‫بزن بریم!
‫هی، اون تو چه خبره؟
‫داری طوری رفتار می‌کنی که انگار تا حالا یه همبرگر خرچنگی درست نکردی.
‫آره بابا، چون من تا حالا هیچ وقت یه کراستی برگر درست نکردم.
‫چرا داری منو مجبور می‌کنی این کارو بکنم؟
‫چون امروز روزیه که... منظورم اینه که روزیه که دخترت رو بیاری سر کار.
‫به‌علاوه، باب‌اسفنجی مشغول تمیزکاری اساسی صندلی‌های بشکه‌ایه.
‫مشکلی داری؟
‫اوه، نه، اصلاً.
‫بفرما غذات یا هر چی.
‫اوه، سلام باب اسفنجی.
‫سلام، پرل.
‫مگه این بهترین کار دنیا نیست؟
‫هی، داداشت نبی کجاست؟
‫من و نبی داشتیم می‌رفتیم به شهر بزرگ، گفتیم از پیشنهادت استفاده کنیم و جاهای دیدنی رو بهمون نشون بدی.
‫اوه، خیلی دوست دارم!
‫میتونیم به شیر آتش‌نشانی مورد علاقه‌م سلام کنیم، بعدش میتونیم پیرمردی که به صدف‌ها غذا میده رو ببینیم، و بعدش... نه.
‫نمی‌تونم این آدمای دوست‌داشتنی رو تنها بذارم.
‫اوه!
‫پس چرا من یه گشتی توی شهر بزرگ بهت نزنم؟
‫من به این آدما اهمیت نمیدم.
‫پرلی کوچولو می‌خواد ما رو ببره یه ماجراجویی؟
‫سلام!
‫هر کاری می‌کنم که از اینجا برم.
‫روز خیلی خوبی خواهد بود.
‫اوه، یه روز کاری.
‫گمشو!
‫نابی میگه می‌خواد بمونه و به باب‌اسفنجی با آدم‌های گرسنه کمک کنه.
‫خب، پرل، انگار معامله‌مون جوش خورد.
‫باشه.
‫این عالی میشه.
‫دو تا دختر نهنگ دارن با هم شهر بزرگ رو می‌گردن.
‫اگه می‌خوایم اون کار ولگردی رو توی شهر انجام بدیم، من یه پیش‌پرداخت از پول توجیبیم لازم دارم.
‫بابا، ما نمی‌تونیم با کارت چوب بالسای تو یه روز عالی داشته باشیم.
‫ما الماس نامحدود رو می‌خوایم.
‫من قبلاً هیچ‌وقت از این اسکوپر استفاده نکرده بودم، ولی واقعاً خیلی راحت و کارآمده.
‫ممنون که منو رسوندی.
‫من می‌رم.
‫خیابونای این شهر پر از آدامسه.
‫دارم تو رو به عنوان یادگاری نگه می‌دارم.
‫خوشمزه!
‫این شهر چیزای زیادی هم داره که چندش‌آور نیستن.
‫واقعاً؟
‫اوه، مثل این کلبه‌های شیک اینجا؟
‫آره، اینا آسمون‌خراش هستن.
‫و اون چی؟
‫اون حمل و نقل عمومیه.
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫ساخت و ساز خیابان!
‫چرا، انگار داری تو یه برنامه تلویزیونی راه میری.
‫ها؟
‫اوه اوه، سیب‌زمینی‌ها.
‫کاش می‌تونستم بهشون برسم.
‫وای، مرسی نابی.
‫حالا، اگه فقط چاشنی‌ها نزدیک‌تر بودن.
‫حیف که قفسه حشرات اون طرف اتاقه.
‫اوه، آره!
‫به این میگن غذای فوری!
‫این فروشگاه مورد علاقه‌مه که درست تو قلب شهر بزرگه.
‫اوضاع بهتر شد!
‫درسته که در خیلی ضخیمه، ولی ما روستایی‌ها یه کم مودبانه‌تر رفتار می‌کنیم.
‫از این طرف، قربان.
‫ببخشید؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اِم، در رو نگه داشتن؟
‫بفرما، تو امتحان کن.
‫نارلین، اون لیدی آپترنه.
‫ها؟
‫خیلی معذرت می‌خوام.
‫اون تازه اومده تو شهر، ولی ما خریدارای خوبی هستیم.
‫به جون خودم. همم.
‫باشه، خیلی خب، ادامه بدید مصرف‌کننده‌های کوچولوی من. ولی اینجا توی آپ‌ترنز ما خرید رو جدی می‌گیریم.
‫به بخش عطر خوش اومدی.
‫فکر کنم یه چیزی اینجا مرده.
‫مرد و رفت به بهشت.
‫آره!
‫عنبر.
‫من... چرا، تو!
‫بله؟
‫مشکلت چیه؟
‫یه آشفتگی تو راهروی U دارم. شاید یه نمونه دیگه، اسپریتز؟
‫ببخشید، ولی من خیلی حساس به اون بو نیستم.
‫واقعاً؟
‫تازه، بوی خاص خودم رو هم دارم.
‫ها؟
‫تانک قارچ!
‫دماغم!
‫بوی وحشتناک!
‫بیا دیگه!
‫بهتره در بریم!
‫نظرت در مورد این لباس باحال چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫یه جورایی تحت فشاره.
‫توجه خریداران عزیز.
‫تو بخش کفش‌ها حراج شده.
‫طبقه دهم.
‫بیا دیگه!
‫نه بابا، این همه صدف!
‫ها؟
‫اوه!
‫ناراحت نشی عزیزم، ولی پام به کفش نمی‌خوره.
‫همونطور که میگن، برای هر پای بزرگی یه کفش کوچیک هست.
‫میشه؟
‫خب، اگه کفش اندازه‌ت هست.
‫تو کفش پاشنه‌بلندمو داغون کردی!
‫ببخشید.
‫بهت گفتم!
‫صبر کن!
‫من شما دوتا رو می‌شناسم!
‫شما همون لات‌ها هستید!
‫اون نهنگ‌های ناقلا هستن!
‫وضعیت قرمز!
‫آه!
‫خانم آپترن، متاسفیم.
‫من و نرلین فقط داشتیم یه کم خوش می‌گذروندیم.
‫تفریح؟
‫خرید که نباید خوش بگذره!
‫خوشبختانه برای من، دیگه هیچوقت اینجا خرید نمی‌کنی!
‫ولی من کارت نامحدود الماس داشتم!
‫بیا بریم از اینجا!
‫شما کوچولوها اینجا جایی ندارید.
‫مخصوصاً اون.
‫خب اگه دوستم کارها رو مثل شهری‌ها انجام نده، چی میشه؟
‫حداقل مثل تو از خودراضی و از دماغ فیل افتاده نیست.
‫به‌علاوه، ما خواهرای نهنگ همیشه کنار هم می‌مونیم.
‫برو!
‫یی-ها!
‫وقت محدود نیست!
‫برو!
‫فهمیدم!
‫به نظر میاد حسابی ازت کار کشیدن.
‫مرسی که امروز مروارید رو بردی بیرون.
‫ولی دردسرهای شهر بزرگ بیشتر از ارزششه.
‫دفعه بعد، تو هم میای به حومه شهر.
‫آره، یه وقت این کارو بکنیم.
‫هی ها!
‫پرل، جریان این همه هزینه‌ها و افزایش‌ها چیه؟
‫چرا صبر کنیم؟
‫بیا همین الان بریم به روستا.
‫خداحافظ بابا.
‫به زودی می‌بینمت.
‫صبر کن، صبر کن.
‫فکر می‌کنی کجا داری میری؟
‫الان نمی‌تونی بری.
‫سلام؟
‫کسی اینجا هست؟