تبریک می‌گم.
‫خوش به حالت.
‫چی باعث شد فکر کنی من باردارم؟
‫باید باشی.
‫هر وقت زنگ می‌زنم، می‌گی خواب بودی، خونه‌ات به‌هم‌ریخته‌ست، غذای بچه‌ها رو می‌خوری و انگار از دست شوهرت عصبانی هستی.
‫خیلی خوشحالم که هی بهت می‌گفتم، یه بچه سوم داشته باش، یه بچه سوم، سومین بچه.
‫ولی تو خیلی در این مورد لجبازی می‌کنی.
‫بالاخره داری خانواده‌ات رو بزرگتر می‌کنی.
‫تبریک می‌گم عزیزم.
‫من نیستم.
‫تو نیستی؟
‫پس چیه؟
‫دارم طلاق می‌گیرم.
‫این یه کابوسه.
‫یک کابوس.
‫وای، سرم.
‫حتماً داری شوخی می‌کنی.
‫برات یه کم آب قند بیارم؟
‫چرا داری طلاق می‌گیری؟
‫چرا، اولا؟
‫چی کار کردی؟
‫منظورم اینه که، هشام یه شوهر بی‌نقصه.
‫چرا باید تو رو ترک کنه؟
‫بهم بگو.
‫من کاری نکردم.
‫کار من نبود.
‫من کاری نکردم، مامان.
‫به من اعتماد کن.
‫یهویی اومد پیشم و گفت می‌خواد طلاق بگیره.
‫ظاهراً خوشحال نیست.
‫اما به من بگو، چطور می‌تونه خوشحال نباشه؟
‫تو بهم بگو، چطوری؟
‫یعنی تمام این سال‌ها داشته تظاهر می‌کرده؟
‫نمی‌فهمم، مامان.
‫اما هنوز هیچ چیز رسمی نیست، باشه؟
‫گوش کن، اینا همش موقتیه.
‫هیچ چیز قطعی نیست.
‫مامان، نظرت چیه؟
‫درسته؟
‫مگه نه؟
‫پشیمون می‌شه و برمی‌گرده.
‫یعنی، کجا می‌خواد یکی مثل من پیدا کنه؟
‫همه جا، احمق.
‫زن‌ها همه‌جا هستن.
‫یک جنس ارزون و موقتی.
‫تم... راستی، برام مهم نیست که موقته یا همه این چیزایی که داری بهم میگی.
‫تنها چیزی که الان برام مهمه اینه که چرا دخترم داره طلاق می‌گیره؟
‫چرا؟
‫چرا همه این اتفاقا داره برای من می‌افته؟
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫متاسفم مامان.
‫و من داشتم فکر می‌کردم چرا قیافت اینقدر گرفته به نظر می‌رسه.
‫اما درسته.
‫این همون قیافه‌ی یه زن طلاق گرفته‌ست.
‫خسته و تلخ، اولا.
‫چیکار کنم؟
‫حالا چیکار کنم؟
‫چیکار کنم؟
‫یا خدا!
‫اوه، بدشانسی من.
‫دخترم.
‫زن دکتر هشام.
‫دیگه بسه.
‫حالا اون خانم هیچکس شده.
‫و به داداشت چی بگم؟
‫چطوری به خاله شکریه بگم؟
‫اوه، ببین، اولا.
‫نترس عزیزم.
‫اشکالی نداره.
‫به من گوش کن.
‫نمی‌تونی اینطوری زندگی کنی.
‫چرا، مامان؟
‫یه دست یا پا کم دارم؟
‫عزیزم، یه مرد کم داری.
‫یه نفر کمه.
‫خب، تو بدون مرد زندگی می‌کنی و حالت هم خوبه.
‫خوبی؟
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫چه خبر؟ یا چطوری؟
‫گوش کن.
‫گوش کن، اولا.
‫دیگه حتی یه کلمه هم نگو.
‫فقط می‌خوام آروم و بی‌صدا بری و هشام رو برام بیاری.
‫منظورت چیه، بیارمش پیش تو؟
‫بندازیمش تو یه گونی یا یه چیزی؟
‫اگه دیگه منو نمی‌خواد، برام مهم نیست.
‫مامان، تقصیر من نیست.
‫پس تقصیر کیه؟
‫مال من؟
‫بچه‌م.
‫نمیدونی؟
‫همیشه تقصیر زنه.
‫یه کاری بکن، اولا.
‫فقط بیدار شو و یه راهی پیدا کن که برش گردونی.
‫لعنتی!
‫باشه.
‫گوش کن، عزیزم.
‫فقط فکر کن.
‫آروم و راحت.
‫فقط فکر کن.
‫هیچی ازش نداری؟
‫مثلاً، هیچ‌وقت یه برگه بدهی امضا نکرده که بتونیم باهاش تهدیدش کنیم؟
‫نمی‌دونم تو چی کار می‌تونی بکنی.
‫فقط یه کاری بکن.
‫بهش فشار بیار.
‫از بچه‌ها، قبض‌ها، هر چیزی که بشه استفاده کن.
‫می‌خوای تنها زندگی کنی و بمیری؟
‫یا با یه غریبه ازدواج کنی که آخرش کل خانواده‌ت رو بکشه؟
‫کدومه؟
‫می‌خوام برم.
‫ترک کردن؟
‫اوه، آره.
‫کار دارم.
‫هنوز یه سری قبض دارم که باید پرداخت کنم، بعدش باید بچه‌ها رو از مدرسه بردارم و ببرم خونه.
‫باشه.
‫منم میام.
‫میرم یه سری لباس بیارم که اینجا پیشت بمونم تا بتونیم این وضعیت رو جمع‌وجور کنیم.
‫واقعاً نمی‌دونم چیکار کنم.
‫فقط نمی‌دونم.
‫خوشت اومده؟
‫هی، مگه نگفتم که می‌خوام مومبار درست کنم؟
‫چرا شما رفتید بیرون غذا گرفتید؟
‫مامان‌بزرگ، صد بار بهت گفتم که من اون چیزه رو نمی‌خورم.
‫بهش میگن ممبار، عزیزم.
‫مامان، بذار هر چی می‌خوان بخورن.
‫خدا رو شکر که نوه‌ی عزیز و دوست‌داشتنی‌ام رو دارم.
‫اون سلیقه باباتو به ارث برده.
‫خدا بیامرزدش، بابات می‌تونست تنهایی سی پوند ممبار بخوره.
‫بابا کی برمی‌گرده؟
‫عزیزم، هیچوقت با دهن پر حرف نزن.
‫این درست نیست.
‫هی، زینا.
‫متاسفم عزیزم.
‫مجبور شدم همه وسایلت رو که روی تخت توی اتاق نادیا بود بردارم چون قراره همون‌جا بخوابم.
‫نمی‌تونم کنار اولا بخوابم.
‫خر و پفش واقعاً بده.
‫اوه، درسته.
‫در واقع، مگه امروز بابات نمیاد دنبالت؟
‫نه، بابا امروز نمیاد.
‫سرش شلوغه.
‫او تمام شب در اتاق عمل خواهد بود.
‫ولی می‌تونم کنار نادیا بخوابم، درسته؟
‫اوهوم.
‫مامان‌بزرگ، چرا با سلیم نمی‌خوابی؟
‫نمی‌تونم.
‫اون مرد خونه‌ست.
‫اون به حریم خصوصی نیاز داره.
‫می‌خوای برات یه دونه از اون شکلات‌های داغ مامان درست کنم، عزیزم؟
‫نه، مرسی.
‫خب، اهل خونه.
‫دارم میرم دستشویی.
‫چرا نمی‌تونی فقط بگی باشه؟
‫باهاش موافق باش.
‫پیرها همین‌جوری‌ان.
‫باید بهشون اطمینان بدی.
‫و گفتن باشه، انجامش می‌دم.
‫خب، بهم گفتی که از انجام اون پشیمون شدی و نباید مثل تو باشم.
‫تو بهم گفتی با تو و هر کسی که حرفای بی‌معنی می‌زنه بحث کنم.
‫درسته؟
‫راستش رو بخوای، من اینو گفتم.
‫من هرگز نگفتم.
‫حالا چی می‌خوای؟
‫بابا کجاست؟
‫ها؟
‫کجا رفت؟
‫بابا رفته سفر.
‫دیگه چی؟
‫منظورت چیه، دیگه چی؟
‫رفته.
‫گوش کن.
‫من بچه نیستم.
‫دور یعنی چی؟
‫با هم دعوا کردین؟
‫یا شماها از هم جدا شدید؟
‫یا طلاق گرفتی؟
‫یا داری آگاهانه از هم جدا می‌شی؟
‫ها؟
‫اون آخری که گفتی چی بود؟
‫فکر نمی‌کنم قبلاً درباره اون نوع سفر شنیده باشم.
‫آگاهِ چی؟
‫داریم جدا می‌شیم، مامان.
‫این یعنی جدایی آگاهانه.
‫تو مدرسه شنیدمش.
‫اکثر والدین دوستام همین‌طوری‌ان.
‫بیشتر دوستات پدر و مادرهایی دارن که با آگاهی از هم جدا شدن؟
‫نمی‌دونم عمدی یا غیرعمدیه، ولی... بابا می‌خواد ما از هم جدا بشیم.
‫گوش کن، واقعاً متاسفم.
‫نمی‌خواستم این‌طوری بفهمی.
‫بهش گفتم باید به بچه‌ها بگیم، ولی گفت هنوز آماده نیست و شروع کرد به تحلیل احساساتش یا هر چی.
‫متاسفم عزیزم.
‫می‌فهمم عصبانی هستی.
‫هیچی برای شماها تغییر نمی‌کنه.
‫هیچ چیزی قرار نیست عوض بشه، قسم می‌خورم.
‫همه چیز قراره عوض بشه.
‫امروز یه نفر به یه دوز اضافه نیاز داره، درسته؟
‫آره.
‫بله؟
‫صبح بخیر، عزیزم.
‫صبح بخیر، مامان.
‫این رو بخور، عزیزم.
‫چی؟
‫نه، من هنوز حتی قهوه‌ام رو هم نخوردم.
‫حتی بهتر.
‫این نه تنها تشنگیت رو برطرف می‌کنه، بلکه اوضاع رو هم برات درست می‌کنه.
‫می‌دونی چیه؟
‫شیخ حمیده خودش رو با امو الدوین و کل سوره یاسین متبرک کرد.
‫چی؟
‫شیخ حمیده؟
‫چرا؟
‫خب، فقط برای اینکه اگه کسی یه طلسم بد روی تو گذاشت یا چشم زخم زد یا یه چیزی مثل این.
‫این بهت کمک می‌کنه.
‫بیا، بخورش عزیزم.
‫بیا دیگه.
‫نه، مامان، بس کن.
‫لطفاً، بزن بریم.
‫فقط به من گوش کن، بچه‌ام.
‫بس کن، مامان.
‫چرا که نه؟
‫فقط گوش کن.
‫بس کن، مامان.
‫آروم باش عزیزم.
‫امروز واقعاً روز طولانی‌ای دارم.
‫باید برم.
‫قراره یه روز عالی باشه.
‫فقط اینو بگیر و یه جرعه بخور.
‫در واقع، لطفاً.
‫چرا که نه؟
‫همینه، همینه.
‫خدا رو شکر.
‫با احتیاط رانندگی کن.
‫سلام.
‫می‌خوای یه کم بخوری؟
‫نه مرسی.
‫بریم داخل.
‫بیا دیگه.
‫باشه.
‫فقط بهش بگو یه کم صبر کنه.
‫من الان توی جلسه‌ام.
‫مطمئنی؟
‫می‌خوای یه کم بخوری؟
‫باشه، بهش زنگ می‌زنم.
‫نه.
‫ممنون.
‫باشه.
‫مدتیه دارم سعی می‌کنم باهاتون تماس بگیرم.
‫واضحه که هر دوتاتون خیلی سرتون شلوغه.
‫برای پسرت.
‫واضحاً نمی‌تونم یه تشخیص قطعی بدم.
‫من حرفه‌ای نیستم.
‫همه بچه‌ها دوست دارن بازی کنن.
‫این طبیعیه.
‫بین ما، فورتنایت.
‫برای برنده شدن باید همه رو بکشی.
‫اما وقتی یه بچه کاملاً از جامعه جدا میشه، اون موقع یه مشکله.
‫اگه با سلیم مداخله نکنیم... این سلیمه.
‫سلیم، اگه ما دخالت نکنیم، می‌تونه یه تهدید جدی برای جامعه باشه.
‫در مقیاس کوچک، البته مدرسه.
‫اوه، آره.
‫خب، این که چیز مهمی نیست.
‫چرا اینقدر اصرار می‌کنه؟
‫آره؟
‫خب... سلام.
‫نمی‌دونم... چندتا برداشتی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫نه.
‫باشه، مرسی.
‫مثلاً، هفته پیش یه امتحان رو از دست داد چون توی دستشویی داشت بازی می‌کرد.
‫و بعدش از معلم پرسید که می‌تونه امتحان رو دوباره شروع کنه چون فقط یه جون براش مونده بود.
‫خب، همونطور که می‌دونی، من روانپزشکم و فکر می‌کنم یه کم داری غلو می‌کنی.
‫واقعیت اینه که من و مادرش از هم جدا شدیم.
‫ما هنوز به بچه‌ها نگفتیم، البته، ولی نبودنم تو خونه واقعاً داره روی اونا تأثیر می‌ذاره.
‫و سلیم فقط یه بچه حساسه.
‫همون چیزی بود که فکر می‌کردم.
‫ولی به هر حال، رفقا، همه این چیزا خیلی قدیمیه.
‫منظورم اینه که امروزه زوج‌های متاهل یه اقلیت محسوب می‌شن.
‫بیشتر بچه‌های کلاس من والدینی دارند که آگاهانه از هم جدا شدند و حالشون هم خوبه.
‫پس من تنها کسی‌ام که اینو نمی‌دونه، جن؟
‫درسته، بله، کاملیا، اما واقعاً نمی‌تونی اهمیت حضور پدر تو زندگی روزمره پسرش رو انکار کنی، مخصوصاً وقتی که تو سن حساس سلیم هست.
‫پس خیلی مهمه، نه؟
‫کمکم کن، زن.
‫صلح‌طلب باش.
‫ما اینجا هم‌تیمی هستیم.
‫ها؟
‫موافقی، درسته؟
‫خب بچه‌ها، واقعاً متاسفم، اما مدرسه می‌تونه تو مسائل شخصی خانواده دخالت کنه.
‫به هر حال، شدیداً توصیه می‌کنم که به سلیم توجه کنی.
‫سلیم.
‫باشه.
‫و دکتر، مطمئنم که می‌تونی چند تا متخصص پیدا کنی که بهش کمک کنن.
‫آره، حتماً.
‫حتماً.
‫خیلی ممنون.
‫هردوتون.
‫امروز واقعاً سرم خیلی شلوغه.
‫ممنون.
‫مرسی.
‫خدافظ بچه‌ها.
‫روزت خوب باشه.
‫بیا دیگه.
‫بله.
‫حالا به اون آدم سمج بگو بیاد تو، لطفاً.
‫حالا می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫هیچی.
‫می‌دونی، واقعاً داره از هیچ چیز یه داستان بزرگ می‌سازه.
‫ولی می‌تونم با شریف صحبت کنم و یکی دو بار پسر رو ببرم پیشش تا مطمئن بشم.
‫واقعاً فکر می‌کنی این یه راه‌حل خوبه، هشام؟
‫واقعاً؟
‫شریف، کی؟
‫مگه نشنیدی چی سر پسرت اومده چون نبودی؟
‫چه برسه به نادیا بیچاره‌ام.
‫اون تازه فهمید چی شده.
‫پس نادیا می‌دونه؟
‫نادیا خودش فهمید.
‫بهش گفتم که راست می‌گفتم.
‫به دخترم دروغ نمی‌گم.
‫داری به دخترت دروغ می‌گی؟
‫نه!
‫مگه ما توافق نداشتیم؟
‫مگه قرار نبود با هم باهاشون حرف بزنیم؟
‫مگه من موافقت کردم؟
‫نه، من با هیچ چیزی موافقت نکردم، هشام.
‫تو این تصمیم رو گرفتی.
‫دقیقاً مثل وقتی که تصمیم گرفتی از هم جدا بشیم و حتی به بچه‌ها فکر نکردی.
‫این طلاق فقط مربوط به ما نیست.
‫من به بچه‌هام فکر نمی‌کنم.
‫نه، نداری.
‫من.
‫تو نمی‌کنی.
‫خب، من کل روز کار می‌کنم، به خاطر همینه.
‫بهونه‌ات چیه؟
‫تمام روز چیکار می‌کنی؟
‫داری سعی می‌کنی خانواده ایده‌آلت رو بسازی.
‫و اگه کسی نتونه انتظاراتت رو برآورده کنه یا از برنامه خارج بشه، سریع محاکمه‌ش می‌کنی.
‫درسته.
‫یه چیزی می‌دونی؟
‫تو کاملاً سمی هستی.
‫آره؟
‫سمّی!
‫آره.
‫باشه.
‫بهم بگو که من سمی‌ام، بعدش برو، هشام.
‫فقط بگو و برو.
‫خیلی همینه دیگه.
‫خیلی بهت میاد که وقتی کشتی داره غرق میشه، فرار کنی، مگه نه؟
‫اما برعکس تو، من ادامه می‌دم، هشام.
‫من ادامه میدم.
‫الان بهت میگم، اگه مجبور به پرداخت همه اینا نکنمت... لعنت به من.
‫چی؟
‫اوه، مروان.
‫سلام، زینا.
‫داری با بابا میری یا با ما؟
‫با ما.
‫بیا بقیه رو پیدا کنیم.
‫خدافظ.
‫هی، واتس، شماها دارین به چی نگاه می‌کنین؟
‫نشنیدی؟
‫مطمئنم که همتون این کارو کردید.
‫درسته.
‫طلاق گرفتم.
‫همه‌ام طلاق گرفتم؟
‫اوه، دختر بیچاره.
‫همه‌مون طلاق گرفتیم؟
‫شوخی می‌کنی!
‫البته که همتون از من بهترید.
‫شما همه عالی هستید، عالی.
‫ممکنه سرت کلاه بره، ولی هیچ‌وقت بهت نمیگن بزن به چاک.
‫من، از اون طرف، منو قال گذاشتن.
‫طلاق گرفته.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫تا همین امروز هم هنوز نمی‌دونم چرا.
‫داری فیلم می‌گیری یا تایپ می‌کنی؟
‫یا داری به اون گروه خصوصی واتساپ که منو ازش حذف کردید و فکر کردید انقدر خنگم که حتی متوجه نشم، پیام می‌فرستی؟
‫ادامه بده، تایپ کن.
‫اینجا، من فقط بهت به اندازه کافی مواد برای دو سال آینده میدم.
‫سمّی.
‫یعنی چی؟
‫یعنی سخت یا یه چیزی تو اون مایه‌ها.
‫گوش کن، اون اشتباه نمی‌کنه.
‫تو واقعاً آدم سختی هستی، اولا.
‫پس فکر می‌کنی از کجا گیرش آوردم؟
‫نه من.
‫باشه، ولی با این حال، گفتن همچین چیزی تو جمع درست نیست.
‫درست می‌گی.
‫اما می‌دونی چیه، اولا؟
‫فقط بذار خالی کنه.
‫راستی، پدرت هم همین‌طوری بود.
‫همه چیز رو تو خودش نگه می‌داشت، بعد یه دفعه دیوونه می‌شد، و بعد برمی‌گشت انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫اما هشام برنمی‌گرده، مامان.
‫اون نمی‌کنه.
‫می‌دونی چی بیشتر از همه اذیتم می‌کنه؟
‫که در واقع در مورد بعضی چیزها حق با اونه.
‫چطور می‌تونستم اینقدر نسبت به اتفاقاتی که تو خونه‌م می‌افتاد بی‌خبر باشم؟
‫کجا بودم؟
‫به هر حال، هر انرژی‌ای که برام مونده به زور کافیه که از سلیم مراقبت کنم.
‫متاسفم بابت امروز، اولا.
‫نباید اون حرف‌ها رو می‌زدم.
‫نادیا شاید به اندازه کافی بزرگ باشه که بفهمه، ولی وضعیت سلیم واقعاً پیچیده‌ست.
‫لطفاً قبل از اینکه بتونیم با هم انجامش بدیم، بهش چیزی نگو.
‫امیدوارم هنوز بهش نگفته باشی.
‫می‌تونیم همه‌مون جمعه همدیگه رو ببینیم؟
‫و بهش میگم؟
‫بازم معذرت می‌خوام.
‫لطفاً منو ببخش.
‫تو بعد از کاری که امروز کردی، یه ستاره شدی، مامان.
‫فقط خیالم راحت شد که از دست مادر دیوونه‌ات عصبانی نیستی.
‫البته که عصبانی نیستم.
‫راستش رو بخوای، به خودم افتخار می‌کنم.
‫می‌دونی به اون گروه واتساپ چی می‌گیم؟
‫چی؟
‫گروه مامان‌ها.
‫مومیایی‌ها.
‫اونا با بوتاکس مومیایی شدن.
‫مومیایی‌ها، مامان‌ها، خوب گفتی.
‫اسم خوبی براشونه.
‫درسته.
‫خب، همه‌اش تقصیر اون هست.
‫اون نباید هیچ‌وقت این‌طوری باهات حرف می‌زد.
‫می‌دونی که، من طرف توام.
‫این جنگ نیست، نادیا.
‫ما شماها رو مجبور نمی‌کنیم که طرف کسی رو بگیرید.
‫فهمیدی؟
‫واقعاً می‌خوای طرف من باشی؟
‫برو یه سر به داداشت بزن.
‫بهش گفتم که بسته منقضی شده تا قاطی نکنه.
‫اگه خیلی طول کشید بیا سراغم.
‫قول می‌دی؟
‫نمی‌تونم قول بدم.
‫مومیایی‌ها.
‫خب، بهتره برم ببینم اون یکی مومیایی چه وضعیه.
‫مونالیزا.
‫اون منو بلاک کرد.
‫اون واقعاً منو بلاک کرد.
‫منو بلاک کردی، نازلی؟
‫نمی‌تونم باور کنم اینو.
‫وضعیتش طلاق گرفته است.
‫انقدر سریع، هشام؟
‫چطور تونستی، هشام؟
‫این همه قلب قرمز برای چیه؟
‫این همه حرفای عشوه‌گرانه چیه؟
‫یا خدا، هشام.
‫و همه‌شون زن هستن.
‫همشون زن هستن.
‫خوشحالم که بالاخره آزادی.
‫منم می‌تونم وضعیت خودمو عوض کنم.
‫نسرین شافیک آنلاین است.
‫سلام؟
‫نسرین!
‫چطوری؟
‫نمی‌تونم باور کنم چی شنیدم.
‫اشتباهی زنگ زدی یا داری چیزی رو از هشام قایم می‌کنی؟
‫خوبی؟
‫بله.
‫حالم خوب نیست.
‫هشام منو ترک کرد، نسرین.
‫دارم طلاق می‌گیرم.
‫این بهترین خبریه که تا حالا شنیدم.
‫تبریک می‌گم، خانم.
‫عبدالصبور.
‫صبر کن، بیا اینجا.
‫زوزو، پیشم بمون.
‫دختر خوب.
‫می‌بینی؟
‫نسرین شفیق.
‫دوست من.
‫اون دوست من بود.
‫تا وقتی که هشام بهم گفت ازش دوری کنم.
‫به هر حال، نیسرین، کجایی؟
‫پس برگشتی مصر یا چی؟
‫الان برگشتم.
‫می‌دونی که بابام یه مدت پیش فوت کرد؟
‫واقعاً؟
‫ببخشید، نمی‌دونستم.
‫اما بگو ببینم، کی این اتفاق افتاد؟
‫دو سال پیش.
‫اما خب، یه ثروت به ارث بردم، واسه همین برگشتم تا همه‌شو تو زادگاهم خرج کنم به جای یه جای دیگه.
‫تو همیشه آدم باحالی هستی.
‫می‌دونم که هستم.
‫برخلاف بعضی‌های دیگه.
‫به هر حال، باید همدیگه رو ببینیم تا بتونیم جشن بگیریم.
‫جشن بگیریم؟
‫گفتم دارم طلاق می‌گیرم.
‫اینجام، حتی نمی‌تونم تو بوسه‌ی صبحگاهی مدرسه بخوابم.
‫بذار اونا رو برسونیم و بعدش همدیگه رو ببینیم.
‫باید جداییت رو به عنوان یه اتفاق بزرگ جشن بگیرم.
‫عالیه.
‫خدافظ.
‫خانم لین، خوشحالم که دوباره اینجایی.
‫و کی من اینطوری نبودم، خنگول؟
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫منتظرت می‌مونم.
‫این برای نیم ساعت روشن می‌مونه.
‫نیم ساعت؟
‫باشه.
‫مرسی.
‫اولین قدم بعد از طلاق اینه که موهاتو رنگ کنی و یه مدل موی جدید بزنی.
‫این یه واقعیته.
‫می‌تونی از هر کسی بپرسی.
‫راستش رو بخوای، مطمئن بودم این ازدواج دووم نمیاره.
‫نمی‌دونم چطوری تونستی باهاش زندگی کنی.
‫خیلی کسل‌کننده‌ست.
‫بهت چند بار گفتم که این مرد تمام انرژی اتاق رو می‌کشه.
‫اون قبلاً یه پیراهن آبی تیره می‌پوشید.
‫آیا هنوز کسی تو قرن ۲۱ لباس ورزشی آبی تیره می‌پوشه؟
‫یه پیراهن آبی تیره؟
‫البته که نه.
‫دیگه هیچ‌کس لباس ورزشی سرمه‌ای نمی‌پوشه.
‫کی حاضر میشه همچین چیزی بپوشه؟
‫من برای اون پیراهن آبی تیره رو انتخاب کردم.
‫می‌دونی از چی واقعاً خوشحالم؟
‫تو از همه این ماجراها سالم بیرون اومدی و بچه‌هات هم به خانواده تو رفتن، نه خانواده اون.
‫فکر کنم حق با تو بود درباره‌ی این قضیه، خانم.
‫دین.
‫اما چیزی که هیچ وقت نفهمیدم اینه که چرا شما دوتا هیچ وقت نمی‌تونستید همدیگه رو تحمل کنید.
‫منظورت چیه، چرا؟
‫چرا؟
‫من هیچ وقت باهاش مشکلی نداشتم، جز اینکه تو رو همون‌طوری که بودی قبول نکرد.
‫اون می‌خواست تو رو کنترل کنه.
‫کار رو ول کن.
‫مواظب خونه باش.
‫بله، قربان.
‫با نسرین حرف نزن.
‫فکر کنم اون روی تو تاثیر بدی داره.
‫بله، قربان.
‫اما راستش رو بخوای، چیزی که بیشتر از همه منو عصبی کرد، رفتارت بود.
‫تو به هیچ چیزی که اون بگه اعتراض نمی‌کنی.
‫تو فقط دستوراتش رو اطاعت می‌کردی.
‫راستی، واقعاً فکر می‌کنی قطع رابطه با من بدون اینکه دلیلی بهم بگی کار درستی بود؟
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫امروز نیومدم که زن علا هشام رو ببینم.
‫من واقعاً ازش بدم میاد.
‫من باهاش حرف نمی‌زنم.
‫اومدم ببینم اولا عبدالصبور، دوست قدیمیم، چون واقعاً دلم براش تنگ شده بود.
‫یادت میادش؟
‫دارم تلاش می‌کنم.
‫دارم سعی می‌کنم یادش بیارم.
‫بزار ببینه که هنوز به خودت می‌رسی.
‫باشه، مامان.
‫منظورم اینه که واقعاً می‌خوام بفهمه که دارم ادامه می‌دم.
‫و اینکه الان حالم خوبه، واقعاً تنهایی خوشحالم و دیگه برام مهم نیست.
‫کرم‌هام تموم شده.
‫باید یه سری جدید درست کنم.
‫این بهترین کاریه که می‌تونی بکنی، چون اگه کامل نادیده‌ش بگیری، مثل یه... مثل یه شوهر خوب برمی‌گرده.
‫یه شوهر خوب؟
‫البته.
‫اما واقعاً مامان‌بزرگ سهیر راست می‌گه.
‫باید بری اونجا و کاری کنی که حس کنه هیچ‌کس از خانواده حتی بهش نیاز نداره.
‫وای، یکی داره از قبل برنامه‌ریزی می‌کنه.
‫و چطوری می‌خواد این کار رو انجام بده؟
‫فکر کنم باید باشی...
‫چی شده؟
‫وای، چقدر شیک و پیک کردی!
‫اون از کجا این اصطلاح رو می‌دونه؟
‫تو روز منو ساختی.
‫بالاخره یه چیز خوب از دهن تو بیرون اومد.
‫خب، خب، چه جمع قشنگی.
‫مامان‌بزرگ و زین دارن به همدیگه لبخند می‌زنن.
‫موهاتو کوتاه کردی؟
‫چرا، آره، انجام دادم.
‫خوشت نمیاد؟
‫انقدر بده؟
‫باشه، ولی ببینیم اصلاً کسی متوجهت می‌شه یا نه.
‫توجه کی رو جلب کنیم؟
‫و برای اطلاع تو، برام مهم نیست که بهم توجه بشه یا نه.
‫فقط به خاطر تو دارم می‌رم.
‫و من گفتم نمی‌رم.
‫واقعاً فکر کردی دارم شوخی می‌کنم یا چی؟
‫تازه، دیگه چی می‌خواد بگه؟
‫من از قبل می‌دونم.
‫متاسفم، دودو.
‫باید قوی‌تر باشی.
‫این بهترین زمان برای مذاکره است.
‫وقتی که والدین سلما طلاق گرفتن، اون دوتا آیپد گرفت و پول تو جیبی‌اش دو برابر شد.
‫بیا دختر، مگه تا حالا چیزی درباره‌ی باج‌گیری احساسی نشنیدی؟
‫این الان شانست هست یا هیچوقت.
‫باج‌گیری احساسی؟
‫درسته؟
‫زانا راست می‌گه.
‫بیا بریم ببینیم چی میگه.
‫به حرفاش گوش بده.
‫من ازت نمی‌خوام کاری بکنی.
‫مامان، به من دروغ نگو.
‫داری میری چون ته دلت هنوز امید داری.
‫اگه اون این کارو بکنه چی؟
‫خب که چی؟
‫اون چیز بدیه؟
‫شرم بر تو.
‫در عوض، باید اونو هل بدی که بره اونجا و انقدر التماس کنه تا اون بفهمه اشتباه کرده و برگرده.
‫یا حداقل دست و پاشو ببندیم، بیاریمش اینجا و مجبورش کنیم تا آخر عمرش اینجا بمونه.
‫مشکلت چیه؟
‫چه نسلی.
‫داری میری.
‫نه.
‫بیا اینجا.
‫چطوری؟
‫خوبم.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫دارم نگات می‌کنم، راستی.
‫مادرت بهم میگه که تو خونه چکار می‌کنی.
‫چطوری، دودو؟
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫خب، بهش عادت کن.
‫اولا، چطوری؟
‫خوبم، مرسی که پرسیدی.
‫خوب انجام دادی، مرسی.
‫یه چیزبرگر می‌خوام.
‫دو تا چیزبرگر سفارش بده.
‫ولی یادت باشه، برگر باعث سوزش معده می‌شه.
‫به من چه؟
‫واقعاً، چرا باید برام مهم باشه؟
‫بذار دل‌درد یا حتی رفلاکس بگیره.
‫تو این لحظه دیگه برام چه اهمیتی داره؟
‫شنیدم اینجا برگرهای خیلی خوبی دارن.
‫خیلی خوبه.
‫خب بچه‌ها، یه چیزی هست که می‌خوام باهاتون در موردش حرف بزنم.
‫سلیم، می‌دونم که به اندازه کافی بزرگ شدی که بفهمی چی می‌خوام بهت بگم.
‫من و مادرت دیگه با هم زندگی نمی‌کنیم.
‫داریم از هم جدا می‌شیم.
‫آیا به خاطر کاریه که تو مدرسه کردم؟
‫البته که نه، لیمو.
‫البته که نه.
‫این چیزها مال بزرگترهاست.
‫وقتی بزرگ شدی، می‌فهمی.
‫اما... اما من کجا قراره زندگی کنم؟
‫البته با من.
‫هر دوتاتون با من زندگی می‌کنید.
‫نترس، لیمو.
‫من همین‌جا هستم.
‫خیلی خوب کار کردید، بچه‌ها.
‫رفیق، شماها پیش مادرتون می‌مونید، ولی می‌تونید آخر هفته‌ها بیاید پیش من.
‫و هر وقت که به من نیاز داشتی، من اونجا هستم.
‫هیچی برای شماها تغییر نمی‌کنه.
‫چی؟
‫بچه‌ها، میشه یه لحظه بذارید با مامانتون تنها حرف بزنم؟ لطفاً؟
‫بیا، کمکم کن.
‫نمی‌تونم به پسر بگم که قراره جلسات تراپی رو شروع کنه یا اصلاً چرا باید بره تراپی.
‫داریم به بچه‌ها اینجوری آسیب می‌زنیم.
‫می‌دونم باید برای همه چیزهایی که تو این چند روز گذشته اتفاق افتاده ازت عذرخواهی کنم، ولی بهتره به خاطر بچه‌ها دوست بمونیم.
‫و اگه هر وقت به من نیاز داشتی، می‌دونی که به هر شکلی که بتونم، کنارت هستم.
‫نه، تو اونجا نیستی، هشام.
‫تو نیستی.
‫تو اینجا نیستی که کارت برق رو شارژ کنی، یا بخاری رو درست کنی، یا توی ماجرای هورمون‌های نادیا کمکم کنی، یا توی درامای مادرم یا مشکل سلیم.
‫باید خودم به تنهایی از پسش بربیام.
‫از خودت پرسیدی که چطوری می‌خوام از پسش بربیام؟
‫حتی از نظر مالی؟
‫حتی بدتر از اون اینه که هنوز نمی‌فهمم چرا.
‫چرا؟
‫چرا داری میری؟
‫اگه از من راضی نبودی، می‌تونستی یه چیزی بگی، یه هشداری بدی.
‫اگه چیزی بود که می‌تونستم تغییر بدم، حتماً این کار رو می‌کردم، ولی چرا منو اینجوری تنها گذاشتی؟
‫صد بار بهت گفتم.
‫بهت گفته بودم، ولی قدرم رو ندونستی.
‫فکر می‌کردی زندگی رویایی داریم، و واقعاً هم زندگی رویاییه.
‫مطمئنم که ایده‌آل به نظر می‌رسه، یه خونه‌ی ثابت، یه زن زیبا، دو تا بچه‌ی فوق‌العاده.
‫یه کاری که خوب پول بده؟
‫اما داخل چه خبر بود؟
‫می‌تونی بهم بگی؟
‫اصلاً می‌دونی من چی دوست دارم؟
‫می‌دونی اصلاً چی رو تو من دوست داری؟
‫شرط می‌بندم نمی‌تونی جواب بدی چون خودم دیگه نمی‌دونم.
‫در واقع، من اون رو خیلی خوب می‌دونم.
‫باشه، بهم بگو.
‫دوست دارم که تو... که... ولی... سلام، سلام.
‫ما تبدیل به یک تصویر شدیم.
‫تو واقعاً ناراحت نیستی که رفتم.
‫تو ناراحتی چون تصویری که برامون کشیدی، یه کم زشت به نظر می‌رسه.
‫چون هشام از تو شجاع‌تر بود و حقیقت رو گفت.
‫مطمئنم که داروی سوزش معده‌ام رو نداری.
‫متاسفانه نه، نداشتم.
‫لیموزین!
‫دودو!
‫غذا رسید.
‫مدل موی جدیدت خیلی قشنگه.
‫می‌دونی، همیشه دلم می‌خواست سمت چپ تخت بخوابم.
‫اوه، خوبه.
‫اینجا خیلی بهتره.
‫خدای من.
‫چی می‌خوای، نصلی؟
‫چی می‌خوای؟
‫برو بخواب، عزیزم.
‫شب بخیر.
‫چه خوب.
‫نگاه کن به این همه کفش.
‫هیشام، این همه کفش خیلی زیاده.
‫تو ایمِلدا مارکوس هستی؟
‫مامان، من و بابا داریم می‌ریم خونه‌ی مامان‌بزرگ نازلی.
‫ناهار چی داریم؟
‫ما کدو سبز داریم.
‫کدو، عزیزم.
‫تو نمی‌دونی کدو سبز چیه.
‫ببین، اجازه نداشتم درستش کنم چون بابا خوشش نمیاد.
‫اما از امروز، این چیزی هست که می‌خوریم.
‫قراره هممون بریم سراغ کدو سبز.
‫حالا برو.
‫لذت ببر.
‫خداحافظ.
‫صبر کن، یه لحظه وایسا.
‫بیا اینجا، بیا اینجا.
‫بیا اینجا.
‫ما که نمی‌خوایم طرف پابرهنه بره، مگه نه؟
‫به بابا بگو، مامان سلام می‌رسونه، بهت فکر می‌کنه و این کیف پر از کفش رو برات فرستاده، باشه؟
‫باشه.
‫باشه عزیزم، خداحافظ.
‫نه، صبر کن!
‫یه لحظه صبر کن.
‫بیا، سلیم، اینو بگیر عزیزم.
‫نزدیک بود یادم بره.
‫از طرف من یه بوس به مامان‌بزرگ نازلی بده.
‫کیف رو باز کن، باشه؟
‫برای من محکم ببوسش و بهش بگو مامان اینو فرستاده، چون مال توئه، باشه؟
‫و یادت نره به مامان‌بزرگ سلام منو برسونی و بگی که داریم کدو سبز می‌خوریم.
‫خداحافظ.
‫این به اون زن یاد می‌ده که منو بلاک نکنه.
‫وای، اینجا خیلی شلوغه.
‫جایی برای نشستن نیست.
‫هیچ وقت اینقدر خالی نبوده.
‫بیا دیگه.
‫بیا یه جا برای نشستن پیدا کنیم.
‫وقتی از روی زمین رقص رد می‌شی، باید بدنت رو تکون بدی.
‫مثل اون.
‫برقص.
‫فکر کنم یه جا پیدا کردم.
‫فقط همینجا بمون.
‫فقط یه صندلی هست.
‫یه جا برای نشستن پیدا می‌کنم.
‫می‌خوام بشینم.
‫خسته‌ام.
‫چی می‌خوای بنوشی؟
‫می‌دونی که من مشروب نمی‌خورم.
‫دوست ندارم بشینم.
‫خدای من، تو خیلی حوصله‌سربری.
‫اینجا صبر کن.
‫یه صندلی پیدا می‌کنم.
‫می‌خوام برم.
‫بذار از اون دو تا خانم بپرسم ببینم می‌تونم یه گپی باهاشون بزنم.
‫حتماً.
‫مواظب باش تا وقتی منتظری دزدیده نشی.
‫سلام.
‫هورا!
‫بیا، یه جا پیدا کردم.
‫کجا؟
‫فقط با من بیا.
‫کجا؟
‫بیا دیگه.
‫نه، ما حتی اون‌ها رو نمی‌شناسیم.
‫سلام.
‫من خانم درین هستم و این هم اولاست.
‫سلام.
‫آکو کوکی.
‫سلام، کوکی.
‫سلام.
‫شماها زیاد اینجا میاین؟
‫بله، بله، داریم.
‫همیشه.
‫ما اینجا رو دوست داریم.
‫تا حالا اینجا نبودی؟
‫اوه، خدایا، واقعاً نمی‌دونم.
‫شرط می‌بندم که هر دوتون مجردید، چون به نظر میاد هر دوتون خوش‌تیپ، خوشگل و خوشحالید.
‫حقیقت رو بگو.
‫بیا دیگه، دوپری.
‫مردم هنوز ازدواج می‌کنن.
‫اوه، حتماً.
‫اونا این عروسی‌های بزرگ و گرون رو می‌گیرن و 15 دقیقه بعد طلاق می‌گیرن.
‫آره، یادت میاد؟
‫اوه، آره.
‫این پسر بهش داد.
‫اون هنوز توی فروشگاهه.
‫خب، اون طلاق گرفته.
‫چی؟
‫چرا؟
‫وای.
‫تبریک می‌گم.
‫تبریک می‌گم، عزیزم.
‫به سلامتی.
‫خیلی برات خوبه.
‫وای.
‫آزادی.
‫حتماً.
‫رهایی.
‫البته.
‫خب، چی بود؟
‫داشت کتکت می‌زد؟
‫نه، نه.
‫اون منو نزد.
‫نه.
‫چنین چیزی نیست.
‫پس حتماً خسیسه.
‫نه.
‫در هیچ کاری نیست.
‫اون موقع داشت بهت خیانت می‌کرد؟
‫فکر نکنم.
‫اون قطعاً بهت خیانت می‌کرد.
‫ببین چقدر بامزه‌ان؟
‫مطمئنم که اون باید پسر فروتنی باشه.
‫ببین، این دیگه مُد جدیده.
‫خب، اون یکی رو درست گفتی.
‫آره، حق با توئه.
‫آره، دقیقاً.
‫مثل یه بچه توی گهواره.
‫ولی اون سخت‌گیره.
‫به هر حال، دقیقاً به همین دلیل باید خیلی خوشحال باشی.
‫دقیقاً درسته.
‫دقیقاً همینه که دارم می‌گم.
‫حالا واقعاً می‌تونی زندگیت رو شروع کنی.
‫ازدواج یه قرارداد بین دو نفره، اما فقط یکی از اون‌ها سود می‌بره و اون یکی هیچ سودی نمی‌بره.
‫و اون کسی که سودشو می‌بره، همونه که می‌تونه بره.
‫درسته.
‫چرا طلاق گرفتی؟
‫نه عزیزم، من طلاق نگرفتم.
‫چی؟
‫البته که نه.
‫نه، صبر کن.
‫چی شده؟
‫اون مرده.
‫یا خدا!
‫ببخشید، مِی.
‫او استراحت کرد.
‫ببخشید.
‫من قبلاً خیلی خیلی عاشقش بودم و اونم منو می‌پرستید.
‫اما روزی که مرد، یه زن از ناکجا آباد پیداش شد و بهم گفت که زن دومش بوده.
‫خب منم گفتم، باشه، خوشحالم که مرده.
‫خداحافظ، هر دوتون.
‫و بعدش چیکار کردی؟
‫ما یه مهمونی گرفتیم!
‫آفرین!
‫شنیدی چی شد؟
‫داری چی می‌نوشی؟
‫اون مشروب نمی‌خوره.
‫از وقتی رسیدیم اینجا دارم سعی می‌کنم نظرش رو عوض کنم.
‫کمک کن!
‫باید بخوری.
‫منظورت چیه؟
‫آره، قراره نوشیدنی بخوری.
‫باید بخوری، تریستان!
‫خب؟
‫بیا دیگه، چی می‌خوای بخوری؟
‫یه قهوه سیاه.
‫نه.
‫شاید آب پرتقال.
‫باشه، من یه آب پرتقال می‌خورم.
‫می‌خوام یکی مثل تو رو ببینم.
‫حرفات باعث شرمندگی منه.
‫من از قدرتت می‌ترسم.
‫درها بسته‌ان.
‫دارم می‌میرم.
‫نمی‌خوام بمیرم.
‫زندگیم از درون قابل قبول نیست.
‫درها بسته‌ان.
‫من دارم می‌میرم.
‫دارم می‌میرم.
‫من دارم می‌میرم.
‫دارم می‌میرم.
‫من دارم می‌میرم.
‫دارم می‌میرم.
‫من دارم می‌میرم.
‫دارم می‌میرم.
‫من دارم می‌میرم.
‫دارم می‌میرم.
‫من دارم می‌میرم.
‫قراره بمیرم.
‫دارم می‌میرم.
‫من دارم می‌میرم.
‫دارم می‌میرم.
‫قراره بمیرم.
‫من دارم می‌میرم.
‫دارم می‌میرم.
‫من
‫من از ویرانه‌ها اومدم و تو کار منی. نه، من عنوانی ندارم، پس هر جا منو دیدی...
‫دوستت دارم.
‫ای بدک نیست