‫زن‌داداش!
‫من اینجام.
‫یا خدا.
‫به این نگاه کن.
‫به این نگاه کن؟
‫به این نگاه کن.
‫آیا سحر واقعاً اون‌ها رو کشیده؟
‫بله.
‫حالا چی کار کنیم؟
‫نمی‌دونم چیکار قراره بکنیم.
‫می‌تونی از خاله‌ام، قیزیل اژدر بپرسی.
‫اون کسیه که دروغ گفته.
‫سحر حتی به ما نگاه هم نمی‌کنه.
‫ما به خاطر حرص تو برای جادو داریم غرق می‌شیم.
‫می‌خوام از یادگاری‌های پدربزرگم محافظت کنم.
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم از سحر برای همچین چیزی استفاده کنم.
‫اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫تو این خونه چه خبره؟
‫همه جا پر از گه گربه‌ست.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫من شوکی هستم.
‫شوقی!
‫به من نگاه کن.
‫به چشمهام نگاه کن.
‫داری با دخترم چیکار می‌کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫همین الان بهم بگو.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫بهت گفتم من شوکی هستم.
‫دارم به عنوان خیاط کار می‌کنم.
‫باشه، بی‌خیال شو.
‫همه چیز رو توضیح می‌دم.
‫بهم بگو.
‫باشه، بهت می‌گم.
‫آروم باش.
‫باشه، آروم باش شوقی، آروم باش.
‫من فقط یه سوال ازت پرسیدم، پسر.
‫اما... واقعاً برادرت کورهان هست؟
‫از کجا می‌دونی؟
‫برو از دخترت بپرس.
‫برو گمشو!
‫همونطور که می‌دونی ما ازدواج کردیم.
‫دقیقاً.
‫پشیمونیم؟
‫سینان.
‫چی؟
‫یا خدا.
‫گربه اینجاست.
‫مامانم از این خوشش نمیاد.
‫به من نگاه کن.
‫داری تظاهر می‌کنی که مامان منی؟
‫تو همین الان منو فروختی؟
‫منظورت چیه؟
‫مامانم فکر می‌کنه دارم دنبالت می‌کنم.
‫ولی دارم تظاهر می‌کنم که مامانت هستم.
‫من طرف توام.
‫نگران نباش.
‫آروم باش.
‫بهش نگاه کن.
‫بیا.
‫سوار شو.
‫مواظب باش کجا پا می‌ذاری.
‫بیا بریم.
‫عثمان، وایسا.
‫این ماشین فریت کورهان نیست؟
‫سیران!
‫بیا تو، سیران.
‫این فریت کورهان هست؟
‫بله، هست.
‫سرمایه‌گذارها عاشق نقاشی‌هات شدن.
‫اونا می‌خوان باهات کار کنن.
‫چرا اینقدر می‌خندی؟
‫این به نفع خودته.
‫تو واقعاً بااستعدادی، دختر!
‫اینجا منتظر بمون.
‫اوه، برادر سینان.
‫چطوری؟
‫مشکل چیه؟
‫اومدم عابد رو ببینم، ولی اینجا نیست.
‫اومدی عابد رو ببینی، آره؟
‫چرا بهش زنگ نزدی؟
‫چی باعث شد بیای؟
‫هیچی.
‫فقط می‌خواستم ببینمش.
‫معذبی؟
‫نه، من مریض نیستم.
‫می‌دونی، اینجا پاتوق می‌کنی.
‫نمی‌خوام مردم اشتباه برداشت کنن.
‫بالاخره، سییران... اوه، فریت، تویی.
‫سلام، من نازنم.
‫این برادرم هست.
‫از آشناییت خوشحالم، ولی یه کم اضافه وزن داری.
‫اکرم فکر می‌کنه تو ضعیفی.
‫مامانم داره زنگ می‌زنه.
‫باید بریم.
‫بعداً صحبت می‌کنیم، باشه؟
‫خدافظ.
‫چرا به حرفم گوش نمی‌دی؟
‫اگه به حرفت گوش می‌کردم، چیکار می‌کردی؟
‫قرار بود همه چیز رو بهم بگی.
‫تو به سیران قول دادی.
‫بی‌خیال اون شو.
‫دارم بهت فکر می‌کنم.
‫سوار ماشین شو.
‫وقتی سیّران دور و بره، نمی‌تونی به چیزی فکر کنی.
‫باشه.
‫باشه، پول رو پیدا کردم.
‫میام.
‫پول رو پیدا کردم.
‫نه، نه، نه.
‫حتماً بازی می‌کنم.
‫باشه؟ دیگه همچین میزی جمع نمی‌شه.
‫باشه، همینجا بمون تا برگردم.
‫بازی رو شروع نکن تا من برگردم.
‫فهمیدی؟
‫باشه.
‫باشه، می‌بینمت.
‫باشه، باشه، دارم می‌فرستمش.
‫ببین، دارم بوهای بدی حس می‌کنم، گولگون.
‫باشه، باشه، دارم می‌فرستمش.
‫دخترت لیاقت داره که دختر من باشه.
‫منظورم اینه که اونا ناراحت میشن.
‫پدرت به خونه‌ام حمله کرد.
‫اون می‌دونه که عابدین همون کورهان هست.
‫بابت دردسرهایی که برام درست کردی، باید تاوان بدی، خانم.
‫سونا.
‫باز نکن!
‫مگه همچین چیزی هست؟
‫چرا در رو هل دادی؟
‫دارم با دخترت حرف می‌زنم.
‫من هیچ جا نمی‌رم، لعنتی!
‫من هیچ جا نمی‌رم!
‫منو می‌بینی؟
‫من هیچ جا نمی‌رم!
‫در رو باز کن.
‫می‌خوام دخترم رو ببینم.
‫می‌خوای منو ببینی؟
‫می‌خوام ببینمت.
‫پس در رو باز کن.
‫می‌خوام ببینمت.
‫در رو باز کن.
‫باشه، باشه.
‫زود باش، زود باش.
‫به این نگاه کن.
‫عالیه.
‫یا خدا.
‫نگاه کن به این، رفیق.
‫انگار ما دشمنیم.
‫اسما.
‫کاظم، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دختر، بیا دعوا نکنیم، باشه؟
‫اومدم با دخترم صحبت کنم.
‫هولم نده.
‫بگیر اینو.
‫این چیه؟
‫این رو برات خریدم.
‫با این چیکار کنم؟
‫ببرش توی سطل آشغال؟
‫برو بیرون!
‫همه‌اش رو بهتون میدم.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫سونا، دخترم می‌گه نه.
‫بهش بگو.
‫بیام؟
‫نباید این کار رو بکنم؟
‫به برادرت بگو، به مادرت بگو.
‫باید بیام؟
‫نباید این کار رو بکنم؟
‫خیلی خوشگله.
‫گردنبند عمه‌ات رو انداختی.
‫خیلی خوشگله.
‫اون بلافاصله بهم زنگ زد.
‫از کجا می‌دونی؟
‫تو فالگیری.
‫از کجا بدونم؟
‫می‌دونم.
‫داریم می‌ریم سینما.
‫بالاخره خانواده‌ی بابام هستن.
‫باشه؟
‫بیا دیگه، رفیق.
‫گوشی رو بردار.
‫داداش، یه چیزی ازت می‌خوام.
‫بگو ببینم، پسر.
‫البته، هر کاری که لازم باشه انجام می‌دیم.
‫داداش، باید با سیران تنها حرف بزنم.
‫می‌تونی کمکم کنی؟
‫پسرم، دوباره داری چه کار می‌کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫نه، داداش.
‫اینطوری نیست.
‫قول می‌دم.
‫چون سینان باهاشه، همیشه عصبیه.
‫به خاطر همین باید تنهایی باهاش صحبت کنم.
‫فریت، با سیيران تنها چیکار می‌خوای بکنی؟
‫ببین، این‌طوری نیست.
‫آینده من، آینده سیران، آینده شرکت مهمه.
‫فقط باهاش صحبت می‌کنم.
‫باید بهش بگم کافیه.
‫قسم می‌خورم که هیچ دردسری درست نکنم.
‫به من اعتماد کن.
‫امشب می‌ریم شام بخوریم.
‫سینان اینجا نیست.
‫اما کاظم هست.
‫بهت میگم اونجایی که رفتیم کجا بود.
‫نمی‌دونم می‌تونی اونجا سیّران رو تنها گیر بیاری یا نه.
‫خیلی ممنون.
‫ممنون.
‫ممنون از زن‌داداشم.
‫گفت که ما با سیران کار می‌کردیم.
‫خب؟
‫پس باید یه جوری سیّران رو راضی کنیم و با هم کار کنیم.
‫نظرت چیه؟
‫فکر می‌کنی می‌تونی راضیش کنی؟
‫در واقع، داشتم امروز صبح قانعش می‌کردم.
‫ولی هی دور و برش رو نگاه می‌کرد ببینه سینان میاد یا کسی دیگه.
‫خیلی عصبی بود.
‫اما نشد.
‫وگرنه خودم درستش می‌کردم.
‫یه آب‌نبات چوبی.
‫اون اومد پیشم و گفت، چرا این اطراف نمی‌پلکی؟
‫تو دیگه کی هستی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫زهرا تو اون خونه تنها زندگی نمی‌کنه.
‫اون تو خونه ما زندگی می‌کنه.
‫مادر اِسمه اونجا زندگی می‌کنه.
‫شاید با مادر ازمه صحبت کنم.
‫با برادرش صحبت می‌کنم.
‫به تو چه؟
‫مادر اِسمه، خاله آتاتورک.
‫به خانواده قدیمی‌ات عادت کردی.
‫نه، فقط ناراحتم.
‫به تو چه؟
‫به هر حال، الان دیگه اوکیه.
‫بیخیالش شو.
‫اونا امشب میرن بیرون برای شام.
‫اون دختر خیلی خوشگلیه.
‫بد نیست.
‫چی؟
‫حسودی می‌کنی؟
‫نه، حسود نیستم.
‫این درباره چیه؟
‫این آدما کی هستن؟
‫این‌ها... ...خانواده سینان هستن.
‫اونا رو از پروفایل مادرش می‌شناسی.
‫این یارو کیه؟
‫می‌خواستم بگم پدرش، ولی پدرش... وقتی بچه بود فوت کرد.
‫اون یارو کیه؟
‫منم همین‌طور فکر می‌کردم.
‫انگار توی شوک بودن.
‫نه، منم متوجه شوک شدم.
‫انگار تو شوک بودن.
‫انگار نمی‌دونستن که دارن میان اینجا.
‫این همون حسی بود که داشتم.
‫از خانواده سحره؟
‫نمی‌دونم.
‫داریم درباره چی حرف می‌زنیم؟
‫به ما چه؟
‫چه خبره؟
‫ما ازدواج کردیم.
‫گفتی ما ازدواج کردیم؟
‫فریت.
‫باشه، بسه دیگه.
‫برگرد به اتاقت.
‫آبرومون می‌ره.
‫من خوبم.
‫دستم رو زخمی کردم.
‫درد می‌کنه.
‫چرا منو زدی؟
‫ببین، حالت خوب به نظر نمی‌رسه.
‫بزن بریم.
‫نه، خوبم.
‫دارم فکر می‌کنم... چطوری سینان، کاظم و زهرا رو راضی کنم.
‫دارم بهش فکر می‌کنم.
‫به نظر نمیاد داری فکر می‌کنی.
‫به نظر می‌رسه استرس داری.
‫و اون مثل یه بازنده ناراحت بود.
‫امکان نداره.
‫میدونه؟
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫تو مثل بقیه نیستی.
‫دارم بهت میگم.
‫تو متفاوتی.
‫تو با بقیه فرق داری.
‫تو خیلی بااستعدادی.
‫خیلی خوب می‌دونم چی می‌خوای، زهرا.
‫تو یه همچین فرصتی داری.
‫مرسی.
‫بیشتر از هر کسی، برای خودت انجامش بده.
‫نمی‌خوام، فریت.
‫نمی‌خوام.
‫نمی‌خوام تو هیچ کاری با کورهان‌ها درگیر بشم.
‫باشه؟
‫جوابم نه هست.
‫خیلی خنگه.
‫اون واقعاً خنگه.
‫او اصلاً تغییر نکرده.
‫اون هنوز لجبازه.
‫اون به یه حقیقتی توی سرش باور داره.
‫اون ازش محافظت می‌کنه.
‫اون ازش بیرون نمیاد.
‫بذار خودش و شوهرش تصمیم بگیرن، فریت.
‫نه، من باید بعد از این ساعت کارمو انجام بدم.
‫بذار هر کاری که می‌خوان بکنن.
‫به من ربطی نداره.
‫باشه، قبوله.
‫اما باید هر چه زودتر از اینجا بریم.
‫یکی ما رو می‌بینه.
‫تو بیرون منتظر بمون.
‫صورتحساب رو می‌دم و میام، باشه؟
‫صبر کن تا من بیام.
‫دیار.
‫چی؟
‫واقعاً من لیاقت تو رو دارم؟
‫بیا دیگه، فریت.
‫بیا دیگه.
‫نمی‌تونم این رفتار رومئو طور تو رو تحمل کنم.
‫عجله کن.
‫دارم میام.
‫هرگز.
‫من از همون روزی که همدیگه رو دیدیم دارم اینو بهت می‌گم.
‫من حسود نیستم.
‫اوه، دیارا.
‫تو می‌خواستی به خود قدیمی‌ام برگردی.
‫داشتی می‌رفتی پیش فریت پیر.
‫می‌دونی، کاری می‌کردم حسودی کنی!
‫من تو رو دیوونه می‌کنم.
‫یا خدا.
‫اون موقع حتی به عنوان طرف صحبت هم قبولت نمی‌کردم.
‫خوشحالم که اون موقع نبود.
‫اون موقع اومدی پیش من.
‫چی گفتن؟
‫انگار همه چیز یه زمانی داره.
‫چی میگی؟
‫مطمئنم سیران قبولش نمی‌کنه.
‫فکر نکنم بعد از این ساعت قبولش کنه.
‫ببینیم چطوری از این وضعیت درمیایم.
‫یه راهی پیدا می‌کنی.
‫اگه تو باهام باشی، پیداش می‌کنم.
‫نمی‌دونم، فقط تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫غذا خوردی؟
‫خیلی خوبه.
‫کاظم.
‫اینجا منتظر باش، میرم یه قهوه درست کنم.
‫می‌دونی چی رو بیشتر از همه دوست دارم.
‫بانوی زندگی من.
‫دختر، اینا همونان؟
‫بله.
‫اجاره چنده؟
‫هر چی.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫داشتم فکر می‌کردم که شاید با گذشت زمان بیای اینجا زندگی کنی.
‫نگران سهم خودمم.
‫پدربزرگ عزیزم.
‫پدربزرگم پولش رو میده.
‫مگه بچه‌ها تو سامسون نیستن؟
‫چی می‌فهمن؟
‫بابابزرگم همه جا چشم و گوش داره.
‫اون یه جوری از پسش برمیاد.
‫حالا می‌فهمم چرا این همه مدت منو تو این خونه نگه داشتی.
‫تو خیلی بی‌پولی.
‫فریت کورهان وارد خونه شد.
‫بعدش یه خونه تو امیرگان هست.
‫بعدش یه خونه تو آرناووت‌کوی هست، ولی مطمئن نیستم.
‫می‌خوام یه چیزی بگم، ولی نمی‌دونم.
‫چی شده؟
‫باز یه اتفاق بد افتاده؟
‫نه، نه، هیچ اتفاق بدی نیفتاده.
‫هیچ اتفاق بدی نیفتاد.
‫می‌خواستم یه چیزی بگم، ولی یه سری کار دارم که باید انجام بدم.
‫شرکت، کاغذبازی‌ها، خیلی چیزا جمع شده.
‫باید برم؟
‫سینان، قرار بود امروز با هم خونه و کار رو ببینیم.
‫می‌دونم.
‫حق با توئه، ولی فکر نمی‌کنی داریم یه کم عجله می‌کنیم با این خونه؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم به این راحتی نتونیم خونه سینان رو پیدا کنیم.
‫نه، نه، اینطوری فکر نکن، سینان.
‫پیداش می‌کنیم.
‫واقعاً؟
‫البته، پیداش می‌کنیم.
‫امروز پیداش می‌کنیم.
‫سیران، نمی‌دونم شاید به خاطر اینه که اینقدر عجله داری.
‫سینان، این چه ربطی به موضوع داره؟
‫فقط می‌خوام زندگی‌ای رو که همیشه آرزوشو داشتیم شروع کنم.
‫می‌خوام زندگیش کنم.
‫اما من نمی‌خوام فقط برای شب اولمون این خونه رو داشته باشم.
‫من یه خونه بزرگ می‌خوام.
‫منظورم اینه که می‌خوام با تو و بچه‌هامون یه خونه داشته باشم.
‫حتی می‌خوام سه تا بچه داشته باشم.
‫با شوهرت.
‫سفر به دور دنیا.
‫خوردن غذای خوب.
‫این رویای همه‌ست.
‫همه همینو می‌خوان.
‫تو مثل بقیه نیستی.
‫دارم بهت می‌گم.
‫تو با بقیه فرق داری.
‫تو متفاوتی.
‫تو خیلی بااستعدادی.
‫من دقیقاً می‌دونم چی می‌خوای، زهرا.
‫یه فرصت مثل این جلوی روت هست.
‫مرسی.
‫به همه نشونش بده.
‫برای خودت.
‫چی شده عزیزم؟
‫نمی‌خوای من برم؟
‫بله، سینان.
‫واقعاً همین‌طور هست.
‫معلومه که آره.
‫ولی نمی‌خوام خیلی منتظر بمونم.
‫باشه؟
‫و در حالی که منتظرم، نمی‌خوام ازت دور باشم.
‫باشه، عزیزم.
‫ما از هم جدا نمی‌شیم.
‫پس بیا یه مدت با هم بمونیم.
‫نه.
‫نه، نه.
‫هرگز.
‫واقعاً؟
‫سیران، قبولش کردم.
‫بابابزرگ.
‫زن و خونوادت رو فراموش کردی.
‫بیا تو.
‫آقای اورهان.
‫خانم.
‫نوریه.
‫بله؟
‫می‌خواستم باهات یه فنجون قهوه بخورم.
‫البته.
‫بیا بزنیم.
‫بیا قهوه‌هامونو بخوریم.
‫بیا با هم حرف بزنیم.
‫دقیق‌تر بگم، من حرف می‌زنم.
‫تو به حرف من گوش می‌کنی.
‫و بعدش هر کاری که لازمه رو انجام میدی.
‫خانم
‫نورتن، نمی‌خوام بی‌احترامی کنم... فقط چون تو مادر بتول هستی... ولی... موضوعاتی که سر صبحونه گفتی منطقی نبودن.
‫خیلی وقته ندیدمتون، آقای اورهان.
‫حتی اگه کورهان نباشه، ما هم یه فامیلی داریم.
‫ما نتیجه هم داریم.
‫باید به حرفم گوش می‌کردی.
‫حواسم جمعه.
‫خانم
‫نورتن.
‫ببین، آقای اورهان.
‫یا تو اسم این پرونده رو می‌ذاری، یا من اسم بچه‌ت رو می‌ذارم.
‫نمی‌تونی برای خودت اسم و رسمی درست کنی.
‫تو حتی نمی‌تونی پیداش کنی.
‫می‌تونم انجامش بدم.
‫یواش‌تر دختر.
‫من می‌تونم چشم و گوشت باشم.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی، دختر؟
‫شنیدم دیروز به سودا چی گفتی.
‫می‌تونم انجامش بدم.
‫اون جدیده.
‫او کنجکاوه.
‫چرا داری ستاره‌ها رو می‌فروشی؟
‫می‌فهمم.
‫اگه فهمیدت، آره؟
‫چون دیگه اونقدر برام ارزش نداره.
‫ریاکاریش، ریاکاریش، ریاکاریش.
‫دیگه دیده نمی‌شم.
‫زهرا؟
‫خوش اومدی.
‫نه، من عاشقشم.
‫از عکسش هم قشنگ‌تره.
‫مهمونمون اومده.
‫بهش یه کم چای بده، ممو.
‫یه چای بخور، ممو.
‫یکم چای بخور.
‫یه چای بخور، ممو.
‫یه کم چای بخور، ممو.
‫خیلی قشنگه.
‫اما یه چیزی کمه.
‫همیشه یه چیزی کمه.
‫منظورم اینه که خیلی کلاسیکه.
‫به نظر خیلی معمولی میاد.
‫اینجا رو می‌بینی؟
‫یکم بیشتر برو تو.
‫اینجا؟
‫بله، اونجاست.
‫خیلی خوشم اومد.
‫اما وقتی همین کار رو اینجا انجام می‌دی، خیلی معمولی به نظر می‌رسه.
‫واقعاً یه چیزی شبیه به این رو تصور کرده بودم.
‫به ذهنم رسید.
‫بیا منو از دست خودم نجات بده بیا منو از دست خودم نجات بده اون آدمی که می‌گفتی قهرمانه من نتونستم باشم دوباره به دوستی‌ات اون آدمی که می‌گفتی قهرمانه من نتونستم باشم دوباره به دوستی‌ات از این سرماهایی که تو وجودم رخنه کرده می‌دونی که از اون روزای سخت تنها موندم بین این چهار دیوار به تو پناه آوردم
‫لازم نیست چیزی رو به کسی ثابت کنی، سیران.
‫برو.
‫اینجا نمون.
‫وگرنه نمی‌تونی تحملش کنی.
‫سلام، هستی؟
‫ممنون بابت همه چیز، ولی اینو بدون... تموم شد؟
‫عجیب.
‫انگار تو یه دنیای دیگه‌ست.
‫و انگار از ذهنم بیرون رفته.
‫برعکسه.
‫ولی کامله.
‫مثل روز و شب.
‫گفتم مثل شب و روز بود.
‫این دقیقاً مثل همونه.
‫این سنگ باید قرمز باشه.
‫مثل خون.
‫تو آبی نیستی، سحر.
‫تو قرمزی.
‫چی شد برات؟
‫بهم بگو.
‫قرار بود امروز با هم بریم خونه رو ببینیم.
‫ولی سرش شلوغ شد.
‫اون نمی‌خواد با هم به خونه نگاه کنیم.
‫خیلی خوب می‌دونم، ولی بی‌خیال.
‫چرا؟
‫بعداً می‌بینمت.
‫قرار بود بیاد اینجا.
‫خیلی ترافیک بود.
‫گفت باید بیای.
‫منظورم اینه که اون نمی‌دونه ما الان با همیم.
‫باشه، به داداش حسنو می‌گم.
‫بهش بگو ما با هم هستیم.
‫باشه، بیا بریم.
‫عجله کن.
‫آماده‌ست.
‫بریم.
‫من گولگون کورهان رو دیدم.
‫مادرشوهر پیر عروس جدید.
‫بهش نگو عروس جدید.
‫چطور اینقدر زود باهاش آشنا شدی؟
‫فهمیدم که اون به قمار علاقه داره.
‫وقتی از دوستام درباره‌ جاش فهمیدم... ...آبروریزی‌های کورهان تمومی نداره.
‫سخته، خیلی سخته.
‫مثل دیوونه‌ها قمار می‌کنه.
‫باید سر میز می‌نشستم تا باهاش ملاقات کنم.
‫قول دادی؟
‫بله، بله.
‫خب... این خوش‌تیپه کورهان؟
‫با توجه به اینکه اون زن سابقشه... ...حتماً خیلی خوشگله.
‫یه جمله بدون تو معنای کلمه زیبایی رو نداره.
‫هر چی.
‫ترکش نکن.
‫بیا همه چیز رو درباره این عروس بفهمیم، باشه؟
‫تمام پولی که دادی تا برای پسرت بفرستم رو گم کردم.
‫مهم نیست.
‫برات می‌فرستمش.
‫باشه، مرسی.
‫آیلا؟
‫این چه جور نتایج دیوونه‌ایه؟
‫عمو، واقعاً... چطوری؟
‫نتایج اومد؟
‫بله، بله، نتایج اومد، سینان‌جان، ولی... ...مادرت یه کم ما رو ترسوند.
‫یا خدا.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫مامان، اینا خیلی بلند هستن.
‫بله، بله، متاسفانه.
‫منو تنها نذار.
‫ببین، از وقتی تصمیم گرفتی بری، ببین من چطورم، می‌بینی.
‫باشه.
‫باشه، مامان.
‫ببین، سیران معمولاً همچین چیزی رو قبول نمی‌کنه.
‫باشه؟
‫ولی بازم می‌رم و پیدا کردن این خونه رو به تعویق می‌اندازم.
‫حداقل تا وقتی که بهتر بشی، فکر کنم، سیران.
‫باشه، بچه.
‫آره، بابا.
‫باشه، من اینجام.
‫بشین عزیزم.
‫بشین.
‫سونا.
‫چه خبر، دختر؟
‫به پارکینگ عادت کردی.
‫اینجا داریم چیکار می‌کنیم؟
‫از پدرت خجالت می‌کشی؟
‫بابا، بی‌خیال پارکینگ شو.
‫ازش بپرس چی می‌خوای بدونی.
‫بی‌خیال پارکینگ شو، دختر.
‫آیا واقعاً عابد همان کورهان است؟
‫بله.
‫بگو دیگه، بگو، زود باش، بگو.
‫گفتیم داماد راننده، ترسیدی.
‫بگو بهم.
‫عبیدین.
‫برادرزاده‌ی حاجی حلیس.
‫همه چیز رو بهت میگم، ولی به کسی نمیگی، باشه؟
‫تو آبی نیستی، زهرا.
‫میگن این یه عادته.
‫منظورم اینه که... نمی‌دونم می‌گی آره یا نه.
‫اصلاً نه.
‫به خط‌هایی که کشیدی نگاه کن.
‫دقیقاً مثل تو.
‫سخته.
‫سرکش.
‫آبی رنگ آرامشه.
‫نرم.
‫تیز.
‫کافیه که خون بیاد.
‫رنگ این سنگ نه قهوه‌ایه و نه آبی.
‫تو قرمزی.
‫بهت گفتم، این انگشتر مال توئه.
‫و رنگ تو قرمزه.
‫اگه نظرت عوض شد، می‌بینمت.
‫دامار!
‫داماد.
‫داماد، داماد.
‫ما نتونستیم باهات حرف بزنیم، پسرم.
‫بیا بریم یه جای دور و با هم حرف بزنیم.
‫یه چیزایی هست که باید بدونی.
‫عثمان، وقتی مامانم اومد، نتایج امتحان رو با اطمینان برام بفرست.
‫اما یادت نره طوری حرف بزنی که انگار تازه رسیدی.
‫باشه؟
‫بهم خبر می‌دی.
‫دارم می‌بوسمت.
‫بزن بریم.
‫فقط یه مشکل داریم.
‫چیه؟
‫با مشاور املاک صحبت کردم.
‫یه مشکلی توی تأمین آب هست.
‫نظرت چیه؟
‫اوه، عشق من.
‫منم واقعاً می‌خواستمش.
‫باشه، پیداش می‌کنیم.
‫خوش اومدی عزیزم.
‫ممنون، سلام.
‫چی شد؟
‫چرا اینقدر ناراحتی؟
‫هیچی نشد.
‫ما می‌خواستیم خونه رو نگه داریم.
‫سه ماه عقب افتاد.
‫خدا، خیلی طولانیه.
‫داری با خودت چیکار می‌کنی وقتی من اینجا نیستم؟
‫داری به مادرت توهین می‌کنی.
‫دارم بهت هشدار می‌دم.
‫داروهاتو بخور.
‫خیلی خوشحالم که داری ازدواج می‌کنی.
‫ولی مامان... دلم خیلی براش تنگ شده.
‫دلم شکسته.
‫خیلی ناراحتم که داره میره.
‫می‌تونی بری.
‫سیران.
‫نگاه کن.
‫بیا، اگه راحت نیستی، ما درستش می‌کنیم، باشه؟
‫مامان، منظورت از ناراحت چیه؟
‫ما دو ساله داریم غذا می‌خوریم.
‫بهش مثل یه هتل فکر کن.
‫این‌طوری نگام نکن.
‫چون هر چی سیران بگه، حرف آخر رو سیران میزنه.
‫داری چی می‌گی؟
‫باشه.
‫پس بمونیم.
‫اصلاً از تصمیمت پشیمون نمی‌شی.
‫این باعث می‌شه خیلی راحت باشی.
‫آیا زمین ما رو نجات می‌ده؟
‫بردار!
‫اگه خانم...
‫سیران توی مجموعه نیست، تنها می‌مونی؟