‫اولین خاطراتم از سوء استفاده جنسی اینه که
‫شاید سه یا چهار ساله؟
‫اون برادرم جیم بود،
‫اواسط شب میام
‫و دستاشو روم گذاشت.
‫و من که خودمو جمع می‌کنم، هی تنگ‌تر و تنگ‌تر، سعی می‌کنم ازش دور بشم،
‫و واقعاً نفهمیدن که چی داشت می‌گذشت.
‫می‌دونی، من یه بچه کوچولوام و دارم سعی می‌کنم دست بردارم.
‫هر کاری که داره می‌کنه.
‫فقط به این خاطر که فکر می‌کنم به نوعی می‌دونستم که اشتباه بود.
‫و من ازش خوشم نیومد.
‫اما از اینکه سعی کنم جلویش را بگیرم هم وحشت داشتم.
‫نمی‌دونستم چی بگم.
‫فقط تظاهر کن که انگار اتفاقی نیفتاده.
‫و تو فکر می‌کنی که،
‫شاید عشق باشه.
‫شاید این عشقه.
‫این که دستاش همه جای من باشه، یعنی عشقه.
‫و فکر می‌کنم که اون خیلی خوب بود تو مطمئن شدن از اینکه...
‫فقط یه بچه تو اون اتاق بود وقتی که داشت اتفاق می‌افتاد.
‫چه مارگارت بود، چه من، چه متیو یا پیتر.
‫جایی که اسکیزوفرنی بین سنین ۱۷ تا ۲۴ سال تشخیص داده می‌شه.
‫این یه داستان غم‌انگیزه.
‫عضو خانواده گالوین بودن یعنی بخشی از یک تراژدی بودن.
‫این جهش در هر فردی وجود داشت
‫در اون خانواده که اسکیزوفرنی داشتن.
‫ممکنه صداهایی بشنون.
‫می‌تونن بهشون دستور بدن که کارهایی انجام بدن.
‫بهشون بگو که کارها رو انجام بدن.
‫یه گربه رو انداخت تو آتیش،
‫توی وان یه سگ رو تکه‌تکه کرد.
‫این خانواده به ما امید داد که شاید شانسی برای درمان اسکیزوفرنی وجود داشته باشه.
‫اول به اون شلیک کرد و بعد به خودش شلیک کرد.
‫خب، شروع کرد به از هم پاشیدن.
‫برادرام داشتن مریض می‌شدن.
‫داشتن دیوونه می‌شدن.
‫اونا داشتن دیوونه می‌شدن.
‫یادمه پدرم می‌اومد و ما رو نصف شب بیدار می‌کرد.
‫به ما بگه که برایان تصادف کرده و کشته شده.
‫یادم میاد که یه سکوت کلی توی خونه بود.
‫یادم میاد مادرم توی اتاق خوابش خیلی گریه می‌کرد.
‫با در بسته.
‫خیلی اشک‌ها رو یادم میاد.
‫کاملاً بی‌اعتمادی توی خانواده.
‫چطور همچین فاجعه‌ای می‌تونه اتفاق بیفته؟
‫من داغون شده بودم. پدر و مادرم هم کاملاً داغون شده بودن.
‫زندگی قراره که باشه
‫بچه‌هات از تو بیشتر عمر می‌کنن.
‫می‌دونی، چیزی که قبلش اتفاق نمی‌افته...
‫می‌دونی، قبل از تو بمیرم.
‫و اینطوری بود که همه شوکه شدن.
‫فکر نمی‌کنی که وقتی یه پسر ۱۴ ساله‌ای، این اتفاق بیفته،
‫که هیچ‌کدوم از برادرات قراره بمیرن.
‫وقتی برایان خودکشی کرد،
‫فکر کنم اوضاع توی خانواده‌ها تغییر کرده.
‫خیلی غم‌انگیزتر بود،
‫می‌دونم، مخصوصاً برای پدر و مادرم، خیلی سخت بود.
‫تو معمولاً خیلی بیشتر دور و بر رو پاورچین راه میری.
‫می‌دونستم یه چیزی تو خونه‌ام درست نیست.
‫خونم داشت می‌سوخت، همونطور که می‌گفتم، و می‌دونستم.
‫و این‌طوری شد که شروع کردم به وقت گذروندن بیشتر با دوستام.
‫رفتن بیرون و بودن با بقیه خارج از خونه.
‫کتی و جیم برام مثل پدر و مادر شدن.
‫بچه‌شون، جیم، به دنیا اومد و من و اون خیلی زود با هم دوستای صمیمی شدیم.
‫و فکر کنم چون کتی یه بچه کوچیک داشت و منم یه بچه کوچیک بودم،
‫دارم فکر می‌کنم شاید مامانم بهشون اعتماد نکرده که مراقبم باشن.
‫جیم احتمالا از همه برادرای اسکیزوفرنیکم بهتر کار می‌کرد.
‫منظورم اینه که اون سال‌های زیادی به عنوان یه بارمن کار می‌کرد.
‫واقعاً نمی‌دونستم که جیم اسکیزوفرنیکه وقتی داشتم بزرگ می‌شدم.
‫منظورم اینه که ما زمان زیادی رو توی خونه‌اش گذروندیم،
‫حتی بعضی وقتا توی شب‌نشینی‌ها.
‫جیم، فکر کنم این بیماری روی اون تاثیر متفاوتی گذاشته نسبت به دان.
‫و البته، شنیدی که برادر بزرگترم، جیم، خواهرام رو مورد آزار جنسی قرار داده.
‫سوء استفاده دائمی بود.
‫می‌دونی، دارم از سه، چهار، پنج، شش، هفت، هشت، نه، ده می‌رم.
‫می‌دونی، این داره به طور مرتب ادامه پیدا می‌کنه.
‫نمی‌دونم هر چند وقت یه بار.
‫فکر کنم شاید بیشتر آخر هفته‌ها بود.
‫اما یا باید اونجا با اون می‌بودم یا خونه پیش دونالد.
‫که اونم ترسناک بود.
‫منظورم اینه که دونالد گاهی اوقات از کوره در می‌رفت.
‫او بدون اینکه مجبور بشیم پلیس رو خبر کنیم، نبود.
‫و اینکه اون مجبور شد بره بیمارستان.
‫آیا تلاش برای خودکشی بود؟
‫یا اینکه داشت با پدرم دعوا می‌کرد.
‫یادم میاد که بابا و دونالد با هم دست به یقه شدن.
‫اونا یه دعوای خیلی بزرگ داشتن.
‫منظورم اینه که یه سری لحظاتی بود که درباره‌شون شنیده بودم.
‫وقتی دونالد سعی می‌کرد مادرم رو خفه کنه و بکشه.
‫باید ترسناک بوده باشه.
‫خواهرم، مری، توی یه موقعیت خیلی سختی بود.
‫توی خانواده، کوچیکه بودن.
‫اون همه چیز رو دید.
‫خشونت فیزیکی، اوه، توی خونه.
‫مثل این بود که بخوای بین بد و بدتر یکی رو انتخاب کنی.
‫انگار می‌تونستی با دونالد تو خونه باشی،
‫یا می‌تونی پیش جیم و کتی باشی
‫و تحمل کردن سوءاستفاده جنسی‌اش.
‫و تو هم اینو یه راز نگه می‌داری.
‫یکی، هیچ‌کس حرفمو باور نمی‌کنه.
‫مثلاً اگه می‌خواستم برم پیش مادرم،
‫او از نظر احساسی، احتمالاً در این زمان در دسترس نبود.
‫بنابراین مطمئن نیستم احساس امنیت می‌کردم که پیشش برم.
‫و می‌خوای بری باغ‌وحش و اسکیت روی یخ بازی کنی
‫پس نمی‌خوای قاعده بازی رو به هم بزنی.
‫چون اونجا تنها جاییه که حس می‌کنی یه کم اوضاع عادیه.
‫بودن در کنار چیزی که حس می‌شد مثل
‫یه محیط عادی‌تر از اسکیزوفرنی.
‫انگار که حاضر بودی تحملش کنی.
‫یه جورایی مثل بهایی که باید می‌دادی.
‫پس نمی‌دونم کدومش بدتر بود.
‫احتمالاً اگه خونه پیش دونالد می‌موندم، بهتر بود. مطمئناً.
‫من تحمل سوءاستفاده جنسی از طرف جیم رو نمی‌کردم.
‫برادرام داشتن تو رتبه‌ها بالا می‌رفتن.
‫جایی که خیلی بزرگتر بودم، واسه همین کار خودمو می‌کردم.
‫اون چهار تا، جوون‌ترها، جوزف، مارک، متیو و پیتر،
‫اونا بیشتر یه گروه بودن.
‫خیلی رقابتی.
‫من بهترین بودم.
‫هر کدوم از ما، هممون برای تیم‌های آل استار شهر انتخاب شدیم.
‫ما همه خانواده، بازیکنای خیلی خوبی بودیم.
‫برادر کوچیکترم، پیتر،
‫یه بازیکن خیلی نرم و روان بود. انگار رو یخ سر می‌خورد.
‫او خیلی راحت بازی می‌کرد.
‫وقتی مت یه کم، خب، یه بازیکن هاکی خشن و پرجنب‌وجوش بود.
‫می‌رفت جلوی دروازه و دنبال پاک‌ها می‌گشت.
‫دفاع جو.
‫سعی نکن دورش اسکیت کنی. اون می‌خواد بزنتت به دیوار.
‫ما چند تا گل داشتیم که جو زد.
‫هم من و هم متیو پاس گل رو دادیم.
‫این لحظات خاصی هستن وقتی که هر سه‌تاتون برای گل یه امتیاز می‌گیرین.
‫می‌دونی، اون لحظه‌های زندگی‌مون، می‌دونی.
‫تو هاکی بازی می‌کنی و بعدش می‌ری یه پیتزا و یه آبجو می‌زنی.
‫خیلی از لحظه‌های خوب و فوق‌العاده دوران بزرگ شدنمون
‫تا وقتی که پسرها شروع کردن به دیوونه شدن.
‫یه روز یکی باید می‌رفت تمرین فوتبال.
‫و فکر کنم جوزف قرار بود متیو رو ببره.
‫و یه سری اختلاف نظرهای اساسی بود درباره اینکه جو باید اونو می‌برد.
‫یا جو که عجله داره
‫یا یه چیز خیلی، خیلی ساده.
‫و جو همین‌طور مت رو گرفت و پرت کرد زمین.
‫و جمجمه‌اش رو ترکوند.
‫و در نهایت کارش به عمل جراحی مغز کشید.
‫اون خونریزی مغزی داشت که داشت خونریزی می‌کرد.
‫و اون مدت زیادی توی بیمارستان بود.
‫اومد خونه، سرش تراشیده بود و یه جای زخم بزرگ از قیچی داشت.
‫روی سرش.
‫فکر می‌کردیم که فقط دارن بدجنسی می‌کنن.
‫اوه، ما فکر می‌کردیم که اونا، ام، در ابتدا فقط یه کم عجیب بودن،
‫و بعدش به مرور زمان بدتر و بدتر شد.
‫مهارت‌های سیاسی بابا در واشنگتن و جاهای دیگه
‫بهش این امکان رو داد که با آدمای مهمی در ارتباط باشه
‫با بعضی از ثروتمندترین آدم‌های کشور.
‫پس به این آدم‌های پولدار توی کل کشور نامه نوشت.
‫برای کمک درخواست دادیم و اونا هم کمک کردن.
‫مثل رابین هود امروزی.
‫گرفتن پول از ثروتمندان برای دادن به فقرا.
‫می‌دونی، چیزی که مادرم عاشقش بود، البته این بود که...
‫که به ما دسترسی به هنرها رو داد.
‫و بودجه‌های فدرالی که برای هنر و علوم انسانی به ایالت‌ها می‌اومدن
‫شامل اپرای سانتا فه و باله وست و سمفونی بشه.
‫و همه این چیزها یهو جلوی دست مادرم بود.
‫برای شرکت کردن با باله وست.
‫پدرم داشت به یه شغل همیشگی و درست‌حسابی نزدیک می‌شد.
‫این می‌تونست خیلی عالی باشه برای هر دوتاشون.
‫و بعدش هم یه قتل خودکشی دارن
‫و این پسر اسکیزوفرنیک تو خونه، دونالد.
‫و بعدش شلوغی آمبولانس و اومدن پلیس
‫و اونا همیشه می‌بردنش.
‫فکر کنم فشار براش خیلی زیاد بود.
‫چون اون بیدار می‌شد و پیتر رو می‌برد تمرین هاکی.
‫صبح، در راهش به دنور.
‫پس، اینجا داره تو یه ساعت عجیب و غریب بیدار می‌شه که پیتر رو ببره هاکی.
‫فکر کنم اون فقط... همه چیز براش زیادی بود.
‫جلوی برادرم پیتر سکته‌ی شدید کرد.
‫آمبولانس رو خبر کردن، ولی اون نمی‌تونست حرف بزنه.
‫او نمی‌تونست حرف بزنه، نمی‌تونست به مادرم جواب بده.
‫و بعدش آمبولانس اومد و بردش.
‫و من فهمیدم که اون توی بیمارستان بود.
‫برای شش ماه بعد از یه سکته مغزی شدید.
‫و بعدش وقتی اومد خونه،
‫خیلی ضعیف شده بود.
‫اون خودش نبود.
‫چون یهو درآمدمون قطع شد...
‫خیلی زیاد.
‫پس یهو مجبور شدن بفهمن چطوری با کمترین پول سر کنن.
‫فکر می‌کنم والدینم در اون زمان تحت فشار مالی زیادی بودن.
‫دیگه سفری به اسپن نداشتیم.
‫یا به سالت لیک یا به سانتا فه برای اپرا.
‫تأمین اجتماعی جایگزین درآمد بنیاد شد.
‫بادِ خانواده رو از بادبان‌هاشون گرفت،
‫چون بابا رهبر بود، داشت ما رو به سمت بزرگی هدایت می‌کرد.
‫و ثروتی فراتر از تصورات.
‫برای پیتر، که شاهد سکته پدرم بود،
‫مطمئنم که ضربه خیلی بزرگی بود.
‫و میگن شیزوفرنی، شاید ژنتیکی باشه،
‫شاید یه اتفاق ناراحت‌کننده باعثش بشه.
‫پیتر یه دردسرساز کوچولو بود.
‫حرف از شیطنت شد، منظورم اینه که به اون نگاه کن.
‫این خیلی پیتره.
‫اون همیشه سعی می‌کرد پا به پای داداشای بزرگترش بره، می‌دونی.
‫میدونی، اون کسی بود که می‌تونست بذاره
‫بالشتک بادکنکی روی صندلی کسی.
‫یا اینکه ملافه تخت رو کوتاه می‌کرد.
‫یا می‌رفت سلفون می‌کشید روی توالت،
‫پس وقتی که جیش کردی، برگشت روی خودت، می‌دونی.
‫اون یه جورایی حقه‌باز بود.
‫اون همیشه سعی می‌کرد یه جوری بهت برسه.
‫و این مادرم رو دیوونه کرد.
‫اون فقط ازش حرصش گرفته بود.
‫می‌دونی، اون فقط برای اون آزاردهنده بود.
‫متاسفانه مادر و پیتر با هم کنار نمی‌اومدن،
‫به هر دلیلی.
‫اون دوتا همیشه با هم درگیر بودن.
‫اما اون زود مریض شد.
‫فکر کنم اون احتمالاً به یکی از بدترین موارد دچار شده بود.
‫دن، جیم، برایان، حالا پیتر.
‫او در سن خیلی کمتری مریض شد.
‫می‌دونی، ۱۴ سالشه.
‫این سیزدهم سپتامبر ۱۹۷۵ است.
‫و این پیتر یوجین گالوین است.
‫سن ۱۴ سال.
‫او در سپتامبر بستری شد.
‫و دو ماه و نیم بعد، توی نوامبر، برگشت خونه.
‫چهار ماه بعد از اینکه پدرم سکته مغزی شدیدی کرده بود.
‫رفتارش از اوایل تابستون به طور قابل توجهی بیشتر شده.
‫بعد از یه بهبودی کوتاه، مریض رفت به کمپ هاکی.
‫و دوباره دچار یه افت شدید شد.
‫جاشو خیس می‌کنه، رو زمین تف می‌اندازه.
‫و یه افزایش کلی تو رفتارهای تهاجمی و عجیب و غریب.
‫پیتر از همون اول خیلی سختگیر بود.
‫هر بار که برمی‌گشتم، می‌دیدم کار، کار پیتره. پیتر اینو می‌کنه، پیتر اونو می‌کنه.
‫همیشه یه کاری بود که پیتر انجام می‌داد که درست نبود.
‫مادر و اون با هم دعواشون شد،
‫پس من تمام شیشه‌های خونه رو شکستم.
‫او اصلاً حاضر نبود به حرف دکترا گوش بده و کاری که ازش می‌خواستن رو انجام بده.
‫اون مدام توی بیمارستان بود و می‌اومد و می‌رفت،
‫هیچ ایده‌ای ندارم چند بار.
‫و این فقط یه در گردون تکراری با پیتر بود.
‫تو می‌ری تو و میای بیرون، می‌ری تو و میای بیرون، همین‌طور ادامه داره.
‫قطع کردن مصرف داروها.
‫و اون فرار می‌کرد و به دردسر می‌افتاد.
‫و پدر و مادرم واقعاً توی مدیریت کردن اون و بیماریش مشکل داشتن.
‫اولین برخوردهای من با پیتر خیلی اعصاب‌خردکن بود.
‫او می‌تونه یه بیمار خیلی سخت باشه.
‫و اون خیلی ناخوشایند بود.
‫و خب، همه آدم‌ها خاطرات خیلی خوبی از پیتر نداشتن.
‫وقتی که درباره‌اش صحبت می‌کردی یا با همکارای دیگه در موردش بحث می‌کردی.
‫من هر دو روی پیتر رو دیدم.
‫عصبی‌ها، بدخلق‌ها و شکاک‌ها رو دیدم،
‫جنبه اتهامی پیتر و، خب، می‌تونه خشن باشه.
‫اون می‌تونه خیلی ترسناک باشه و از نظر فیزیکی هم تهدیدکننده.
‫مامان و بابا به پلیس زنگ می‌زدن تا بیان ببرنش.
‫دیگه نمی‌تونیم از پسش بربیایم.
‫و این هم با همه‌ی پسرهاست.
‫من مارگارت رو می‌شناسم،
‫اون شماره ۱۱ هست، فکر کنم بهش می‌گن،
‫زندگیش به خطر افتاد.
‫اون اینو به من گفت.
‫ولی نگفت کی تهدیدش کرده.
‫و احتمالاً اون واقعاً زمان خیلی سختی رو داره سپری می‌کنه.
‫تا با اعضای خانواده‌اش روبه‌رو بشه و توی چشم‌هاشون نگاه کنه.
‫می‌دونم خواهرم، مارگارت، از دونالد می‌ترسید.
‫همیشه ازش می‌ترسیدم.
‫مارگارت و دونالد یه دعوای حسابی داشتن که من شاهدش بودم.
‫جایی که دونالد گوشی رو از دیوار کند.
‫و من کاملاً یادمه.
‫و این حسابی ترسونده بودش.
‫مارگارت بهم گفت که یه بار، و من خودم ندیدم،
‫که دونالد زندگی‌اش را تهدید کرد.
‫و چون فکر می‌کنم شاید مارگارت چیزای بیشتری داشت
‫انتخاب رفتن به خونه گری.
‫سم و نانسی گری دوستان خوبی بودند.
‫پدر و مادرم قبل از اینکه اسکیزوفرنی سراغشون بیاد.
‫داستان‌هایی شنیدم، همه‌شونو نمی‌دونم، ولی خیلیاشونو شنیدم.
‫چطور رابطه‌شون رو به خاطر هنر ساختن.
‫بابا رفته بود پیش سم و ازش پول خواسته بود برای باله وست.
‫فکر کنم ۱۰ میلیون دلار بود.
‫اونا مهمونی‌های زیادی تو خونه‌ی سم گری برگزار می‌کردن.
‫اونا یه خونه قشنگ تو چری هیلز داشتن.
‫می‌رفتیم دیدن. می‌رفتیم توی استخر شنا کنیم و روی ترامپولین بپریم.
‫و یه سالن ورزشی بزرگ بود و می‌دونی، ما عاشق این بودیم که وقتی بچه بودیم بریم اونجا.
‫بعد از اینکه بیماری به جون برادرام افتاد،
‫خونه دیگه برای زندگی خواهرم مناسب نبود.
‫به خاطر خشونت و چیزایی که اتفاق افتاد.
‫گری‌ها اومدن و مارگارت رو بردن.
‫و خب، ما همه خیلی بابتش ممنون بودیم.
‫همون موقعی که مارگارت رو بردن، مری حسابی داغون شد.
‫مادرم داستان رو این‌طور تعریف کرده که نانسی فقط زنگ زده بود حالش رو بپرسه.
‫به خاطر دان.
‫و گفت، "خب، مارگارت رو بفرست پیشم."
‫من مارگارت رو از سرت باز می‌کنم.
‫و همین بود. تصمیم گرفته شد.
‫دیدم که گفتم، "وای خدای من. اون می‌تونه بره توی این خونه‌ی فوق‌العاده زندگی کنه."
‫توی دنور، با همه آدمای باکلاس.
‫نفهمیدم چرا مارگارت باید اونجا باشه...
‫...و من این کار رو نکردم.
‫من اون رو نفهمیدم.
‫چرا منو گذاشتن با سه تا اسکیزوفرنیک زندگی کنم؟
‫عصبانی بودم.
‫خیلی عصبانی بودم.
‫ولی نمی‌تونستم نشونش بدم.
‫چون عصبانی بودن یعنی شاید داشتی دیوونه می‌شدی.
‫بلند حرف زدن، داد و فریاد کردن،
‫یا گریه کردن کاری بود که آدم‌های با مشکلات روحی انجام می‌دادن.
‫من رفته بودم دانشگاه که مت مریض شد.
‫وقتی داشت روانی می‌شد.
‫و ما هم‌تیمی‌های هاکی و هم‌تیمی‌های فوتبال بودیم، اه،
‫به طور منظم در طول سال‌های جوانی‌مون.
‫متیو و پیتر، آخرین دوتا از خواهر و برادرها،
‫وقتی که دیوونه شدن،
‫اونا آدمای متفاوتی بودن از اون چیزی که تصور می‌کردم.
‫مت قطعاً محافظ من بود.
‫با من وقت می‌گذروند، حاضر بود به من توجه کنه،
‫حتی با اینکه توی دبیرستان بود.
‫و هر روز با هم می‌رفتیم تمرین فوتبال.
‫و نوار کاست بیتلز رو گذاشت و شروع کرد به خوندن آهنگ‌ها.
‫او کسی بود که می‌تونستم باهاش وقت بگذرونم، کسی که جیم نبود.
‫یادمه که مت مریض شد.
‫پیتر داشت اذیتم می‌کرد، همون‌طور که همیشه دوست داشت این کارو بکنه.
‫یادمه گفتم، "مت، پیتر داره منو اذیت می‌کنه."
‫و مت ازش خواهش کرد که لطفاً بس کنه.
‫و مت رفت روی پیتر.
‫و شروع کرد به خفه کردنش.
‫و من خیلی ترسیدم.
‫کشتنش توسط اون.
‫و دویدم به سمت اتاق والدینم و در رو قفل کردم.
‫مت محکم به در می‌کوبید و سعی می‌کرد بشکنه‌اش. من وحشت‌زده بودم.
‫اما یادمه که تنها بودم توی اتاق پدر و مادرم
‫با پلیس تماس گرفتیم و پلیس اومد و مت رو برد.
‫و بعدش به مدت ۴۰ سال توی بیمارستان پوبلو بستری بود.
‫خوشحالم دیدمت.
‫تو کی هستی؟ اسمت چیه؟
‫پل مک‌کارتنی، وینگز در آمریکا.
‫من یه صفحه توی مجموعه صفحه‌هام دارم که اینو ثابت می‌کنه.
‫توی یه انباریه توی مدرسه بثون.
‫اسمت پل مک‌کارتنیه؟
‫آره، پل مک‌کارتنی وینگز. اسم واقعی‌شه.
‫همونطور که گفتم، یه عکس همینجا دارم.
‫نوارها رو همین‌جا توی جیبم دارم.
‫بذار همینطور باشه، ۱۹۶۸.
‫شما شیزوفرنی داری؟
‫میگن که من شیزوفرنی دارم.
‫من اسکیزوفرنی ندارم، ولی یه چیزی دارم به اسم اسکیزوفرنی،
‫که یک خلاصه‌ای از عملکرد مغز است
‫به خاطر آسیب مغزی.
‫ممکنه یه کم شیزوفرنیک بوده باشم.
‫چون با خیلی از آدمایی بودم که اسکیزوفرنی داشتن.
‫اما این باعث نمی‌شه که من شیزوفرنیک باشم.
‫فکر می‌کنی اسکیزوفرنی چطوری روی زندگیت تأثیر گذاشته؟
‫خب، دکترها از اسکیزوفرنی به عنوان بهونه‌ای برای سوءاستفاده از من استفاده کردن.
‫اونا واقعاً به مدت ۲۰ سال با سوزن بهم دارو می‌زدن.
‫من رو ۳۶ سال گذاشتن روی کلوزاریل.
‫و با گذشت سال‌ها، من دیگه ازش خسته شده بودم.
‫از کل ماجرا خسته شدم.
‫کل اون صحنه یه کابوس بود.
‫چون واقعاً هیچ کاری برام نکرد.
‫فقط باعث می‌شه فکر کنم که داروهای روان‌پزشکی تو زندگی من لازم نیستند.
‫فقط می‌خوام خودمو بیان کنم.
‫اما وقتی که، اه، چیکار می‌کنی وقتی...
‫وقتی دوستت، جان لنون رو مارک چپمن می‌زنه. من که مارک چپمن نیستم.
‫در طول جلسات خانوادگی، معلوم شد که
‫مادر نمی‌خواست یا نمی‌توانست خبرهای ناخوشایند رو بشنوه.
‫یه حس فاصله گرفتن احساسی هست
‫که توسط خیلی از خواهر و برادرها در خانواده نشون داده می‌شه.
‫به نظر می‌رسه ساختار خانواده تحت سلطه است.
‫توسط یه مادر قدرتمند و کنترل‌گر.
‫پدر بیمار بدون شک به خاطر سکته اخیرش دچار مشکل شده.
‫با این حال، دقیقاً مشخص نیست که قبل از این حادثه چقدر قدرت بیشتری داشته.
‫خانواده خیلی مذهبی و سخت‌گیر هستن تو سبک زندگی‌شون.
‫بهشون اجازه نمی‌دن مخالفت کنن.
‫با پدر و مادرشون، مخصوصاً مادر.
‫نه می‌تونن چیزی بهش بگن
‫که اون رو ناپسند می‌دونست.
‫وقتی این بچه‌ها داشتن می‌افتادن،
‫یکی یکی،
‫احساس کردم که مادر جان،
‫ممکنه نقشی توش داشته باشه.
‫نمی‌دونم چرا اون موقع اینجوری فکر کردم.
‫ولی فکر می‌کنم همه تحقیقات در اون زمان به این سمت اشاره می‌کرد.
‫اونا درباره مادر اسکیزوفرنیک صحبت کردن،
‫مادری که بچه‌های اسکیزوفرنیک بزرگ می‌کنه.
‫و ما با خودمون فکر می‌کردیم که نفر بعدی کیه.
‫ما هیچ‌وقت فکر نمی‌کردیم پیتر بره.
‫- متیو. - متیو. نه.
‫هرگز فکر نمی‌کردم که-- اونا بچه‌های معمولی بودن.
‫اونا فقط آدمای معمولی بودن، بچه‌های معمولی.
‫چه اتفاقی برات تو اوایل زندگی می‌افته،
‫تأثیر مهمی روی رفتار تو داره.
‫مادر اسکیزوفرنوژنیک این ایده بود که به نوعی رفتار مادر
‫به سمت نوزاد تازه متولد شده و کودک خردسال
‫علت اسکیزوفرنی بود.
‫به یه روش فکری خیلی محبوب تبدیل شد.
‫شکی نیست که خیلی‌ها
‫که بچه‌هاشون رو به مراقب‌ها سپردند،
‫چه بیمارستان باشه چه روان‌پزشک‌ها،
‫احساس کردم مقصرم.
‫این واقعیت که روانشناسی در اون زمان و قبل‌تر از اون
‫مادرو مقصر دونست،
‫عصبیم می‌کنه.
‫و یادمه که رفتم دانشگاه کلرادو تو دنور،
‫با کل خانواده‌مون.
‫و ما داشتیم می‌رفتیم برای تراپی.
‫و یادم میاد که روانشناس توی اتاق بود
‫صحبت رو به این سمت کشوندن که تقصیر مادرم بوده.
‫و یادمه که مادرم بلند شد و رفت بیرون.
‫آفرین بهش که گفت، "اصلاً نه."
‫من هیچ کاری با این قضیه ندارم.
‫اونا میگن، "ما هیچ‌کدوم از اون کارای جادویی رو نمی‌خوایم."
‫اونا تلاششون رو به سمت علم و تحقیق بردن.
‫خب، یادمه اون روزهایی که داشتیم فکر می‌کردیم
‫این آهن توی آب بود که این بلا رو سر هممون آورد.
‫و وقتی که اول وارد دره وودمن شدیم، نارنجی در اومد.
‫مامان و بابا، یه دستگاه نرم‌کننده بزرگ گرفتن.
‫و می‌دونی، داشتیم نمک بار می‌زدیم
‫آبی که داشتیم توش حموم می‌کردیم رو تمیز کنیم.
‫و من یه دختر کوچولو بودم که می‌رفتم آزمایش خون بدم برای کمبود ویتامین.
‫مامانم داشت به این موضوع پی می‌برد،
‫"اوه، حتماً به خاطر کمبود ویتامین ب در رژیم غذایی بوده."
‫که انگار یه چیزی به تغذیه ربط داشت
‫و ارتباط تغذیه با رشد مغز.
‫او همه جا دنبال جواب‌ها می‌گشت.
‫چه چیزی ممکنه باعث این شده باشه.
‫فکر کنم همه دوستای نزدیکش می‌دونستن
‫یه چیزی بود که تقصیر اون نبود.
‫تقصیر بابا نبود. فقط اتفاق افتاد.
‫اونا فقط می‌خواستن نگهش دارن خونه.
‫و تا جایی که می‌تونستن ازش مراقبت کنن
‫و امیدوارم که این موضوع خیلی به بقیه خانواده لطمه نزنه.
‫یادت میاد وقتی که جوون‌تر بودی و زندگی می‌کردی؟
‫در جاده هیدن ولی با برادرها و خواهرهات؟
‫آره، همه اون چیزا رو یادمه، ولی انگار نمی‌خوام بهش برگردم.
‫چون یادآوری همه چیزهایی که اونجا اتفاق افتاد، مثل یه کابوسه.
‫خیلی خشن بود اون خونه.
‫دونالد کنیون گالوین دندون‌هام رو خورد می‌کرد.
‫دندونامو خورد کن، فکم شکسته بود.
‫فکم رو کوبیدن پشت گوش‌هام.
‫به خاطر این، من تو هر دو گوشم نیمه ناشنوا هستم.
‫اون زندگی منو به کابوس تبدیل کرد.
‫می‌دونی، وقتی بچه بودم کتک می‌خوردم،
‫در حال حمل یک صلیب به قبرستان،
‫به صلیب کشیده شدن و زنده شدن دوباره
‫و من جای زخم‌ها رو دارم که ثابتش کنم.
‫یه میخ زده اینجا تو مچم یه سوراخ درست کرده.
‫یه سوراخ درست توی اون مچ دست هست.
‫و در دو طرف بدنم.
‫اگه مادرم نبود، این پسرا احتمالاً...
‫توی بیمارستان‌های روانی باشن و کلید رو هم بندازن دور.
‫او مطمئن شد که اونا مراقبت لازم رو دریافت کنن.
‫برای کمک به بهتر شدنشون.
‫او همیشه احساس می‌کرد که یه درمانی پیدا می‌شه.
‫و باور کن، اون بیشتر از من در موردش می‌دونست.
‫وقتی کارش تموم شد از بیشتر دکترا بهتر بود.
‫اون می‌تونست همون زبان رو صحبت کنه
‫مثل هر دکتری در هر جای دنیا.
‫او خیلی خوب در موردش تحصیل کرده بود.
‫بعضی وقت‌ها دلم می‌خواست مامانم اونا رو می‌فرستاد بیمارستان.
‫واقعاً نمی‌دونستم چی براشون بهتره.
‫و شاید اون بهتر از من می‌دونست
‫چیزی که اون پسرا لازم داشتن.
‫و اون تصمیم گرفت که اونا رو خونه نگه داره.
‫فکر نمی‌کنم خواهرام با اون تصمیم موافق باشن.
‫پس دونالد، متیو و پیتر حالشون خوب نبود.
‫و تو خونه زندگی می‌کردن...
‫با من.
‫یه خانواده بزرگ و خوشحال.
‫اما جیمی و کتی هنوز هم هوامو داشتن.
‫و جیم من و متیو و پیتر رو می‌برد تا کارهایی انجام بدیم.
‫جیم داشت توی مانیتو اینکلاین کار می‌کرد، که اون موقع‌ها بود...
‫یه قطار کوچیک که میره بالا از این کوه، مستقیم به بالا.
‫و خیلی خوش گذشت. میدونی، جیم اونجا کار می‌کرد.
‫او مدیر کل مانیتو اینکلاین بود.
‫و اون بالا کلبه‌هایی بود.
‫جایی که می‌موند وقتی کار می‌کرد.
‫من، متیو و جیم رفتیم و ورق بازی کردیم.
‫می‌دونی، من ۱۲ یا ۱۳ سالمه.
‫و دارن منو هم توی یه مهمونی بزرگونه دعوت می‌کنن.
‫خیلی باحال بود.
‫باید برم پوکر بازی کنم.
‫احتمالاً چند تا شات ویسکی بزن.
‫و آبجو بخور و...
‫یادم میاد یه جورایی جای چندش‌آوری بود.
‫مثل تشک‌هایی روی زمین و انگار داریم تقریباً کمپینگ می‌کنیم.
‫و یادمه که متیو تو اتاق دیگه بیهوش شد.
‫و جیم اومد پیشم و من پریود بودم.
‫بدنم رو باز کنم.
‫و اون یه آدم گنده بود و تامپون رو ازم کشید بیرون.
‫و بعدش نفوذ کرد.
‫و من داد زدم...
‫که او متوقف بشه.
‫داد زدم.
‫"لطفاً بس کن. لطفاً بس کن."
‫و می‌دونی بزرگترین دلیلی که داد زدم چی بود؟
‫ترس من از باردار شدن.
‫اون، می‌دونی، رفت و خوابید یا هرچی.
‫و اونجا کِز کردم و حالم بد بود.
‫و یادمه که صبح روز بعد دلم می‌خواست از اونجا برم.
‫می‌خواستم برم خونه.
‫"منو ببر خونه. می‌خوام برم خونه."
‫وقتی جرأت پیدا کردم به مادرم بگم
‫که این برای جیم اتفاق افتاده بود،
‫فقط یادمه که گفتم، "مامان، باید در مورد یه چیزی باهات صحبت کنم."
‫او خیلی بی‌اعتنا بود.
‫انگار که اصلاً مهم نبود.
‫او وحشت‌زده نشده بود.
‫چون برای خودش اتفاق افتاده بود.
‫که ناپدریش وقتی بچه بود بهش تجاوز جنسی کرده بود.
‫مثل این بود که، "آره. خوش اومدی به دنیای زن بودن. خوش اومدی به زندگی."
‫جوزف آدم فوق‌العاده‌ای بود.
‫بزرگ که می‌شدیم، همیشه بیسبال بازی می‌کردیم.
‫و با هم رفتیم ماهیگیری و پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری کردیم.
‫وقتی از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد،
‫پدرم واقعاً از جوزف تعریف کرد.
‫ترک خونه و پیدا کردن کار و کار کردن.
‫اون بیرون اومد و شروع کرد برای شرکت‌های هواپیمایی کار کردن.
‫پدرم واقعاً به اینکه چطور خودش رو مدیریت کرد، افتخار می‌کرد.
‫و راهی که وارد زندگی شد.
‫و بعدش انگار که یهویی و یه شبه،
‫یهویی شروع کرد به شنیدن صداهایی توی سرش.
‫وای. واقعاً یه سورپرایز بزرگ بود.
‫وقتی جو مریض شد،
‫فکر کنم دیگه این واقعاً تیر خلاص بود.
‫منظورم اینه که، این دقیقا مثل این بود که، "وای، داری شوخی می‌کنی باهام."
‫جوزف از مشکلاتی که متیو، پیتر، دان و جیم داشتن خبر داشت.
‫احتمالاً حس کرده بود که این اتفاق داره براش می‌افته.
‫شاید افسرده بود، تنهایی باعثش شد؟
‫و بعدش اومد خونه و بعدش هم از بقیه تقلید کرد.
‫بقیه پسرایی که مریض بودن.
‫اون همیشه از شنیدن صداهایی توی سرش شکایت می‌کرد...
‫- ...وقتی که اومد خونه.
‫او واقعاً نگفت که اونا چی می‌گفتن، فقط گفت که اونا رو داره.
‫و اونا هیچ‌وقت ولش نمی‌کردن.
‫انگار یه چیزی بود که حواسش رو پرت می‌کرد.
‫"خدا داشت بهم می‌گفت این کار رو بکنم."
‫می‌دونی، این همون چیزیه که داشت می‌گفت.
‫«نمی‌شنویش؟ خدا داره بهم می‌گه این کار رو بکنم.»
‫دارم این صداها رو تو گوشم می‌شنوم
‫به من می‌گن این کار رو بکنم و این بده و خوب نیست.
‫نمی‌خوام این کار رو انجام بدم.
‫پس همیشه باهاش می‌جنگید.
‫اون نمی‌تونست باهاش کنار بیاد، ام...
‫وضعیت اسکیزوفرنی‌اش.
‫می‌دونی، اون می‌تونست فقط بگه،
‫"اوه، مری، کاش فقط دست بردارن."
‫فقط می‌خوام دست بردارن.
‫و اون اغلب هدفون می‌زد و به موسیقی گوش می‌داد.
‫سعی کن صدای اونا رو خفه کنی.
‫باهاش رفتم بیرون تو ماشین تا سعی کنم این بیماری رو بفهمم.
‫و من به حرفاش درباره صداهایی که توی سرش می‌شنید، گوش دادم.
‫و نمی‌تونست از شرشون خلاص بشه.
‫و خب، همش همین‌طور ادامه داشت.
‫جوزف آخرین نفرشون بود.
‫و بعدش فقط باید پنج تا پسری که حالشون خوب نبود رو مدیریت می‌کردم.
‫در ۲۰ سالگی، فکر کنم بودم،
‫من رو در رو با جیم صحبت کردم.
‫و بهش گفتم که درباره‌ش چی فکر می‌کنم.
‫و بهم گفت که دروغگو هستم، که همچین چیزی هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده.
‫هر بار که می‌رفتم خونه و اون برای یه مراسم خانوادگی اونجا بود،
‫ازش مثل طاعون دوری می‌کردم.
‫و اون می‌دونست چرا.
‫و بعدش حالش هی بدتر و بدتر شد.
‫در طول زمانی که تو دانشگاه بودم
‫و هر بار که برمی‌گشتم،
‫اسکیزوفرنیاش بدتر شده بود.
‫و اینطوری شد که دیگه باحال نبود.
‫او چاق بود و زنش ترکش کرده بود.
‫و جیمی رفته بود.
‫هر دوی اون‌ها به کالیفرنیا فرار کرده بودن.
‫دیگه هیچوقت اونا رو ندیدم.
‫وقتی که طلاق در حال انجام بود، جیم داغون شد.
‫و داره خیلی عجیب میشه و حرف‌های عجیب و غریب می‌زنه.
‫و کارهای احمقانه‌ای مثل لخت دویدن دور برادمور.
‫یادمه که اومد تو خونه، عصبی بود،
‫داد و بیداد سر مامان
‫به خاطر اینکه، می‌دونی، از نظر اون، یه زن بد بود.
‫به من نگاه می‌کنه و می‌گه، "این سوراخ رو اینجا توی سینه‌ام نمی‌بینی؟"
‫گفتم، "نه، جیم، ندارم."
‫من هیچ سوراخی توی سینه‌ات نمی‌بینم.
‫"به من تیر زدن. به من تیر زدن."
‫گفتم: «خب، باشه.»
‫نمی‌بینمش. متاسفم.
‫با اینکه من فقط بهش اهمیت ندادم و گفتم که توهم دیگه‌ای از بیماری روانیشه.
‫بگو شیزوفرنی، بگو هرچی، ولی اون فقط توهم داشت.
‫بعدش فقط به زندگیم ادامه دادم.
‫روز بعد، او فوت کرد. او مرده. او ما رو ترک کرده بود.
‫دلت براش تنگ شده؟
‫جیم؟ نه.
‫اون آدم بدجنس و بدی بود. توی تمام زندگیم تاثیر بدی داشت.
‫اون کاملاً بی‌نظم بود.
‫من... نه.
‫یادمه اون شب واقعاً حس کردم که بخشیدمش.
‫یه تماس تلفنی گرفتم که گفتن اون فوت کرده.
‫فکر کنم از طرف بابامه.
‫و یادمه، تو اون لحظه،
‫فکر می‌کردم، "بیچاره."
‫اون روح عذاب‌کشیده، عذاب‌کشیده.
‫آره، فکر کنم جیمی احتمالاً یکی از بدترین‌ها بود.
‫فکر کنم پیتر و جیمی بدترین تمایلات خشونت‌آمیز رو داشتن.
‫و گرایش‌های سرکش.
‫پیتر داشت خونه رو به هم می‌ریخت.
‫مادرم همیشه اول به من زنگ می‌زد، به هر دلیلی.
‫این پسر ۱۸ ساله مجرد، سفیدپوست و بیکار
‫در تاریخ ۲۵ ژانویه ۱۹۷۹ بستری شد.
‫او داشت به شکلی عجیب و بیش‌فعال رفتار می‌کرد،
‫که برای خانواده‌اش غیرقابل تحمل بود.
‫وقتی پذیرش شد، بی‌منطق و بیش‌فعال بود.
‫رفتارش برای بقیه آزاردهنده بود.
‫به خاطر رفتار فضولانه و پر توقع.
‫در جلسات رسمی، بلند می‌شد، تو اتاق راه می‌رفت،
‫انگشتش رو نشون می‌داد و روی میز می‌کوبید.
‫او همچنین ادای مصاحبه‌کننده و بقیه افراد توی اتاق رو درمی‌آورد.
‫همین‌طور لبخند بزنه و بی‌جا بخنده."
‫آن‌ها ارزیابیش می‌کردن و بعدش حالش بهتر می‌شد.
‫و اون برمی‌گشت، این‌طوری شد که مثل یه در چرخون بود.
‫بهش یه سری دارو می‌دادن.
‫و حالش بهتر می‌شد و برمی‌گشت خونه.
‫"اوه، من خوبم. نیازی نیست اون داروها رو بخورم."
‫به محض اینکه داروها رو قطع می‌کرد، حالش بدتر می‌شد.
‫مارس ۱۹۸۰.
‫"وقتی پذیرش شد، پیتر آشنا شد،
‫و تونست اسم‌های کارکنان پرستاری رو به یاد بیاره.
‫با این حال، اون توهمی بود و خودبزرگ‌بین.
‫با کلی دینداری و هیجان.
‫لازم بود که او رو جدا و محدود کنیم.
‫به‌خاطر رفتارش، خیلی زود بعد از پذیرش.
‫آشفتگی، یه حالت روانی.
‫به نظر می‌رسید که یه‌کم آدم‌کش باشه.
‫پیتر بعضی وقت‌ها قبول نمی‌کرد که مریضه.
‫شنیدم که اون ترجیح میده پرستارش رو بزنه تا اینکه داروهاش رو بخوره.
‫۱۸ نوامبر ۱۹۸۵.
‫پیتر یوجین گالوین یه مرد کاتولیک بیکاره، سفیدپوست و مجرد ۲۵ ساله‌ست،
‫پذیرش هشتم.
‫اتهام به ضرب و جرح درجه دو به یک افسر پلیس.
‫آقای گالوین قبلاً در مرکز شهر کلرادو اسپرینگز در حال دعا کردن پیدا شده بود.
‫وقتی پلیس بهش نزدیک شد.
‫او ناراحت شد و شروع کرد به دشمنی با یک افسر پلیس.
‫بسیار مضطرب و دچار افکار پارانوییدی باش.
‫او رو بعدش فرستادن بیمارستان ایالتی کلرادو برای ارزیابی بیشتر.
‫اسمت چیه؟
‫پیتر یوجین گالوین.
‫پسر دکتر دی. دبلیو. گالوین.
‫احساس می‌کنی که یه بیماری روانی داری؟
‫نه.
‫من با کمک دکترها و پرستارها کاملاً خوب شدم.
‫من کامل خوب شدم.
‫و من سنت پیتر هستم که تو بیمارستان دولتی کار می‌کنم.