‫خیلی کیف می‌کنم وقتی دو تا بهترین دوستام می‌شن دو تا بهترین مشتریام.
‫صبر کن.
‫ناهار تقریبا آماده‌ست.
‫سفارش آماده‌ست!
‫یه پتی جنوب غربی برام بیار.
‫خیلی به جنوب.
‫نه، صبر کن!
‫انگار خانم پافه.
‫سلام خانم پاف.
‫یادت باشه، باب اسفنجی، ما توافق کردیم.
‫بیرون از کلاس، ما همدیگه رو نمی‌شناسیم.
‫اوه، آره.
‫خب، اینم همبرگر خرچنگی شما، خانم مرموز.
‫امیدوارم از غذات لذت ببری.
‫چه خبره، بازرس؟
‫ولی من امسال دیگه بهش پز دادم.
‫همون‌طور که می‌ترسیدم.
‫یه نفر تو این رستوران به آنفولانزای صدف که خیلی واگیرداره، مبتلا شده.
‫همه‌تون قرنطینه‌اید!
‫آه!
‫صبر کن، کورن-ا-بین چیه؟
‫قرنطینه مثل یه مهمونی خواب اجباریه.
‫و ما همه دعوتیم.
‫خوابگاه!
‫خوابیدن تو خونه همدیگه!
‫قرنطینه یعنی تو اینجا با یه آدم مریض حبس شدی.
‫پس همه‌مون مریض و بدبختیم.
‫خب، من یه آدم بی‌عرضه‌ای هستم که تو عملیات سوار شدن کار می‌کنم.
‫بیماری‌های مسری یعنی وقت رفتن منه.
‫قرنطینه، مرنطینه.
‫من بزرگم... نفوذ مهار شد!
‫کارت عالی بود!
‫شاید بهتره داخل بمونیم.
‫ولی من فردا باید توی مسابقه بزرگ تشویق کنم.
‫اگه اول من مریض بشم و بمیرم، همه بهم می‌خندن.
‫اوه، نگران نباش، فرشته کوچولوی گنده من.
‫همون کاری رو می‌کنیم که تو روزای قدیم نیروی دریایی انجام می‌دادیم.
‫اوه، دوران قدیم نیروی دریایی.
‫ببین، اول داس رو پیدا کردیم، بعدش گذاشتیمش تو فریزر.
‫با جدا کردن ملوان آلوده، بقیه‌مون می‌تونستیم خوش بگذرونیم و مطمئن باشیم که سالم می‌مونیم.
‫آه، چه روزای خوبی.
‫درسته که وقتی حالشون بهتر شد، از فریزر درشون آوردی؟
‫ها؟
‫فکر کنم یکی آزادشون کرده.
‫بالاخره.
‫باشه.
‫کی حالت تهوع داره؟
‫حالا ادامه بده، دستتو ببر بالا.
‫پس می‌خوای اینجوری بازی کنی، آره؟
‫باشه.
‫خودم همتون رو برای نشونه‌های بیماری بررسی می‌کنم!
‫اوه، نه.
‫من نمی‌ذارم هیچ‌کدوم از شما احمق‌های آلوده نزدیک من بشین.
‫اون مریضه!
‫جاش تو فریزر هست!
‫بگیرش!
‫صبر کن!
‫خودم با میل می‌رم.
‫حالم خوبه، ولی نمی‌خوام رفیقامو به خطر بندازم.
‫مخصوصاً تو، اختاپوس.
‫تنها چیزی که می‌خوام اینه که من رو همون‌طور که بودم به یاد بیاری.
‫پر از زندگی.
‫به نظر میاد اون تو واقعاً داره عذاب می‌کشه.
‫نمی‌تونم نگاه کنم.
‫میشه یکی برام توضیح بده؟
‫بیا دیگه، بیا.
‫پسره بیچاره توی سکوت از عذاب لذت می‌بره.
‫اینجا میریم!
‫اوه، بستنی.
‫خب، مشکل حل شد.
‫حالا می‌شینیم و منتظر می‌مونیم تا اوضاع آروم بشه.
‫اوه.
‫پسر، حالم خیلی گرفته‌ست.
‫این هواست، احمق.
‫اوه، نپتون عزیز!
‫صدف پرید!
‫داره پخش میشه!
‫بندازش تو فریزر!
‫اوه.
‫آره، حالا باید بیشتر حواسمون رو جمع کنیم.
‫هر کسی می‌تونه ناقل باشه.
‫میسی مرده!
‫اون آنفولانزای صدف گرفته!
‫چی؟
‫نه، نه، فقط داشتم می‌خاروندم.
‫وایستا تخم‌مرغ!
‫وایسا تخم مرغ!
‫حداقل می‌دونیم الان دیگه امنیم.
‫بچه نهنگ سفید؟
‫اوه، تازه یادم افتاد.
‫من همه پول‌هاتو توی مرکز خرید خرج نکردم.
‫بفرما، اینم بقیه پولت.
‫تغییر؟
‫اوه، حتماً بیماری پاهای کوچیکت رو به هم ریخته... صبر کن، حرفمو پس می‌گیرم.
‫هنوز چندتا کفش هست که می‌خوام بخرم.
‫خب، بذار درست متوجه بشم.
‫هیچ‌کس تو این فریزر واقعا مریض نیست؟
‫سلامتی!
‫بستنی!
‫خب، اگه اینجا کسی مریض نیست، پس مریض باید... بابا باشه!
‫وای، نه!
‫بیا، بیا.
‫میگم بزنیم از اینجا بریم، آقای خرچنگ رو بگیریم و بندازیمش زندان.
‫آره، آره.
‫بابا؟
‫این دیگه کیه؟
‫نمی‌دونم.
‫آقای خرچنگ به ما نگفت که دستوراتش رو زیر سوال ببریم.
‫فقط منتظر می‌مونم تا منو بیرون کنه.
‫اگه تو فریزر گیر افتادی نمی‌تونی کراستی برگر درست کنی.
‫باشه.
‫بیا این خرچنگ رو بذاریم تو یخ.
‫شما روانی‌ها باید تو فریزر باشید!
‫تو همونی که مریضی؟
‫از من دور بمونید، شما مریضا!
‫برای خیر همه‌مون، باید بری توی فریزر!
‫دستای کثیفتو از من دور کن، بی‌وجدان آلوده!
‫آزادی!
‫اون توی چاه روغنه!
‫خب، یکی باید قبل از اینکه به فاضلاب برسه و کل شهر رو آلوده کنه، اونو از آب بگیره.
‫هی، من می‌تونم کمک کنم!
‫پاتریک، پاتریک!
‫اینجا یه دریچه بزرگ هست.
‫خب، چی می‌دونی؟
‫یوجین، اینجایی؟
‫آه!
‫نمی‌تونی منو بگیری!
‫من برای شما مریضا زیادی گنده‌ام!
‫بگیرش بابا!
‫دیگه جایی برای فرار نیست!
‫من هنوز سرحال نیستم!
‫آره؟
‫تو هیچ‌وقت منو نمی‌گیری!
‫داستان خنده‌دار، دیروز تجهیزاتمو برعکس گرفته بودم.
‫هیچ‌کس واقعاً مریض نبود.
‫ای بابا، چه سوتی‌ای.
‫نپتون من.
‫نقرس چرب.
‫سرخک کپک‌زده.
‫پخش تریکینوزیس.
‫برونشیت خرگوش خاکی؟
‫طاعون پلی استر؟
‫ای وای!
‫شَنگ!
‫همه‌شون مریضن!
‫قرنطینه فوق‌العاده!
‫شنیدیش!
‫این مریضی گرفته رو از اینجا ببرین!
‫یه جای امن بذارش.
‫جایی که هیچ‌کس هیچ‌وقت نمی‌ره.
‫نه!
‫منم نمی‌خوام مریض بشم!
‫دور شو!
‫نه!
‫آچو!