‫آره.
‫تو / شما
‫پس
‫آره.
‫داستان‌های دو نفره یه راوی واحد ندارن.
‫هیچ جدایی فقط یه دلیل نداره.
‫سونا.
‫سیران هنوز نمی‌خواد منو ببینه.
‫خیلی دلم براش تنگ شده، سونا.
‫می‌فهممت.
‫ولی یه کم بیشتر صبر کن.
‫تا کی باید صبر کنم، سونا؟
‫خیلی خسته‌ام، می‌دونی؟
‫باید ببینمش.
‫لطفاً تو کارم دخالت نکن.
‫فریت، وایسا، به خاطر خدا.
‫سونا.
‫فریت، نکن.
‫سونا.
‫این کیه؟
‫سینان.
‫اون داره توی اتاق سیّران می‌مونه.
‫اونم مریضه.
‫سیران... سیران حالش خوبه؟
‫داره لبخند می‌زنه.
‫او آرایش کرد.
‫او رژ لب زد.
‫سیران، داری لبخند می‌زنی.
‫داری لبخند می‌زنی، سیران.
‫تا حالا اینجوری ندیده بودمش.
‫هرگز.
‫چرا بهم لبخند نمی‌زنه؟
‫فریت، این کارو با خودت نکن.
‫چرا بهم لبخند نمی‌زنی؟
‫چرا داری به این پسر لبخند می‌زنی؟
‫چون اونا شریکای سرنوشت هستن.
‫اونا از یه چیز می‌ترسن.
‫اونا هم نگران همون چیزن.
‫همون امید.
‫همون ناامیدی.
‫نه تو و نه من می‌تونیم اونا رو بفهمیم.
‫اونا همدیگه رو به یه شکل خیلی متفاوت می‌فهمن.
‫چطور می‌تونن به یه شکل دیگه همدیگه رو بفهمن، سونا؟
‫ها؟
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫چقدر میشه که همدیگه رو می‌شناسن؟
‫چقدر وقته که همدیگه رو دیدن، سونا؟
‫سیران منو بیشتر از خودش دوست داره.
‫آیا من به خاطر اون اینجوری شدم؟
‫فریت، نکن.
‫مسئله این نیست.
‫چه فایده‌ای داره؟
‫نکته اینه که... ...الان چی به نفع سیرانه.
‫معلومه که... ...سینان به درد می‌خوره.
‫من به درد نمی‌خورم؟
‫منظورم اونجوری نبود.
‫سونا.
‫آینده سحر... همه نگرانی‌هاش... همه حال و روزش... همه چیز... مال منه.
‫خودمم.
‫فریت، وایسا.
‫فریت.
‫بایست.
‫نرو.
‫فکر می‌کنی وقتی بری چی میشه؟
‫قراره چی بشه؟
‫اگه سهران می‌خواست، نمی‌اومد پیشت؟
‫نگران نباش، باشه؟
‫فقط می‌خوام حرف بزنم.
‫فقط می‌خوام حرف بزنم، لطفاً.
‫فریت، نکن.
‫فایده‌ای نداره.
‫هر چی بگی، هر کاری بکنی، فایده‌ای نداره.
‫منظورت چیه که فایده‌ای نداره؟
‫منم.
‫من فریت هستم.
‫زهرا الان نمی‌خواد منو ببینه، نه؟
‫اون نمی‌کنه.
‫نگاش کن.
‫اون خیلی خوشحاله.
‫اون خوبه.
‫او داره خوش می‌گذرونه.
‫نمی‌تونی اون رو بهش بدی.
‫منظورت چیه؟
‫آیا بچه‌ای که در آغوشش هست، اون رو بهش می‌ده؟
‫همه چیز داره بهتر می‌شه، فریت.
‫اگه می‌خوای بگی داره تقلب می‌کنه، اگه می‌خوای بگی لجبازه، برام مهم نیست.
‫چیزی که برام مهمه، امتحان‌هاست.
‫آزمایش‌ها دارن بهتر پیش میرن.
‫ولی اون زن منه.
‫اون همسرم سوناست.
‫قراره چیکار کنم؟
‫چطوری می‌تونم ازشون دل بکنم؟
‫ترجیح میدم بمیرم.
‫بمیر.
‫چی؟
‫اگه مجبور باشم بین شما دوتا انتخاب کنم، داداشمو انتخاب می‌کنم.
‫کدومو انتخاب می‌کنی؟
‫قراره چیکار کنم؟
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫چطوری می‌خوام زندگی کنم؟
‫چیکار باید بکنم؟
‫تو میری.
‫و سییران، تو برنمی‌گردی مگر اینکه با خواست خودت برگردی.
‫اگه برنگرده چی؟
‫برام مهم نیست.
‫فکر کنم بهتره با اون باشی.
‫اوه، سئیت.
‫امیدوارم داری کار درستی می‌کنی.
‫سینان، می‌تونی یه لحظه به ما وقت بدی؟
‫خواهر، من خیلی عاشقشم.
‫خیلی دوستش دارم.
‫نمی‌تونم ببینم این‌طوری مریضه.
‫می‌دونم، عزیزم.
‫می‌دونم.
‫قراره چیکار کنم؟
‫تو اینجایی.
‫من اینجام.
‫و برگشتی.
‫برگشتم.
‫چقدر گذشته؟
‫دو سال.
‫دو سال، یک ماه، یازده روز.
‫عشقم.
‫کجا بودی؟
‫عشقم.
‫من فریت رو دیدم.
‫می‌خوام کادوم رو بردارم و برم.
‫چرا یه کم بیشتر نموندی؟
‫تو تا اینجا اومدی.
‫بله، و عبیدین خوشحال می‌شه اگه یه کم بیشتر بمونم.
‫بذار ببینم زوجمون رو.
‫بذار ببینم.
‫خیلی به هم میان.
‫اون چی بود؟
‫همون فریت همیشگی.
‫چیزی نیست.
‫می‌خوام یه چیزی بخورم.
‫عشقم.
‫من و فریت همدیگه رو دیدیم.
‫برادرم.
‫تو اینجایی.
‫خیلی گریه کردی.
‫احساس بدی داشتم.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫فریده.
‫خوش اومدی.
‫ممنون.
‫خوش اومدی، فریت.
‫برات خوشبختی آرزو می‌کنم.
‫ممنون.
‫من لیاقت تو رو ندارم.
‫تو مثل یه حیوانی.
‫تو داداش منی.
‫چه نیازی بود؟
‫نمی‌گم.
‫البته که این کار رو می‌کنی، پسرم.
‫بذار ببینم.
‫ممنون داداش.
‫خواهش می‌کنم.
‫کسی رو دیدی؟
‫عاشق سیاران رو دیدم.
‫حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫بیا دیگه.
‫عزیزم.
‫مگه نگفتی هر جا بخوام برم باهام میای؟
‫بیا دیگه.
‫بزن بریم.
‫پیش‌غذا.
‫بیا دیگه.
‫هنوزم طراحی می‌کنی؟
‫نه، من فقط برای خواهرم نقاشی کشیدم.
‫اما شنیدم که نقاشی می‌کشی.
‫من عاشق نقاشی‌ام.
‫منظورم اینه که وقتی حالم خوبه... منظورم اینه که وقتی حالم خوبه، تو روزای معمولی بهتر نقاشی می‌کشم.
‫می‌تونم انجامش بدم، اما... بعضی وقتا نمی‌تونم.
‫من تو یه دوره‌ای هستم که نمی‌تونم انجامش بدم.
‫بیا دیگه.
‫در واقع، من دو روز دیگه یه ارائه بزرگ دارم.
‫ولی من نمی‌تونم نقاشی بکشم.
‫همونطور که گفتی، دو روز دیگه مونده.
‫اینقدر عصبی نباش.
‫به‌علاوه، تو فریت کورهان هستی.
‫می‌تونی از پسش بربیای.
‫این چیزی بود که گفتی؟
‫متاسفم، داداش.
‫حالت خوبه؟
‫نه، نرو.
‫خانم
‫گِلین منتظرته.
‫بیا دیگه، نذار منتظرت بمونه.
‫بیا دیگه.
‫در رو باز کن.
‫بازش کن.
‫یکی بود یکی نبود.
‫یکی بود یکی نبود، باشه؟
‫دیگه راه برگشتی نیست.
‫راستی، تبریک می‌گم.
‫ممنون.
‫سینان.
‫تو بندرگاه منی.
‫تو همه چیز منی.
‫این شادترین جای دنیاست برای من.
‫اوه.
‫فریتز؟
‫بله؟
‫مطمئنی؟
‫اگه می‌خوای، می‌تونیم بریم به خونه قدیمی.
‫می‌تونیم چند تا تیکه مبلمان از اونجا بگیریم.
‫نه، پسرم.
‫فردا درستش می‌کنیم.
‫ما اینجا چند تا چیز داریم.
‫ما می‌تونیم امشب رو مدیریت کنیم.
‫مامان، چرا اینقدر بیخودی هستی؟
‫منو اذیت نکن.
‫نمی‌فهمم.
‫می‌تونستیم به بخش امنیتی بگیم.
‫اونا نمی‌ذاشتن بابام بیاد تو.
‫نه، عزیزم.
‫من کارمو بلدم.
‫امشب اینجا نیست.
‫فریت اینجا نیست.
‫وقتی درباره وضعیتت شنید، عصبانی شد.
‫اون دم در یه قشقرق به پا می‌کنه.
‫ما دیگه به اندازه کافی خجالت‌زده شدیم.
‫اما...
‫منظورم اینه که اگه نمی‌خوای ما اینجا باشیم، اون یه چیز دیگه‌ست.
‫منظورت چیه، مامان؟
‫نمی‌خوام دوباره این چیزها رو ازت بشنوم.
‫چطور می‌تونی اینو بگی؟
‫گفتیم که به یه خونه بزرگتر نقل مکان کنیم.
‫گفتیم که می‌ریم تو.
‫ما اسباب‌کشی کردیم.
‫اینقدر ناراحت نباش.
‫دیگه از این حرفا به من نزن.
‫باشه عزیزم.
‫باشه.
‫شب بخیر، پسرم.
‫شب بخیر، مامان.
‫ممنون.
‫شب بخیر، عزیزم.
‫می‌خوام دریای تو باشم.
‫ها؟
‫گفتی که تو بندرگاه منی.
‫می‌خوام دریای تو باشم.
‫همونه.
‫با تو احساس آرامش می‌کنم.
‫این همون چیز نیست.
‫تو به بندر پناه می‌بری.
‫وقتی طوفان رد شد، عقب‌نشینی می‌کنی.
‫اما دریا خونه توئه.
‫تو اونجا تسلیم می‌شی.
‫احساس آزادی می‌کنی.
‫سهران.
‫می‌خوام دریای تو باشم، نه بندرت.
‫سینان.
‫تو همه چیز منی.
‫خیلی دوستت دارم.
‫ما تازه رسیدیم و من... ...دلم برای زمانی که زندگی رو پیدا کردم، دو سال گریه و خنده کردم، تنگ شده.
‫نذار از دستش بدم.
‫این یعنی چی، سینان؟
‫خیلی دوستت دارم.
‫زهرا، از همون عروسی عاشقت شدم.
‫دوستت دارم.
‫تو اینقدر گفتی که دیگه نفهمیدم چی به چیه.
‫چی؟
‫اینکه منو دوست داری یا داری سعی می‌کنی خودتو قانع کنی.
‫فکر کنم باید اینو تموم کنی.
‫باشه؟
‫اگه ۴۰ سال هم بهش فکر می‌کردم، به فکرم نمی‌رسید که دلم برای عابدین تنگ بشه.
‫وقتی فریت رو گم می‌کردیم، همیشه دنبال اون می‌گشتیم.
‫دوباره دنبالش بگردیم؟
‫چی؟
‫نباید دنبال فریت بگردیم؟
‫با ازمه صحبت کردم.
‫اون با سونای به عروسی عبدین رفت.
‫چطوری؟
‫بعدش اونم سیَران رو دید.
‫سیران گم شده بود، و حالا پیش ماست.
‫اون دختره لعنتی خواهرزاده منه.
‫اگه به خانواده‌مون و برندمون آسیب بزنه، هزار بار بهش می‌گم.
‫چطوری قراره این اتفاق بیفته؟
‫اگه آقای فریت تا دو روز دیگه مجموعه رو تحویل نده، با هم می‌بینیم چی می‌شه.
‫بگو دیگه.
‫فقط چون دو تا خط نکشیده، یعنی باید سال‌ها سفیر برند باشه؟
‫اون برند سال‌هاست که از بقیه جلوتره توی چیزی که طراحی می‌کنن.
‫خدا این اواخر به ما لبخند زده و استعداد فریت هم معلوم شده.
‫تا... بسه دیگه.
‫خدای من، دوباره می‌خواد نقاشی کنه.
‫فریت دوباره میاد نقاشی می‌کشه.
‫چرا دستپاچه شدی؟
‫اورهان.
‫چی می‌دونی؟
‫ها؟
‫داری به من می‌گی نترسم؟
‫سرمایه‌گذاران خارجی اومدن و کلی پول آوردن.
‫چرا؟
‫به طراحی و نوآوری فریت اعتماد کردند.
‫تا کجا پیش می‌ره؟
‫اونا واضح گفتن.
‫اگه مجموعه رو نگیرن، پسش می‌گیرن.
‫خیلی ساده‌ست.
‫آیا فقط منم که اینو می‌فهمم؟
‫نمیتونم توضیحش بدم؟
‫چیه؟
‫من نمی‌فهمم.
‫بهت میگم، همچین چیزی قرار نیست اتفاق بیفته.
‫خدا!
‫ما فقط دو روز دیگه تحویلش می‌دیم.
‫همین بود.
‫عمراً.
‫فکر کنم دارم دیوونه می‌شم.
‫دارم واقعاً، واقعاً دیوونه می‌شم.
‫فریت، دوباره شروع نکن به نوشیدن.
‫خدا نکنه.
‫نه، عزیزم.
‫مسخره بازی در نیار.
‫اگه از آدی بگذرم، دیگه با ترس از دست دادن یکی دیگه شروع نمی‌کنم.
‫بیا اون مرد دیوونه رو پیدا کن.
‫پیداش کن.
‫بیا، به همه بگو.
‫بیا دیگه، منتظر چی هستی؟
‫دارم میام، صبر کن.
‫آره.
‫ها؟
‫آره، آره، آره.
‫بزن بریم.
‫آره.
‫مگه همین الان زنگ نزدن؟
‫اسکار، اسکار.
‫اسکار.
‫مامان، می‌خوام برم بخوابم.
‫شب بخیر.
‫سیران.
‫سیران، بیا اینجا.
‫بشین.
‫چی شد؟
‫بیا، بیا.
‫یکم باهات حرف می‌زنیم.
‫مامان، قراره در مورد چی حرف بزنیم؟
‫خیلی خسته نیستیم؟
‫امشب شبیه اون به نظر می‌رسی.
‫مامان، شروع نکن.
‫لطفاً.
‫سینان هم شروع کرد، درسته؟
‫حق با اونه.
‫وقتی فریت رو دیدی، از خوشحالی تو پوست خودت نمی‌گنجیدی.
‫خیلی خوشحال نبودم، مامان.
‫فقط خوشحال بودم که خواهرم داره ازدواج می‌کنه.
‫همین بود.
‫یا... ...تو فقط داشتی تظاهر می‌کردی... ...که نمی‌دونی چه خبره، آره؟
‫حال و حوصله‌اش رو نداشتم یا همچین چیزی.
‫عزیزم... ...خیلی خوشحال بودم...
‫می‌فهمم چه حسی داری، خانم.
‫سیران.
‫باشه، می‌خوام با سینان ازدواج کنی و یه خانواده خوشبخت داشته باشی، ولی... اگه حتی یه ذره هم شک داری، این کار رو نکن، خانم.
‫سیران.
‫این کار رو نکن.
‫برای تو و اون بچه خیلی بد شد.
‫به هر حال اونم بچه‌ی یه مادره، مگه نه؟
‫مامان، نگاه کن.
‫تا حالا سینان رو ناراحت نکردم.
‫و منم نمی‌کنم.
‫سینان!
‫مامان!
‫ترسوندیم.
‫بله، بچه‌ام، به نوبت.
‫چون اول تو منو ترسوندی.
‫تو تمام روز جواب تماس‌هامو ندادی.
‫دروغ‌ها، کلاهبرداری‌ها.
‫نمی‌دونی اینجا چه حسی دارم؟
‫دارم یه پیام عثمانی برات می‌فرستم.
‫آیلا سلطان، اصلاً دلت برام تنگ نشد؟
‫آره، خیلی دلم برات تنگ شده بود، ولی دارم خودمو کنترل می‌کنم.
‫چرا نگهش داشتی؟
‫بیا دیگه، نگهش ندار.
‫تو یه بهونه داری.
‫هیچ بهونه‌ای برای دروغ گفتن به مادرت وجود نداره.
‫مخصوصاً برای یه دختر.
‫چرا باید به خاطر یه دختر بهت دروغ بگم؟
‫ولی تو انجام دادی.
‫پس دو تا گزینه وجود داره.
‫یا بهت دروغ نگفتم، یا سی‌ران یه دختر معمولی نیست.
‫که به هر حال اینطور نیست.
‫باهاش آشنا می‌شی.
‫کدوم گزینه رو می‌خوای درست باشه؟
‫از اونجایی که معلومه داری دروغ می‌گی...
‫پسرم، مگه نگفتی که ارزش نداره درباره این دختر حرف بزنیم، که فقط داریم خوش می‌گذرونیم؟
‫بعدش چی شد؟
‫اوضاع جدی شد و خانم...
‫سیران عجب دختری از آب دراومد، نه؟
‫خب عزیزم، فکر می‌کنی پسر سلطان بزرگ آیلا می‌تونه با یه دختر بگرده؟
‫من همچین امکانی نمی‌بینم.
‫مامان، داری منو ضایع می‌کنی.
‫چه اهمیتی برای من داره؟
‫هیچ‌کس به من اهمیت نمی‌ده.
‫تا وقتی که اوضاع جدی نشه.
‫ببین، اگه جدی بشه، من یه مانع می‌شم، خودت که می‌دونی.
‫یه دقیقه، یه دقیقه، یه دقیقه.
‫منظورت از جدی چیه، خانم؟
‫آیلا؟
‫ازدواج، ازدواجه.
‫سینان، ببین، وقتی اوضاع جدی شد، داشتی می‌مردی.
‫پسرم، ببین اون موقع چقدر سختی کشیدم.
‫خواهش می‌کنم، نمی‌خوام دوباره همون چیزها رو تجربه کنم.
‫پس نباید ازدواج کنم، درسته؟
‫اصلاً ازدواج نمی‌کنم.
‫نباید یه خونه داشته باشم؟
‫نباید سینان کوچولو تو خونه من راه بره؟
‫نمی‌خوای اینو؟
‫من اینو بیشتر از هر چیز دیگه‌ای می‌خوام.
‫اما...
‫می‌خوام اون با دختر مناسبی باشه.
‫خانم.
‫سیر، اون آدم مناسب نیست کجاست؟
‫منو نخندون.
‫این دختر جلوی همه، جلوی کل ترکیه ظاهر شد.
‫مگه آبروی شوهر و خانوادش رو نبرد؟
‫چی گفت؟
‫آیا این همون دختره؟
‫این همون دختر اخلاقی و قابل اعتماده؟
‫آیا این همون دختریه که می‌خوای بچه‌هات رو بهش بسپاری؟
‫نه.
‫نه، سینان.
‫یک آدم واقعی نباید اینجوری باشه.
‫نه.
‫اون فقط دنبال فرصت‌ها، شهرت و معروفیته.
‫اون نمی‌خواد چیز دیگه‌ای ببینه.
‫باشه، نذار بیشتر از این حرف بزنم.
‫دارم واقعاً حالم بد می‌شه.
‫جدی می‌گم.
‫باشه، مامان.
‫به من گوش کن.
‫دارم می‌گم... ببین دختر.
‫خیلی چیزا رو پشت سر گذاشته.
‫با وجود سنش، با وجود سن کمش، فکر نمی‌کنم باید ناامیدش کنیم.
‫و تو هنوز داستانش رو نمی‌دونی.
‫باید بهش گوش بدی.
‫ببین، زهرا خیلی عوض شده.
‫خیلی عوض شده.
‫منظورم اینه که این دختر هیچ جوری نمی‌تونه به من آسیب بزنه.
‫بله، شاید عمدی بهت آسیب نزنه، ولی می‌زنه.
‫چون توی ژن‌هاش داره، باشه؟
‫اون توی ژن‌هاش داره.
‫پسرم، نمی‌دونم این دختر چطوری اومده استانبول.
‫بعدش با اون عوضی، فریت ازدواج کرد.
‫خدا می‌دونه چه چیزایی رو تحمل کردن.
‫کی می‌دونه اون باهاش چیکار کرده که به همه دنیا گفت؟
‫پسرم، مگه نمی‌خوام خوشحال باشی؟
‫مگه نمی‌خوام نوه‌هام رو بغل کنم؟
‫مامان، خسته‌ام.
‫میشه فردا حرف بزنیم؟
‫عزیزم، فردا درباره چیزای بهتر صحبت می‌کنیم، باشه؟
‫تو بچه ما هستی.
‫دارم ازت دوری می‌کنم چون تو بچه‌ی خودمی.
‫اما گفتن حقیقت وظیفه‌ام به عنوان یک مادره.
‫اما می‌دونم که کار درست رو انجام می‌دی.
‫چطوری؟
‫چون تو طبقه پایینی.
‫یه فنجون قهوه درست می‌کنم و با هم می‌نوشیم.
‫خاله.
‫سیران.
‫چطوری؟
‫بیا اینجا.
‫اسمه، بگو ببینم.
‫چشمای این دختر فرق دارن.
‫دارن می‌درخشن.
‫انگار اون دختر ما نیست.
‫وقتی کاظم گفت سییران خیلی تغییر کرده، حق با اون بود.
‫خاله، از کاظم پرسیدی که چطوری از عروسی باخبر شد؟
‫آیشن بهش گفت.
‫آیشن چه ربطی به پدرم داره؟
‫کاظم یالداگالی.
‫چی؟
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫این چه ربطی داره بهش؟
‫احتمالاً قایمش می‌کنم.
‫اگه ولش کنم، میاد و حالتو خراب می‌کنه.
‫فعلاً بهترین راه‌حل رو پیدا کردم.
‫دوباره حالت رو خراب کرد.
‫داری منتظر خبری از سینان هستی؟
‫سینان چه جور آدمیه؟
‫بگو بهم.
‫این چه جور آدمیه، سینان؟
‫کسی مثل نفس برای من.
‫نمی‌دونم بدون اون چیکار می‌کردم.
‫احتمالاً خفه می‌شم.
‫از شر دیوونه خلاص شدی.
‫تو یه دوست وفادار داشتی.
‫وگرنه دم در منتظرش می‌موندی.
‫چرا؟
‫دیشب نیومد.
‫هممون تا صبح دم در منتظر موندیم.
‫اون دیوونه‌ست، و آدمای خونه از خودش هم دیوونه‌ترن.
‫بعضی وقتا واقعاً برای پسرت دلم می‌سوزه.
‫من دروغ نمی‌گم.
‫ایفاکات و اورهان دارن پسرت رو اذیت می‌کنن.
‫دوباره چه بلایی سر ایفاکات اومده؟
‫آیا فردا صبح تو شرکت ارائه‌ای هست؟
‫باید یه چیزی بکشه.
‫تا جایی که من می‌فهمم، اتاق فریت یه جورایی مثل اتاق نشیمنه.
‫ولی داره دیوونه می‌شه.
‫نقاشی، نقاشی، نقاشی.
‫او باید فردا جبران کنه.
‫اگه اون به ما نرسه، کارمون تمومه.
‫دیوانه‌ای؟
‫کسی از همچین چیزی می‌ترسه؟
‫فکر نکنم، خاله.
‫مثل دیوونه‌ها حرف نزن.
‫اگه خراشه، خراشه.
‫چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫بغلش کنیم؟
‫قسمته.
‫به هر حال، باید یکی رو ببینم.
‫می‌خوام برم پیش سینان.
‫کجا داری میری؟
‫داشتی درباره خانواده سینان می‌پرسیدی.
‫امیدوارم حالش خوب باشه، خاله.
‫ولی یکم عجله دارم.
‫می‌بینمت.
‫نباید خانواده‌ی سینان رو بشناسم؟
‫دیار؟
‫اوه.
‫خیلی ممنون.
‫الان دلم خیلی بهم ریخته.
‫این چیه؟
‫ببین، آروم.
‫تو خیلی خوشگلی.
‫چی آماده کردی؟
‫نوش جان.
‫یه خیار اون تو هست.
‫سم‌زدایی رو بخور.
‫راستی، مرسی.
‫برای دیروز، من خیلی... خیلی گیج بودم.
‫منظورم اینه که یادم نمیاد چطوری رسیدم اینجا.
‫تو که اصلاً یادت نمیاد.
‫چی؟
‫تو یادت نمیاد.
‫به نظر نمی‌اومد که این کار رو بکنی.
‫اما اگه بخوای، می‌تونم کمکت کنم یادت بیاد.
‫دیشب که پیدات کردم، مست بودی.
‫و تو توی یه بار بودی.
‫کنار زباله‌دونی.
‫اوه، اون تو بودی؟
‫تو می‌خواستی که سیاران باشه، ولی... این چه ربطی به اون داره؟
‫این که مست کرده با زیلزول، ربطی به اون نداره، درسته؟
‫البته که نه.
‫فکر می‌کنی من احمقم؟
‫من اصلاً برام مهم نیست.
‫اگه برات مهم نیست، پس این همه سر و صدا برای چیه؟
‫دیشب منو نادیده گرفتی.
‫چرا؟
‫چون یک سال و نیم بعد، همسر سابقت رو دیدم.
‫دیار.
‫فرات، یک سال و نیمه که پاک موندی.
‫تو هیچی نگفتی.
‫تو چیزی ننوشیدی.
‫قول دادی که نمی‌نوشی.
‫تو انجامش دادی.
‫بعدش یه روز چی شد؟
‫تو یه روز چی عوض شد؟
‫مثل اینکه نون آماده‌ست.
‫نظرت چیه؟
‫نه.
‫تو یه سال و نیم رو تو یه شب هدر دادی.
‫اصلاً پشیمون نیستی.
‫باشه.
‫باشه، خیلی خب.
‫یه شب، یه اشتباه.
‫هیچ دلیلی برای دوباره نوشیدن وجود نداره.
‫باشه؟
‫میشه یکم آروم‌تر باشی؟
‫فکر کنم نتونستم خوب منظورمو بهت برسونم.
‫بهت چی گفتم؟
‫گفتم اگه با من بودی، نمی‌خوردی.
‫نه امروز، نه فردا، هیچ‌وقت دیگه.
‫گالیت، من اشتباه کردم.
‫من یه آدمم.
‫می‌تونم انجامش بدم.
‫متاسفم.
‫مسئله‌ی انسانیته؟
‫اتفاقیه که برای همه می‌افته.
‫مشروب خط قرمز منه.
‫یادت میاد، آره؟
‫من به خاطر این مصیبت الکل که مادرم و پدرم گرفتارشن...
‫باشه.
‫چی شده؟
‫باشه.
‫ببین، متاسفم.
‫دیگه تکرار نمیشه.
‫واقعاً دیگه تکرار نمیشه.
‫تا حالا قبلاً این اتفاق افتاده؟
‫نه، نشده.
‫می‌دونی چرا قبلاً اتفاق نیفتاده بود؟
‫چون تا حالا هیچ‌وقت امتحان نشدیم.
‫تو توی اولین آزمونت بودی.
‫اشتباه کردم.
‫باشه؟
‫قبول دارم.
‫گند زدم.
‫متاسفم.
‫دیگه این کارو نمی‌کنم.
‫بهت قول می‌دم.
‫اما من حرفتو باور نمی‌کنم.
‫دیگه بهت اعتماد ندارم، فریت.
‫اگه می‌تونی فقط به خاطر اینکه یه روز سییران رو دیدی این‌جوری بنوشی... ...احترام به خودت... بسه دیگه.
‫داری راستشو میگی؟
‫می‌خوای از این خونه بری؟
‫چی؟
‫می‌خوای از این خونه بری؟
‫پاشو.
‫آره، داری چرت و پرت می‌گی.
‫میشه بشینی؟
‫پاشو از این خونه برو.
‫برو!
‫باشه.
‫نتونستم انجامش بدم.
‫این هم امتحان من بود.
‫تموم شد.
‫خودت گفتی.
‫گفتی که قشنگه.
‫وضعیت بشریت.
‫خداحافظ.
‫نمی‌تونم تو رو از دست بدم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫دارم میام.
‫باشه.
‫باشه، دارم میام.
‫به هیچ‌کس دیگه اجازه نده بیاد تو.
‫نه، من بازی می‌کنم.
‫نه.
‫باشه، باشه.
‫پول رو پیدا می‌کنم، نگران نباش.
‫باشه.
‫قطع کردم.
‫چه خبر شده؟
‫مربوط به کار و کاسبی تلفن بود؟
‫آره، آره.
‫من درستش کردم، نگران نباش.
‫لطفاً متن زیرنویس رو برام بفرست تا برات ترجمه کنم.
‫بچه‌ها، لطفاً صبح‌ها درباره‌ی کار صحبت نکنید.
‫نه، نه.
‫آره، نه، نه.
‫مامان، اینو نگو.
‫منظورم اینه که اگه موضوع کاری نبود، داداشم سیاران رو ول نمی‌کرد و نمی‌اومد پیش ما.
‫هزال، چه خبر شده؟
‫سیران، سیران، آره؟
‫داری سعی می‌کنی منو عصبانی کنی؟
‫فکر می‌کنی کی دنبال داداشم می‌گرده؟
‫به هیچ وجه.
‫آیا او را در خوابش دید؟
‫خودم درستش می‌کنم.
‫من حتی یه انگشتم رو هم به اون دختر نمی‌زنم.
‫در مورد اون مطمئن نیستم.
‫اما ببین پسرت چقدر عاشقشه.
‫اون کاملاً عاشقشه.
‫اون نمی‌تونه چیز دیگه‌ای بگه.
‫عشق بزرگ.
‫مواظب باش.
‫با سینان حرف زدم.
‫یه چیز جدی قراره برای اون دختره اتفاق بیفته.
‫زهرا؟
‫چی؟
‫نه، سیران، اینطوری نیست، ولی... ولی چی، سینان؟
‫منظورت از "اما" چیه؟
‫الان واقعاً تو شوکم.
‫داریم میایم استانبول.
‫ببین ما داریم چی می‌کشیم.
‫آیا این نتیجه‌ی یه کم تنشه؟
‫نمی‌تونم بهت برسم، سینان.
‫نمی‌تونم بهت برسم.
‫یعنی چی که نمی‌تونم به مردی که قراره باهاش ازدواج کنم دسترسی داشته باشم؟
‫متاسفم.
‫ببخشید، سلام.
‫عزیزم؟
‫هیچی نگفت، مامان.
‫سهران هم داشت می‌رفت.
‫داشت می‌رفت؟
‫هنوز نوبت اون نشده.
‫مامان؟
‫سینان؟
‫مامانم تازه خبر رو شنید.
‫الان خیلی هیجان‌زده‌ست.
‫اون ازش هیجان‌زده‌ست.
‫واقعاً؟
‫چه خبر؟
‫ما داریم با سهران ازدواج می‌کنیم.
‫امیدوارم.
‫اما خیلی خوشحال بود، نه مامان؟
‫بله عزیزم، بله.
‫من واقعاً خوشحال بودم، بچه‌ها.
‫بیا، سیران، بذار ببوسمت.
‫تو همچین خبر مهمی رو به مادرت نمی‌دی، نه سیاران؟
‫اما بازم بذار ببوسمت.
‫به خودت بیا وگرنه دیگه منو نمی‌بینی، باشه؟
‫خیلی خوشحال باش، باشه؟
‫ممنونم، مادر زیبای من.
‫من ازال هستم.
‫خواهرت که هنوز تو شوکه.
‫سلام، از آشناییت خوشبختم.
‫خانم سییران، معلومه که شما رو می‌شناسیم.
‫ما خیلی از عکسات رو دیدیم، ولی تو واقعیت خیلی بهتر به نظر می‌رسی.
‫خیلی خوشحالم.
‫منم همینطور، قربان.
‫عالیه.
‫در واقع، می‌خواستم بیشتر باهات آشنا بشم.
‫ولی یه کم کار داریم که باید انجام بدیم.
‫درسته، زهرا؟
‫متاسفم.
‫یه جورایی از همون روز اول انگار پسرت رو دزدیده بودم، ولی... آره، یه جورایی همینطوری بود.
‫ببخشید؟
‫منظورم اینه که دلشو بردی.
‫ببین چقدر خوشحاله.
‫برای هر دوی شما بچه‌ها آرزوی خوشبختی می‌کنم تا آخر عمرتون.
‫همیشه همین‌طوری بمون، باشه؟
‫ممنون مامان.
‫بازم خیلی ممنون.
‫متاسفم.
‫باید الان بریم.
‫این دیگه چیه؟
‫مثل حمله؟
‫چرا به خانواده‌ات نگفتی که می‌خوایم ازدواج کنیم، سینان؟
‫چرا باید بهشون بگم، سحر؟
‫آیا همه چیز جای خودش و زمان خودش رو نداره؟
‫قلب زن داشت می‌ریخت.
‫مگه این چیز بدیه؟
‫آیا این خبر اونقدر بده که قلبت رو بندازه پایین؟
‫بهت خبر بدی دادم؟
‫به سوال من جواب بده.
‫چرا بهشون نمی‌گی؟
‫چرا؟
‫نمی‌خوای؟
‫اگه نمی‌خوای باهام ازدواج کنی، بهم بگو.
‫بیخیالش بشیم.
‫بیخیال بشیم؟
‫شاید این همون چیزیه که تو می‌خوای، سیران.
‫چی؟
‫نمی‌گم نه.
‫شاید منتظری من تمومش کنم.
‫شاید جرأتش رو نداری.
‫اگه همچین چیزی می‌خواستم، چرا هر صبح می‌اومدم پیش تو، سینان؟
‫دیگه نمی‌دونم.
‫چون هر بار که به سمتم می‌دوی، فکر می‌کنم داری از کسی فرار می‌کنی.
‫میتونم توضیح بدم؟
‫چه اهمیتی داره؟
‫منظورت چیه، چه اهمیتی داره؟
‫می‌خوای بهت بگم چرا مهمه؟
‫گوش کن، بذار بهت بگم چی مهمه.
‫ببین، داریم میایم استانبول.
‫تو یهویی تو مرز بهم پیشنهاد ازدواج میدی.
‫بعدش می‌رسیم به عروسی.
‫فریت رو تو عروسی می‌بینیم.
‫هرچی بیشتر می‌بینمش، تو بیشتر بغلم می‌کنی.
‫بعد وقتی که خودمو جمع و جور می‌کنم، یهو، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده، انگار تو نبودی، میای دم در من، سیران.
‫چرا فکر می‌کنی دارم این کارو می‌کنم، سینان؟
‫ممکنه به خاطر این باشه که اینقدر دوستت دارم؟
‫یا شاید به خاطر اینه که هیچ ربطی به فریت ندارن؟
‫دارم خفت می‌کنم؟
‫نمی‌خوام بندری باشم که از طوفان بهش پناه آوردی.
‫من از این راضی نیستم.
‫می‌فهمی؟
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫می‌خوام ازت اینو بپرسم.
‫دارم خفه می‌شم.
‫وقتی فریت رو دیدی، هیچی حس نکردی؟
‫قلبت تند نزد؟
‫باشه.
‫هیجان‌زده نبودم.
‫قلبم اونقدر که تو فکر می‌کردی تند نزد.
‫وقتی دیدمش، اون حسی که تو فکرش بودی رو نداشتم.
‫لطفاً در این مورد به من اعتماد کن.
‫لطفاً بهم اعتماد کن، سینان.
‫لطفاً.
‫بهت میگم که این اتفاق نیفتاده.
‫باشه؟
‫بیا دیگه در مورد این حرف نزنیم.
‫لطفاً.
‫بیا تمومش کنیم.
‫باشه.
‫باشه، سِیدا.
‫بیا تمومش کنیم.
‫با حرف زدن با سینان نمی‌تونم اینو حل کنم.
‫او قبلاً ذهن بچه رو تحت تأثیر قرار داده.
‫اوه سینان، باز خودتو گم کردی.
‫مامان، می‌خوای چی کار کنی؟
‫می‌خوای داداشم رو توی خونه حبس کنی؟
‫نه، می‌خوام نقطه ضعف اون دختره رو پیدا کنم.
‫و من می‌خوام بزرگترین نقطه ضعفش رو پیدا کنم.
‫نمی‌ذارم سینان کانتارجی قِسِر در بره، باشه؟
‫ما مثل آنتپلی کورهانلی‌ها نیستیم.
‫ما یه خانواده اصیل هستیم.
‫ما از استانبول هستیم، خدا رو شکر.
‫نمی‌ذارم از زیرش در بره.
‫خب، خانواده عزیز.
‫آروم باش.
‫حق با توئه.
‫تو اصلاً درست نمی‌گی.
‫جدی می‌گم.
‫اون دختر چطور بود؟
‫بوی کباب می‌داد.
‫آیا صبح جگر خورد؟
‫اون چیکار کرد؟
‫گوش کن به من، هازال.
‫قراره کمکم کنی، باشه؟
‫ببین، این دفعه نمی‌تونم تنهایی اینو حل کنم.
‫وگرنه واقعاً برادرت رو که اینقدر دوستش داری، از دست میدیم.
‫مامان، چیکار کنم؟
‫قراره بزرگترین حامی برادرت باشی، باشه؟
‫یعنی می‌خوای اینقدر چیزای مثبت درباره سیّران بگی.
‫اینجا یه دختر خیلی خوشگل هست، یه دختر خیلی شیرین، یه دختر خیلی شیرین.
‫و تو قراره وارد محیطی بشی که اون دختره هست، و باهاش دوست بشی.
‫ممتاز، ببین، یه زندگی طولانی جلوی روت داری، باشه؟
‫می‌خوام همه چیز رو درباره این خانواده یاد بگیرم.
‫گناهاشون، جنایت‌هاشون، ضعف‌هاشون، می‌خوام همه چیز رو بدونم، باشه؟
‫کل خانواده‌شون، مامانشون، باباشون، عمه‌شون، هر کی که هستن.
‫نگران نباش، این کار منه.
‫باشه.
‫بهت نشون می‌دم دنیا چند تا پا داره تو اون کله‌مرغی که قلاب رو روی بچه‌ی مادر اشتباهی می‌ذاره.
‫متوقف نمی‌شه.
‫وایسا، داداش.
‫بایست.
‫متوقف نمی‌شه؟
‫چرا متوقف نمی‌شه؟
‫اگه هیولا رو بیدار کنی، خودش یادش میاد.
‫چطوری می‌گذره؟
‫چطور می‌گذره؟
‫نمی‌تونی اینجوری نقاشی کنی.
‫نمی‌تونه این‌طوری باشه.
‫هیولا دوباره میاد.
‫هیچ راه دیگه‌ای نیست.
‫از اون گوشه بگیرش.
‫نه، ممنوعه.
‫خواهر دیار از دستم عصبانی می‌شه.
‫نه، ممنوعه.
‫اگه دیار می‌خواست از دستت عصبانی بشه، می‌شد.
‫بیا دیگه، مهمت.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫مهمت.
‫این رو بگیر.
‫بیا دیگه.
‫می‌خوای بهت پول بدم؟
‫من پول دارم.
‫پای گولگون رو به این ماجرا باز نکن.
‫چرا؟
‫نمی‌تونم به فریت دسترسی پیدا کنم.
‫حداقل مادرش می‌تونه.
‫مشکلش چیه؟
‫باشه، میاد.
‫فقط آروم باش.
‫اون میاد و هر کاری که لازم باشه انجام میده.
‫اورهان، خودتو گول نزن.
‫اگه نمی‌ترسیدی، وارد این پرونده‌ها نمی‌شدی.
‫اگه پسرم بزرگ نشه، مجبورم نکن دوباره بگم چه اتفاقی می‌افته.
‫تو هم یه کم نگران هستی؟
‫اون باهام حرف نمی‌زنه.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫معلومه که اون حرف نمی‌زنه.
‫پسره کار کرد، سخت کار کرد، نقاشی کشید، تولید کرد، الان گیر کرده.
‫به عنوان پدرش چه کار کردی؟
‫تو یه زن پول‌پرست رو درست جلوی چشم‌هامون گذاشتی.
‫در واقع، شاید حق با او باشه.
‫بذار کار کنم، سخت کار کنم، جوونیم رو خراب کنم، تا بابام با اون زن هرزه غذا بخوره.
‫چرت و پرت نگو، ایفکت.
‫بتول و خانواده‌اش آدم‌های خوبی هستن.
‫رفتم و دیدم.
‫اونا به پول ما نیازی ندارن.
‫اونا تا آخر عمرشون خوشبخت زندگی می‌کنن.
‫حالا لطفاً برو بیرون.
‫منم کار می‌کنم.
‫خودم راه خودمو پیدا می‌کنم.
‫اون هیچ‌وقت میاد؟
‫اون بدون اینکه کارت اعتباری و حقوقش رو برداره نمیاد.
‫کجایی دختر؟
‫کجایی؟
‫مامان، من مُردم.
‫خانم، من مُردم.
‫الان می‌بینی که دارم می‌میرم.
‫خواهی دید.
‫اشکالی نداره.
‫نترس.
‫به من نگاه کن.
‫حالت خوبه؟
‫چه خبره؟
‫ای خدا.
‫اشکالی نداره.
‫نترس.
‫اشکالی نداره.
‫چه خبر شده؟
‫چی شده؟
‫چی شد؟
‫خوبم، مامان.
‫من خوبم.
‫نیا.
‫من خوبم.
‫دارم قطع می‌کنم.
‫چی؟
‫هیچی اونجا نیست.
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫بدشانسی من.
‫منظورت چیه؟
‫منظورت از بدشانسی چیه؟
‫زندان!
‫گفتی ماپوس یا ماکوس؟
‫چطور این‌طوری از هم پاشیدم؟
‫چطور این‌جوری از هم پاشیدم؟
‫دختره راست می‌گه.
‫دختره راست می‌گه، ایمو.
‫سیران اومد.
‫از هم پاشیدم.
‫و دیار بهم گفت که برم.
‫اونجا داغون شده بودم، می‌دونی؟
‫کاش منو زده بود، شکستم داده بود... یه چیزی گفته بود... یا بهم گفته بود برم.
‫برای اولین بار دیدمش اینجوری.
‫بدون اون چیکار کنم، ممو؟
‫بکش!
‫بکشش!
‫تو تبدیل به یه هیولا شدی، نگاه کن!
‫ببین، دستات نمی‌لرزن.
‫دستات نمی‌لرزن، بی‌خیال، بکش، بکش، بکش!
‫عصر شده، وقت تمومه.
‫عقربه و دقیقه‌شمار، آماده!
‫فریت و آنای.
‫من نمی‌تونم نقاشی بکشم.
‫نمی‌تونم نقاشی بکشم.
‫امروز، ممو... ...واقعیت من است.
‫این جوهر وجود منه.
‫نمی‌تونم انجامش بدم.
‫نمی‌تونم انجامش بدم، ممو.
‫بدون پدربزرگم.
‫بدون دیار.
‫زینب.
‫میدونم.
‫می‌دونم.
‫تو غذا لازم داری.
‫غذا.
‫غذای مورد علاقه‌ات.
‫تو پیتزا لازم داری.
‫بریم پیتزا بخوریم.
‫پیتزا چی، مومو؟
‫چه پیتزایی؟
‫داری پیتزا می‌خوری.
‫تو حالت خوب میشه.
‫امروز، پیتزا فروشی مورد علاقت بازه.
‫بله.
‫می‌خوایم بریم پیتزا بخوریم.
‫قراره بریم پیتزا بخوریم.
‫ما قراره خوب باشیم.
‫قراره بریم پیتزا بخوریم.
‫ما حال‌مون خوب می‌شه.
‫بیا دیگه.
‫و، و، دیار آبلا هم عاشقشه.
‫اونم عاشقشه.
‫اونم خیلی دوستش داره.
‫می‌بریم‌تون به اون یکی پیتزافروشی.
‫بله، بله، ما تو رو می‌بریم.
‫خیلی خوشش میاد.
‫اون عاشقش می‌شه.
‫خیلی خوشش میاد.
‫درسته.
‫اون به پیتزا نه نمی‌گه.
‫اون نمی‌خواد.
‫خیلی خوشش میاد.
‫اونم عاشقش می‌شه.
‫اونم خیلی خوشش میاد.
‫اما به من نه نمی‌گه.
‫به هر حال، ارزش امتحان کردن رو داره.
‫قراره خوب بشه.
‫قراره خیلی خوب بشه.
‫بیا دیگه.
‫بریم اونجا وایسیم؟
‫چرا؟
‫تو رو به کافه صبحونه مورد علاقه‌ام بردم.
‫حالا دارم می‌برمت به پیتزافروشی مورد علاقه‌ام.
‫دیگه چی می‌تونم برات انجام بدم؟
‫بگو.
‫یه لحظه صبر کن، عثمان.
‫اونجا یه پیتزافروشی هست.
‫خیلی خوبه.
‫از صبح تا حالا هیچی نخوردم.
‫می‌خواستم ببینمت.
‫بریم؟
‫حتماً.
‫مطمئنم.
‫تو هم منو مجبور کردی این کارو بکنم.
‫بیا دیگه.
‫قراره چی بخوری؟
‫نمی‌دونم.
‫تو مارگاریتا دوست داری.
‫چی؟
‫داری کجا رو نگاه می‌کنی؟
‫هیچ جا.
‫من هیچ جا رو نگاه نمی‌کنم.
‫خانم سلنا، خوش اومدی.
‫دارم دنبال مشتری‌ام می‌گردم.
‫نه، منظورم اینه که حتماً منو تو یه مجله یا یه چیزی دیده.
‫حتماً منو از اونجا شناخته.
‫وگرنه چطوری منو می‌شناخت؟
‫اگه تو می‌گی، پس درسته.
‫چهار تا پیتزای پنیری می‌خوام.
‫و برای دسر... ما تو رو می‌شناسیم.
‫هنوز هم مارگاریتا هستی، مگه نه؟
‫بذار صورتم رو بشورم و برگردم.
‫سیرو، اینجا یه مارگاریتا هست.
‫میدونی مارگاریتا کیه، نه؟
‫وقتی فریت رو دیدی هیچ حسی نداشتی؟
‫قلبت تند نزد؟
‫هیجان‌زده نشدی؟
‫هیچی حس نمی‌کنم.
‫ببین، من اینجام.
‫اما قلبم خوبه.
‫مشکلی نیست.
‫پس چرا داری به درِ سیران نگاه می‌کنی؟
‫نگاه نکن.
‫منتظر چی هستی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫ما اینجاییم.
‫فریت، بیدار شو.
‫ما اینجاییم.
‫چه خبر شده؟
‫نجاتی، توی ماشینت داریم چیکار می‌کنیم؟
‫داری ما رو می‌دزدی، ممو؟
‫نه، نه.
‫می‌ریم پیتزافروشی؟
‫داداش، منم خیلی کنجکاو نیستم.
‫نمی‌ذارم بهم زنگ بزنی.
‫این دیوونه هی می‌گفت پیتزا، پیتزا.
‫گفتم، پسرم، به مادرم می‌گم.
‫نه، لجباز.
‫بعدش وایسادم.
‫یکی از شماها مسته، یکی‌تون هم مجوز نداره.
‫داری چیکار می‌کنی، داداش؟
‫چرا با ماشین من نیومدی؟
‫داشتم عرق می‌ریختم.
‫متاسفم.
‫من ماشینی که دنده نداره رو نمی‌رانم.
‫تو تجهیزات نداری.
‫مگه دیوونه شدی؟
‫من دیوونه‌ام؟
‫دارم عرق می‌کنم.
‫خیلی گرمه.
‫کولر رو روشن کن.
‫رفیق، کجاییم ما؟
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫اینجا همون جاییه.
‫ما اینجاییم.
‫داداش، آروم باش.
‫وایسا، رسیدیم.
‫ماشین رو بده بریم حسابی بخوریم.
‫ببخشید داداش، نمی‌تونم ماشینمو به کسی بدم.
‫ماشینم رو تو جاده پیدا کردم.
‫قراره چیکار کنیم؟
‫با تاکسی برگرد.
‫ممنون.
‫ممو، در رو باز نکن.
‫در رو باز نکن، ممو.
‫حتی درِ من هم باز نمی‌شه.
‫نجاتی.
‫می‌بینمت، پسر نجاتی.
‫فکر می‌کنی چی میشه؟
‫چی؟
‫نگاه نکن.
‫اون نمیاد.
‫پاشو، سیران.
‫پاشو.
‫می‌خوام قاطیش کنم و بخورمش.
‫همه‌اش مال من میشه، باشه؟
‫من هم می‌خوام مارگو رو بخورم.
‫منم می‌خوام مارگو رو بخورم.
‫من می‌خوام مارگو رو هم بخورم.
‫من هم می‌خوام مارگو رو بخورم.
‫من می‌خوام مارگو رو هم بخورم.
‫منم می‌خوام مارگو رو بخورم.
‫من می‌خوام مارگو رو هم بخورم.
‫من هم می‌خوام مارگو رو بخورم.
‫منم می‌خوام مارگو رو بخورم.
‫من می‌خوام مارگو رو هم بخورم.
‫من هم می‌خوام مارگو رو بخورم.
‫منم می‌خوام مارگو رو بخورم.
‫من می‌خوام مارگو رو هم بخورم.
‫منم می‌خوام مارگو رو بخورم.
‫من می‌خوام مارگو رو هم بخورم.
‫من قراره مارگو رو هم بخورم.
‫می‌خوام غذا بخورم
‫حالت خوبه، رفیق؟
‫فریت، خوبی؟
‫احساساتی؟
‫من آمبولانس خبر می‌کنم.
‫آمبولانس؟
‫آمبولانس لازم نیست.
‫آمبولانس نمی‌خوایم.
‫نمی‌خوامش.
‫خیلی سروصداست.
‫خیلی سر و صداست.
‫نانی؟
‫چی؟
‫خیلی سر و صدا زیاده.
‫چه خبره؟
‫ممنون.
‫ممو، حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫چطوری؟
‫بله.
‫پاشو، ممو.
‫بلند شو.
‫پاشو.
‫صورتم سیاه شد.
‫چشمهام سیاه شد.
‫افتادم.
‫فکر کنم فشار خونش بالا رفت.
‫اگه اوکی هستی، می‌تونیم الان بریم؟
‫نوش جان!
‫قراره بریم پیتزا بخوریم.
‫می‌خوام قاطی‌پاتی بخورم.
‫قراره پر از مواد باشه.
‫داداشت قراره مارگاریتا بخوره.
‫خب، خونه مارگاریتا قشنگه.
‫جای مارگاریتا خوبه.
‫امروز می‌ره بیرون.
‫داره یه کاری می‌کنه.
‫اون روزای دیگه بیرون نمی‌ره، درسته؟
‫بله.
‫بزن بریم.
‫فریت مریضه.
‫حالت خوبه؟
‫البته، هیولا.
‫هیولا رو که خوردی دیدی؟
‫هیولا رو خوردی و بالا آوردی.
‫این هیولا، هیولا نیست.
‫این هیولا یه هیولای دیگه‌ست.
‫دیدمش.
‫این یه هیولای زیباست.
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫و امروز به یه دلیلی پیتزای مورد علاقه‌ام رو درست کردن.
‫و اینو از کی یاد می‌گیریم؟
‫از طرف فریت.
‫این رو از فریت یاد می‌گیریم.
‫داری بهم دروغ می‌گی.
‫سینان، بهت دروغ گفتم که اینجوری نشیم.
‫الان بهتره؟
‫جواب نداد.
‫می‌دونم.
‫ببین، من اشتباه کردم، سینان.
‫سعی کردم درستش کنم، ولی نشد.
‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫سعی کردی درستش کنی.
‫اما چیزی که داشتی سعی می‌کردی درستش کنی، باز هم یه دروغ بود.
‫منظورم اینه که سعی کردی با یه دروغ و یه اشتباه، دروغت رو درست کنی.
‫باز هم دروغ و باز هم اشتباه.
‫الان چطوری؟
‫حالت بهتره؟
‫شکمت چطوره، سیران؟
‫سینان، لطفاً این کار رو نکن.
‫منظورت چیه نکن؟
‫منظورت چیه که نمی‌خوای، سیران؟
‫می‌فهمی منو به چه آدمی تبدیل کردی؟
‫به من نگاه کن.
‫نگام کن.
‫من تبدیل شدم به یه آدمی که همیشه سعی می‌کنه به یه چیزی باور داشته باشه، که همیشه سعی می‌کنه خودش رو به چیزای مسخره قانع کنه.
‫خودت منو اینجوری کردی، می‌دونی؟
‫چرا اینجوری شدم؟
‫من اینجوری نبودم.
‫من اینجوری نبودم، سیران.
‫و متاسفانه... ...تو توی یه دنیای کاملاً متفاوتی... ...که حتی نمی‌دونی... ...داری با من یا ما چیکار می‌کنی.
‫بریم؟
‫چون آخر این صحبت به جایی نمی‌رسه.
‫می‌دونم، خودمو می‌شناسم.
‫بزن بریم از اینجا.
‫اومده، اومده.
‫حتی خواهرهاش هم اینجا هستن.
‫شاید امتحانا رسیده باشن.
‫بذار ببینیم.
‫دختر، کاش اینجا بودی.
‫باید بدونم تو خونه چه خبره.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫باشه.
‫سیران کجاست، مامان؟
‫اون داره با سینان ملاقات می‌کنه.
‫باشه.
‫داماد کجاست؟
‫آیا از روز اول تو رو تنها گذاشت؟
‫نه، یه کاری داشت.
‫اون رسیدگیش می‌کنه.
‫از کجا بفهمیم اینجایی؟
‫وگرنه اونم می‌اومد.
‫البته.
‫یه لحظه صبر کن.
‫دستتو باز کن.
‫بویش همان‌قدر خوب است که وقتی بچه بودی.
‫و بعد از این همه سال.
‫این موهای من هستن؟
‫عافیت باشه.
‫سلام.
‫هالا، لطفاً، نمی‌خوام موهامو کوتاه کنم.
‫باشه، دختر.
‫گریه نکن.
‫از دست بابات عصبانی نباش.
‫به‌علاوه، بهتر هم میشه.
‫بهتر به نظر می‌رسه.
‫بیا دیگه، آقای وی.
‫گفتم ولم کن!
‫ولم کن!
‫سیران!
‫بذار برم!
‫ولم کن!
‫بیا اینجا!
‫بذار برم!
‫ولم کن!
‫بذار برم!
‫ولم کن!
‫بذار برم!
‫سیران!
‫بیا اینجا!
‫ولم کن!
‫بذار برم!
‫ولم کن!
‫بذار برم!
‫ولم کن!
‫بذار برم!
‫ولم کن!
‫بذار برم!
‫ولم کن!
‫بذار برم!
‫ولم کن!
‫بذار برم!
‫من مرد نیستم، من آرایشگرم.
‫برو از اینجا، خواهش می‌کنم.
‫تو یه مرد رو با موی زنونه زدی.
‫از اینجا برو.
‫اینجوری می‌برمش.
‫این‌طوری، این‌طوری، این‌طوری، این‌طوری.
‫اینجوری می‌برمش.
‫به همین سادگیه.
‫اینجوری می‌برمش.
‫من هم تو خونه کوتاهش می‌کردم.
‫نفهمیدم.
‫بردمش پیش دوستام.
‫اینجوری می‌برمش.
‫اینجوری، اینجوری.
‫همینقدر ساده است.
‫گریه نکن، دختر.
‫گریه نکن، ناراحتم نکن.
‫تو... همه این سال‌ها موهامو قایم کرده بودی؟
‫اون روز، سیران خیلی ازت محافظت کرد، ولی من نتونستم ازت محافظت کنم.
‫این موها همه این سال‌ها دور گردنم بودن.
‫نمی‌تونستم جلوی کاظم ازشون رد بشم.
‫متاسفم.
‫اصلاً امکان نداره، مامان.
‫نه، نه.
‫نمی‌تونستم تو رو توی قبر خودم دفن کنم.
‫اما دیگه تکرار نمی‌شه.
‫تو اولین نگرانی من هستی، سونا.
‫نیمه راه ولت کردم.
‫تو بیشتر از همه سختی کشیدی.
‫پدرت همیشه اول تو رو تنبیه می‌کرد.
‫تو برای من خیلی با ارزشی.
‫تو مثل منی، می‌دونی؟
‫تا جایی که بتونم بهت کمک می‌کنم.
‫ولی بهت قسم می‌خورم، سونان.
‫همون‌طور که سال‌ها از موهات مراقبت کردم، از تو هم مراقبت می‌کنم و از تو هم همین‌طور.
‫قسم می‌خورم که سنگ قبر کسی باشم که اشک توی چشماش داره.
‫تیک‌تاک.
‫عمه... راستش من... وای، یادم رفت هدیه اصلیت رو بهت بدم.
‫مگه نه؟
‫اما این... مورد علاقه مامانم نیست؟
‫من همیشه اینو برای تو نگه داشتم.
‫اما وقتی خوشحالی... منم واقعاً گرسنه بودم، ولی... ...بدون تو نمی‌تونم چیزی بخورم.
‫فکر کردم شاید بتونیم با هم غذا بخوریم.
‫امروز وقتی داشتم اینا رو برمی‌داشتم، سیران رو دیدم.
‫با سینان.
‫خیلی با هم حرف زدیم.
‫گفتم، روز خوبی داشته باشی.
‫بعدش دیدم اینجام.
‫دیروز بهت گفتم، نئو.
‫برای یک بار هم که شده.
‫این دفعه به الکل پناه نبردم.
‫به تو پناه آوردم.
‫حتی اگه در رو روم ببندی،
‫من هنوز هم به این در می‌زنم.
‫لطفاً.
‫با خودت منو عذاب نده.
‫نمی‌تونم انجامش بدم.
‫مردم تو چشمام نگاه می‌کنن.
‫نمی‌تونم انجامش بدم.
‫تو با من نبودی.
‫گم می‌شدم.
‫نمی‌تونم راه رو پیدا کنم.
‫نمی‌تونم زمان رو برگردونم.
‫الان باید یه عذرخواهی بزرگ ازت بکنم.
‫قول بزرگی دادم.
‫میگه دیگه هرگز.
‫هرگز.
‫برات پیتزای مورد علاقه‌ام رو آوردم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫می‌دونستم منو می‌خوری.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫خیلی داری حرف می‌زنی.
‫فکر کردی نمی‌تونم پیدات کنم؟
‫من کاظم آقا هستم.
‫کاظم آقا.
‫کاظم شانلی.
‫وقتی تو با شلوارک داشتی می‌گشتی، من دنبال یه نفر بودم.
‫دارن میان.
‫اتوبوس پره.
‫داری کادیر رو به حساب من می‌ذاری.
‫پولم کجاست؟
‫سیران، هنوز نیومده، باشه؟
‫بذار بیاد.
‫من می‌گیرمش.
‫باشه، پول رو بهت میدم.
‫من نمی‌دونم.
‫گفتی پولت بعد از عروسی آماده‌ست.
‫پولمو بده!
‫چی شده؟
‫احمق.
‫داد نزن.
‫داری جلب توجه می‌کنی.
‫نکن.
‫باشه، جلب توجه نمی‌کنم، ولی این خیلی جلب توجهه.
‫من گروگان گرفته شدم.
‫مسخره نباش، شوکی.
‫اونقدرها هم بد نیست.
‫آیا اینو تو عروسی‌ها می‌پوشن؟
‫به نظر می‌رسه یه چیز باارزشیه.
‫حتی بهش فکرشم نکن.
‫خیلی دیر شده.
‫قبلاً انجامش دادم.
‫گوش کن، خانم.
‫سونا.
‫یا اون گردنبند رو به عنوان گروگان بهم می‌دی... یا می‌رم پیش عابدین و همه چیزایی که می‌دونم رو بهش می‌گم.
‫این یه سگ گله‌ست!
‫اوه... ببخشید.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫فکر کنم اشتباه برداشت کرده.
‫ممنون.
‫میتونی بهم بگی وقتی تعمیرش کردی.
‫البته، البته، خانم.
‫خورشید.
‫امیدوارم روز خوبی داشته باشی.
‫منم براتون روز خوبی آرزو می‌کنم، قربان.
‫مواظب خودت باش.
‫برو، برو، برو.
‫پشت سرمی.
‫برو.
‫چقدر گذشته از وقتی که همچین مشتری‌ای رو دیدی؟
‫بهم بگو.
‫بابا، اون خیلی بی‌ادب بوده.
‫خاله‌ام با زنجیر گردنبندش مشکل داشت.
‫آشنای عابدین تا اینجا اومده که من مجبور نباشم باهاش سر و کله بزنم.
‫تو نیستی.
‫من هستم.
‫اینجا چه کار می‌کنی؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫به خاطر تو.
‫به خاطر تو... بلدی به عمه‌ات زنگ بزنی، مگه نه؟
‫می‌دونی چطور بهش راهنمایی کنی.
‫ما هم یه تلفن داریم.
‫چرا به ما راهو نشون نمی‌دی؟
‫باشه، بابا.
‫من مراقبش هستم.
‫باشه؟
‫ما از عابدین مراقبت می‌کنیم.
‫الان برو.
‫ببین، سیران میاد.
‫آسون می‌شه.
‫می‌بینمش، می‌بینمش، می‌بینمش، می‌بینمت.
‫تو خیلی لوسی.
‫ما دیگه هیچ‌وقت از هم جدا نمی‌شیم.
‫باشه، بابا.
‫باشه.
‫الان برو.
‫اگه مامانت تو رو اینجا ببینه، فرار می‌کنه.
‫دیگه نمی‌تونیم پیدات کنیم.
‫باشه؟
‫بیا دیگه.
‫لعنت بهت!
‫نگران من نباش.
‫ببین، سونا.
‫دخترم.
‫دختر زیبای من.
‫تو اولویت اول منی.
‫بهت اعتماد دارم.
‫منتظر زنگت می‌مونم.
‫باشه؟
‫نگاه کن.
‫رفتنم خیلی بی‌سروصدا خواهد بود، اما... برگشتم باشکوه خواهد بود.
‫من درستش می‌کنم.
‫چطوری می‌خوای ازش مراقبت کنی؟
‫بله.
‫چطوری می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫این اتفاق نمی‌افته.
‫داری با من میای به یالی، بتول.
‫این اتفاق نمی‌افته.
‫البته، اگه خانم...
‫نورتن موافقه.
‫البته که من موافق نیستم.
‫آقای اورهان، دخترم رو شوهر نده.
‫چطور می‌تونی اینو بگی، خانم؟
‫نورتن؟
‫ما قراره ازدواج کنیم.
‫تو قراره ازدواج کنی.
‫آقای اورهان، اول کارهای قدیمی‌ات رو از یالی جمع کن، بعد با دخترم ازدواج کن.
‫مامان، خانم.
‫گلگون فرّیت است.
‫من فریت رو نمی‌فهمم.
‫مامان، نمی‌خوام مزاحم کسی بشم.
‫منظورت از مزاحم شدن چیه؟
‫برعکس، ما تمام تلاشمون رو می‌کنیم که راحت باشی.
‫قول می‌دم.
‫در واقع، ما تا زمان عروسی شما رو توی یه اتاق جداگانه میزبانی می‌کنیم.
‫آقای اورهان، من دخترم رو جایی که نمی‌شناسم نمی‌ذارم.
‫باشه.
‫بزن بریم.
‫امشب برای شام بیا یالی.
‫باشه؟
‫ببینی چطوری بتول تو این محیط زندگی می‌کنه.
‫ما تاریخ عروسیش رو هم تعیین می‌کنیم.
‫با هم آشنا می‌شید.
‫اگه هنوز ازش خوشت نمیاد، بعداً بهش فکر می‌کنیم.
‫مامان.
‫باشه، خواهر، فهمیدم.
‫چقدر لازم داریم؟
‫یه چیزی حدود دو میلیون.
‫یه چیزی حدود دو میلیون؟
‫باشه.
‫نه، نمی‌خوام به زحمت بندازمت.
‫به هر طریقی که شده پیداش می‌کنم.
‫پیداش می‌کنم.
‫ممنون.
‫نه.
‫باشه، ما درستش می‌کنیم.
‫ما یه حیاط بزرگ داریم.
‫داریم اجاره‌اش می‌کنیم.
‫باشه، باشه.
‫ما درستش می‌کنیم.
‫نگران نباش.
‫باشه.
‫و ازدواج کردن توی این زمان یه کم... مرسی.
‫خیلی ممنون.
‫ما حواسمون بهش هست.
‫اما... مشکلت چیه؟
‫چرا اینقدر ناراحتی؟
‫چرا سوت می‌زدی؟
‫از دست خودم ناراحتم، خواهر.
‫منظورت چیه؟
‫امروز ما... ما رفتیم به همون پیتزافروشی که فریت همیشه می‌ره.
‫با سینان.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫ظاهراً فریت هم اونجا بود.
‫ما به هم برخوردیم.
‫می‌دونی بعدش چی شد.
‫من و سینان با هم درگیر شدیم.
‫خواهر، چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫عمه‌ام بهت یه یادگاری داد؟
‫خانم
‫سیران، اون به تو هم یه یادگاری داد.
‫من می‌رم اینو بگیرم.
‫راستی، سیران.
‫اگه به عابدین نگی، ناراحت میشه؟
‫بهت جواب رو هرچه زودتر می‌دم.
‫البته که میاد.
‫اما هر دوی ما باید صحبت کنیم.
‫بذار بهت بگم، هیچ راهی برای فرار از اورهان نیست.
‫پس داری پشت سرم حرف می‌زنی؟
‫هزار بار بهت می‌گم.
‫چیه؟
‫چرا دوباره اونو اینجا آوردی؟
‫اون درست صحبت کرد، ولی... متول مریض شد.
‫او در معرض خطر بارداریه، به خاطر همین... ...یه جایی نزدیک منه.
‫... تو یکی از اتاق‌های مهمان می‌مونه.
‫چیزی که بتول گفت دیگه تکرار نمیشه.
‫بتول استرس نمی‌گیره.
‫بتول خسته نمی‌شه.
‫متوجهی؟
‫بتول و بچه‌ام آرامش خواهند داشت، ایفاکات.
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫فقط همین برات مهمه.
‫فقط همین برام مهمه، ایفاکات.
‫مادرش هم راست می‌گه.
‫برای همین دعوتش کردم شام.
‫به خانم حاتجه خبر دادم.
‫به طریقی که به خانواده کورهان‌ها می‌خوره ازش استقبال می‌شه.
‫وای!
‫تا حالا ندیدم یه عاشق اینجوری ازت مراقبت کنه.
‫تو یه آدم پدرانه‌ای.
‫اما تو قبلاً پدر بودی، نه؟
‫اینجا چیکار می‌کنی، گلگون؟
‫صدات کردم.
‫باز که نه.
‫گولگون.
‫از حالا به بعد، قبل از اینکه بیای، به من زنگ میزنی، نه به ایفاکاتی.
‫اورهان، عصبانی نشو.
‫اون اومده بود دنبال فریت.
‫واضحه که این بچه شروره.
‫باهوش باش.
‫چیزی که توی معده‌ات هست، برات بیشتر از حد کافیه.
‫با بچه مردم در نیفت.
‫برای تو خوب نیست.
‫مخصوصاً بچه‌ام.
‫نکن.
‫می‌سوزی.
‫خانم نورتن، غذاهامون رو چطور دیدی؟
‫خب، همین دیگه.
‫اگه تا اینجا نمی‌اومدی... ما یه چیزی مثل نون و پیتا به سلیقه‌ات جور می‌کردیم.
‫ایفکت.
‫ایفکت، من مردم رو با اینکه چی می‌خورن نمی‌سنجم.
‫دو لقمه می‌خوری، سیر می‌شی.
‫من اینجا اومدم برای دخترم.
‫اون چیزی رو که توی خیابون پیدا می‌کنه برمی‌داره و میاره خونه.
‫ببین، نمی‌خواستم بیای اینجا چون می‌دونستم این حرف‌ها رو می‌شنوی.
‫خانم نورتن، یه قرارداد حرف می‌زنه، ولی بی‌فایده حرف می‌زنه.
‫آقای اورهان، من به حرف‌هایی که می‌زنید گوش نمی‌دم، به حرف‌هایی که باعث می‌شید بزنم گوش می‌دم.
‫اگه دخترم به عنوان همسر تو، به عنوان یه خانم اومده بود اینجا، ببینیم اون موقع می‌تونست حرف بزنه یا نه.
‫نورتن، خیلی از خانم‌ها اومدن و رفتن از این میز.
‫ایفاکات، تو هم می‌خوای منو بفرستی؟
‫البته که نه، حاتجه.
‫تو امین ارباب منی.
‫بهت قول می‌دم.
‫بیا پسر جان.
‫نوش جان.
‫بیا، داریم یه غذای خوشمزه می‌خوریم.
‫به ما ملحق شو.
‫قلبمو نشکن، فریت.
‫اگه به اون بدی که میگن باشه، میرن به مراسم خاکسپاری ایال.
‫خانم.
‫ایفاکات میگه ورشکسته شده.
‫اگه همچین چیزی بشه، اول منو می‌فرستن، میگن چون من آخرین نفری بودم که اومدم.
‫زهرا، خفه شو.
‫دهنتو ببند.
‫اگه آقای فریت چیز دیگه‌ای نمی‌خواد، جای ایال رو می‌گیره.
‫آقای فریت.
‫سودا، بیا دیگه.
‫شیرینی‌ها رو بردار.
‫آقای فریت، من تازگی‌ها دارم دستور پخت می‌خرم.
‫اگه لازم باشه می‌تونم تو آشپزخونه کمک کنم.
‫بیا دیگه، سودا.
‫مراقب خودت باش.
‫بیا دیگه.
‫بدو، عجله کن.
‫اون می‌ترسه که من بیکار بشم.
‫آقای فریت، یه سورپرایز برات دارم.
‫من اینو برات خریدم.
‫امیدوارم آرزوت برآورده بشه.
‫ذهنت باز باشه.
‫خیلی خوشحال باش، آقای فریت.
‫تو هم می‌ترسی، شفیکا؟
‫آقای فریت، نگران ما نباش.
‫تو همونی که ترسیده؟
‫احساس می‌کنم توی دلم خالیه.
‫فکر می‌کردم همه چیز رو خراب می‌کنم.
‫رابطم رو خراب کردم.
‫حالا نمی‌دونم باید برای چی ناراحت باشم یا از چی بترسم.
‫مردم هر چی بیشتر از دست می‌دن، بیشتر می‌فهمن از چی باید بترسن.
‫مال من هم همینه.
‫نورتن، هنوز دسرمون رو نخوردیم.
‫نه، مرسی.
‫ما جا نداریم.
‫بیا عزیزم.
‫نورتن، ما صحبت کردیم.
‫بتول اینجا می‌مونه.
‫بله، صحبت کردیم آقای اورهان.
‫گفتی اگه اشکالی نداره می‌تونیم حرف بزنیم.
‫آقای اورهان، من از این خوشم نمیاد.
‫دخترم رو اینجا تنها نمی‌ذارم.
‫چطور دخترم می‌تونه تو یه جایی که هیچ‌کس بهش نگاه نمی‌کنه و هر لحظه پشت سرش حرف می‌زنن، یه بچه سالم به دنیا بیاره؟
‫خانم
‫نورتن، ما حسابی مراقب دخترت هستیم.
‫نمی‌تونی تو این خونه با مهمون بد رفتار کنی.
‫شکی ندارم که نیتت خوبه.
‫اما من دخترم رو اینجا تنها نمی‌ذارم.
‫من تو خونه حسابی مراقب دخترم هستم.
‫بیا عزیزم.
‫بیا دیگه.
‫بتول.
‫اورهان.
‫بزن بریم.
‫از اونجایی که اینجا رو دوست نداری، بیا یه اتاق برات باز کنیم.
‫می‌تونی یه مدت اینجا بمونی.
‫چی میگی؟
‫نه، آرتور.
‫خانم اطلس، لطفاً.
‫به آیشن می‌گم اتاق رو آماده کنه.
‫منظورم اینه که...
‫داری چای رو یه جور دیگه درست می‌کنی.
‫مرسی.
‫نوش جان، فیروزه.
‫اوه، خوش اومدی.
‫نوش جان!
‫اوه، حمله کن.
‫بیا، با هم غذا بخوریم.
‫شفیکا، یه دسر برام بیار.
‫خیلی گشنمه.
‫چه خبر؟
‫همه چی اوکیه؟
‫بی‌خیال اون زنبورای دیوونه شو.
‫چطوری؟
‫حالت خوبه؟
‫به من بگو.
‫یا خدا.
‫کسی تو این خونه نمی‌خواد بپرسه حالم خوبه یا نه؟
‫جالبه.
‫بیا.
‫چی؟
‫تو نگهبان ترس خالص و ناب هستی.
‫همه اینو نمی‌فهمن.
‫اما اونم رایگان نیست.
‫همه چیز تو زندگی یه قیمتی داره.
‫بذار باشن.
‫غرق می‌شیم، تموم می‌شیم.
‫چطور شروع به نقاشی کردن کردی، پسرم؟
‫به خاطر عشقت؟
‫دوباره انجامش بده.
‫برای عشق‌ات نقاشی کن.
‫برای خودت نقاشی کن.
‫چرا پدربزرگت همین‌طوری دستش رو بهت نداد؟
‫اون اون آتیش رو توی تو دید.
‫تو اون آتیش رو داری.
‫تو دعا کن.
‫یه فرشته میاد و کمکت می‌کنه.
‫خیلی ممنون عزیزم.
‫خوشحالم که اینجایی.
‫کجا داری میری، پسر؟
‫می‌خوام برم دوش بگیرم و بعدش برم کارگاه.
‫یه کاری هست که باید صبح انجام بدم.
‫شفیقه.
‫بله، خانم.
‫یه بطری برام بیار.
‫آیشن حتماً قبلاً برات ریخته.
‫می‌برمش پیش کاظم.
‫یا بذار آیشن بگیرتش.
‫اونا با دو کلمه کمرشون رو می‌شکنن.
‫واضحه که با هم خوب کنار میان.
‫خانم، اگه مشکلی هست... بیا اینجا.
‫بیا.
‫متاسفم، خانم.
‫عزیزم، می‌دونم که دردی.
‫اما اون درد رو بذار کنار.
‫این یک مسئله سرنوشت است.
‫بیا دیگه، رفیق.
‫آماده باش.
‫آیشه، اتاق اون خانم رو آماده کن.
‫آره، منطقه رو محافظت کن.
‫آره، پاس‌های کوتاه.
‫آره، بهش بده.
‫بله، بیا وسطش رو درست کنیم.
‫بیا وسطش رو پیدا کنیم.
‫بزن دیگه!
‫یا خدا!
‫چند سالشه؟
‫الوَر!
‫الوار!
‫مربی، این الواست!
‫بیا اینجا!
‫چی؟
‫بیا اینجا!
‫الوَر!
‫تو مثل یخ انتهای پیست اسکیت می‌مونی.
‫بشین، بشین.
‫به خدا، الوار!
‫پنالتی!
‫پنالتی، به خدا!
‫پنالتی رو بده به من!
‫حروم‌زاده!
‫کاظم، خفه شو!
‫خوش اومدی.
‫چیکار کردی؟
‫گردنبند رو به ثریا دادی؟
‫آره، انجام دادم.
‫چه خبر شده؟ یا چرا اینقدر مهمه؟
‫اگه اونو بهش داده بودم، دیگه پدرش نبودم.
‫اگه تو عروسی بهش داده بودم، چی می‌شد؟
‫پسر، تو لخت رفتی عروسی.
‫من اونو تعمیر و تمیزش کردم.
‫امروز صبح گرفتمش.
‫چه خبر شده؟
‫گردنبند خاله‌ام یه مشکلی توی زنجیرش داشت.
‫دوست عابدین تا اینجا اومده که من مجبور نباشم باهاش سر و کله بزنم.
‫زنجیر خوبه؟
‫یه جوری.
‫بیا، بخور، بخور.
‫مراقب باش.
‫خونه شلوغه.
‫نذار کسی ببینتت.
‫وای صدای اون ماشین، دختر!
‫خدا خیرت بده.
‫ممنون.
‫خدا خیرت بده.
‫ولی لطفاً، نگاه کن.
‫خیلی مهمه که با هم بمونیم.
‫این چیه، سیران؟
‫نقاشی.
‫منظورم اینه که فریت امروز یه ارائه داره.
‫برای همین براش نقاشی کشیدم.
‫می‌دونم، آبدین، اگه تو یه موقعیت سخت نبودی، این کار رو نمی‌کردی.
‫منم بهش نیاز دارم.
‫ولی من این کار رو برای فریت انجام می‌دم.
‫راستی، تو خیلی خوشگلی.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون، عابدین.
‫ما واقعاً با هم توی این ماجرا هستیم.
‫تو پارک می‌بینمت.
‫پولت آماده‌ست.
‫مامان، یه کاری دارم که باید انجام بدم.
‫من درستش می‌کنم و برمی‌گردم.
‫باشه؟
‫می‌بینمت.
‫کجا داری میری؟
‫میز آماده‌ست.
‫چه خبر شده؟
‫همه امروز صبح دارن فرار می‌کنن.
‫کی می‌خواد همه اینا رو بخوره؟
‫حالا ببینیم مشکل تو چیه، دختر خوشگلم.
‫صبح همگی بخیر.
‫آیشن، یه چیزی برام بیار تو اتاق.
‫سردرد دارم.
‫صبح بخیر، آقای اورن.
‫صبح بخیر.
‫اونا از صبح تا حالا چند بار بهمون زنگ زدن.
‫بریم بهشون بگیم که نتونستیم انجامش بدیم.
‫اما... امیدت رو از دست نده.
‫دیشب رفت رستوران، فریت.
‫ما بیرون نرفتیم.
‫نمی‌تونیم امیدمون رو از دست بدیم.
‫معلمت قبلاً رفته بیرون، خاتون.
‫بزن بریم.
‫چه جور تحریکاتی کردن؟
‫یه سال کامل پیش روت داری.
‫اگه شرکت ورشکسته بشه چی میشه؟
‫به چی می‌خندی؟
‫مگه بهت نگفته بودم؟
‫این موضوع به کورهان و نیهال ربطی نداره.
‫چی؟
‫کی؟
‫سیران.
‫همونطور که می‌دونی، کورهان مستاجر سیرانه.
‫اینجا.
‫بخورش.
‫نگران نباش.
‫بهش نگاه کردم انگار مال خودم بود.
‫حتی یه خط هم روش نیفتاده.
‫بله.
‫خب، برای من کافیه.
‫فعلاً.
‫منظورم اینه، شِوکه.
‫فعلاً نه.
‫باشه، پولت رو گرفتم.
‫تموم شد.
‫باشه.
‫اصلاً امکان نداره، خانم.
‫سونا.
‫خیلی بیشتر همدیگه رو می‌بینیم.
‫تا وقتی که بفهمم عابدین یه کورهان هست، حسابی اذیتت می‌کنم.
‫مواظب خودت باش.
‫فریت.
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫باز چه کار کردی؟
‫خرابش نکن.
‫نمی‌خوام منو ببینی.
‫تموم شد.
‫باختم.
‫بکش.
‫اشکالی نداره اگه نقاشی بکشی.
‫بیا، نقاشی کن.
‫نمی‌تونم نقاشی بکشم.
‫کار نمی‌کنه.
‫من می‌رم.
‫ما به دردسر افتادیم، ممو.
‫ما به دردسر افتادیم.
‫ما تو دردسر بزرگی افتادیم.
‫اشکالی نداره.
‫من حقوق می‌گیرم.
‫حقوقم رو بهت میدم.
‫باشه.
‫من حقوقت رو میدم، هرچی بشه.
‫ما با هم خوب کنار میایم، ممو، مگه نه؟
‫باشه.
‫دیار.
‫اومدی.
‫خواهر دیگه اومد.
‫چای بریز.
‫چای بریز، ممو.
‫چای بریز.
‫آره.
‫اومدم.
‫این چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫یه نگاهی بنداز.
‫اونا واقعاً قشنگن.
‫این...
‫تیران.
‫اگه من اونجا نبودم، همه چی خوب می‌شد.
‫لازم نیست بترسی.
‫تو یه فرشته نگهبان داری.
‫سیران، دیگه نمی‌خوام حتی یه دقیقه فکر کنم، سوال بپرسم یا منتظر بمونم.
‫بیا ازدواج کنیم؟
‫اما تو چطور... چطور شب منو پیدا کردی؟
‫ما چند تا آشنا داریم، سییران کوشوم.
‫نگاه کن.
‫نگاه کن، زینب.
‫ما با تو دور دنیا رو گشتیم.
‫ما لحظه‌های زیبای زیادی رو با هم گذروندیم.
‫و از حالا به بعد، می‌خوام همه چیزای قشنگ رو با تو تجربه کنم.
‫آیا برای تمام عمر با من خوشحال خواهی بود؟
‫می‌خوام با تو خوشحال باشم.
‫می‌خوام یه عمر روزای خوشی رو باهات بگذرونم.
‫بیا با هم به همه جای دنیا سفر کنیم.
‫بیا خاطرات عالی بسازیم.
‫می‌خوام باهات برقصم و خوش بگذرونم.
‫می‌خوام همه کارهایی که نتونستم باهات انجام بدم رو انجام بدم.
‫می‌خوام همه کارها رو با تو انجام بدم، فریت.
‫مطمئن نیستی.
‫منظورم اینه که وقتی اوضاع جدی شد، یه کم ترسیدی، درسته؟
‫امروز هم نیومد، نه؟
‫اون نمیاد.
‫اما تو همچنان منتظرش می‌مونی.
‫نمی‌دونم دیگه چیکار کنم.
‫انگار از وقتی فریت رفته، زمان متوقف شده.
‫اما وای نمیسته، نگاه کن.
‫ما هم به زودی مثل اونا از اینجا می‌ریم.
‫ما دور دنیا سفر می‌کنیم و کشف می‌کنیم.
‫بدون ترس از هیچ چیز.
‫بدون اینکه از گذشته‌مون یا آینده‌مون پنهون بشیم.
‫و ما هیچ‌کدوم از چیزهایی که اینجا تجربه کردیم رو فراموش نمی‌کنیم.
‫همیشه به هم یادآوری می‌کنیم که زندگی یه معجزه‌ست.
‫هر روز شکرگزار خواهیم بود.
‫و جوری زندگی می‌کنیم که انگار آخرین روزمونه.
‫ما زنده می‌مونیم، درسته؟
‫من ترسیدم.
‫از چی؟
‫زندگی کردن.
‫دستتو می‌گیرم.
‫نترسی.
‫ای بدک نیست
‫اگه دستمو بگیری، نمی‌ترسم.
‫خوش اومدی، خوش اومدی.
‫وقتی اسم آیلا کانتارجی رو بردی، راستش خیلی تعجب کردم و خیلی هم خوشحال شدم.
‫اگه می‌خوای، من دیگه اونقدر خوشحال نیستم.
‫سهران شانلی و سینان کانتارجی برای روزهای خوش دور هم جمع شدن.
‫تو نمی‌تونی ازدواج کنی.
‫نمی‌تونی ازدواج کنی.
‫منظورم اینه که بدون من.
‫بازال، اینجا چه کار می‌کنی؟
‫عثمان نمی‌توانست تحمل کند.
‫اون بهم گفت.
‫خانم، می‌تونی بهم اجازه بدی؟
‫می‌خوام هر لحظه برادرم رو ببینم.
‫هیچ‌کس دیگه نمیاد.
‫بیا دیگه.
‫آیا تو، سیاران شانلی، سینان کانترجی رو به عنوان همسر قبول می‌کنی؟
‫بله.
‫سینان کانترجی.