‫س.ا.پ.ا.ی، س.ا.پ.ا.ی
‫اوایل جنبش رو شروع کرد و تاثیر گذاشت.
‫حرکت OILA متوقف نمی‌شه.
‫ادامه داره.
‫و تعادل راز تداوم و حرکت است.
‫تو یه پسر بزرگسال داری.
‫تو تازه طلاق گرفتی.
‫هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫یه مرد داره زندگیت رو تحت کنترل می‌گیره.
‫ازش راضی هستی؟
‫خیلی سخته با تو بودن.
‫کاش به کابل نیومده بودم.
‫کاش پیش احمد مونده بودم.
‫آخرین تولد.
‫فیلمی از نوید محمودی.
‫ساوت‌لند شما رو به تماشای این سریال دعوت می‌کنه.
‫فکر کنم سوار هواپیمای اشتباهی شدم.
‫می‌خواستم برم پارک تهران.
‫همون چیزی که قبلاً بهت گفتم.
‫خونه‌ای که با بدشانسی خریدیم رو بفروشیم و یه سوم پولمون رو پس بگیریم؟
‫مگه نگفتی نمی‌تونیم با پولی که از تاکسیدرمیست و راننده اتوبوس گرفتیم، بخریمش؟
‫نمی‌تونیم با پولی که از تاکسیدرمیست و راننده اتوبوس گرفتیم، بخریمش.
‫نمی‌تونیم بخریمش.
‫یهودا.
‫بخور.
‫نمی‌خوای چیزی بخوری؟
‫بخور پسرم.
‫بخور، عزیزم.
‫بفرمایید قربان.
‫یه لیوان شراب برات آوردم.
‫بفرما.
‫مرسی.
‫می‌تونی آخرین فنجون چای رو برداری.
‫مرسی.
‫از ساعت ۱۰ صبح دارم چای می‌خورم.
‫بذار من بگیرمش.
‫بذار من.
‫آقای شکری.
‫بله؟
‫یه لحظه.
‫من به این احتیاج ندارم.
‫عصر بخیر.
‫خدافظ.
‫نمی‌خواستم مزاحمت بشم.
‫خواهش می‌کنم.
‫امیدوارم موفق باشی.
‫مطمئنم هر جا که باشی مفید خواهی بود.
‫ما این خاطره رو ازت داریم.
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫خداحافظ.
‫خانم شبیعلی.
‫کجایی؟
‫پلیس همین یه دقیقه پیش اینجا بود.
‫نذاشتم متوقفشون کنن.
‫نیم ساعته که دارم رانندگی می‌کنم.
‫قرار بود چند دقیقه دیگه همدیگه رو ببینیم.
‫جواب امتحان رو گرفتی؟
‫بله.
‫اول از همه، باید حواسمون جمع باشه.
‫باید حرکت کنیم.
‫ما در سمت درست جاده هستیم.
‫یا خدا!
‫از کجا اومده؟
‫کجا؟
‫نمی‌دونم.
‫کی بهش گفت؟
‫بهت میگم، نمی‌دونم.
‫جرئتش رو ندارم که برم اونجا.
‫می‌دونی اگه الان بریم چی می‌شه؟
‫داوود، مینا بهش گفت.
‫اون فقط یه بچه‌ست.
‫چیزی می‌دونه؟
‫بهت گفتم که باباتو تنها بذاری.
‫این‌طوری دزدی کردن خیلی بده.
‫داری جرمی مرتکب نمی‌شی.
‫چرا باهاش جوری حرف می‌زنی انگار غریبه‌ست؟
‫چند بار بهت گفتم به حرفاش گوش نده؟
‫اگه می‌ذاشتی باهاش حرف بزنم... فرقی نمی‌کرد.
‫فقط یه دعوا می‌شد.
‫بابا می‌خواست منو بکشه، ولی این اتفاق نیفتاد.
‫چون بلد نیستی باهاش حرف بزنی.
‫باشه، بهمن، باشه.
‫تو همیشه قربانی دوم خواهی بود.
‫باشه.
‫حالا باید چیکار کنم؟
‫اون جواب نمی‌ده.
‫تصمیمات احساسی‌ات زندگی‌مون رو خراب کرده.
‫آقا، من نمی‌خواستم به مدت شش ماه با پدرم تماس بگیرم.
‫اون حتی نذاشت من برای زندگیم تصمیم بگیرم.
‫باشه، داد نزن.
‫زندگی من.
‫آقای همه‌چیز، می‌دونی دفعه قبل بابات چی گفت؟
‫گفت، تو اشتباه کردی، با شوهرت مشکل داری.
‫از اول بهش گفتم که آمادگی ندارم برم پیش زن پسر آقای رحیم.
‫پدرت اینو گفت؟
‫آره، فکر می‌کنه داری با تخت بابات بازی می‌کنی.
‫حالا که داری باهاش بازی می‌کنی و بهش یاد می‌دی چطور راه بره، خیلی خوشش میاد، مگه نه؟
‫کدوم ریم‌زاده؟
‫بسه دیگه.
‫بیا بریم یه جای دیگه پیدا کنیم.
‫نه، جدی، کدوم ریم‌زاده؟
‫پسر ریم‌زاده، همون که موهاش فرفریه؟
‫میثم؟
‫پدرت راست می‌گه.
‫درسته که میثم قاضی بدی نبود.
‫کاش به حرفش گوش داده بودی.
‫کاش.
‫اون پولداره، کشیشه، آدم خوبیه، ولی گند دماغه.
‫هنوز دیر نکرده.
‫برو کنار.
‫آیا اون عوضی رو کشتی؟
‫نه، اون یه جایی همین دور و براست.
‫اون خیلی دیر نکرده.
‫بگو ببینم، نوبت من شده؟
‫چه نوبتی؟
‫اون دکتره.
‫داری خیلی بد حرف می‌زنی.
‫جدی می‌گم.
‫داری با کسی صحبت می‌کنی که ازت بزرگتره.
‫باشه، متاسفم.
‫یکم ساکت باش.
‫یه نفس عمیق بکش.
‫مهربون باش.
‫به من نگاه کن.
‫داریم یه زندگی جدید رو شروع می‌کنیم.
‫بسپارش به من.
‫باشه، عزیزم.
‫آفرین.
‫خط قرمزم رعایت ادب و احترامه.
‫کاش اون خط قرمز چیز دیگه‌ای بود.
‫چی یاد گرفتی؟
‫تو همیشه داستان می‌بافی.
‫شما چه جور آدمایی هستید؟
‫چه جور آدمایی؟
‫دقیقاً تو چی هستی؟
‫میدونی.
‫نه، نمی‌دونم.
‫ببین جواد، آدرسش رو برام فرستادی؟
‫بهش یه آدرس دیگه میدم.
‫بهش بگو مسیرش رو عوض کنه.
‫فقط یه کار سریع و کوچیکه.
‫ممنون.
‫خدافظ.
‫بهنا!
‫چه خبره؟
‫ساکتش کن.
‫دارم سعی می‌کنم بهت جواب بدم.
‫دوباره داره چرت و پرت می‌گه.
‫داره ما رو گیج می‌کنه.
‫داره منو گیج می‌کنه.
‫تو دیگه اینجا نیستی.
‫یه کمکی بهم بکن.
‫سلام.
‫ببخشید، ما می‌خواستیم جدا باشیم.
‫همدیگه رو می‌شناسید؟
‫آره، کم و بیش.
‫کم و بیش؟
‫منظورت چیه؟
‫یعنی آره.
‫اگه نه، وقتمون رو نگیر.
‫نه خانم، عالیه.
‫ولی ما عجله داریم.
‫اگه می‌تونی لطفاً عجله کنی، ممنون میشم.
‫همه تو این کشور دیوونه‌ان.
‫سلام.
‫داداش، دارم طلاق می‌گیرم.
‫هر روز یه زلزله‌ست، هر روز یه بدشانسیه.
‫ببخشید، خیلی طول کشید؟
‫گزارشت کامل شده، پدر؟
‫آره، کامله.
‫فقط یه چیز به ذهنم می‌رسه.
‫خانم، وقتی کار می‌کنم، حرف نمی‌زنم.
‫تمرکزم رو از دست می‌دم.
‫متاسفم، فقط می‌خواستم بگم... به همین خاطر تو رو اینجا آوردم.
‫ما عجله‌ای نداریم.
‫ما همین الان پسرمون رو با زنش تنها گذاشتیم.
‫اگه اشکالی نداره.
‫همین بود.
‫این هم سند ازدواج.
‫این کیه؟
‫این حکم دادگاهه.
‫باید زودتر بهم می‌گفتی.
‫چرا این‌قدر سختش می‌کنی؟
‫می‌خواستم بهت بگم.
‫جواب چیه؟
‫باید از طریق تلفن می‌پرسیدی.
‫نه، نکردم.
‫مطمئنی؟
‫آره، مطمئنم.
‫نه، جدی میگم.
‫مثبت نباش.
‫چطور می‌تونم مثبت باشم وقتی که ماه‌هاست با هم نیستیم؟
‫این یه کاره.
‫منظورت از کار چیه؟
‫داری منو مسخره می‌کنی یا نیت خاصی داری؟
‫بعد از این همه سال، هنوز فرق بین جدی و خنده‌دار رو نمی‌فهمم.
‫خیلی چیزا هست که باید ثابت کنی.
‫اون داره به سمت قله می‌ره.
‫می‌تونم قله رو توی گوشم ببینم.
‫چیه؟
‫ببین، این حقوقه.
‫دارم برات میارمش.
‫این گوش‌گیرها تو رو به اینجا آوردن.
‫۹۰٪ از سود این کشور، اگر بیشتر نباشه، به خاطر این گوش‌گیرهاست.
‫بزن بریم.
‫بفرما.
‫بله؟
‫برو بیرون.
‫این چیه، آقا؟
‫اینجا مدرسه‌س؟
‫کاش یه مدرسه بود.
‫اگه آموزش درست و حسابی داشتیم، کارمون به اینجا نمی‌کشید.
‫کجا نمی‌اومدی؟
‫کجا؟
‫از هر سه ازدواج، یکی‌شون به دفتر من و همسرم ختم می‌شه.
‫کجا بریم؟
‫جایی که بقیه دنیا میرن.
‫قرار بود مثل بقیه دنیا باشیم؟
‫کاش بودیم.
‫واقعاً؟
‫خواهش می‌کنم، آقا.
‫اگه اولین کار رو انجام بدی، کمتر پول می‌گیری.
‫باید سریع بریم.
‫پسرمون پیش همسایه‌اشه.
‫می‌خواستی یادم بدی چطوری انجامش بدم؟
‫اگه بلدی چطور انجامش بدی، برو انجامش بده.
‫برو، برو.
‫آقا، این چه جور حرف زدنیه؟
‫من هیچی نمی‌فهمم.
‫برو بیرون.
‫چه خبر؟
‫آزمایش‌ها چطور پیش می‌رن؟
‫من خوبم.
‫خوبم.
‫من خوبم.
‫آقای بهنام افشار.
‫بله؟
‫مهریه زنت رو دادی؟
‫خانم، اون جهیزیه نداشت.
‫آیا تو؟
‫اینجا نوشته شده، ۲۵ شاخه گل مریم.
‫او تو دادگاه طلاقش رو گرفته.
‫فقط یه شاهگل بهش دادم.
‫باید بهش جهیزیه بدی.
‫مشکلی نیست، میدمش.
‫این یه ازدواج رسمی بود.
‫طلاق توافقیه.
‫این چه جور رسم و رسوماتیه، آقا؟
‫مهریه حق زن است.
‫چه گلی، چه طلاقی؟
‫این موضوع ارزش یا مقدار نیست.
‫این مسئله زندگی و مرگه.
‫پس چیکار کنیم؟
‫به خاطر دو تا شاخه گل طلاق نمی‌گیری؟
‫تو نمی‌دونی چطور باید ازدواج کنی.
‫حداقل یاد بگیر چطور درست جدا بشی.
‫و به همدیگه احترام بذارید.
‫شما ده سال زن و شوهر بودید.
‫خب به من بگو، چطور می‌تونیم یه طلاق ترتیب بدیم که تو خوشحال باشی؟
‫زنم باید خوشحال باشه.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫خانم زاربوف، منو بابت اون ۲۴ تا گل می‌بخشید؟
‫یا تو اینو می‌خوای؟
‫یا باید بنویسم، بخشیدمت.
‫من بخشیده نشدم.
‫از صبح داری بهم میگی که بچه خونه همسایه‌ست.
‫و حالا دو تا گل هم برمی‌داری؟
‫گفتی که من قرار بود مزاحم بشم.
‫چرا داری بچه رو بازی می‌دی؟
‫واقعاً یادت نبود؟
‫یا فکر کردی مهم نیست؟
‫یادم نمی‌اومد.
‫من خیلی از مشتری‌هامون رو بخشیدم.
‫دیگه نمی‌خوام ببخشم.
‫خانم، من قاضی نیستم.
‫اگه پشیمون شدی، برگرد دادگاه.
‫برای گل‌ها؟
‫نه، نیازی نیست برم دادگاه.
‫آقای افشار مهریار خودش رسیدگی می‌کنه.
‫این همه مزخرف چیه؟
‫تمومش کردی؟
‫وقتم رو تلف نکن، آقا.
‫یا برو توپ رو بیار، یا پولش رو بده.
‫چنده ۲۴؟
‫نمی‌دونم.
‫همه جا همون قیمته.
‫در شمال شهر هم قیمت همینه.
‫تو جنوب، تو شرق، تو غرب، تو مرکز، وسط شهر، نمی‌دونم، تو مترو، تو میدون‌ها، تو خیابون‌ها، حتی توپم می‌فروشن.
‫قیمتش همونه.
‫دارم ۲۰۰,۰۰۰ تومن می‌شمرم.
‫هیچ جای تهران قیمتش یکی نیست.
‫امیدوارم زنم خوشحال باشه.
‫۲۴ تا ازشون میشه ۴.۸۰.
‫من دوتومن برای هرکدوم می‌دم.
‫اگه بهم اعتماد ندارن، یه چک برای فردا می‌گیرم.
‫من پول نمی‌خوام.
‫من ۲۴ تا گل می‌خوام.
‫خوش به حالت.
‫جواهرفروشی نزدیک اینجا کجاست؟
‫هنوز باز نشده.
‫ما جمعه‌ها تعطیلیم.
‫شاهدات میان، وگرنه بیرونشون می‌کنیم.
‫نه، تو برو جلو.
‫جمعه ساعت چهار تعطیل می‌کنیم.
‫کجا داری میری؟
‫برم یه سیگار بگیرم.
‫راه درازیه.
‫دارم میرم بیرون.
‫چرا بیرون؟
‫ما یه جای مخصوص برای سیگار کشیدن داریم.
‫شوهرِت کجاست؟
‫داره میاد.
‫من نگفتم که تو گناهی مرتکب شدی.
‫گفتم، چرا از ما قایمش کردی؟
‫من نگفتم که تو گناهی مرتکب شدی.
‫من نگفتم تو گناهی مرتکب شدی.
‫من نگفتم که تو گناهی مرتکب شدی.
‫من نگفتم تو گناهی کردی.
‫من نگفتم که تو گناهی مرتکب شدی.
‫من نگفتم تو گناهی مرتکب شدی.
‫من نگفتم که تو گناهی مرتکب شدی.
‫من نگفتم که تو گناهی کردی.
‫من نگفتم که تو گناهی مرتکب شدی.
‫من نگفتم که تو گناهی کردی.
‫من نگفتم تو گناهی مرتکب شدی.
‫من نگفتم که تو گناهی مرتکب شدی.
‫من نگفتم که تو گناه کردی.
‫من نگفتم که تو گناهی مرتکب شدی.
‫من نکردم
‫نه، گل مورد علاقه‌ام مریم است.
‫فقط اون؟
‫بله.
‫بچه داری؟
‫بله.
‫مواظب بچه بودی؟
‫تو بزرگش کردی؟
‫پدر داره؟
‫اون یه هفته پیش من می‌مونه و یه هفته هم پیش باباش.
‫بدون تو؟
‫ولش کن.
‫مواظبش بودی؟
‫فکر نمی‌کنم شوهرت تا حالا توی رابطه‌ای بوده باشه.
‫من صد درصد مطمئنم که اون این کارو نکرده.
‫مطمئنم که با اون چشمای سبزش داره بهت خیانت می‌کنه.
‫تو همیشه فکر می‌کنی که مشکل مردهاست.
‫یه زن نمی‌تونه بد باشه، نمی‌تونه معتاد باشه.
‫چرا؟
‫اون می‌تونه.
‫اما تو نمی‌فهمی.
‫اینجا آدمای زیادی دیدم.
‫هر کسی رو که می‌بینم، می‌دونم داستانش چیه.
‫داستان من چیه؟
‫خیلی کم آوردی عزیزم، خیلی کم.
‫ببین، منم روز طلاقم دقیقاً مثل تو بودم.
‫خسته، پوچ، داغون.
‫من و شوهر سابقم توی خاطرات همه بودیم.
‫چه کسی باور می‌کرد که همه اون خاطره‌ها به پایان برسن؟
‫من.
‫تا حالا عاشق شدی؟
‫بله.
‫ببین، دارم بهت می‌گم، اونایی که عاشق می‌شن واقعاً آدمای بدبختی هستن.
‫یک آدم عاقل باید بدون عشق به خونه‌ی زمان بره.
‫خب یه مرد وقتی عاشق میشه باید چیکار کنه؟
‫باید از بودن با هم لذت ببرن.
‫بذار عشقشون آروم آروم تموم بشه.
‫این چیه؟
‫ما یه مرد رو دوست داریم و هر کاری براش انجام می‌دیم.
‫به خاطر خدا.
‫می‌خوای یه قهوه بخوری؟
‫بله، لطفاً.
‫مطمئنم که شکر نمی‌خوری.
‫می‌دونی برای پوستت بده.
‫چرا باید بخورمش؟
‫این خیلی کمه.
‫خیلی شبیه خاله‌ام هستی.
‫واقعاً؟
‫این خنده‌داره.
‫خب، چرا عاشق شدی؟
‫اون خوشگل بود.
‫دختره رو نکش.
‫نه، اولش خوشگل بود.
‫اون همه چیز نبود.
‫اون یه هنرمند بود.
‫اون باهوش بود.
‫او زندگی و دنیا رو متفاوت از بقیه می‌دید.
‫اون آدم خوبی بود.
‫کجا این مرد رو دیدی؟
‫اون معلم من بود.
‫روز اول، اولین ملاقات، وقتی اومدم کلاس، قلبم برای چند ثانیه نزد.
‫واقعاً نزده بود.
‫متوقف شد.
‫از همون لحظه‌ای که دیدمش، به خودم گفتم نمی‌تونم یه لحظه بدون این مرد زندگی کنم.
‫تمام اون دقایق، روزها و فصل‌های اون چهار سال، حتی وقتی که دانشگاه بود، عاشقش شدم.
‫اون مثل یه مرده بود که کم‌کم منو به سمت خودش کشید.
‫من دیگه هیچ‌وقت خودم نشدم.
‫نمی‌دونم.
‫برای بعضی مردها که عشق رو خیلی جدی می‌گیرن، مثل یه پل عشق می‌مونه.
‫به جاهایی می‌رن که قبلاً نمی‌تونستن برن.
‫چیزهایی رو می‌بینن که قبلاً نمی‌دیدن.
‫اونا شاعرای خوبی میشن، شعر می‌نویسن، شعر می‌سرایند.
‫در زمینه دانش می‌نویسن، توییت‌های فلسفی می‌زنن، میرن طبیعت.
‫اما برای بعضی از زن‌ها، عشق فقط یک جهشه.
‫انگار داری از یه سطح جهنم به یه سطح پایین‌تر میری.
‫خیلی عمیق‌تر از این حرفاست.
‫توش هیچ آزادی‌ای نیست.
‫گل‌ها رو برات چیدم.
‫برگ‌ها همون‌طوری هستن که خواستی.
‫اینجا خالی نیست.
‫پر شده.
‫نگاه کن.
‫۲۴ تا از اینا چقدر میشه؟
‫این برای تو کافی نیست.
‫ممنون.
‫نمی‌خوای تخفیف بگیری؟
‫نه.
‫۴۰۰ تومن.
‫البته! لطفاً متن زیرنویس را برای ترجمه ارسال کنید.
‫خانم مشهود، به این نگاه کن.
‫۶۶.۹۲
‫خانم مشهود، می‌خوای بشینی که خسته نشی؟
‫باشه، مرسی.
‫خدا، امروز خیلی اعصاب‌خردکنه.
‫چند دقیقه‌ای گذشته.
‫ببخشید، دارم می‌پرسم.
‫این گل‌ها رو برای کسی می‌خوای یا همین‌طوری؟
‫چطوری؟
‫برای یه آدم زنده، دسته‌گل عروسی نمی‌برن.
‫میگن خوب نیست.
‫معمولاً برای مراسم عروسی یه دسته گل می‌برن.
‫برای عروسی می‌گیرمش.
‫رضایت میدم.
‫مرسی.
‫این برای توئه.
‫خدا خیرت بده.
‫مرسی.
‫خواهش می‌کنم.
‫این خانم رو می‌بینی؟
‫او برای سه سال گذشته به اینجا می‌اومده.
‫شیخ بوی گل رز می‌ده.
‫اون گرون‌ترین گل‌ها رو سفارش می‌ده.
‫بعدش نیم ساعت اینجا می‌مونه و می‌گه، من بهترین طراح براش هستم.
‫بعدش می‌ره خونه شوهر سابقش.
‫شوهر سابقش بچه نداره.
‫اون کاملاً تنهاست.
‫بهش می‌گم، خانم ماشوری، من زیاد پول در نمیارم.
‫تو جوون و پولداری.
‫به قبر مرده‌ات خوش اومدی.
‫خدا همه‌ی فامیلات رو حفظ کنه.
‫مه فصل چهارم زیبایی توست.
‫دروغ‌ها!
‫اون خیلی خوشگله.
‫کجا بودی؟
‫عروسیه؟
‫فکر کردم گفتی طلاق.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫چرا تنهایی؟
‫کسی رو پیدا نکردم.
‫منظورت چیه؟
‫همشون آدم‌ان.
‫منظورت چیه که همشون آدم‌ان؟
‫بهت گفتم به من نگو اونا کی هستن.
‫بهت گفته بودم به من نگی اونا کی هستن.
‫بهت گفتم به من نگو اونا کی هستن.
‫بهت گفته بودم که نگی اونا کی هستن.
‫بهت گفته بودم نگو اونا کی هستن.
‫بهت گفته بودم به من نگی اونا کیا هستن.
‫بهت گفته بودم نگو اونا کیا هستن.
‫بهت گفته بودم نگو اونا کی هستن.
‫بهت گفتم به من نگو اونا کی هستن.
‫بهت گفتم به من نگو اونا کیا هستن.
‫بهت گفته بودم که نگی اونا کی هستن.
‫بهت گفتم نگو کی هستن.
‫بهت گفته بودم به من نگی اونا کی هستن.
‫بهت گفته بودم نگو کی هستن.
‫بهت گفتم نگو اونا کیا هستن.
‫بهت گفتم به من نگو اونا کیا هستن.
‫بهت گفتم به من نگو اونا کی هستن.
‫من
‫داستان این گل‌ها چیه؟
‫داری طلاق می‌گیری یا این نمایشه جدیدته؟
‫این جشن طلاقه، ندیدیش؟
‫باعث افتخار منه، آقای ساوا.
‫همه دوستام یه شوهر یا یه زن داشتن، و اونم رفته.
‫دارم می‌رم کافه توی میدان.
‫من یه دوست دارم.
‫می‌تونم بیارمش پیشت.
‫نترس.
‫اون تو رو نمی‌شناسه و هیچ ربطی به سازمان نداره.
‫سلام بگو.
‫زود برگرد.
‫دارم میرم تعطیلات.
‫چه خبر شده؟
‫چرا اینقدر عصبانی هستی؟
‫اهل کجایی؟
‫چرا نمیای؟
‫آقای اسقی منتظرته.
‫بیا تو.
‫آیا شمردن تعداد زن‌های متأهل کار درستیه؟
‫آره، درسته.
‫عروسی‌مون یه عروسیه.
‫طلاق‌مون دیگه طلاقه.
‫هر چی مونده، یه آشفتگیه.
‫شاهدات کجان؟
‫می‌تونی تو و خانم مانشیک لطفاً برید؟
‫نه، نمی‌تونم.
‫تعطیلات ۴۰ دقیقه دیگه شروع می‌شه.
‫به خاطر شما دوتا دیر کردم.
‫دارن خودشون این کار رو انجام میدن.
‫دارن اشتباه می‌کنن.
‫ما اینجا از نظر قانونی گیر افتادیم.
‫این نمایی از تونس است.
‫ما رو آوردی تیمارستان؟
‫صفا، کجایی؟
‫بیا دیگه، اومدی که به ما خدمت کنی.
‫هر کی تو خیابوناس، بیارینش اینجا.
‫خدافظ.
‫سلام آقا.
‫ببخشید.
‫میشه یه لحظه بیای اینجا؟
‫کجا؟
‫یه لحظه بیا اینجا.
‫چی می‌خوای؟
‫بیا با من، برات توضیح می‌دم.
‫نه، کار دارم که باید انجام بدم.
‫لطفاً، فقط یه دقیقه.
‫آقای اسابی، بهش گفتم بیاد تو.
‫میشه بشینی؟
‫ما فقط یه مرد لازم داریم.
‫مشکلت چیه؟
‫بزن بریم.
‫ببین، یا الان تصمیم می‌گیریم، یا من می‌رم و حتی پشت سرم رو هم نگاه نمی‌کنم.
‫بهت گفته بودم.
‫باشه، بزن بریم.
‫همیشه بهت گفتم که به والدینت حقیقت رو بگی.
‫بهت گفته بودم بهش فکر نکنی.
‫این کار نمی‌کنه.
‫حالا خوشحالی؟
‫حالا راضی شدی؟
‫یه لحظه گوش کن به من، مامان.
‫چی گفتی؟
‫آقا، خواهش می‌کنم.
‫آیا ممکنه؟
‫کار داریم که باید انجام بدیم.
‫ما دیر کردیم.
‫سرم شلوغه.
‫باید برگردم به عمارت.
‫خواهش می‌کنم.
‫عمو، منو زمین نذار.
‫پنج دقیقه دیگه می‌رم.
‫خیلی ممنون.
‫به نام خداوند بخشنده مهربان.
‫عزیزم، میشه لطفاً فیلم رو بیاری؟
‫مرسی.
‫جناب عالی، خانم‌ها و آقایان،
‫پریا سروآبادی، من به شما گواهی ازدواج آقای علی محرمی را اعطا می‌کنم، به نام گواهی ازدواج یکی از کلام‌الله مجید، یکی از جماعینه، یکی از جفت شاه‌مدان و یکی از شاه نبات، و گواهی ازدواج معین زمن العقد.
‫عروس رفته گل رز بیاره.
‫نگاه کن، ماهی.
‫بهشون بگیم بیان و شاهد ما باشن؟
‫منم بهش فکر کردم، ولی بعدش پشیمون شدم.
‫چرا؟
‫اونا ازدواج کردن.
‫باید بهشون بگیم بیان و شاهد ما باشن؟
‫مشکلش چیه؟
‫شاید از ازدواجشون خوشحال نیستن.
‫به خاطر شوگان و اونا؟
‫بذار خودشون تصمیم بگیرن.
‫اونا نمیان اگه نخوان.
‫اگه میدون رو ببندیم، میرن.
‫می‌ریم یه جای دیگه.
‫همه‌شون می‌خوان میدون رو ببندن.
‫می‌خوام یه مدت برم خونه.
‫این شهادت توئه؟
‫بله.
‫اولین شرط اینه که هر دو شاهد عادل باشن.
‫من هستم.
‫اگه می‌خوای در مورد من حرف بزنی، بهم بگو تا شمشیرم رو بردارم.
‫اگه در رو ببندم، میرم.
‫بهت احترام گذاشتم، پس به من احترام بذار.
‫آقای صبری، چی می‌گی؟
‫زن و شوهر باید همدیگه رو بشناسن.
‫ما همدیگه رو می‌شناسیم.
‫بدون هیچ حرفی.
‫باید همدیگه رو بشناسن، نه مثل من.
‫ما با اون یارو مشکلی نداریم.
‫تو می‌خوای مردها شاهد باشن.
‫منظورت چیه؟
‫آقای استقیم، اگه دو نفر بودن چی؟
‫مگه نمی‌دونستیم؟
‫چرا زودتر به ما نگفتی؟
‫ما همه این اطلاعات رو روی دیوار گذاشتیم.
‫خیلی پرتوقعی.
‫لطفاً برو.
‫آقا، شما دو ساعته که زیر نظر ما هستید.
‫داری چه بازی‌ای درمیاری، دزد و پلیس؟
‫به وضعیت روحی آدم‌هایی که پیشت میان فکر کن.
‫نمی‌تونی کارت رو عوض کنی.
‫به من گوش کن، کجا داری میری؟
‫ساعت ۴ بعدازظهر بسته می‌شه.
‫ببخشید، آقای اسحاقی.
‫بله؟
‫ما یه شاهد کم داریم.
‫ما بهت اجازه می‌دیم کارت رو بکنی، تو هم بذار ما کار خودمون رو بکنیم.
‫کاش برادرم نمی‌خواست که من شاهد تو باشم، محمود.
‫تا دو دقیقه دیگه اینجاست.
‫یه نفر کم داریم.
‫لطفاً.
‫ما از هیچ‌کدوم از آدم‌هامون استفاده نکردیم.
‫حداقل ما هم کاری که تو کردی رو انجام دادیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫مرسی.
‫شاهد.
‫سلام.
‫بشین.
‫می‌خوام الان رازت رو بخونم.
‫این آخرین شانست هست.
‫ده دقیقه بهش فکر کن.
‫بهش فکر کردیم.
‫بخونش.
‫دیگه به چی می‌تونیم فکر کنیم؟
‫نمی‌تونی.
‫قانون این دفتر برای ۵۰ سال همینه.
‫آقای اساغی، دیگه خیلی دیره که بخوایم با پیامبرمون خداحافظی کنیم.
‫لحظه آخر پشیمون شدم، بابا.
‫بهشون گفتم ده دقیقه بهش فکر کنن، ولی هنوز نرفتن.
‫برو و ۱۰ دقیقه صبر کن، بعد برگرد.
‫نمی‌خوای بری زندان؟
‫چهار سال گذشته.
‫خب که چی؟
‫فکر می‌کنی ۸۰ میلیون می‌ارزی؟
‫اگه دستتو توی عسل بزنی، دوباره ازت می‌خوان.
‫چی بگم؟
‫تو افغانستان سیگار کشیدی؟
‫بله.
‫یکی به من بده.
‫این دیگه آخریشه.
‫باید یاد بگیریم که فیلتر رو پاره نکنیم.
‫نمی‌تونم این کار رو انجام بدم وقتی دارم تمرین می‌کنم.
‫باید با زبونم حسش کنم.
‫تو مثل یه بچه مدرسه‌ای هستی.
‫من یه سربازم.
‫اگه سرباز نبودم، تو این برنامه موسیقی گیر نمی‌افتادم با تو.
‫باشه، برو بخواب.
‫نگران نباش، درد نداره.
‫درست می‌شه.
‫چرا نمیری دکتر؟
‫خوابم رو از دست دادم.
‫بزن بریم.
‫خودم انجامش می‌دم.
‫واقعاً جای درستی اومدی، نه؟
‫مثل بقیه چیزها.
‫در عوضش، یه دعوای خنده‌دار با حکیم داشتی.
‫می‌خوای برگردی به این خونه؟
‫می‌خوای یه مدت باهام مهربون باشی؟
‫بله.
‫خیلی وقت گذشته از آخرین باری که گریه کردم.
‫موسیقی بلند دوست نداری؟
‫دوست دارم وقتی می‌بینمش.
‫دارم پیرتر می‌شم و سلیقه‌م تو موسیقی عوض شده.
‫امیدوارم یه روزی یکی رو پیدا کنی که تو رو به یه سفر ببره.
‫چی؟
‫گریه کردن حالت رو بهتر می‌کنه؟
‫نه، اصلاً.
‫نمی‌خوام جلوی تو گریه کنم.
‫نکن.
‫اشک‌ها حرمت دارن.
‫بهت گفتم ده دقیقه تنهام بذار.
‫حسودی می‌کنی؟
‫شاهدها کجان؟
‫عروسی کنسل شد.
‫مادر عروس نمی‌خواست دامادش شاهد طلاق باشه.
‫زن برادرم سماک هم رفت.
‫از اونجایی که باید به حرف شاهد گوش داد، ازش خواستم کارشو انجام بده.
‫شنبه و یکشنبه در خدمتت هستم.
‫اگه دوباره امتحانش کنی، دیگه بهش عادت نمی‌کنی.
‫اما ما ارباب تو هستیم!
‫بهنام!
‫به‌نام
‫آقا، حالتون خوبه؟
‫چی شده؟
‫تو هستی؟
‫ما شاهدیم.
‫شاهدهای طلاق.
‫هر دو شاهد باید مرد باشند.
‫آقا؟
‫تو چی هستی؟
‫من یه مرد هستم.
‫بذار ببینم.
‫چیه؟
‫کارت ملی‌ات.
‫ببرش به دفترش.
‫بریم.
‫از خداوند، پروردگار جهانیان، طلب آمرزش می‌کنم.
‫از خداوند، پروردگارم، طلب بخشش می‌کنم و به سوی تو توبه می‌کنم.
‫پناه می‌برم به خدا از شیطان رانده شده.
‫به نام خداوند بخشنده مهربان.
‫به خواست الله، بخشنده‌ترین.
‫به زن‌ها، به اونایی که ازش نافرمانی کردن، و به اونایی که ازش نافرمانی کردن.
‫اسم همسرت تالقون هست.
‫او طلیقون طلقاتان است.
‫او طلیقون مختلط است.
‫او تلیقون علا مبازلت است.
‫کتاب خدا و سنت پیامبرمون.
‫خدافظ.
‫بهنوی!
‫همه‌ جای خونه رو چک کن.
‫زیر اجاق، زیر پرده‌ها.
‫کلیدها رو توی کمد نذار.
‫یادت نره مواد رو برداری.
‫مطمئن باش که به کلیدها، اجاق گاز، پرده‌ها و مواد فکر نمی‌کنی.
‫دارم اینو به خاطر مواد می‌گم.
‫خواهش می‌کنم.
‫یه کاری هست که می‌خوام انجام بدم.
‫می‌خوام یه گزارش هفتگی درباره تاریخچه مشاوران دارا توی اکسل درست کنم.
‫تو یه هفته آپدیتش کن، منم یه هفته انجامش می‌دم.
‫این‌طوری هر دوتامون وسط همه چیز هستیم.
‫ما می‌تونیم این کار رو برای شورا هم انجام بدیم.
‫نمی‌دونستم می‌تونی ماشه رو بکشی.
‫منم نمی‌دونستم.
‫این اولین باره که دارم انجامش می‌دم.
‫برای اولین بارت خوبه؟
‫دلم براشون می‌سوزه.
‫داری میری خونه‌ی بابات؟
‫اگه اشکالی نداره.
‫اگه اشکالی نداره؟
‫اگه اشکالی نداره، میام خونه.
‫برای یه شب اشکالی نداره.
‫عمو، اینجایی؟
‫سلام.
‫چی شده؟
‫چیکار کردی؟
‫هیچی، تموم شد.
‫دو تا از دوست‌هامون اومدن و خودکشی کردن.
‫متاسفم، برادر خجالت‌آورم منو مجبور کرد برم دنبال باتری سمهاک بگردم.
‫در واقع، خیلی دیر شده.
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫اون مریضه، خودش نمی‌تونه انجام بده.
‫راستش رو بخوای، حتی نمی‌خواد کتاب طلاق رو بخونه.
‫اونقدر مردم رو اذیت می‌کنه که خودشون رو می‌کشن.
‫حالا خیلی از مردم از طلاق محروم شدن.
‫ما نتونستیم انجامش بدیم.
‫تو روز به روز لجبازتر می‌شی.
‫اما وقتی یه روح می‌بینی، احساس تنهایی نمی‌کنی.
‫چطور مگه؟
‫من انقدر آدم دیدم که وقتی یه روح می‌بینم، می‌دونم داستانشون چیه.
‫داستان من چیه؟
‫این کارت منه.
‫هر وقت اتفاق خوبی افتاد، بیا پیش من.
‫من به اندازه برادرم معنوی نیستم،
‫خداحافظ.
‫خدافظ.
‫پس
‫سلام!
‫سلام.
‫چطوری؟
‫خسته نباشی.
‫سلام.
‫ببخشید، داشتیم با بچه‌ها بازی می‌کردیم.
‫می‌خوام دارا رو نقاشی کنم.
‫کمکت می‌کنم.
‫ممنون.
‫مگه قرار نبود بری پیش خانم...؟
‫خونه نوربخش؟
‫خانم
‫مادر نوربخش و پسرش افتادند.
‫پاش شکسته.
‫باید زود برم.
‫اونا رو تو حیاط دیدم.
‫اونا دارا رو با من تنها گذاشتن.
‫نگران نباش.
‫متاسفم.
‫تو خونه حالم خوب بود.
‫امروز کار نداشتم.
‫نگرانش نباش.
‫ببخشید که مزاحمت شدم.
‫بده به من.
‫ممنون.
‫عمو، می‌تونیم یه کم با هم بازی کنیم؟
‫باشه، یه وقت دیگه می‌ذاریم بازی کنی.
‫بزن بریم.
‫خداحافظ.
‫خدافظ.
‫بیا قایم‌موشک بازی کنیم.
‫نه، مرسی.
‫چطوری این رنگ‌ها رو پاک می‌کنی؟
‫با صابون و آب.
‫چیز خاصی نیست.
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫مامانم کجاست؟
‫بیا تو.
‫بله؟
‫متاسفم، آقای افشار.
‫کلیدت توی کمده.
‫خطرناکه.
‫مرسی.
‫خدافظ.
‫خداحافظ.
‫برو بیرون!
‫اوه.
‫خب،
‫ممنون.