‫یک جنگجوی شجاع و یک جنگجوی دلیر.
‫جنگ و مرگ جزو وظایف یه جنگجو هستن.
‫این داستان تاکائوجی آشیکاگا، یه قهرمان که تو یه دوره پرآشوب زنده موند.
‫فعلاً همین بود.
‫فرار کردن، قایم شدن، زنده موندن و قایم‌موشک بازی کردن با دنیا!
‫به نظر میاد الان خیلی داغه!
‫به این تو آینده میگن زنگ خطر!
‫این بار، یه لحظه وایمیستم و به سفر استاد توکیوکی نگاهی میندازم.
‫من، سوایوری شینگه، که قدرت خدا رو دارم، راهنمای تو خواهم بود.
‫بله، این شروع کامیکای هست!
‫سال ۱۳۳۳، در کاماکورا.
‫وقت تمرین تیراندازیه!
‫دیگه نمی‌تونی فرار کنی، لرد توکییوکی!
‫اون نور چیه؟
‫تو احمقی!
‫تو تحت نظر هستی!
‫این شخصیت اصلی این داستانه.
‫او هوژو توکیوکی-ساما است، جانشین واقعی شوگون‌سالاری کاماکورا.
‫خطرناکه، توکیوکی-ساما!
‫لطفاً بخواب!
‫آسیب می‌بینی!
‫یکی کمکم کنه!
‫ببخشید.
‫بذار رد بشم.
‫تو هنوزم تو قایم شدن خیلی خوبی، جوون.
‫و قهرمان بزرگ شوگون‌سالاری، آشیکاگا تاکائوجی.
‫از حالا به بعد میرم کیوتو.
‫من به جنگ بین پنج امپراتور بزرگ پایان می‌دم.
‫می‌خوام شوگون آینده وفاداری من به خانواده هوجو رو ببینه.
‫من منتظرشم.
‫برای شکوفایی کاماکورا و خانواده بو، برای موفقیت کیجین دعا می‌کنم.
‫اصلاً نمی‌تونم پیداش کنم!
‫اگه واقعاً داره قایم می‌شه، نمی‌تونیم بگیریمش!
‫استاد توکییوکی!
‫من از این کاماکورا خوشم میاد.
‫دوست دارم لبخند آدمایی که در آرامش زندگی می‌کنن رو ببینم.
‫من زمین یا افتخار نمی‌خوام.
‫تا وقتی که بتونم تو این شهر زندگی کنم، همین برام کافیه.
‫نظم و ترتیب.
‫ترسویی.
‫همین کافیه.
‫من فقط یه تزئینم.
‫من به قدرت یا چیز دیگه‌ات نیاز ندارم.
‫مسئله مرتب بودن یا ترسو بودن نیست.
‫این یه تیکه از یه هیولاست که تو وجودت خوابیده.
‫این چیزی هست که بابام میگه.
‫تو هستی؟
‫پدرم؟
‫همون‌طور که شنیده بودم!
‫چیه؟
‫از دیدنت خوشبختم.
‫اسم من تسویوریشیگه، شینکان شینانو هستم.
‫شینکان شینانو؟
‫کی اومدی این بالا؟
‫من از اول اینجا بودم.
‫می‌دونستم که تو کسی هستی که از اینجا بالا می‌ری.
‫چیه؟
‫داری زیادی شلوغش می‌کنی.
‫اوه، چقدر بی‌ادب بودم.
‫من اینجا به دنیا اومدم، پس باید تمام تلاشم رو بکنم.
‫اولین برخورد خیلی بد بود، ولی یه چیزی بود که واقعاً می‌خواستم بهت بگم.
‫وقتی ده سالت بشه، یه قهرمان می‌شی که آسمونا رو تکون می‌ده.
‫تو فرمانده‌ی یه جنگ بزرگ می‌شی.
‫بعضی‌ها ازت می‌ترسن، بعضی‌ها بهت احترام می‌ذارن.
‫تو حتی می‌تونی آینده کشور رو هم تغییر بدی.
‫همین رو می‌دونم.
‫چون این خیلی قویه... ها؟
‫وای، این یه جوانه لوبیاست!
‫پادشاه، چرا یهو داری در مورد اون حرف می‌زنی؟
‫نه، نه، نه.
‫فقط من خیلی خوب به حرفای مردم گوش نمی‌دم.
‫ولی... می‌فهمم چی می‌گی.
‫تو به اندازه من و پدرم تو فرار کردن خوب نیستی.
‫اگه بتونیم به توافق برسیم، تو می‌تونی یه قهرمان بشی.
‫من همین فکر رو می‌کنم.
‫شوگون‌سالاری کاماکورا یه فیلم بود.
‫اما در یک لحظه فرو ریخت.
‫از حالا به بعد، وارد کیوتو می‌شیم و ارتش موهون رو نابود می‌کنیم.
‫لطفاً به ما برکت‌های بودیساتوا هاچیماندای رو بده!
‫بزن بریم!
‫فرمانده!
‫بدین‌وسیله اعلام می‌کنم که آشیکاگا با امپراتور گودایگو همدست شده تا ارتش باکوفوی امروز رو نابود کنه!
‫من اینجا اعلام می‌کنم که ارتش کاماکورا هم نابود خواهد شد!
‫چرا تو... خائن!
‫دارم یه صدا می‌شنوم.
‫صدای کیه؟
‫کیه؟
‫کیه که منو به آسمون‌ها می‌بره؟
‫فقط ۲۴ روز بعد از مرگ تاکاوجی.
‫پدر... شوگون‌های کاماکورا نابود شدن.
‫ما منتظرت بودیم، استاد توکیوکی.
‫آخر داستان، پدرم دستور داد که بذارم بری.
‫گفت نمی‌ذاره پسرم جوون بمیره.
‫از این به بعد، تو رو به سرزمین مادریم، سینا، می‌برم.
‫به جهنم... همه کاماکورا توسط خائن‌ها نابود می‌شه.
‫تاکااوچی... آقا... شما کی هستید؟
‫من تاکااوچی آشی‌کاگا هستم، رئیس خانواده شیموتسو.
‫نمی‌تونی از تاکااوچی فرار کنی، ارباب جوان!
‫پنج سال طول کشید تا ارتش یوریتومو، میناموتو رو نابود کنم.
‫اما آیا کسی بود که کل کشور رو توی ۲۴ روز نابود کنه؟
‫چند روز پیش گفتی که می‌خوای قهرمان بشی، ولی... یه آدم قدرتمند مثل آشیکاگا تاکاوجی به خاطر شخصیتش قهرمان حساب میشه.
‫بذار منم بمیرم.
‫مثل بقیه، مثل یه سامورایی.
‫واقعاً؟
‫پس بمیر!
‫من پسر هوژو هستم!
‫در اوج ناامیدی، در لبه مرگ... هی!
‫قهرمان درونت می‌درخشه!
‫هی، وقتی بمیری می‌خوای چیکار کنی؟
‫گفتی اگه نمیری خجالت می‌کشی، ولی بدون تردید زنده موندی.
‫این قهرمان درون توئه.
‫تو تو فرار کردن خوبی، ولی تو قایم شدن هم ماهری.
‫تو چیزی بیشتر از یک پیام‌رسان برای یک قهرمان نیستی.
‫اودا، بکشش!
‫برای تاکاوجی که اربابش رو کشت و کشور رو گرفت، باید خیلی دردسرساز باشه.
‫بعدی، وارث شوگون‌نشین کاماکورا که باید توسط کسی کشته بشه، توانایی داره بیشتر از هر کسی دیگه‌ای زنده بمونه.
‫تاکاهاشی با کشتن قهرمان میشه و تو با زندگی کردن.
‫شما دوتا قهرمان‌های سرنوشت تایکیوکو هستید.
‫من هرچی لازم داشته باشی بهت میدم تا ببری.
‫اگه به زندگی کردن اینطوری ادامه بدی،
‫یه روز تاکاوجی میاد که بکشتت.
‫تا اون موقع، باید فرار کنی، قایم بشی، از قدرتت استفاده کنی و شیطونی که دنبالت میاد رو شکست بدی!
‫حالا، بازی گرگم به هوا برای پس گرفتن زمین شروع شده!
‫رودو.
‫اون رابطه نزدیکی با قوی‌ترین جنگجو داره و با جونش می‌جنگه.
‫بهش میگن روتو.
‫اما، توکیوکی‌-ساما همه خانواده و دودمانش رو از دست داده.
‫باید روتو رو از اول بسازه.
‫اجازه بده دوباره معرفیش کنم!
‫کوجیرو قوی‌ترین شمشیرزن نسل خودشه.
‫به زودی، اون یه جنگجو میشه که ارتش رو رهبری می‌کنه.
‫رئیس!
‫آیاکو قویه و استعداد زیادی داره.
‫اون میزبان خوبیه.
‫ارباب جوان!
‫شیزوکو مراقب خوبیه و خیلی از جادو استفاده می‌کنه.
‫اون یه خونه‌دار خوبیه.
‫هر سه‌تاشون هم‌سن تو هستن، ولی من با اطمینان می‌تونم اونا رو پیشنهاد بدم.
‫متولد سرزمین سووا، هوژو-کی-رو-تو، چوژا-تو.
‫اصل اسمش اینه که... تو تو فرار کردن خیلی ماهری، آقازاده!
‫بیاید هممون تو این سرزمین قوی بشیم!
‫در همین حال...
‫تاکاوجی-ساما، ممنونم که منو به عنوان نگهبان شینانو انتخاب کردی.
‫تو اولین کسی بودی که هوژو رو دیدی، و شدی دوست قدیمی من و باهام جنگیدی.
‫این یه استعداد ذاتی هست.
‫ولی شینانوی تو هنوز دوست قدیمی هوجو، سووا-شی رو داره.
‫باقی‌مونده‌های هوجو باید یه جایی قایم شده باشن.
‫میتونی پیداشون کنی، مگه نه؟
‫چهار تا مرد و یه زن هستن.
‫بسپارش به من، لرد تاکاوجی.
‫کمان و دید من بهترین در دنیا هستن.
‫هر حشره‌ای پیدا کنم می‌کشمش که بهت نشون بدم.
‫وقتی داشت به زندگی سواابه عادت می‌کرد،
‫بپر تو!
‫نگهبان شینانو، اوکاساوارا سادامارو، داره می‌پره تو!
‫من رئیس شرکت شینانو هستم و دنبال سگ شرکت سووا می‌گردم.
‫فکر کردم به عنوان نگهبان شینانو باید کمی اوضاع رو شادتر کنم.
‫اگه هیچکدومتون نتونین کمان منو شکست بدین، قسم می‌خورم که تو این خوابگاه سووا، دنبال شاهزاده می‌گردیم و همه چیزای مشکوک رو بررسی می‌کنیم.
‫اون عوضی!
‫خودش خواسته!
‫سادامونه دو تا هدف داره.
‫برای گرفتن بقایای هوژو و استفاده از اون‌ها برای ضعیف کردن نیروی تسوا.
‫پس منم دو تا هدف دارم.
‫یکی اینه که هویت استاد توکیوکی رو فاش نکنیم، و اون یکی هم اینه که تکنیک تیراندازی سادامونه رو بدزدیم.
‫نمی‌ذارم از این کار قسر در بری.
‫من یه شیطان مخفی‌ام که از اون چشم و اون کمان فرار می‌کنم!
‫این گناهه، بچه.
‫دارم خونریزی می‌کنم.
‫درد داره.
‫نمی‌تونم برنده بشم.
‫من ترسیدم.
‫اگه یه تیر واقعی بود، الان مرده بودم.
‫چرا داری فرار می‌کنی؟
‫می‌ترسی؟
‫داری سختی می‌کشی؟
‫خیلی حال میده!
‫بی‌خیالش شو!
‫تو نمی‌تونی همچین کاری بکنی!
‫این غیرممکنه!
‫واکا!
‫وکا-ساما!
‫فکر کردی می‌تونی با یه تیر برنده بشی؟
‫در حال دویدن انجامش بده!
‫وقتی دارم می‌دوم؟
‫یه شات؟
‫واضحه.
‫من یه دخترم که خوب فرار می‌کنه!
‫من می‌تونم هر کاری رو در حال فرار انجام بدم!
‫توانایی پنهان توکیوکی-ساما که وقتی فرار می‌کنه شکوفا می‌شه!
‫او تونست سادامونه رو شکست بده!
‫چوجومارو از شرکت سووا، شکل موقتی توکیوکی-ساما هست.
‫اگه مرتب کار نکنی، وقتی دشمن بیاد مشکوک می‌شی.
‫نه دشمن، بلکه سودامونه.
‫خیلی تحقیرش کردن.
‫اون نمی‌تونه بعد از اتفاق دیروز این شکلی باشه.
‫داره با یه لبخند میاد.
‫اون قویه.
‫ببخشید که منتظرت گذاشتم، سوانوشو.
‫فرستاده امپراتوری رسیده.
‫و بخشی از قلمرو سووا رو مصادره کن.
‫اگه قوانین رو زیر پا بذاری، دشمن می‌شی و نیروهای اطراف یهویی به سووا حمله می‌کنن.
‫و خب... یه مردی هست که می‌خواد به جزیره چویا حمله کنه.
‫ها؟
‫اسمش نوسوبیتو هست، که به کازاما گنبا هم معروفه.
‫دزد؟
‫اون از هر جور کلکی استفاده می‌کنه، هر جایی یواشکی وارد می‌شه و هر چیزی رو می‌دزده.
‫اون ازش استفاده کرد تا لینزی میکادو رو از عمارت سادامونه بدزده.
‫من نمی‌خوام زندگیمو به خطر بندازم برای یه عاشق بی‌مسئولیت.
‫اگه میای با من، می‌برمت.
‫اون دوتا تونستن رینجی رو پیدا کنن و فرار کنن.
‫اما وقتی داشتن فرار می‌کردن، توکیوکی‌-ساما که داشت ازشون محافظت می‌کرد، گیر افتاد.
‫علاوه بر این...
‫رعد و برق؟!
‫اینجاست.
‫این کمان سادامونه.
‫عمراً.
‫صدای کمان یه قدم جلوتره.
‫چند تا دشمن رو با این دست تو تاریکی خاک کردی؟
‫خب، آقای سادامونه، بیا با یه گرم کردن شروع کنیم.
‫بله، آقای ایچیکاوا.
‫نشونه‌گیریم رو با اون صدا تنظیم کن.
‫اگه شکار نامرئی باشه، می‌تونم نادیده بگیرمش، ولی اگه شکار قابل دیدن باشه...
‫باید بهم پولمو پس بدی.
‫شما دوتا پیرمرد دارین با هم خوش می‌گذرونین.
‫خیلی سخته.
‫همتون رو یه جا سرویس می‌کنم.
‫اون... نمی‌دونم صدا از کجا میاد!
‫برام مهم نیست اگه یه مسابقه مرگ باشه.
‫من به یه جنگجوی سرسخت تو یه مسابقه احمقانه نمی‌بازم!
‫اون رفته!
‫استاد سدوم، ممکنه رنجی هنوز اونجا باشه؟
‫هممون تو طلسم اون بچه صورت‌روباهی گیر افتادیم!
‫و این‌طور شد که یه پیرمرد جدید به قبیله چوجیا پیوست.
‫سرزمین سووا هم محافظت شده بود، اما...
‫من نمی‌تونم آینده رو ببینم... لرد اوگا دوباره یه حرکت عجیب زده!
‫آره.
‫میگه می‌تونه ببینه تو مرز شمالی چه خبره.
‫این یه راز بین خودمونه.
‫نمی‌تونم زمانی رو تصور کنم که اصلاً نتونم آینده رو ببینم.
‫این بده.
‫نمی‌خوام تو همچین موقعیتی دردسر درست بشه.
‫اوه، بریم جزیره چوجا تا اونو بررسی کنیم؟
‫ها؟
‫من خیلی نگران بودم، خیلی نگران، خیلی نگران از این نقش خطرناک در آینده که کاملاً مخالفش بودم!
‫اما آخرش نتونستم جلوی استاد توکیوکی رو بگیرم.
‫ما درست به موقع برای غروب رسیدیم.
‫در نگاه اول، به نظر آروم میاد.
‫این یه اتفاق غیرمنتظره بود.
‫اینجا... محاصره شده!
‫دو شمشیرزن.
‫ضعیف‌ها همون میانسال‌ها هستن.
‫کی بقیه به ما ملحق میشن؟
‫ببخشید اگه بی‌ادبی کردم.
‫اسم من فوبوکیه.
‫من تمام دنیا رو گشتم دنبال استادی که بتونه به دردم بخوره.
‫پس این روستا بزرگترین بحران برای سوواست؟
‫تا حالا همچین چیزی نشنیده بودم.
‫نقشه فوبوکی برای محافظت از روستا و به دست گرفتن کنترل ارتش به یک نبرد یک به یک بین لرد توکیوکی و ژنرال دشمن منجر شد.
‫اسمت چیه؟
‫من خیلی اسمم رو عوض کردم، ولی حالا خودم رو شوکان صدا می‌کنم.
‫خیلی خاصه، مگه نه؟
‫شرابی که با پولی که از فروختنت به دست آوردم می‌نوشم...
‫تکنیک مخفی یه شمشیر ویژه‌ست که فقط استاد توکیوکی می‌تونه ازش استفاده کنه.
‫سلاح تو مهربونیه.
‫تو تو فرار کردن بهتر از جنگیدن هستی.
‫تو تو عقب‌نشینی بهتر از جلو رفتنی.
‫تو توی دفاع کردن بهتر از حمله کردن هستی.
‫همینه که باعث میشه تو توی فرار کردن اینقدر خوب باشی.
‫دست چپی که گرفتی، هدفته.
‫لطفاً صبر کن تا لحظه‌ای که شمشیر و دست دشمن با هم تلاقی کنند.
‫بالاتنه‌ات رو به چپ بچرخون.
‫کاتانات رو به اندازه وزن بدنت پایین بیار.
‫بکش به راست و فرار کن!
‫اُچیکوته، هان؟
‫یه کم طول می‌کشه تا خون توی مچت بیهوش بشه.
‫نمی‌خوای بهم بگی... تا اون موقع می‌خوای بدون اینکه من بکُشمت زندگی کنی؟
‫این اتاق خیلی تنگه!
‫فقط باید کم کم با خودت یکی بشی و بعدش آروم آروم بمیری.
‫اون چی بود؟
‫این فقط یه کاتانا نیست، یه خنجر خون‌آشامه؟!
‫این یارو هیولاست؟!
‫تو فوق‌العاده‌ای، ارباب جوان!
‫ما حتی نتونستیم با دستای خودمون ببریمش!
‫همش به خاطر تکنیک استاد فوبوکیه.
‫حق با توئه.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم بتونیم فقط با زدن و فرار کردن شکستش بدیم.
‫این فوق‌العاده‌ست!
‫ریگاست!
‫اون آتیش!
‫نیروهای کمکی سوازانشا اومدن!
‫به موقع رسیدیم!
‫ارباب یوریشیگه...
‫چطور تونستی این کارو با من بکنی؟
‫آره.
‫یکم درد داره، آقای اوروشیگه.
‫حالا که راهزن‌های قابل اعتمادتری داریم، دیگه تا اینجا می‌تونم ببرمت.
‫آینده هنوز در هاله‌ای از ابهام است.
‫با این حال،
‫احساس انتظار ضعیفی برای نبرد بعدی که نزدیک بود داشتم.