‫رستورانم پر از مشتری و پولشونه.
‫آقای خرچنگ، صندوق دوباره پر شده.
‫گرفتمش، آقای اسکویدوارد.
‫هی، چرا تو صف نیستی؟
‫نمی‌خوای یه همبرگر خرچنگی بخوری؟
‫خیلی دوست دارم یکی داشته باشم، ولی خیلی دوره.
‫نه به خوبی یه همبرگر خرچنگی، ولی لازم نبود یه ذره هم تکون بخورم.
‫هوم؟
‫اون کامیون غذا مشتری منو دزدید!
‫خب، اگه مشتریا نمیان به رستوران خرچنگ، من رستوران خرچنگ رو میارم پیششون!
‫آقای خرچنگ، اینجا چی کار می‌کنیم؟
‫کارفرمای سخاوتمندت برات یه سورپرایز داره.
‫من عاشق سورپرایزاتم، آقای خرچنگ!
‫سورپرایز مورد علاقه‌ام جک لاستیکی بود!
‫آره، خوب بود.
‫ببین!
‫کامیون غذای جدید، برای من.
‫کروزی کِراستی.
‫ای وای.
‫چه تیکه آشغالیه.
‫بیشتر شبیه یه تیکه خوشگل.
‫ما هیچ برگری از اون ماشین قراضه نمی‌فروشیم.
‫بهتره یه همبرگر بفروشی، وگرنه بهتره برنگردی.
‫اوه، آقای اسکویدوارد، تو رانندگی می‌کنی.
‫اوه، من می‌تونم مسیر رو پیدا کنم.
‫اوه، چه خوشحالی.
‫مشتری‌ها، هی!
‫بجنب!
‫حالا فقط یه جای پارک کنار کلی مشتری گرسنه نیاز داریم.
‫اوه، اونجا جای خوبی به نظر میاد، اختاپوس.
‫این جای منه، عوضی.
‫اونجا رو امتحان کن.
‫اینجا یه جای خالی پیدا کردم.
‫کارگرهای ساختمونی همیشه گرسنه‌ان.
‫کربی پتی‌ها!
‫پاتی‌های خرچنگی داغ داغ بگیر!
‫هی، شما دزدای معدن!
‫نوبت منه!
‫نوش جان!
‫خب، اینجا خیلی شیک به نظر میاد.
‫کربی پتی‌ها؟
‫اینجا همبرگرهای خوشمزه و ارزونتونو دارین؟
‫مقرون به صرفه؟
‫اوه، چقدر معمولیه.
‫اوه، کارنیویج راک؟
‫ما همه جای بیکینی باتم رو امتحان کردیم و هیچی نفروختیم.
‫وقتشه برگردیم و به خرچنگ بگیم که شکست خوردیم.
‫یه جا هست که هنوز امتحانش نکردیم.
‫ته دیگه!
‫بپیچ!
‫اینجا خلوته.
‫اگه درست یادم باشه، همیشه آدمای مهربون راک باتم تو ایستگاه اتوبوس هستن.
‫عجب ایده فوق‌العاده‌ای، باب‌اسفنجی.
‫اینجا خیلی مشتری هست.
‫شاید مرکز خرید راک باتم؟
‫همه کجان؟
‫سیرک باید برای جمعیت‌ها خوب باشه.
‫شاید یه سیرک کک باشه.
‫قبرستون هم خالیه.
‫این جا حتی یه شهر ارواح هم نیست.
‫خب، ما تلاشمون رو کردیم.
‫بیا بریم خونه.
‫ها؟
‫یه مشتری!
‫بفرمایید، یه غذای خوشمزه، داغ و تازه... چی؟
‫کربی پتی؟
‫کجا رفت؟
‫اون بالا.
‫این بار گرفتمش.
‫اوه، گمش کردیم.
‫اونجاست.
‫میتونیم الان بریم خونه؟
‫آقای خرچنگ گفت که نمی‌تونیم برگردیم تا حداقل یه کرَبی پتی بفروشیم.
‫باشه، خودم میرم یه برگر مسخره می‌خرم.
‫کیف پولم رو تو شلوارم تو خونه جا گذاشتم.
‫اوه، باب اسفنجی، می‌تونی یه کم پول بهم قرض بدی تا یه برگر بخرم؟
‫من فقط پول کرستی دارم.
‫در رستوران کراستی کراب معتبر نیست.
‫فکر کنم اگه بخوام برگردم خونه، باید یه همبرگر به اون آدم عجیب و غریب بفروشیم.
‫مشکلی نیست.
‫با مهارت‌های عروس دریایی‌گیری‌ام پیداش می‌کنم.
‫مچت رو گرفتم!
‫این مُهر بارون منه!
‫این حقه رو از خوندن کمیک‌های جنگل فیش یاد گرفتم.
‫گرفتمش، کوچولوی سمج رو.
‫خب، حالا که دیگه قرار نیست برگردم خونه، بهتره راحت باشم.
‫هی!
‫شما همون عجیب غریب‌هایی هستید که توی شهر دنبالم بودید.
‫چرا برامون دست تکون دادی و بعدش فرار کردی؟
‫ها؟
‫من نمی‌تونم لهجت رو بفهمم.
‫من اینو انجام می‌دم، اختاپوس.
‫من به زبان ته‌دیگی مسلط‌ام.
‫چرا داشتی برامون دست تکون می‌دادی؟
‫من برای تو دست تکون نمی‌دادم.
‫داشتم زیر بغلم رو خشک می‌کردم.
‫ما فقط می‌خواستیم یه نصفه همبرگر خوشمزه بهت بفروشیم.
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫ما می‌خوایم یه همبرگر بفروشیم!
‫باشه.
‫هی، برت، خیلی بد شد که نتونستی با ما به سفر سالانه به کراستی کراب بیای، ولی اینم کراپی پتی‌هات.
‫مرسی فرانک، ولی می‌دونی این گودال‌ها چقدر طول می‌کشه خشک بشن.
‫ببخشید، بچه‌ها.
‫خیلی دوست دارم ازت یه همبرگر بخرم، ولی یه کیسه پر دارم.
‫اونایی که به ته خط رسیدن واقعاً کراستی برگرهاشونو دوست دارن.
‫اسپانج‌باب، اختاپوس، برگشتید!
‫چند تا همبرگر فروختی؟
‫هیچکدوم.
‫تو کل روز داشتی چی کار می‌کردی؟
‫تو باید برگردی بیرون تا یه پتی بفروشی!
‫ببخشید، بچه‌ها.
‫یکم گرسنه و عصبانیم.
‫انقدر سرم شلوغ بوده که خودم هیچی نخوردم.
‫اهم.
‫پنج دلار میشه.
‫آه، باشه، خوبه.
‫به هر حال مستقیم بیا پیش خودم.
‫بالاخره یه همبرگر خرچنگی فروختم.
‫بالاخره می‌تونم برم خونه.
‫هه هه هه هه.
‫باید پولش رو بدم.
‫مزه آشغال حلزون قدیمی رو می‌ده.
‫اوه.