‫عاشق اینم که دو تا از بهترین دوستام بشن دو تا از بهترین مشتریام.
‫صبر کن.
‫ناهار تقریبا آماده‌ست.
‫سفارش آماده‌ست!
‫بذار یه برگر جنوب غربی بگیرم.
‫خیلی به سمت جنوب.
‫نه، صبر کن!
‫انگار خانم پافه.
‫سلام، خانم پاف.
‫یادت باشه، باب اسفنجی، ما توافق کردیم.
‫بیرون از کلاس، ما همدیگه رو نمی‌شناسیم.
‫آره، دقیقا.
‫خب، اینم همبرگر خرچنگی شما، خانم مرموز.
‫امیدوارم از غذات لذت ببری.
‫چه خبره، بازرس؟
‫اما من امسال قبلاً بهش پز دادم.
‫همون‌طور که می‌ترسیدم.
‫کسی تو این رستوران به آنفولانزای شدیداً مسری گوسفندی مبتلا شده.
‫همتون قرنطینه‌اید!
‫آخ!
‫صبر کن، ذرت-لوبیا چیه؟
‫قرنطینه مثل یه مهمونی خواب اجباریه و همه‌مون دعوتیم.
‫خوابیدن، خوابیدن، خوابیدن!
‫قرنطینه یعنی این که تو اینجا با یه آدم مریض گیر افتادی.
‫پس همه‌مون مریض و بدبختیم.
‫خب، من یه فروشنده نوشابه تو یه عملیات سوار شدنم.
‫بیماری‌های مسری به من میگن که باید برم.
‫قرنطینه، مرنطینه.
‫من بزرگم... شکاف مهار شد!
‫کارت عالی بود!
‫شاید بهتره داخل بمونیم.
‫ولی من باید فردا توی بازی بزرگ تشویق کنم.
‫همه بهم می‌خندن اگه اول من مریض بشم و بمیرم.
‫اوه، نگران نباش، فرشته کوچولوی بزرگ من.
‫همون کاری رو می‌کنیم که تو روزای قدیم تو نیروی دریایی می‌کردیم.
‫اوه، روزای قدیم نیروی دریایی.
‫ببین، اول داس رو پیدا کردیم، بعدش گذاشتیمش تو فریزر.
‫با جدا کردن ملوان آلوده، بقیه‌مون می‌تونستیم خوش بگذرونیم و مطمئن باشیم که سالم می‌مونیم.
‫آه، چه روزای خوبی.
‫تو اونا رو وقتی حالشون بهتر شد از فریزر درآوردی، درسته؟
‫ها؟
‫فکر کنم یکی ولشون کرده.
‫بالاخره.
‫باشه.
‫کی حالش بده؟
‫حالا برو جلو، دستتو ببر بالا.
‫خب، اینجوری می‌خوای بازی کنی، آره؟
‫باشه.
‫خودم همه‌تونو برای نشونه‌های بیماری بررسی می‌کنم!
‫اوه، نه.
‫من نمی‌ذارم هیچ‌کدوم از شما احمق‌های آلوده نزدیک من بشین.
‫اون مریضه!
‫جاش تو فریزرِ!
‫بگیرش!
‫صبر کن!
‫خودم با میل می‌رم.
‫حالم خوبه، ولی نمی‌خوام ریسک کنم و دوستامو مریض کنم.
‫مخصوصاً تو، اختاپوس.
‫تنها چیزی که می‌خوام اینه که منو همون‌جوری که بودم به یاد بیاری.
‫پر از زندگی...
‫به نظر میاد اون تو خیلی داره عذاب می‌کشه.
‫نمی‌تونم نگاه کنم.
‫میشه یکی برام توضیح بده؟
‫بیا دیگه، بیا.
‫پسره بیچاره تو آرامش از عذاب لذت می‌بره.
‫بزن بریم!
‫اوه، بستنی.
‫خب، مشکل حل شد.
‫حالا می‌شینیم و منتظر می‌مونیم تا اوضاع آروم بشه.
‫اوه.
‫پسر، واقعاً حالم گرفته‌ست.
‫این هواست، احمق.
‫ای نپتون عزیز!
‫صدف پرید!
‫داره پخش می‌شه!
‫بندازش تو فریزر!
‫اوه.
‫آره، حالا دیگه باید بیشتر حواسمون رو جمع کنیم.
‫هر کسی می‌تونه ناقل باشه.
‫میسی مرده!
‫اون آنفولانزای صدف گرفته!
‫چی؟
‫نه، نه.
‫داشتم فقط می‌خاروندم.
‫وایستا تخم‌مرغ!
‫ایست تخم‌مرغ!
‫حداقل می‌دونیم که الان در امانیم.
‫بچه نهنگ سفید؟
‫اوه، تازه یادم افتاد.
‫من همه پولت رو توی مرکز خرید خرج نکردم.
‫بفرما، اینم بقیه پولت.
‫تغییر؟
‫اوه، حتماً بیماری اون پاهای کوچیکت رو قاطی کرده.
‫صبر کن، حرفم رو پس می‌گیرم.
‫هنوز چند تا کفش هست که می‌خوام بخرم.
‫خب، بذار درست متوجه بشم.
‫هیچ‌کس تو این فریزر واقعاً مریض نیست؟
‫سلامتی!
‫بستنی!
‫خب، اگه اینجا کسی مریض نیست، پس مریض باید... بابا باشه!
‫اوه، نه!
‫بیا، بیا.
‫میگم بزنیم از اینجا در بریم، آقای خرچنگو بگیریم و بندازیمش زندان.
‫آره، آره.
‫بابا؟
‫این دیگه کیه؟
‫نمی‌دونم.
‫آقای خرچنگ به ما نگفته بود که دستوراتش رو زیر سوال ببریم.
‫من فقط منتظر می‌مونم تا منو بذاره برم.
‫اگه توی فریزر قفل بشی نمی‌تونی کراستی برگر درست کنی.
‫باشه.
‫بیا این خرچنگ رو بذاریم تو یخ.
‫شما روانیا باید تو فریزر می‌بودید!
‫تو مریضی!
‫از من دور بمونید، شما روانیا!
‫برای خیر همه‌مون، باید بری تو فریزر!
‫دستای کثیفتو از من دور نگه دار، توی آلوده‌ی نمک‌نشناس!
‫آزادی!
‫اون توی چاه چربیه!
‫خب، یکی باید قبل از اینکه به فاضلاب برسه و کل شهر رو آلوده کنه، بگیردش.
‫هی، من می‌تونم کمک کنم!
‫اینجا یه دریچه بزرگ هست.
‫خب، چی می‌دونی؟
‫یوجین، اینجایی؟
‫آه!
‫نمی‌تونی منو بگیری!
‫من خیلی سالم‌تر از شما مریض‌ها هستم!
‫بابا برگشته!
‫دیگه جایی برای فرار نیست!
‫هنوز شکست نخوردم!
‫آره؟
‫تو هیچ‌وقت منو نمی‌گیری!
‫داستان خنده‌دار، دیروز تجهیزاتمو برعکس گرفته بودم.
‫هیچ کس واقعاً مریض نبود.
‫اوه، چه گندی زدی.
‫نپتون من.
‫نقرس چربی.
‫سرخک کپک زده.
‫پاشیدن تریکینوز.
‫فقط خنده‌دار، برونشیت!
‫طاعون پلی‌استر؟!
‫اوه اوه!
‫شَنگ!
‫همه‌شون مریضن!
‫قرنطینه‌ی فوق‌العاده!
‫شنیدی چی گفت!
‫این آشغال مریض رو از اینجا ببر!
‫بذار یه جای امن.
‫جایی که هیچ‌کس نمی‌ره.
‫نه!
‫منم نمی‌خوام مریض بشم!
‫دور شو!
‫نه!
‫آتیش!