‫مثل یه تاریخ معطر
‫دقیقاً مثل یه کتاب درسی دراماتیک
‫این خوب نیست، من این روزا اصلاً نمی‌تونم برقصم
‫آیا انجامش میدی یا کارت تمومه؟ فقط سرنوشت می‌تونه بگه
‫مخالفت می‌کنم، ازش می‌خونم و فرار می‌کنم
‫من به خسارتی که وارد شده اهمیت نمی‌دم
‫فقط دارم خوش می‌گذرونم
‫تحقق، آرمان‌ها، واقعیت
‫میرم دستشون رو می‌گیرم سریع و محکم
‫بگو نقشه A، هیچ شکی نداری، همه جا آفتابیه
‫تو هوامو داشتی، اینم باند پروازمون
‫بگو نقشه الف، هیچ شکی نداری، زنده‌ای
‫اونا می‌خندن، ناراحت‌کننده‌ست، ولی تو حالت خوب میشه
‫نقشه الف
‫طرح الف
‫فرار کردن یعنی پیروزی
‫طرح الف
‫فرار کن به سمت پیروزی
‫سامورایی گریزپا
‫جوهره‌ی یه شمشیر واقعی...
‫این درباره جلو رفتن و زدن حریف نیست.
‫نکته اینه که مثل چاقو یا اره می‌مونه.
‫وقتی می‌کشی و می‌بری،
‫این همون لحظه‌ست که می‌تونی بیشترین ضربه رو بزنی.
‫پس همزمان که ضربه می‌زنی، عقب‌نشینی می‌کنی.
‫فکر نمی‌کنی با اون توانایی‌های فوق‌العاده‌ت در فرار کردن، این بیشتر بهت میاد؟
‫اما این برای پایان دادن به زندگی دشمن کافی نیست.
‫باید از پوست و گوشت رد بشیم.
‫اشکالی نداره.
‫این واقعاً جوهره‌ی یک شمشیر دست‌نیافتنیه.
‫دست چپت رو بالا بگیری، میشه نشونه.
‫صبر کن تا لحظه‌ای که تیغ دشمن از بین دستت و شمشیرت رد بشه.
‫داره میاد
‫بدنت رو به سمت چپ بچرخون...
‫وقتی داری شمشیرت رو به خاطر سنگینی‌اش پایین میاری...
‫من به چپ می‌کشم
‫و فرار کن
‫تو به بازوی داخلی من ضربه زدی.
‫این قسمت سخت هدف قرار می‌گیره توسط دشمن،
‫و اینجا زره نمی‌پوشم چون حرکت رو مختل می‌کنه.
‫به نظر میاد که نقاط ضعف یه جنگجوی زره‌پوش رو خیلی خوب می‌دونی.
‫اما این یه نقطه ضعف بزرگ نیست.
‫با مچ دست خونی، یه کم طول می‌کشه تا بیهوش بشم.
‫نمی‌خوای بهم بگی که نقشه داری زنده بمونی...
‫تا اون موقع؟
‫توی این اتاق کوچیک...
‫میام دنبالت...
‫آروم آروم تیکه تیکه‌ت می‌کنم،
‫پس آروم آروم جلوی خونریزی منو بگیر!
‫چرا این شکلی نگاه می‌کنه؟
‫این شمشیر بلند رو استفاده می‌کنه...
‫نمی‌ذاره مستقیم باهاش روبرو بشیم!
‫خیلی سبک و کوچیکه!
‫خیلی بی تجربه‌ای!
‫همتون اینجا می‌میرید.
‫حیف شد برات، نه؟
‫ده سال دیگه، شما شمشیرزن‌های کاملی می‌شدید.
‫اون وقت خیلی لذت‌ها رو تجربه کرده بودی.
‫لذت بزرگسالی در لگد زدن به ضعیف‌ها با قدرت و بدن‌هامون...
‫لذت دزدی کردن...
‫لذت از ویران کردن...
‫من بچه بودم و اون مردی که منو زیر پر و بال خودش گرفت
‫و بهم یاد داد چطور انجامش بدم الان رئیس شده.
‫شرط می‌بندم که رئیس مقدستون، یوریشیگه سووا...
‫نمی‌تونستم این کار رو انجام بدم.
‫این ارباب یوریشیگه نیست، می‌دونی.
‫ها؟
‫ارباب فعلی‌مون، همونه.
‫واقعاً؟ در هر صورت، فرقی نداره.
‫اون یه ارباب بی‌قدرتیه.
‫پس اون به شما بچه‌ها یاد نداد که از لذت‌های زندگی لذت ببرید،
‫و بذارم بیخودی برای این دهکده کوچیک بمیری.
‫کم آوردی. درست فهمیدم؟
‫آره.
‫معلومه که ارباب ما یه آدم ساده‌لوح و دست‌نیافتنیه.
‫با این حال...
‫کسی که به ما دستور داد از ضعیف‌ها محافظت کنیم...
‫یه جنگجوی بزرگ‌تر از توئه که به قیمت ضعیف‌ها چاق شدی.
‫هنوز اینجایی؟
‫تو آشغال با یه سری اسباب‌بازی جلوی من وایسادی!
‫خیلی ساده‌ای، بچه!
‫فکر نمی‌کنم یه بچه بتونه از پسش بر بیاد...
‫شمشیر بلند بزرگسال!
‫بس دیگه زر نزن...
‫دیگه از اینکه بهم بگن بچه خسته شدم!
‫ما نمی‌تونیم ده سال زودتر از موعد باشیم.
‫فقط یک سال و نیم مونده تا زمانی که استاد یوریشیگه پیش‌بینی کرده بود.
‫اگه تو سن ده سالگی نمی‌تونیم حتی یه بزرگسال رو شکست بدیم،
‫ما به نبرد بزرگ ارباب جوان نمی‌رسیم!
‫نه بابا... این بچه‌های بی‌نام نمی‌تونن منو شکست بدن...
‫برو به جهنم و با شیاطین روبرو شو.
‫ارباب ما توکیوکی هوجو هست!
‫چی؟!
‫اون بر کاماکورا حکومت می‌کنه...
‫به عنوان وارث واقعی تاج و تخت!
‫عمراً
‫این نمی‌تونه واقعی باشه
‫نمی‌تونم بزنمش
‫این خیلی بده
‫باید جلو خونریزی رو بگیرم...
‫نه تنها شمشیرم رو جاخالی داد، بلکه از پاشیدن خونم هم دوری کرد!
‫اون یه هیولاست؟
‫شمشیرش داره تغییر می‌کنه
‫خیلی نادره که یه شمشیرزن بتونه لبه‌ی تیغ رو به این پیچیدگی کنترل کنه.
‫حتما یه استادی بوده که بهت این هنر رو یاد داده.
‫استادت کیه؟
‫فکر نکنم لازم باشه بهت بگم.
‫یک آدم عاقل همه چیز رو پنهان نگه می‌داره.
‫اگه تواناییم رو تو سازمان نشون بدم...
‫منم مثل بقیه کوچولوها و مدیرها تموم می‌شم، بسته به توانایی‌هام.
‫من نقش دلقک رو بازی می‌کنم و کنار رئیس می‌ایستم،
‫و من فقط شیرین‌ترین آبمیوه‌ها رو می‌خورم.
‫من فقط برای یه لحظه از ناخن‌هام استفاده می‌کنم.
‫(بودا) وقتی کسی متوجه چنگال‌هام میشه و من می‌کشمش...
‫(بودا)
‫یا وقتی که رئیس رو بکشم و جاشو بگیرم.
‫راز نگه داشتن هنر زنده موندن تو زمان‌های آشفته‌ست!
‫الان!
‫خفه شو و بمیر!
‫پنهان‌کاری ها
‫برو به جهنم!
‫شمشیر معمولی که مستقیم میاد،
‫و اون شمشیر عجیبی که با مچ دست خم میشه.
‫اون هر دو حالت رو تا لحظه آخر پنهان می‌کنه و من نمی‌تونم تفاوتشون رو بفهمم.
‫اما در مورد اون، آرنجش موقع تاب دادن یه کم ارتفاعش فرق داره.
‫به عبارت دیگه
‫نمی‌تونه کامل مخفیش کنه
‫چی؟!
‫اگه کاملاً پنهان بشه، یه شمشیرزنی ترسناکه.
‫ولی کاربر منظور هنر رو نمی‌فهمه.
‫تو چیزی بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کردم قایم نکرده بودی.
‫چه ناامیدی‌ای.
‫اون دو تا شمشیر داره و حتی هنرهای رزمی هم بلده...
‫چه حقه‌ای تو آستینش داره؟!
‫ارزش استراتژیک این روستا
‫ارزش استراتژیک بچه‌های روستا
‫وقتی اون جواهرات مخفی رو پیدا کردم...
‫بدن سردم یه کم گرم‌تر می‌شه.
‫نمی‌دونم چرا، ولی بهش جذب شدم...
‫چون داره یه چیز خیلی بزرگ رو قایم می‌کنه.
‫اوه، فکر کنم دیگه کارت با من تمومه.
‫باشه.
‫فکر کنم دیگه تقریباً کارت تموم شده.
‫آقای چوجومارو.
‫این دیگه بی‌فایده‌ست
‫دارم می‌میرم
‫دارم خونریزی می‌کنم قبل از اینکه بتونم این بچه رو بکشم.
‫لعنتی دارم محو می‌شم
‫خب، این دیگه آخر خطه...
‫بابا!
‫منظورت چیه که هیچ زمینی برای من به ارث نرسیده؟!
‫ببخشید بابت این.
‫در نتیجه تقسیم زمین به همه خواهر و برادرها در تمام نسل‌ها...
‫ما فقط همین زمین کوچیک رو برامون مونده.
‫از این به بعد، مثل بقیه دنیا،
‫پسر بزرگتر همه زمین‌ها رو به ارث می‌بره.
‫تو اینجا می‌مونی و به برادرت کمک می‌کنی.
‫می‌خوای من نوکرش باشم؟
‫من تو هنرهای رزمی و نظامی تمرین کردم تا از قلمرو خودم محافظت کنم!
‫یه جنگجو بدون سرزمین، جنگجو نیست...
‫اگه می‌خواستم یه جا باشم...
‫مجبور شدم بدزدمش
‫از اونجا به بعد، تاریکی بود.
‫یه جایی تو مسیر، دزدی برام لذت‌بخش شد.
‫بچه‌ها رو فروختم و اونا رو به همون تاریکی بی‌آینده کشوندم
‫که توش بودم تا حالمو بهتر کنم.
‫برای کسی که تعقیب میشه، جایی برای استراحت نیست.
‫من دعوت شدم که تو یه جنگ بزرگ بجنگم و سعی کردم دوباره برگردم،
‫ولی جنگ رو باختم و نتونستم واسه خودم اسم و رسمی پیدا کنم.
‫می‌بینم که همیشه تو تاریکی هستی.
‫برو یه جای خیلی دور، جایی که هیچ‌کس دنبالت نیاد.
‫یه جایی باید باشه که توش نور باشه.
‫دروغ نگو لرد کوسونکی
‫هیچ جا نوری نیست، هست؟
‫چی؟
‫چی داره جلو روم می‌درخشه؟
‫من هیچ راهی برای بردن ندارم.
‫در مقابل کسی که می‌تونه تو این جهنم اینقدر معصومانه لبخند بزنه...
‫اون آدم نیست
‫پس تو هم داری به من لبخند می‌زنی...
‫ای بودا
‫با اینکه با تیغ رحمت شروع میشه،
‫تا وقتی که تموم بشه،
‫این جهنم روی زمینه
‫کی می‌خواد شیاطین دنیای آشفته رو بکشه؟
‫شیطانه یا بودا؟
‫شمشیر بودای دل شیطانی
‫تو واقعاً شگفت انگیزی، ارباب جوان!
‫اون دشمن بزرگیه که حتی ما دوتا هم نتونستیم جلوش وایسیم.
‫این به خاطر تکنیکی هست که آقای فوبوکی بهم یاد داد.
‫حق با توئه.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم بتونی فقط با بریدن مچ دستش و فرار کردن شکستش بدی.
‫چه ترسوی فوق‌العاده‌ای!
‫این‌جوری نگو!
‫اگه بریم و خبر مرگ ژنرال رو اعلام کنیم، بقیه دشمن‌ها فرار می‌کنن.
‫فقط یکی دیگه...
‫واقعاً؟! سادامونه اینجاست!
‫باز تویی، بچه پررو؟!
‫ما باید اینو بگیم!
‫تو اون کسی هستی که داری وارد قلمروی کسی دیگه می‌شی!
‫خفه شو! الان وقت بحرانیه!
‫می‌خوام چشمهاتو به مار بدم و ببینم که همه‌شو قورت می‌ده یا نه.
‫چته مگه؟!
‫هیچ وقت درس نمی‌گیری، ها، پیرمرد چشم‌چران؟
‫منو مثل یه هیولا صدا نکن!
‫ولی تو با اون چشمای درشتت یه هیولایی!
‫چی میگی؟!
‫همین الان نیروی کمکی دشمن از ورودی جلویی...
‫این همون صدامونه اوگاساواراست
‫اون تو جنگیدن مهارت داره.
‫بقیه‌ی هم‌پیمان‌هامون دستشون بنده دارن با ارتش دشمن می‌جنگن.
‫تو این وضعیت، هیچ راهی برای بردن نیست.
‫(جنوب) جنوب روستا هیچ دشمنی نیست.
‫باید متحدامون رو جمع کنیم و از اونجا فرار کنیم...
‫چی؟!
‫از جنوب هم دشمن داریم؟!
‫نه.
‫می‌بینمت!
‫اون نور!
‫نیروهای کمکی از معبد بزرگ سووا!
‫اونا به سختی به موقع رسیدن!
‫این خیلی بده!
‫عقب‌نشینی! فقط سربازای شوکان که نزدیک می‌جنگن رو جمع کن!
‫اما، لرد سادامونه...
‫ما آماده نیستیم که با ارتش اصلی سووا یه نبرد کامل انجام بدیم!
‫نبرد در فضای باز بود، ولی چرا خون داخل در هست؟
‫استاد یوریشیگه!
‫ارتش دشمن که به نظر می‌رسه متعلق به سادامونه، داره عقب‌نشینی می‌کنه!
‫ببرشون مرز.
‫(پسر یوریشیگه، توکیتسوگو سووا) توکیتسوگو، راهزن‌ها رو جمع و جور کن
‫(پسر یوریشیگه، توکیتسوگو سووا) دور دهکده.
‫بله.
‫اونا دارن می‌زنن به چاک.
‫- سلام. - جنبه!
‫بهتره ازم تشکر کنی.
‫اسبم رو تا جایی که می‌تونستم تند روندم تا به موقع برسم.
‫خب...
‫در راه...
‫وقتی یه زن سکسی دیدم و نزدیک بود از خونریزی بمیرم،
‫خیلی ترسیدم، ولی.
‫نمیریا!
‫آقای یوریشیگه...
‫خوشحالم که سالمی...
‫آره...
‫یکمی... درد داره، آقای یوریشیگه.
‫ارباب سادامونه، شوکان...
‫اون یه آدم قویه با بدشانسی زیاد.
‫اگر یکم دیرتر خونریزی رو متوقف کرده بودیم، اون زنده نمی‌موند.
‫چرا نیروی کمکی فرستادی...
‫گزارش‌ها رسیدن که تو وقتت رو با قتل غیرعمد تلف می‌کردی.
‫سووا اونقدر مهربون نیست که اون فرصت رو از دست بده.
‫کی بهت گفت مردم رو بکشی؟
‫به دست آوردن سرزمین خالی از سکنه درآمد مالیاتی ما رو زیاد نمی‌کنه.
‫احمق.
‫لطفاً منو تنبیه کن...
‫با این حال...
‫چشم استراتژیکت توی این عملیات فوق‌العاده بود.
‫بهت یه قلمرو کوچیک میدم که بتونی دندونات رو تیز کنی.
‫برای نبرد سرنوشت‌ساز با سووا که بالاخره میاد.
‫من از این لحظه به بعد تو رو از دزدی منع می‌کنم.
‫فقط به عنوان یه جنگجو بهم خدمت کن.
‫متوجه شدم.
‫ذات راهزنیش داره از چشماش محو میشه.
‫آیا اون‌ها جنبه سمی‌ش رو هم با خونش تخلیه کردن؟
‫کمی بعد
‫آدم بدها به تدریج تحت کنترل فرماندارهای قوی‌تر ناپدید شدند.
‫این همون صحنه‌ایه که سامورایی‌های یاغی برای آخرین بار شکوفا شدن.
‫و این داره توی این دوره اتفاق می‌افته.
‫آقای یوریشیگه.
‫این دهکده و من زنده موندیم، همه‌اش به خاطر آقای فوبوکی.
‫فکر کنم معبد بزرگ سووا باید بهش پاداش بده...
‫واقعاً؟
‫البته، حسابی از خجالتش درمیایم!
‫همچنین می‌خوام به عنوان دستیارم ازش استقبال کنم.
‫چه خوب!
‫صبر کن، آقای چوجومارو!
‫دوست دارم دوستت باشم، ولی نه نوکرت.
‫می‌خوام به اربابی خدمت کنم که بتونه برای تاج و تخت تلاش کنه.
‫اگه قراره به ارباب سوا خدمت کنم، قضیه فرق می‌کنه...
‫همین جا...
‫ارباب.
‫همینجا.
‫من توکیوکی هوجو هستم، پسر تاکاتاکی هوجو، نایب‌السلطنه شوگونات کاماکورا.
‫دارم می‌رم برای تاج و تخت، که بدونی.
‫چی؟!
‫ببخشید که ازت پنهونش کردم.
‫تصمیم گرفته بودم که هویتم رو فقط بعد از مشورت با آقای یوریشیگه فاش کنم.
‫می‌دونستم یه چیز بزرگی رو پنهان کرده...
‫اما نه اینقدر بزرگ
‫اگه اون فقط یه آدم عادی باشه، پس فقط یه پسر مهربون و دست نیافتنیه.
‫اما اگه پسر هوجو باشه...
‫هر کدوم از توانایی‌هاش می‌تونه به یه سلاح ترسناک تبدیل بشه!
‫حالا این دیگه آتیشه
‫من ارزون نیستم، می‌دونی؟ ولی اگه برات اوکیه، ارباب...
‫همه جذابیت‌هایی که این شاهزاده پنهون کرده رو به نمایش می‌ذارم،
‫برو و به تخت برس.
‫برای اطلاعت، ما اینجا در سووا به جای ارزن برنج می‌خوریم.
‫واقعاً؟! من تو بهشتم!
‫نمی‌دونم این یارو واقعاً بااستعداده یا نه...
‫بیا بریم و رقص کاماکورا رو انجام بدیم تا وقتی که خورشید صبح طلوع کنه
‫زمان‌ها بارها و بارها تغییر می‌کنن ولی همه‌شون دوست‌داشتنی و عالی هستن
‫قدم، ضربه، برقص با ریتم
‫به سبک کاماکورا!
‫جومون، یایویی، کوفون، آسکا، نارا، هی‌آن
‫این کاماکورا هستش
‫از نانبوکوچو تا ریوا
‫سبک کاماکورا
‫بیا یه ایهاکو درست کنیم (1185)
‫بیا یه ایکونی (1192) درست کنیم
‫تو همه نظریه‌ها رو می‌دونی؟ چه نابغه‌ای!
‫کاماکورا پر از احساسات بود
‫ادامه بده، مثل یه اسب وحشی، تا به نانبکوچو برسی
‫داریم بهترینمون رو می‌کنیم، کاماکورا، نماینده‌مون
‫داشتن یه مسابقه تیراندازی به سگ توی زمین
‫لباس‌ها، پوشاک، می‌پوشیمشون برای قرارمون
‫به سبک کاماکورا!
‫من از شعرها و مقاله‌های ژاپنی لذت می‌برم.
‫در ستایش زیارتگاه‌ها و معابد بودایی
‫مهم نیست تو کدوم دوره تاریخی هستیم
‫ما نمی‌تونیم دست از خوش‌گذرونی برداریم!
‫خب حالا!
‫بیا بریم و رقص کاماکورا رو انجام بدیم تا وقتی که خورشید صبح طلوع کنه
‫زمان‌ها بارها و بارها تغییر می‌کنن ولی همشون دوست‌داشتنی و عالی‌ان
‫برو همون راهی که هستی، وقتی حوصله‌ات سر رفته و بی‌حالی
‫اون سازهای ژاپنی رو بزن و پرواز کن
‫این فرهنگ رو به آینده دور وصل کن
‫برو برقص کاماکورا رو انجام بده بزن بترکونیم!
‫وقتی اون زمزمه رو می‌شنوی
‫قدم، ضربه، برقص با ریتم
‫بیا جلو و بزرگ شو
‫به سبک کاماکورا!
‫استایل کاماکورا
‫(استراحت)