‫سلام.
‫من تازه رسیدم و هنوز باید همه چیز رو آماده کنم، ولی قراره خوب بشه.
‫من واقعاً، واقعاً می‌خوام به این دختر برسم.
‫یه کم ترسناکه.
‫من ترسیدم.
‫مطمئنیم که اینجاییم، جان؟
‫احمق.
‫بعداً می‌بینمت.
‫نه خوب، نه بد.
‫آقای هریسون؟
‫میشه یه نشونه بدی که اینجایی؟
‫امروز شنبه دهمه.
‫هیچ نشونی از آقای هریسون یا هیچ‌کس دیگه‌ای نیست.
‫سلام؟
‫سلام، چطوری؟
‫ممنون که تماس منو جواب دادی.
‫تو هیدر هستی؟
‫آره، کیه؟
‫اسم من رزا است.
‫داشتم فکر می‌کردم می‌تونی کمکم کنی؟
‫فکر کنم... فکر کنم تو خونه‌ام یه روح دارم.
‫اوه، اممم... دیشب یه تجربه وحشتناک ماورایی داشتم.
‫خب، ام...
‫آره، راستش الان یه کم سرم شلوغه، ولی اگه بخوای فردا می‌تونم بیام.
‫می‌تونه عالی باشه.
‫باشه، خب فقط اطلاعات تماست رو برام بفرست تا بعداً باهات تماس بگیرم.
‫خیلی ممنون.
‫باشه، عالیه.
‫فردا می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫می‌گی این هر بار حدود ساعت پنج اتفاق می‌افته؟
‫بله.
‫چقدر اینجا زندگی کردی؟
‫دو سال.
‫زیاد این اتفاق می‌افته؟
‫در ابتدا، تقریباً هیچ‌چیزی نبود.
‫اما اخیراً داره قوی‌تر می‌شه.
‫میتونی کمک کنی؟
‫آره، فقط باید یه سری چیزا رو بررسی کنم، مطمئن بشم چیزی نیست که بشه با برق یا گرما توضیحش داد، از اون جور چیزا.
‫چطور می‌تونم کمک کنم؟
‫فقط باید با وسایلم اونجا باشم.
‫یه کم صدا و تصویر ضبط کن، ببین چیزی پیدا می‌کنی یا نه.
‫من امروز اینجام.
‫جوابه می‌ده.
‫بذار برم وسایلم رو بیارم.
‫کاش یه راهی بود که بفهمیم اون طرف چه خبره.
‫اما تنها راهی که میشه مطمئن شد اینه که بمیری.
‫و دیگه راه برگشتی از این نیست.
‫تو.
‫آره، داشتم تنهایی حال می‌کردم.
‫ولی این کاناپه جدید رو گرفتم.
‫هی، جو.
‫آره؟
‫چه خبر؟
‫اون رفیقمه.
‫چه خبر رفیق؟
‫اونا عقب هستن، رفیق.
‫هی، باید برم.
‫قراره حسابی بترکونیم.
‫دارم دوباره منتظر سیمونا می‌مونم.
‫اون منو اینجا تنها گذاشت.
‫غذا نیست.
‫توی این اتاق نشیمن کلی آب هست.
‫دارم حال می‌کنم، فقط می‌خواستم بگم سلام.
‫آره، خب، اینم از جان، تمام و خداحافظ.
‫هری؟
‫اگر اگر
‫تو.
‫هی.
‫خب؟
‫ما سر برادر احمقش دعوا کردیم.
‫او فقط دنبال یه فرصت بود که منو قال بذاره.
‫اوه، واقعاً؟
‫چرا اینو می‌گی؟
‫چون اون... نمی‌خوام درباره‌ش حرف بزنم.
‫خوبه، نگران بودم که به حرف زدن ادامه بدی.
‫اصلاً چرا بهت پیام دادم؟
‫چطور می‌تونستم فراموش کنم که تو بدترین بودی؟
‫جان، بیا دیگه.
‫فقط شوخی کردم.
‫بیشتر برام بگو.
‫حالت خوبه؟
‫آره، آره.
‫من خوبم.
‫اشکالی نداره.
‫حالم خوب میشه.
‫یکی دیگه رو پیدا می‌کنم.
‫شاید باید بهش زنگ بزنم.
‫نه.
‫این کارو نکن.
‫این فکر خوبی نیست.
‫باشه؟
‫بدون اون تو زندگیت خیلی بهتره.
‫تو به این نوع دردسرها تو زندگیت نیاز نداری، جان.
‫کسی رو پیدا کن که برات بهتر باشه.
‫جان؟
‫صدای منو می‌شنوی؟
‫بهش زنگ نزن.
‫فکر کنم من مردها رو بهتر از تو می‌شناسم و بهت میگم، بهش زنگ نزن.
‫باشه، باشه، بابا.
‫باشه، پسر خوب.
‫خب،
‫باید برم الآن، بعداً باهات حرف می‌زنم.
‫خداحافظ، بازنده.
‫مرسی، هیثر.
‫بعداً می‌بینمت.
‫و دیگه بهم نگفت بازنده.
‫هر چی، بازنده.
‫هی، کجا داری میری؟
‫صبر کن، تو که نمی‌خوای بری ببینیش، مگه نه؟
‫نه، هدر.
‫دارم می‌رم خونه سالمندان پیش بابام.
‫اوه.
‫حال اون چطوره؟
‫فکر کنم خوبه.
‫بهش بگو.
‫گفتم سلام؟
‫بعداً می‌بینمت؟
‫آره، بعداً می‌بینمت هیثر.
‫سلام مامان.
‫سلام عزیزم.
‫عمه فردا برای روز شکرگزاری میاد.
‫اوه، این عالیه.
‫حال اون چطوره؟
‫اون خوبه.
‫ازم در موردت پرسید.
‫می‌دونی، اون نگرانِ.
‫می‌آی خونه برای روز شکرگزاری؟
‫اممم... نمی‌دونم، مامان.
‫فقط بهش فکر کن.
‫باشه، فکر کنم.
‫بهش فکر می‌کنم.
‫می‌دونی، فردا هست...
‫مال پدرت... می‌دونم.
‫باشه، عزیزم.
‫می‌ذارم بری.
‫روزت عالی باشه.
‫و لطفاً به روز شکرگزاری فکر کن، باشه عزیزم؟
‫باشه، حتماً.
‫دوستت دارم، هیثر.
‫منم دوستت دارم، مامان.
‫خداحافظ.
‫سلام.
‫من تازه رسیدم و هنوز باید همه چیز رو آماده کنم، ولی قراره خوب بشه.
‫من واقعاً، واقعاً می‌خوام به این دختر برسم.
‫یه جورایی ترسناکه.
‫من ترسیدم.
‫ما باید اینجا باشیم، جان.
‫احمق.
‫بعداً می‌بینمت.
‫ما توی بهار به دنیا میایم و جوونیمون رو به تابستون می‌بریم.
‫اما، مثل برگ‌های درختان، وقتی پاییز میاد شروع به افتادن می‌کنیم و بدن‌هامون رو به زمستون می‌سپاریم.
‫تو / شما
‫نمی‌دونم، هیثر.
‫من واقعاً به این چیزا اعتقاد ندارم.
‫داری با آدم اشتباهی حرف می‌زنی.
‫ناراحت نشیا، ولی باید قلابی باشه.
‫اصلاً امکان نداره.
‫بیا دیگه، جان.
‫یکم چشمهاتو باز کن.
‫اوه، تازه یادم اومد.
‫یادت میاد اون بچه، الکس، از دبیرستان؟
‫اِم، کدوم الکس؟
‫همونی که به جشن تولد ۲۰ سالگیت اومد.
‫اون خیلی مست کرد.
‫ازت خواست برقصی و بعدش... وای خدای من.
‫آره، وایسا.
‫بهترین راه برای دوباره ارتباط برقرار کردن با یه دوست دوران دبیرستان نیست.
‫آره، خب، بعد از اون دیگه واقعاً با هم نچرخیدیم، پس... الکس چی؟
‫خب، مامانش تو همون خونه سالمندانی که بابام بود، قرار گرفت.
‫ظاهراً می‌گه که می‌تونه با مرده‌ها حرف بزنه.
‫اون یه کار جانبی داشت که به مردم اجازه می‌داد با خودشون وقت بگذرونن.
‫عزیزان از دست رفته.
‫می‌گن که می‌تونه آدم‌ها رو به اون دنیای بین بهشت و زندگی بفرسته.
‫فکر کنم خانوادش از دست کاراش خسته شدن و انداختنش توی خونه سالمندان.
‫راستش رو بخوای، من سرزنشش نمی‌کنم.
‫آخرین باری که رفتم به دیدن بابام، داشت باهاش حرف می‌زد و به نظر نمی‌رسید که حواسش جمع باشه.
‫اون بهم گفت که یه مایعی هست که می‌تونه قلبت رو برای چند دقیقه متوقف کنه.
‫ازم پرسید که می‌خوام امتحانش کنم یا نه.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫باید غیرقانونی باشه.
‫گفت چی؟ می‌تونه واقعاً آدمایی رو که وارد دنیای ارواح می‌شن نقاشی کنه؟
‫احتمالاً نباید درباره‌اش بهت می‌گفتم.
‫هدر، این تقلبیه.
‫اونا به یه دلیلی گذاشتنش تو خونه سالمندان.
‫فقط می‌گم، ضرری نداره که، می‌دونی، امتحان کنیم.
‫اصلاً چرا باید این کار رو بکنی؟
‫این فقط چیزی بود که همیشه می‌خواستم تجربه کنم.
‫من و بابام همیشه در مورد دنیای ارواح حرف می‌زدیم، می‌دونی؟
‫وقتی تو بیمارستان بود، بهش گفتم سعی می‌کنم یه راهی پیدا کنم که تو اون دنیا باهاش ارتباط بگیرم.
‫بهش گفتم که می‌خوام کارآگاه ماورایی بشم.
‫متاسفم، هیثر.
‫تو زمان مناسب می‌تونی باهاش باشی.
‫وقتت رو صرف جستجوی چیزی نکن که آخرش فقط خالیت می‌کنه.
‫خب، آره، اما...
‫لازم نیست حرف منو باور کنی.
‫من هنوزم می‌خوام برم یه نگاهی بندازم.
‫می‌دونم یه چیزی اونجاست.
‫می‌تونم حسش کنم.
‫خواهی دید.
‫می‌خوام برم و همه چیز رو ضبط کنم.
‫خواهی دید، جان.
‫خواهی دید.
‫فرض کن می‌رسی به خونه و شب رو اونجا می‌گذرونی.
‫فکر می‌کنی اونجا چی پیدا می‌کنی؟
‫سلام بچه‌ها، ما تازه رسیدیم به محل.
‫این همون جاییه که شما خواسته بودید.
‫پس آماده شو برای ترسناک‌ترین تجربه زندگیت.
‫سلام بچه‌ها، به یه قسمت دیگه از برنامه "ارواح جنوب" خوش اومدین. امروز اینجاییم توی خونه معروف سالی. حالا برای اونایی که نمی‌دونن خونه سالی چیه، خب ما توش هستیم و در واقع یه افسانه‌ای اینجا هست که می‌گن یه زنی رو می‌شه شنید که داره گریه می‌کنه و...
‫هر شب.
‫اگه اطلاعات بیشتری درباره‌ی افسانه می‌خوای، خب، می‌تونی بری به SpookySpaghetti.com و اونجا رو چک کنی.
‫اینجاست که میگن همه چی اینجا اتفاق می‌افته.
‫ما درست وسط همه چیز هستیم.
‫در این اتاق، پشت این در، می‌گن می‌تونی بیشتر صدای گریه‌ش رو بشنوی.
‫این زن کیه؟
‫چرا داره گریه می‌کنه؟
‫و چی به سرش اومد؟
‫ما نمی‌دونیم.
‫اما به همین دلیل اینجاییم، تا بفهمیم.
‫حالا یکی از چیزهایی که مردم هی میگن... صبر کن یه لحظه.
‫گوش کن، خوب گوش کن.
‫صبر کن.
‫یا خدا!
‫یا خدا، اون چی بود؟
‫شماها اون صدا رو شنیدید؟
‫اون چی بود؟
‫تو به اینجا تعلق نداری.
‫داری وارد دنیای مرده‌ها می‌شی.
‫تو / شما
‫اوه.
‫پس
‫خداحافظ!
‫ارواح امشب دارن حرکت می‌کنن، بی‌قرار و گرسنه.
‫می‌تونم خودمو معرفی کنم؟
‫من واتسون پریچارد هستم.
‫فقط یک دقیقه صبر کن، بهت تنها خونه‌ی واقعاً جن‌زده‌ی دنیا رو نشون می‌دم.
‫از وقتی که این خونه یه قرن پیش ساخته شد، هفت نفر، از جمله برادرم، توش به قتل رسیدن.
‫از اون موقع به بعد، من صاحب خونه بودم.
‫فقط یه شب اونجا بودم، و وقتی صبح پیدام کردن، من... من تقریباً مرده بودم.
‫من فردریک لورن هستم و امشب خونه‌ی تپه‌ی تسخیر شده رو اجاره کردم تا همسرم بتونه یه مهمونی بگیره.
‫یه مهمونی تو خونه جن‌زده.
‫اون خیلی بامزه‌ست.
‫غذا و نوشیدنی و ارواح هم هست.
‫و شاید حتی چندتا قتل هم.
‫همتون دعوتید.
‫خب، هوا سرده.
‫اما واقعاً هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫یه صدایی بود.
‫روی EVP بود، ولی فکر نمی‌کنم واقعاً چیزی بود.
‫فکر کنم می‌خوام صدای ضبط کنم.
‫پس برام آرزوی موفقیت کن.
‫سلام.
‫من هدر وست هستم.
‫اینجایی؟
‫چرا نمی‌ترسم؟
‫میشه یه صدایی بدی که بفهمم اینجایی؟
‫اوه.
‫سلام؟
‫سلام.
‫آه، بله، سلام.
‫آره، اسم من... این کیه؟
‫ام، این کیه؟
‫اسم من هدر وست هست.
‫اوه، خانم، من شما رو نمی‌شناسم.
‫هدر؟
‫آره، متاسفم.
‫ما یه نفر دیگه هم داریم.
‫امروز بود؟
‫آره، خیلی معذرت می‌خوام.
‫باشه، خداحافظ.
‫بگیرش.
‫سلام.
‫سلام، سالی تویی؟
‫اوه، اسم من هدر وست هست.
‫هدر؟
‫هدر وست، آره.
‫راستش زنگ زدم چون دیشب توی یه برنامه خونه‌ت رو دیدم.
‫تسخیرهای جنوب؟
‫آره، همون که دختره گریه می‌کرد.
‫راستش، من و همکارم محقق امور ماوراءالطبیعه هستیم و می‌خواستیم ببینیم می‌تونیم بیایم خونه‌تون و یه نگاهی بندازیم ببینیم چیزی پیدا می‌کنیم یا نه.
‫آره، شماره من ۳۱۲-۴۵۰-۱۶-۱۶-۱۶ هست.
‫آره، خوبه.
‫باشه.
‫ممنون.
‫باشه، عالیه.
‫مرسی.
‫خداحافظ.
‫تو هم خداحافظ.
‫سلام؟
‫سلام.
‫همین الان ایمیلت رو خوندم و فردا در دسترسم.
‫آره، نه، عالیه.
‫آره، خبر خوبیه.
‫چه ساعتی؟
‫ساعت ۷ در خونه چارلی چطوره؟
‫باشه.
‫یادت نره ضبط صوتت رو بیاری.
‫آره، گرفتمش.
‫چیز دیگه‌ای می‌خوای؟
‫نه، مرسی.
‫فردا ساعت ۷ می‌بینیمت.
‫آره، تو هم همینطور.
‫خوابای خوب ببینی.
‫تو هم همین‌طور.
‫خداحافظ.
‫باشه، خداحافظ.
‫متاسفم.
‫خب،
‫جایی که هر شب همه جرم‌ها اتفاق می‌افته.
‫کلیدها، میز و لیوان‌ها هر کدام یک سینک دارند.
‫بله، ممنون.
‫دست‌هات.
‫منم همینطور.
‫اگر کسی اینجا هست، دعوتت می‌کنیم که خودت رو نشون بدی.
‫که بهمون بگی اینجایی.
‫خودتو نشون بده.
‫تو کی هستی؟
‫ازت دعوت می‌کنیم که نظرت رو بگی.
‫خودت رو نشون بده اگه اینجایی با ما.
‫تو اینجا توی این خونه‌ای؟
‫تو کی هستی؟
‫که خودت رو نشون بدی.
‫خودتو نشون بده.
‫ظاهر شو.
‫خیلی متاسفم.
‫نمی‌دونم.
‫یه چیزی داره اینجا اتفاق می‌افته.
‫هر شب یه نفر داره گریه می‌کنه.
‫نگران نباش.
‫اشکالی نداره.
‫داری برمی‌گردی؟
‫اوه.
‫سلام؟
‫دنیا همینی که هست.
‫اسباب‌کشی کنیم؟
‫آره، منظورم اینه که اگه فکر می‌کنی کمک می‌کنه.
‫البته، عزیزم، باید این کار رو انجام بدی.
‫باشه.
‫انجامش بده.
‫باشه.
‫باشه، حتماً.
‫خیلی ممنون.
‫خیلی چیزا برای فکر کردن بهم دادی.
‫درباره‌ی پدرم و همه چیز.
‫خیلی ممنون.
‫ممنونم.
‫اوه، لازم نیست نگران اون باشی.
‫خب چقدر... خداحافظ.
‫چقدر بهت بدهکارم؟
‫اوه، فقط یه انعام بده.
‫قهوه می‌خوای؟
‫بله، حتماً.
‫برمی‌گردم.
‫قهوه‌ات اینجاست.
‫ممنون.
‫خب، عزیزم، چیکار می‌تونم برات بکنم؟
‫راستش می‌خواستم باهات صحبت کنم.
‫چند وقته کابوس می‌بینم.
‫کابوس دیدی؟
‫خب؟
‫ادامه بده.
‫اونا واقعاً تیکه‌تیکه‌ان.
‫ولی من تو این جای تاریکم و هیچ چیزی جز این صدا نیست.
‫فکر کنم یکی داره اسممو صدا می‌زنه.
‫و این دختره مثل یه سایه‌ست، ولی دستش رو دراز می‌کنه و می‌خواد یه چیزی بهم نشون بده.
‫پس من برش می‌دارم، و اون داره منو یه جایی می‌بره، ولی هنوز نمی‌تونم ببینم.
‫و تا وقتی که می‌بینم چی می‌خواد بهم نشون بده، بیدار می‌شم.
‫خیلی جالبه.
‫میشه لطفاً اینو بزنی؟
‫آره.
‫خوبه.
‫خب حالا می‌بینیم.
‫هوم؟
‫آه!
‫لرمیتانیا.
‫اوهوم.
‫یعنی تنهایی.
‫حالت خوبه؟
‫آره، فکر کنم همینطوره.
‫شانس.
‫اما... جادو.
‫جادوی سیاه؟
‫ببینیم بعدش چی میشه.
‫مرگ.
‫یعنی مریضی.
‫خب، بیا آخرینش رو ببینیم.
‫چی شده، جیجی؟
‫یک.
‫یکی، میشه لطفاً بری؟
‫باشه، خیلی خب.
‫برو، آره.
‫می‌تونی لطفاً بری؟
‫نفهمیدم چقدر روزها رو همین‌طوری رد کردم.
‫اما حالا،
‫وقتش رسیده.
‫ای بدک نیست
‫دیگه راه برگشتی نیست.
‫دستش رو بگیر.
‫اون بهت راهو نشون نمیده.
‫دستش رو بگیر.
‫حالا می‌تونی ببینی؟
‫چی می‌بینی؟
‫تازه تماس گرفتیم.
‫اون خودشه.
‫عالیه.
‫ولی من اینطور نیستم، باید فقط آروم بشم.
‫باید برم.
‫اگه اینجایی،
‫کجایی؟
‫آره، هستم.
‫نمی‌تونم بگم این تجربه چقدر قوی و تاثیرگذار بوده.
‫من باور دارم که به یه دلیلی اینجا هستم.
‫اون توی یه چرخه گیر کرده.
‫پس
‫متاسفم.
‫خب
‫من... من...
‫اوه، اوه، اوه
‫ما وقتی وارد این دنیا می‌شیم، نور رو می‌بینیم.
‫و وقتی از اونجا می‌ریم باید نور رو ببینیم.
‫هر روز، آدم‌ها می‌میرن.
‫و چیزی که باقی مونده یه روح سردرگمه.
‫همه خاطراتمون توی دنیای واقعی جا موندن.
‫و یادمون می‌ره که کی هستیم.
‫و اونایی که پشت سر گذاشتیم.
‫تو / شما
‫خب،