‫خیلی خوب، ای بی‌مخ‌ها!
‫اون برگرها رو بنداز!
‫ساندویچ‌هاتون رو با خودم می‌برم!
‫خیلی نازه!
‫دلم می‌خواد لپاشو بکشم!
‫اوه، نگاه کن به این کوچولوی نازنین.
‫اون لپ‌های ناز.
‫اوه، اون چشم‌های براق.
‫ای وای!
‫اون زبون بامزه گیر کرده.
‫نه!
‫برو گمشو!
‫من از این شهر متنفرم!
‫اوه، بذار حدس بزنم.
‫بازم شکست خوردی؟
‫بازم یه شکست دیگه!
‫چطور می‌تونم فرمول همبرگر خرچنگی رو بدزدم وقتی همه فکر می‌کنن من بامزه‌ام؟
‫بامزه بودن که ترسناک نیست!
‫مگه اینکه... آره!
‫اوه، همین بود!
‫به احمق‌های این شهر یاد می‌دم که بامزه می‌تونه وحشتناک باشه!
‫اونجاست.
‫شاهکار شیطانیم تموم شد.
‫یه تخم‌مرغ؟
‫من قبلاً صبحانه خوردم، شلدون.
‫این تخم‌مرغ نیست.
‫مهم اون چیزیه که توی دلته.
‫یه ربات.
‫خیلی شیطانی.
‫خیلی حقه‌باز.
‫خیلی بامزه‌ست.
‫وقتی مردم اینو ببینن، باید بگن...
‫آخی.
‫اما اون صدا اونو به یه هیولای ترسناک تبدیل می‌کنه که اونا رو می‌خوره!
‫ببین!
‫عروسک خوشگله انتقام‌جو!
‫بله.
‫گفتی قراره آدم بخوره؟
‫درسته!
‫قربانی‌هاش توی زندان معده‌ی کوانتومی‌اش گیر می‌افتن تا، اه، به کارهایی که کردن فکر کنن.
‫خب، با اسباب‌بازی کوچیکت خوش بگذره.
‫فقط یادت نره آشغال‌ها رو ببری بیرون.
‫ای بابا.
‫کار می‌کنه!
‫این... صدف‌ها.
‫آماده‌ام.
‫من آماده‌ام.
‫اوه.
‫اون احمق نمی‌تونه از خیره شدن به ربات من دست برداره!
‫برو، ربات!
‫بخورش!
‫بخورش حسابی، عزیزم!
‫داره میاد!
‫ربات کوچولوی بامزه‌ای مثل تو نباید اینجا تنها باشه.
‫اسمت چیه؟
‫عزیزم؟
‫این خیلی بامزه‌ست!
‫بیا، من مراقبت می‌کنم تا وقتی که صاحب‌ت رو پیدا کنیم.
‫آره، درسته.
‫ما رو مستقیم ببر به لانه دشمنم.
‫اینجا محل کار منه.
‫این‌ها مشتری‌های ما هستن.
‫و این اسکویدورده، بهترین دوست منه.
‫چه ضایع!
‫این حرف خیلی زشته!
‫حالا که حرف از کثیفی شد، بهتره این دستای کثیفمو بشورم قبل از اینکه شروع به آشپزی کنم.
‫اسکوئیدوارد، لطفاً حواست بهش باشه، باشه؟
‫می‌دونی، خیلی نازی.
‫گفتی ناز؟
‫ام... آره، یادم اومد.
‫باشه، برید کنار، شما حیونا!
‫اون نیاز داره که بهش اهمیت بدن.
‫آه!
‫هی!
‫این جیغ‌ها شبیه جیغ‌های پول خرج کردن نیست!
‫ها؟
‫آه!
‫خشک کردن درست دست‌ها به اندازه‌ی... وای!
‫فکر کنم امروز زود تعطیل کردیم.
‫ای وای.
‫حالا وقت بیشتری دارم که به دوست جدیدم، کیوتی پای کمک کنم.
‫لا لا لا لا لا لا لا.
‫ها؟
‫اینجا چه خبره به اسم نپتون؟
‫اوه، آره.
‫اینجا چه خبره؟
‫این کاملاً کار خودته.
‫چطور جرات کردی!
‫هی، این چطوری اونجا رفته؟
‫باشه، من بودم.
‫برای اینکه بهتون درس بدم، یه ربات ساختم که آدمایی که میگن "آه" رو می‌خوره، پس برو شکایت کن.
‫نمی‌خوام ازت شکایت کنم، بلاندون.
‫می‌خوام از این وسیله جهنمی تو بیام بیرون!
‫خب، تنها راه خروج، تخلیه اضطراری از راه زبان کوچیکه که اون بالاست.
‫ها؟
‫خیله خب، شنیدی چی گفت فسقلی!
‫همه، تشویقش کنید!
‫بزن بریم اون زبون کوچیکه رو بکنیم!
‫اندر!
‫به نظر میاد اینجا گیر افتادیم تا این ربات احمق آدمای بیشتری رو بخوره.
‫دامپزشک می‌تونه بهت کمک کنه صاحب‌ت رو پیدا کنی.
‫تو یه رباتی، پس حتماً یه چیپ داری.
‫معمولاً من با حیوانات کار می‌کنم، نه با ماشین‌ها.
‫اما چقدر می‌تونن متفاوت باشن؟
‫بیا فقط گوش بدیم.
‫بگو آ!
‫بده به من!
‫بگو آ!
‫ای وای.
‫باشه، پس.
‫بگو، آآآ.
‫آخی.
‫نه، صبر کن.
‫می‌خواستم بگم...
‫خیلی بامزه‌اس.
‫هی، باید بلیط بخری.
‫ها؟
‫اوه.
‫اوه، عالیه!
‫از اونجا فرار می‌کنم.
‫یه راه بی‌سرانجام؟
‫این خیلی به دستکش نمی‌خوره.
‫ها؟
‫آه!
‫عزیزم!
‫لطفا منو نخور!
‫بخورش!
‫اوه، می‌دونم!
‫سعی می‌کنم از قدرت آرامش‌بخش موسیقی استفاده کنم.
‫ها؟
‫اه لعنتی.
‫یه مهمونی سورپرایز؟
‫برای من؟
‫این که مهمونی نیست، احمق.
‫خب، چرا همه وقتی من اومدم تشویق کردن؟
‫چون با تو بالاخره می‌تونیم به خروج اضطراری برسیم، حساسی.
‫باشه، بیاید دوباره امتحان کنیم، بچه‌ها.
‫بفرما.
‫می‌تونی انجامش بدی.
‫وای!
‫هی، هی، هی!
‫ما نجات پیدا کردیم!
‫و من ما رو مجانی بردم به دنیای دستکش‌ها!
‫خواهش می‌کنم!
‫آخرین نفری که دستکش‌ها رو بزنه تخم‌مرغ گندیده‌ست!
‫بیچاره نازنین.
‫اون قضیه خوردن همه جواب نداد برات.
‫فکر کنم می‌دونم چطور می‌تونی از قدرت‌هات برای کارهای خوب استفاده کنی.
‫بیا جلو و جدیدترین وسیله بازی ما رو امتحان کن.
‫تجربه کن آخرالزمان شگفت‌انگیز رو توی گلاو واچ.
‫وای!
‫باشه!
‫آره، آره، آره!
‫منظورت چیه که میگی من برای این سواری خیلی کوتاه‌ام؟
‫من اینو ساختم!
‫ببخشید، رفیق.
‫قانون، قانونه.
‫حتی برای یه پسر کوچولوی بامزه مثل تو.
‫خیلی بامزه‌ای.