‫رستوران من پر از مشتری و پولشونه.
‫آقای خرچنگ، صندوق دوباره پر شده.
‫گرفتمش، آقای اسکوئیدوارد.
‫هی، چرا تو صف نیستی؟
‫نمی‌خوای یه همبرگر خرچنگی بخوری؟
‫خیلی دوست دارم یکی داشته باشم، ولی خیلی دوره.
‫به خوبی کرابی پتی نیست، ولی حداقل لازم نبود یه وجب تکون بخورم.
‫اون کامیون غذای لعنتی مشتری منو دزدید!
‫خب، اگه مشتریا نمیان به رستوران خرچنگ، من رستوران خرچنگ رو میارم پیششون!
‫آقای خرچنگ، اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫کارفرمای سخاوتمندت برات یه سورپرایز داره.
‫من عاشق سورپرایزهای توام، آقای خرچنگ!
‫سورپرایز مورد علاقه‌ام جک لاستیکی بود!
‫آره، اون خوب بود.
‫ببین!
‫کامیون غذای تازه و جدید برای من!
‫کروزی کرستی!
‫ای وای.
‫چه آشغالیه.
‫بیشتر شبیه یه تیکه خوشگل!
‫ما نمی‌تونیم هیچ برگری از اون ماشین قراضه بفروشیم.
‫بهتره یه همبرگر بفروشی، وگرنه برنگرد!
‫اوه، آقای اسکوییدوارد، تو رانندگی کن.
‫اوه، من می‌تونم هدایت کنم!
‫ای وای، چه خوشحالی.
‫مشتری‌ها، هو!
‫بجنب!
‫حالا فقط یه جای پارک کنار کلی مشتری گرسنه لازم داریم.
‫اوه، اونجا جای خوبی به نظر می‌رسه، اختاپوس.
‫این جای منه، عوضی.
‫اونجا رو امتحان کن.
‫اینجا یه جای خالی پیدا کردم.
‫کارگرهای ساختمون همیشه گرسنه‌ان.
‫کربی پتی‌ها!
‫بیا داغ داغ کراستی پتی بگیر!
‫هی، شما غاصب‌ها!
‫نوبت منه!
‫نوش جان!
‫حالا اینجا خیلی شیک به نظر میاد.
‫کراپی پتی‌ها؟
‫اینجا همبرگرهای خوشمزه و ارزون کرابی داریم؟
‫مقرون به صرفه؟
‫اوووف، چه معمولی.
‫اوه، راک کارنیویج؟
‫ما همه جای بیکینی باتم رو امتحان کردیم و هیچی نفروختیم.
‫وقتشه برگردیم و به خرچنگ بگیم که شکست خوردیم.
‫یه جا هست که هنوز امتحانش نکردیم.
‫سلام؟
‫ها؟
‫تهِ ته!
‫بپیچ!
‫این جا خلوته.
‫اگه درست یادم باشه، همیشه آدمای مهربون راک باتم تو ایستگاه اتوبوس هستن.
‫چه فکر فوق‌العاده‌ای، باب‌اسفنجی.
‫اینجا خیلی مشتری هست.
‫شاید مرکز خرید راک باتم؟
‫همه کجان؟
‫سیرک باید برای جمعیت خوب باشه.
‫اوه.
‫شاید یه سیرک کک باشه.
‫اوه.
‫آره.
‫قبرستون هم خالیه.
‫این‌جا حتی یه شهر ارواح هم نیست.
‫خب، تلاش خودمونو کردیم.
‫بریم خونه.
‫ها؟
‫یه مشتری!
‫بفرما بیا جلو و یه غذای خوشمزه، داغ و تازه بگیر... ها؟
‫کربی پتی؟
‫کجا رفت؟
‫اون بالا.
‫این دفعه گرفتمش!
‫وای!
‫گمش کردیم!
‫اونجاست!
‫می‌تونیم الان بریم خونه؟
‫آقای خرچنگ گفت تا وقتی حداقل یه همبرگر خرچنگی نفروختیم نمی‌تونیم برگردیم.
‫باشه، خودم میرم یه همبرگر مسخره می‌خرم.
‫کیف پولم رو تو شلوارم تو خونه جا گذاشتم.
‫اوه، باب اسفنجی، میشه لطفاً یه کم پول بهم قرض بدی تا یه برگر بخرم؟
‫من فقط پول‌های کراستی رو دارم.
‫در رستوران کراستی کرب معتبر نیست.
‫فکر کنم اگه بخوام برگردم خونه، باید یه پَتی به اون آدم عجیب و غریب بفروشیم.
‫مشکلی نیست.
‫با مهارتای عروس دریایی گیریم پیداش می‌کنم.
‫مچت رو گرفتم!
‫این مهر بارون منه!
‫این حقه رو از خوندن کمیک‌های جنگل فیش یاد گرفتم.
‫ها!
‫گرفتمش، کوچولوی سمج رو!
‫خب، حالا که دیگه قرار نیست برگردم خونه، بهتره راحت باشم.
‫هی!
‫شما همون عجیب‌غریبایی هستید که تو شهر دنبال من بودید.
‫چرا برامون دست تکون دادی و بعدش فرار کردی؟
‫ها؟
‫من نمی‌تونم لهجه‌ات رو بفهمم.
‫من اینو انجام میدم، اختاپوس.
‫من به زبان افتضاحی مسلط‌ام.
‫چرا برامون دست تکون می‌دادی؟
‫من برای تو دست تکون نمی‌دادم.
‫داشتم زیر بغلم رو خشک می‌کردم.
‫ما فقط می‌خواستیم یه کرَبی پَتی داغ و خوشمزه بهت بفروشیم.
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫ما می‌خوایم یه برگر بفروشیم!
‫یه نوشیدنی بده.
‫هی برت، حیف شد که نتونستی باهامون بیای سفر سالانه به کراستی کراب، ولی اینم کرابی پتی‌هات.
‫ممنون فرانک، ولی می‌دونی چقدر طول می‌کشه این چاله‌ها خشک بشن.
‫ببخشید بچه‌ها، دلم می‌خواست ازتون یه همبرگر بخرم، ولی خودم یه کیسه پر دارم.
‫اونایی که ته خطن واقعاً عاشق کراستی برگرهاشونن.
‫باب اسفنجی، اختاپوس، برگشتین!
‫چند تا همبرگر فروختی؟
‫اه، هیچکدوم.
‫تو کل روز داشتی چه غلطی می‌کردی؟
‫باید برگردی بیرون تا یه پتی بفروشی!
‫ببخشید، بچه‌ها.
‫یکم گرسنه و عصبی‌ام.
‫انقدر سرم شلوغ بوده که خودم هیچی نخوردم.
‫اهم.
‫می‌شه... پنج دلار.
‫آه، باشه، خیلی خوب.
‫به هر حال مستقیم بیا پیش من.
‫بالاخره یه کراستی فروختم.
‫بالاخره می‌تونم برم خونه.
‫هه هه هه هه.
‫ای وای.
‫باید پولشو بدم.
‫مزه‌ی آشغال حلزون قدیمی رو می‌ده.
‫اوه.