‫بزن بریم!
‫بیا دیگه!
‫هی!
‫اون تو چه خبره؟
‫داری جوری رفتار می‌کنی انگار تا حالا یه همبرگر خرچنگی درست نکردی!
‫آره بابا، چون من تا حالا یه همبرگر خرچنگی درست نکردم.
‫چرا داری منو مجبور می‌کنی این کارو بکنم؟
‫چون امروز روزیه که... منظورم اینه که، دخترتو بیار سر کار.
‫به‌علاوه، باب‌اسفنجی مشغول تمیز کردن صندلی‌های بشکه‌ایه.
‫عیبی داره؟
‫اوه، نه، اصلاً.
‫بفرما غذات یا هرچی.
‫اوه، سلام باب اسفنجی.
‫سلام، پرل.
‫این بهترین کار دنیا نیست؟
‫هی، داداشت نابی کجاست؟
‫من و نابی داشتیم می‌رفتیم به شهر بزرگ، گفتیم از پیشنهادت استفاده کنیم و جاهای دیدنی رو ببینیم.
‫اوه، خیلی دوست دارم!
‫می‌تونیم به شیر آتش‌نشانی مورد علاقه‌م سلام کنیم، بعدش می‌تونیم پیرمردی که به صدف‌ها غذا می‌ده رو ببینیم، و بعدش... نه.
‫من نمی‌تونم این آدمای دوست‌داشتنی رو تنها بذارم.
‫اوه، پس چرا من شهر بزرگ رو بهت نشون ندم؟
‫من به این آدما اهمیت نمیدم.
‫پرلی کوچولو می‌خواد ما رو ببره یه ماجراجویی؟
‫سلام!
‫هر کاری می‌کنم که از اینجا برم.
‫یه روز عالی میشه.
‫ها، یه روز کاری.
‫برو!
‫نابی میگه می‌خواد بمونه و به باب‌اسفنجی با آدم‌های گرسنه کمک کنه.
‫خب، پرل، به نظر میاد که معامله‌مون جور شد.
‫باشه.
‫این عالی می‌شه.
‫دو تا دختر نهنگ دارن با هم شهر بزرگ رو می‌گردن.
‫اگه می‌خوایم تو شهر ول بگردیم، باید یه پول پیش از پول تو جیبی‌ام بگیرم.
‫عقاب رو نجات بده.
‫بابا، ما نمی‌تونیم با کارت چوب بالسات یه روز عالی داشته باشیم.
‫ما الماس نامحدود رو لازم داریم.
‫الماس من.
‫من قبلاً از این اسکوپر استفاده نکرده بودم، ولی خیلی راحت و کارآمده.
‫ممنون که رسوندی.
‫من می‌رم.
‫این خیابونای شهر پر از آدامسه.
‫دارم به عنوان یادگاری نگهت می‌دارم.
‫خوشمزه!
‫توی شهر کلی چیزای خوب هم هست که اصلاً چندش نیستن.
‫واقعاً؟
‫اوه، مثل این کلبه‌های شیک اینجا؟
‫آره، اینا آسمون‌خراش هستن.
‫و اون؟
‫اون حمل و نقل عمومیه.
‫آخ!
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫ساخت مستقیم!
‫ای بابا!
‫چرا، انگار داری تو یه برنامه تلویزیونی راه میری!
‫ای ول!
‫آه!
‫ها؟
‫اوه‌اوه، مگسا!
‫کاش می‌تونستم بهشون برسم.
‫وای!
‫مرسی، نابی.
‫حالا اگه فقط این چاشنی‌ها نزدیک‌تر بودن.
‫حیف که قفسه حشره اون طرف اتاقه.
‫آره!
‫این چیزی که من بهش میگم غذای سریع!
‫این فروشگاه مورد علاقه منه و مثل قلب شهر بزرگ می‌مونه.
‫تحولات!
‫مطمئنم درسته، ولی ما روستایی‌ها یه کم مودبانه‌تر رفتار می‌کنیم.
‫از این طرف، قربان.
‫ببخشید؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اِه، در رو نگه داشتی؟
‫بیا، تو امتحان کن.
‫نارلین، اون خانم آپترن هست.
‫خیلی معذرت می‌خوام، اون تازه اومده تو شهر، ولی قول می‌دم مشتری‌های خوبی باشیم.
‫اوهوم، آره.
‫خیلی خب، ادامه بدید، مصرف‌کننده‌های کوچولوی من.
‫اما اینجا تو آپترنز، ما خرید رو جدی می‌گیریم.
‫باشه.
‫به بخش عطر خوش اومدی.
‫فکر کنم یه چیزی اینجا مرده.
‫مُردم و رفتم بهشت!
‫آره!
‫عنبر!
‫من... چرا، تو!
‫بله؟
‫مشکلت چیه؟
‫باید اینجا رو تمیز کنم... تو رو!
‫شاید یه نمونه دیگه، اسپریتز؟
‫ببخشید، ولی من خیلی حساس نیستم به اون بو.
‫واقعاً؟
‫علاوه بر این، بوی مخصوص خودم رو دارم.
‫ها؟
‫تانک قارچ!
‫اَه، چه بوی بدی!
‫بیا دیگه!
‫بهتره در بریم!
‫نظرت درباره این لباس باحال چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫یکم احساس گرفتگی می‌کنه.
‫توجه کنید، مشتری‌های عزیز.
‫تو بخش کفش‌ها حراج شده.
‫طبقه دهم.
‫بیا دیگه!
‫عمراً!
‫این همه... صدف!
‫به دل نگیری دختر مرواریدی، ولی پاهای من با کفش راحت نیستند.
‫همونطور که میگن، برای هر پای بزرگی یه کفش کوچیک هست.
‫میشه؟
‫خب، اگر کفشه اندازه‌ست.
‫کفش پاشنه بلندمو داغون کردی!
‫ببخشید.
‫بهت گفتم!
‫صبر کن!
‫من شما دوتا رو می‌شناسم!
‫شما همون لات‌ها هستید!
‫اون نهنگ‌های ناقلا هستن!
‫کد قرمز!
‫هاها!
‫ها ها!
‫آه!
‫خانم آپترن، متاسفیم.
‫من و نرلین فقط داشتیم یه کم خوش می‌گذروندیم.
‫تفریح؟
‫خرید نباید سرگرم‌کننده باشه!
‫خوشبختانه برای من، دیگه هیچوقت اینجا خرید نمی‌کنی!
‫ولی من کارت داین و آنلیمینیت داشتم!
‫بیا، بریم بخوریم!
‫شما جوونا اینجا جایی ندارین، مخصوصاً اون.
‫خب، اگه دوستم کارها رو مثل شهریا انجام نده، چی میشه؟
‫حداقل مثل تو از خودراضی و مغرور نیست.
‫علاوه بر این، ما خواهرای نهنگ همیشه کنار هم می‌مونیم.
‫یی-ها!
‫زمان محدود نیست!
‫برو!
‫فهمیدم!
‫به نظر میاد حسابی ازت کار کشیدن.
‫مرسی که مروارید رو بردی گردش، پرل.
‫اما شهر بزرگ دردسرش بیشتر از ارزششه.
‫دفعه بعد تو میای به دهات.
‫آره، یه وقت این کارو بکنیم.
‫یی‌ها!
‫پرل، جریان این همه هزینه‌ها و افزایش‌ها چیه؟
‫چرا صبر کنیم؟
‫بزن بریم همین الان بریم بیرون شهر!
‫خداحافظ بابا!
‫به زودی می‌بینمت!
‫صبر کن، فکر می‌کنی داری کجا میری؟
‫الان نمی‌تونی بری!
‫سلام؟
‫کسی اینجاست؟