‫تو / شما
‫خب،
‫ای بدک نیست
‫نمی‌تونه یه راوی برای داستان دو نفره باشه.
‫و هیچ‌کس نمی‌تونه باعث جدایی بشه.
‫سونا.
‫سیران هنوز نمی‌خواد منو ببینه.
‫خیلی دلم براش تنگ شده، سونا.
‫می‌فهممت.
‫اما یکم بیشتر صبور باش.
‫تا کی می‌خوام صبر کنم، سونا؟
‫خیلی خسته‌ام، می‌فهمی؟
‫باید ببینمش.
‫لطفاً مزاحمم نشو.
‫صبر کن، صبر کن، به خاطر خدا.
‫سونا.
‫صبر کن، فریت، نکن.
‫سونا.
‫اون کیه؟
‫سینان.
‫اون توی اتاق سیاران پیشش مونده.
‫اون مریضه.
‫سیران... سیران حالش خوبه؟
‫داره لبخند می‌زنه.
‫او آرایش کرد.
‫اون رژ لب زد.
‫سیران، داری لبخند می‌زنی.
‫داری لبخند می‌زنی، سیران.
‫تا حالا اینجوری ندیده بودمش.
‫هرگز.
‫چرا وقتی من دور و برشم لبخند نمی‌زنه؟
‫فریت، این کارو با خودت نکن.
‫چرا وقتی این بچه هست لبخند می‌زنی، ولی وقتی من هستم نه؟
‫چون اونا شریکای سرنوشت هستن.
‫اونا از یه چیز می‌ترسن.
‫اونا هم نگران همون چیزن.
‫همون امید.
‫همون ناامیدی همیشگی.
‫نه تو می‌تونی اونا رو بفهمی و نه من.
‫اونا یه جور دیگه همدیگه رو می‌فهمن.
‫چطور می‌تونن به یه شکل دیگه همدیگه رو بفهمن، سونا؟
‫ها؟
‫داری باهام شوخی می‌کنی؟
‫چقدر میشه که همدیگه رو می‌شناسن؟
‫چقدر وقت شده که همدیگه رو دیدن، سونا؟
‫سیران منو بیشتر از خودش دوست داره.
‫آیا من به خاطر اون اینجوری شدم؟
‫فریت، نکن.
‫این موضوع اصلی نیست.
‫چه فایده‌ای داره؟
‫نکته اینه که... ...الان چی برای سیران خوبه.
‫واضحه که... ...سینان براش خوبه.
‫من به دردش نمی‌خورم.
‫منظورم اون نبود.
‫سونا.
‫آینده سحر، همه نگرانی‌هاش، همه حال و روزش، همه چیزش مال منه.
‫این منم.
‫فریت، وایسا.
‫نرو.
‫فکر می‌کنی وقتی بری چی میشه؟
‫قراره چی بشه؟
‫اگه سهران می‌خواست... سونا.
‫...اون نمی‌اومد سمتت؟
‫سونا.
‫نگران نباش، باشه؟
‫فقط می‌خوام حرف بزنم.
‫فقط می‌خوام حرف بزنم، لطفاً.
‫فریت.
‫فریت، این کار رو نکن.
‫فایده‌ای نداره.
‫فرقی نمی‌کنه چی بگی یا چیکار کنی، فایده‌ای نداره.
‫منظورت چیه، بی‌فایده‌ست؟
‫منم.
‫من فریت هستم.
‫زهرا الان نمی‌خواد منو ببینه، نه؟
‫اون نمی‌کنه.
‫نگاش کن.
‫اون خیلی خوشحاله.
‫اون خوبه.
‫داره خوش می‌گذرونه.
‫نمی‌تونی اون رو بهش بدی.
‫اون یعنی چی؟
‫آیا بچه‌ای که تو بغلشه اون رو بهش میده؟
‫همه چیز داره بهتر میشه، فریت.
‫اگه می‌خوای بهش بگی حقه، یا می‌خوای بگی لجبازی، برام مهم نیست.
‫چیزی که برام مهمه، تحلیل و بررسیه.
‫تحلیل داره بهتر پیش می‌ره.
‫اون زن منه.
‫اون همسرم، سونا هست.
‫باید چیکار کنم؟
‫چطور می‌تونم ازشون دل بکنم؟
‫ترجیح میدم بمیرم.
‫بمیر.
‫چی؟
‫اگه مجبور باشم بین شما دوتا یکی رو انتخاب کنم، برادرم رو انتخاب می‌کنم.
‫کدوم یکی از شما رو انتخاب می‌کنی؟
‫قراره چیکار کنم؟
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫چطور می‌خوام زندگی کنم؟
‫قراره چیکار کنم؟
‫تو میری.
‫و سییران، تو برنمی‌گردی مگر اینکه با خواست خودت برگردی.
‫اگه برنگردم چی؟
‫برام مهم نیست.
‫فکر کنم تو هم نمی‌خوای.
‫خب،
‫اوه، زینب.
‫امیدوارم کار درستی انجام بدی.
‫سینان، میشه یه دقیقه به ما وقت بدی؟
‫خیلی دوستش دارم، خواهر.
‫خیلی دوستش دارم.
‫نمی‌تونم ببینمش این‌طوری مریضه.
‫می‌دونم عزیزم.
‫می‌دونم.
‫چی کار کنم؟
‫چیکار کنم؟
‫تو اینجایی.
‫برگشتم.
‫تو هم برگشتی.
‫برگشتم.
‫چقدر گذشته؟
‫دو سال.
‫دو سال، یک ماه، یازده ماه.
‫عشقم.
‫کجا بودی؟
‫عشقم.
‫من فریت رو دیدم.
‫می‌خوام کادوم رو بردارم و برم.
‫باید یکم بیشتر می‌موندی.
‫تو تا اینجا اومدی.
‫بله، و عابدین خوشحال می‌شه اگه یه کم بیشتر بمونی.
‫بذار ببینم زوجمون رو.
‫می‌بینم.
‫خیلی به هم می‌آن.
‫اون چی بود؟
‫همون فریت قدیمی.
‫چیزی نیست.
‫می‌خوام یه چیزی بگیرم.
‫عشقم.
‫فریت هم اینجاست.
‫خیلی وقت گذشته.
‫دو سال.
‫یه ماه.
‫یازده روز.
‫موهات قشنگه.
‫برادرم.
‫تو اینجایی.
‫خیلی گریه کردی.
‫دلم برات سوخت.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫فریده.
‫خوش اومدی.
‫ممنون.
‫خوش اومدی، فریت.
‫برات خوشبختی آرزو می‌کنم.
‫مرسی.
‫نمی‌تونم بگم لیاقت تو رو دارم.
‫تو منو مثل یه حیوان پولدار کردی.
‫برادرم.
‫چه نیازی بود؟
‫نمی‌گم.
‫معلومه که قبولش می‌کنی.
‫بذار ببینم.
‫ممنون داداش.
‫ممنون.
‫کسی رو دیدی؟
‫عاشق سیران رو دیدم.
‫حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫بیا، وقتشه.
‫بیا دیگه.
‫زهرا.
‫بیا دیگه.
‫منظورت چیه، بیخیال؟
‫خواهر.
‫مگه بهم نگفتی؟
‫اگه بگی میام.
‫هر جا که بخوای، باهات میام.
‫بیا دیگه.
‫بزن بریم.
‫بیا دیگه.
‫آنتیپاس.
‫بیا دیگه.
‫چی؟
‫چی شده؟
‫چی؟
‫منم
‫پالین.
‫اونجا جای توئه، فریت.
‫ها؟
‫دارم میگم اینجا جای توئه.
‫برو.
‫عبیدین ازم خواست شاهد باشم تا تو نیای.
‫از وقتی اینجایی، برو سر جات، داداش.
‫نه، کافا.
‫مسخره بازی در نیار.
‫برو.
‫نه، جدی می‌گم.
‫برو.
‫من شوخی نمی‌کنم.
‫فرید.
‫بیا داداش.
‫نه، داداش.
‫خدا.
‫فریت، بیا دیگه.
‫خب، اگه اصرار داری.
‫بله، او به همه مهمان‌هامون خوش‌آمد می‌گه و مراسم عروسی رو شروع می‌کنه.
‫آیا سیران شانلی، فریت کورهان رو به عنوان شوهرت قبول می‌کنی؟
‫بله!
‫آیا تو سییران شانلی، فریت کورهان رو به عنوان همسر قبول می‌کنی؟
‫بله!
‫بیا، دست از سر خواهرم بردار.
‫مرسی.
‫چه گردنبند قشنگی!
‫فریها طراحی‌اش کرده.
‫مامان!
‫هنوز داری گریه می‌کنی؟
‫نه، من فقط برای خواهرم کشیدمش.
‫ولی شنیدم که نقاشی می‌کشی.
‫من عاشق نقاشی کردنم.
‫وقتی حالم خوبه... یعنی وقتی حالم خوبه، تو روزای معمولی بهتر نقاشی می‌کشم.
‫می‌تونم انجامش بدم، ولی... بعضی وقتا نمی‌تونم.
‫الان تو دوره‌ای هستم که نمی‌تونم انجامش بدم.
‫بیا دیگه.
‫در واقع، من دو روز دیگه یه ارائه بزرگ دارم.
‫نمی‌خوام، ولی... همون‌طور که گفتی، دو روز دیگه مونده.
‫اینقدر عصبی نباش.
‫علاوه بر این، تو فریت کورهان هستی.
‫تو می‌تونی از پسش بربیای.
‫داری اینو می‌گی؟
‫من می‌رم.
‫نرو.
‫خوبه که اونو سوزوندیم، سونان.
‫خوبه که اون آتیش درونم هیچ‌وقت خاموش نشد.
‫خوبه که خاکسترامون دوباره سوخت.
‫اما نمی‌دونم می‌تونم همین آرزو رو برای سیران بکنم یا نه.
‫هیچ وقت همه خاکسترها نمی‌سوزن، سونان.
‫نترس.
‫چطور می‌تونم نترسم؟
‫میگه می‌خواد با سینان ازدواج کنه.
‫اون هنوز فریت رو دوست داره.
‫مشخص نیست.
‫چرا؟
‫هنوز دوستم نداشتی وقتی داشتی با تروور ازدواج می‌کردی؟
‫چرا الان داری اینو مطرح می‌کنی؟
‫این به من چه ربطی داره؟
‫به‌علاوه، من همسر سینان هم هستم.
‫باشه.
‫من به اون نه نگفتم.
‫سینان حداقل مثل یه جرقه‌ست.
‫اما بعضی چیزها به این راحتی‌ها از بین نمی‌رن.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫فکر کنم کار درستی برات کردم.
‫ما بی‌دلیل دوستت نداشتیم.
‫عشقم.
‫رفیق، این چه جور جاییه؟
‫این چه ربطی به اون داره؟
‫اون عروس جدید رو خراب کرد.
‫به تو چه، کاظم؟
‫از اینجا برو.
‫منظورت چیه، برو از اینجا بیرون؟
‫منظورت چیه، برو بیرون؟
‫سینان می‌خواد قید ازدواج رو بزنه.
‫می‌دونی اون کیه؟
‫کاظم، اون تو رو دید و بی‌خیال نشد.
‫آیا اون کسیه که می‌خواد ازش دست بکشه؟
‫خدای من!
‫من تو عروسی چیزی نمی‌گم.
‫به این نگاه کن.
‫نه، نمی‌تونم تحملش کنم.
‫باید حرف بزنم.
‫صبر کن، صبر کن.
‫صبر کن.
‫صبر کن یه لحظه.
‫باید حرف بزنم.
‫من مشروب نمی‌خورم.
‫ممنون.
‫دوست من.
‫اینجا چی کار می‌کنی، دیوونه؟
‫اونا بالاخره با هم جور شدن.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه عشق بزرگشون رو شکست بده.
‫تو که می‌دونی.
‫بابا.
‫دارم می‌رم.
‫بله.
‫سلام به تو هم، کاظم بابا.
‫کاظم آقا.
‫بابا.
‫سلام و احوال‌پرسی رو بذار برای فردا.
‫اینجا چه کار می‌کنی، فریت؟
‫چه خبر، کاظم بی؟
‫داداشم رو دعوت کردم.
‫این عروسی منه.
‫پس چرا داری درباره‌ی مذهب حرف می‌زنی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫رابطه‌ت تموم شده.
‫تموم شد.
‫اون دوست دختر قبلیت بود.
‫اوه، اوه.
‫می‌خوای همیشه برای خودت نگهش داری؟
‫پیش میاد.
‫بیا به عروسی سینان.
‫بابا!
‫به بابات گفتم که می‌خوای ازدواج کنی.
‫من معمولاً به عروسی‌هایی که دعوت می‌شم می‌رم.
‫همونطور که می‌بینی.
‫اگه دعوتم کنی، می‌بینیم چی میشه.
‫راستی، تبریک می‌گم.
‫ممنون.
‫به تو هم تبریک می‌گم.
‫تبریک می‌گم.
‫ممنون.
‫بچه‌ها، بچه‌ها، من کاملاً تنها هستم.
‫دارم تنهایی می‌رقصم.
‫مامان، سیران، عشقم، بیا.
‫دارم میام.
‫بیا، بیا.
‫بیا دیگه، کاظم.
‫بیا حرف بزنیم.
‫بیا، بیا.
‫بیا دیگه.
‫بیا با هم برقصیم؟
‫مسخره نباش.
‫من مثل تو نیستم.
‫متاسفم، داداش.
‫حالت خوبه؟
‫نه، من نیستم.
‫شماها برید.
‫خانم
‫گِلین منتظرته.
‫بیا دیگه، نذار منتظرت بمونه.
‫بیا دیگه.
‫الان بغلم کن، بغلم کن یه مدت بمون، بعد دوباره ازم جدا شو بدون اینکه در رو باز بذاری، سریع برو من تموم نمی‌کنم، عادت کن، عادت کن
‫این اولین باره که اینجام، ولی نمی‌دونم چرا.
‫دیگه موضوعی وجود نداره.
‫هر چی بیشتر طول بکشه، زودتر تموم می‌شه.
‫بیا اول اینو اینجا بذاریم، این چه زبونیه؟
‫دیگه موضوع طولانی وجود نداره، هر چی طولانی‌تر بشه تموم میشه، خلاصه به من بگو.
‫می‌تونیم یه چیزی که یه کم شادتره پخش کنیم؟
‫خواهرم داره ازدواج می‌کنه.
‫می‌تونیم یه کم خوش بگذرونیم؟
‫بله، بیا برقصیم.
‫بذار اینو دربیارم.
‫ممنون.
‫بهت می‌گم چه حسی داشت.
‫می‌خوام صورتم رو بشورم.
‫الان برمی‌گردم.
‫بشورش، سودا.
‫باید گرم باشه.
‫بازش کن.
‫یکی بود یکی نبود... باشه؟
‫دیگه مشروب خوردن تمومه.
‫باید به عروسی سینان و سنا بیای.
‫راستی، تبریک می‌گم.
‫مرسی.
‫زهرا؟
‫حالت خوبه؟
‫چی شد؟
‫چرا قلبت رو گرفتی؟
‫چون داره می‌تپه.
‫قلبم داره می‌زنه.
‫چرا وقتی فریت رو می‌بینم قلبم این‌جوری می‌زنه وقتی که فقط سینان توی قلبمه؟
‫سیران.
‫الان به این چی میگن؟
‫بیا، خودتو جمع‌وجور کن.
‫اگه من فهمیدم که تو اینجا بیای، همه فهمیدن.
‫به‌خصوص سینان.
‫باشه؟
‫برای پسره خیلی بد شد.
‫بیا دیگه.
‫اون صبح منو دیوونه کرد.
‫اون حسودیش میشه.
‫به نظر نمی‌رسه بی‌گناه باشه.
‫بیا دیگه، خواهر.
‫بیا دیگه.
‫همه می‌فهمن.
‫خیلی بد میشه.
‫بزن بریم.
‫بیا دیگه.
‫سینان.
‫هیچ‌وقت این دست رو ول نکن.
‫باشه؟
‫تو بندرگاه منی.
‫همه چیز من.
‫این شادترین جای دنیاست برای من.
‫فریت.
‫چند سال گذشته؟
‫کجا بودی؟
‫خیلی وقته که گذشته.
‫میتونی اینو به اشتراک بذاری؟
‫هنوز همون آدمی؟
‫بعضی وقت‌ها.
‫چرا جواب نمی‌دی، فریت؟
‫چرا؟
‫شماره‌ای که گرفتید در حال حاضر در دسترس نیست.
‫الان خاموشه.
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫لطفاً، فریت.
‫هیچ کاری که به ذهنم می‌رسه رو انجام نده.
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم از پسش بر بیام.
‫آره.
‫تو / شما
‫پس
‫نه.
‫فریت؟
‫بله؟
‫نه.
‫مطمئنی؟
‫اگه می‌خوای می‌تونیم بریم خونه قدیمی.
‫می‌تونیم یه سری چیزا از اونجا بگیریم.
‫نه، پسرم.
‫فردا درستش می‌کنیم.
‫ما اینجا چند تا چیز داشتیم.
‫امشب خودش از پسش برمیاد.
‫مامان، چرا اینقدر زیادی هستی؟
‫داری منو اذیت می‌کنی.
‫نمی‌فهمم.
‫می‌تونستیم به بخش امنیتی بگیم.
‫اونا نمی‌ذاشتن بابام بیاد تو.
‫اشکالی نداره عزیزم.
‫من کارمو بلدم.
‫اون امشب اینجا نیست.
‫فریت اینجا نیست.
‫وقتی درباره وضعیتت شنید، دیوونه شد.
‫اون دم در قشقرق به پا می‌کنه.
‫ما به اندازه کافی خجالت‌زده شدیم.
‫اما...
‫منظورم اینه که اگه نمی‌خوای ما اینجا باشیم، خب اون یه چیز دیگه‌ست، البته.
‫منظورت چیه، مامان؟
‫نمی‌خوام دوباره این چیزا رو ازت بشنوم.
‫چطور می‌تونی اینو بگی؟
‫گفتیم که به یه خونه بزرگ‌تر نقل مکان کنیم.
‫گفتیم که با هم زندگی کنیم.
‫ما اسباب‌کشی کردیم.
‫اینقدر ناراحت نشو.
‫دیگه از این حرفا به من نزن.
‫باشه، عزیزم.
‫باشه.
‫شب بخیر، پسرم.
‫شب بخیر، مامان.
‫ممنون.
‫شب بخیر.
‫دوستت دارم.
‫می‌خوام دریای تو باشم.
‫چی؟
‫گفتی که بندر منی.
‫می‌خوام دریای تو باشم.
‫همونه.
‫در کنار تو احساس آرامش می‌کنم.
‫این همون نیست.
‫تو به بندر پناه می‌بری.
‫وقتی طوفان رد شد، تو عقب‌نشینی می‌کنی.
‫اما دریا خونه توئه.
‫بهش تسلیم می‌شی.
‫احساس آزادی می‌کنی.
‫سهران.
‫می‌خوام دریات باشم، نه بندرت.
‫سینان.
‫تو همه چیز منی.
‫خیلی دوستت دارم.
‫ما تازه اومدیم اینجا و من... دلم برای وقتی که زندگی رو پیدا کردم، دو سال گریه و خنده کردم تنگ شده.
‫نذار دلم واسه اون تنگ بشه.
‫این یعنی چی، سینان؟
‫خیلی دوستت دارم.
‫زهرا، من از همون عروسی عاشقت شدم.
‫دوستت دارم.
‫خیلی بار اینو گفتی.
‫نتونستم بفهممش.
‫چی؟
‫اینکه دوستم داری یا داری سعی می‌کنی خودت رو قانع کنی.
‫فکر کنم باید بهش فکر کنی.
‫باشه؟
‫تو / شما
‫آره، خیلی قشنگ بود.
‫همه خیلی خوش گذروندن.
‫اما سینان یه کم داغون بود.
‫عزیزم.
‫بله؟
‫امروز دیگه درباره سینان و اینا حرف نزنیم، باشه؟
‫باشه، عزیزم.
‫هر طور که تو بخوای.
‫اون اینجاست.
‫حالت خوبه؟
‫به نظر می‌رسه نمی‌خوای خونه بمونی.
‫نه، عزیزم.
‫ما نمی‌خوایم روز عروسی‌مون خونه پیش مامانم بمونیم.
‫خیلی دلمون برات تنگ شده، خانم.
‫سونا.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫حق با توئه.
‫اما ببین، سییران امروز تو یه کشور دیگه‌ست.
‫و بابام پیش مامانمه.
‫چطور می‌تونم تنهاش بذارم؟
‫خدا نکنه.
‫اگه نمی‌خوای منو، عزیزم تو رو توی چادر نگه می‌دارم.
‫بهش بگو که ترجیح می‌دم تو چادر بمونم.
‫بگو.
‫عزیزم، کی اینا رو آماده کردی؟
‫بادکنک‌ها، گل‌ها، شمع‌ها...
‫عشقم.
‫چرا اول تو یه دوش نمی‌گیری؟
‫سونا.
‫خیلی عرق کردی.
‫داری مثل دیوونه‌ها عرق می‌کنی.
‫اول برو دوش بگیر.
‫وقتی داشتم عرق می‌ریختم نشستی؟
‫به زودی دوباره عرق می‌ریزیم.
‫باشه.
‫پس یه دوش دیگه می‌گیریم.
‫بیا دیگه.
‫به‌علاوه، یه سورپرایز برات دارم.
‫برو دوش بگیر.
‫باشه؟
‫بیا دیگه.
‫بیا دیگه، بیا دیگه.
‫عزیزم، خیلی خوشحالم.
‫لب‌های آتشینت... پر از اشکه.
‫لعنت به تو، کرکیم!
‫لعنت بهت!
‫کجایی، شوکی؟
‫کجایی؟
‫بایست.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫وایسا، وایسا.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫آروم باش.
‫اومدم جشن بگیرم.
‫چه جشنی، شوکی؟
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫خب، داری با من چیکار می‌کنی؟
‫داری چی می‌گی؟
‫دارم باهات چیکار می‌کنم؟
‫بهت نگفتم که بعد از عروسی پول رو جمع می‌کنم؟
‫کردم، کردم.
‫لعنتی، انجامش دادم.
‫اما حالا؟
‫الان؟
‫چرا نمی‌تونی صبور باشی؟
‫نمی‌تونم صبر کنم، خانم.
‫متاسفانه، متن کاملی برای ترجمه ارائه نشده است. لطفاً متن کامل یا جمله‌ای که نیاز به ترجمه دارد را ارسال کنید تا بتوانم به شما کمک کنم.
‫نمی‌تونم صبر کنم.
‫مگه منو منتظر کادوی عروسی گذاشتی؟
‫ببین، من نمی‌فهمم.
‫تو پولم رو تا فردا دادی.
‫وگرنه عابدین همه حقیقت‌ها رو می‌فهمید.
‫خدافظ.
‫نه؟
‫نه.
‫اگه ۴۰ سال هم بهش فکر می‌کردم، به ذهنم نمی‌رسید که دلم برای عابدین تنگ بشه.
‫وقتی فریت رو گم می‌کردیم، می‌رفتیم دنبالش.
‫دوباره دنبالش بگردیم؟
‫چی؟
‫نباید دنبال فریت بگردیم؟
‫با اسمی حرف زدم.
‫او با سونای به عروسی عابدین رفت.
‫چطور؟
‫بعدش اونم سیران رو دید.
‫نفرین سییران گم شده بود، و حالا ما اونو داریم.
‫اون نفرین، خواهرزاده‌مه.
‫اون راست می‌گه.
‫اگه به خانواده و برندمون آسیب بزنه، هزار بار هم که شده می‌گم.
‫چطوری قراره این اتفاق بیفته؟
‫اگه آقای فریت مجموعه رو تا دو روز دیگه تحویل نده، با هم می‌بینیم چی میشه.
‫بگو دیگه.
‫فقط به خاطر اینکه دو تا نقاشی نکشیده، یعنی باید سال‌ها سفیر برند باشه؟
‫سال‌هاست که اون برند از بقیه جلوتر بوده.
‫اخیراً خدا بهمون لبخند زد و استعداد فریت آشکار شد.
‫تا... بسه دیگه!
‫خدا!
‫دوباره نقاشی می‌کشه.
‫فریت دوباره میاد و نقاشی می‌کشه.
‫چرا دستپاچه شدی؟
‫اورهان.
‫چی می‌دونی؟
‫ها؟
‫داری به من می‌گی که نترسم؟
‫سرمایه‌گذاران خارجی اومدن و کلی پول آوردن.
‫چرا؟
‫به طراحی و نوآوری فریت اعتماد کردند.
‫تا کجا پیش می‌ره؟
‫اونا واضح گفتن.
‫اگه مجموعه بهشون نرسه، خودشون پسش می‌گیرن.
‫خیلی ساده‌ست.
‫آیا فقط منم که اینو می‌فهمم؟
‫نمیتونم توضیحش بدم؟
‫چیه؟
‫من نمی‌فهمم.
‫بهت می‌گم، همچین چیزی قرار نیست اتفاق بیفته.
‫خدا!
‫ما فقط دو روز دیگه تحویلش می‌دیم.
‫همین بود.
‫عمراً.
‫فکر کنم دارم دیوونه می‌شم.
‫دارم واقعاً دیوونه می‌شم.
‫فریت، دوباره شروع نکن به نوشیدن.
‫خدا نکنه.
‫نه، عزیزم.
‫مسخره نباش.
‫من از عادی بیزی خسته شدم.
‫من قبل از هر چیز از دست دادن دیار نمی‌ترسم.
‫بیا اون مرد دیوونه رو پیدا کن.
‫پیداش کن.
‫بیا، بذار همه بفهمن.
‫منتظر چی هستی؟
‫دارم میام.
‫صبر کن.
‫ها؟
‫بزن بریم.
‫آره.
‫مگه همین الان زنگ نزدن؟
‫اسکار، اسکار.
‫اسکار.
‫اوه.
‫چرا برگشتی؟
‫ببین، تا فردا پول رو آماده کن.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫باشه، گفتیمش، شوقی.
‫دیگه به من نزدیک نشو.
‫میارمش.
‫سونا؟
‫داری به کی پیام می‌دی؟
‫این سیرانه.
‫اون بهم پیام داد.
‫می‌خواستم بهش جواب بدم.
‫شب‌ها چی میگه؟
‫عزیزم، این بین دختراست.
‫این یه چیز خصوصیه.
‫می‌خوای همه چیز رو اینجوری بپرسی، شوهر جان؟
‫نمی‌خوام بپرسم.
‫داری به من می‌گی.
‫مامان، من می‌رم بخوابم.
‫شب بخیر.
‫سیران.
‫سیران، بیا اینجا.
‫بشین.
‫چی شده؟
‫بیا اینجا.
‫باید با هم حرف بزنیم.
‫مامان، درباره چی می‌خوایم حرف بزنیم؟
‫خسته نشدیم؟
‫بشین.
‫سیران.
‫آره، مامان.
‫دیشب چی شد برات؟
‫مامان، شروع نکن.
‫لطفاً.
‫البته، سینان هم شروع کرد، درسته؟
‫حق با اونه، بچه.
‫وقتی فریت رو دیدی، از کوره در رفتی.
‫اعصابم رو از دست ندادم، مامان.
‫من فقط خوشحال بودم که خواهرم داشت ازدواج می‌کرد.
‫همینه.
‫یا... ...تو فقط تظاهر می‌کردی که نمی‌دونی چه خبره، آره؟
‫حال و حوصله‌اش رو نداشتم.
‫دخترم.
‫می‌فهمم که چطور دلت از بچه‌ات می‌تپه، خانم.
‫سیران.
‫باشه، منم می‌خوام که با سینان ازدواج کنی و یه خانواده خوشبخت داشته باشی، ولی... ...اگه حتی یه ذره هم شک داری... ...این کار رو نکن، خانم.
‫سیران.
‫نکن.
‫برای تو و اون بچه حیفه.
‫به هر حال، اونم بچه‌ی مامانه، مگه نه؟
‫مامان، ببین.
‫من هیچ وقت از سینان ناراحت نشدم.
‫و من هم نمی‌خوام باشم.
‫اگه اون پسر یه مادره، منم دختر یه مادرم که به خوبی توئه.
‫مامان عزیزم.
‫واقعاً می‌خوام بخوابم، ولی خیلی خسته‌ام.
‫شب بخیر.
‫خدا خیرت بده.
‫تو هم همین‌طور.
‫سینان!
‫مامان!
‫تو منو نصف جون کردی.
‫بله، پسرم، نوبت توئه.
‫چون اول تو من رو ترسوندی.
‫تو کل روز جواب تماس‌هامو ندادی.
‫دروغ‌ها، کلاهبرداری‌ها.
‫نمی‌دونی اینجا چه حسی دارم؟
‫یه پیام عثمانی برات فرستادم.
‫تو به من لطف کردی، آره.
‫این کار منه.
‫تو چی؟
‫آیلا سلطان، اصلاً دلت برام تنگ نشده؟
‫آره، خیلی دلم تنگ شده بود.
‫اما خودمو کنترل می‌کنم.
‫چرا نگهش داشتی؟
‫دست نگه دار، بیا.
‫بیا بغل کن، بیا.
‫لطفاً.
‫پسرت رو بغل کن.
‫ببین، دو ماه شده.
‫بوش رو حس نکردم.
‫مامان، عزیز دلم.
‫اما بذار یه چیزی بهت بگم؟
‫به خدا بهانه داشتم.
‫هیچ بهونه‌ای برای دروغ گفتن به مادرت وجود نداره.
‫مخصوصاً برای یه دختر.
‫چرا باید به خاطر یه دختر بهت دروغ بگم؟
‫اما تو انجام دادی.
‫پس دوتا گزینه وجود داره.
‫یا من بهت دروغ نگفتم، یا سیّران یه دختر معمولی نیست.
‫که اونم نیست.
‫باهاش آشنا می‌شی.
‫کدوم گزینه رو ترجیح می‌دی؟
‫از وقتی که اینقدر مطمئنی داری دروغ میگی... پسرم، مگه به من نگفتی؟
‫این که ارزش صحبت کردن درباره این دختر رو نداره.
‫که داریم فقط وقت‌گذرونی می‌کنیم و خوش می‌گذرونیم.
‫بعدش چی شد؟
‫اوضاع جدی شد و خانم...
‫سیران دختر عجیبی از آب در اومد.
‫خب عزیزم، فکر می‌کنی پسر آیلای سلطان بزرگ می‌تونه با یه دختر بگرده؟
‫من همچین احتمالی رو نمی‌بینم.
‫داری بی‌ادبی می‌کنی، مامان.
‫چه اهمیتی برای من داره؟
‫هیچ‌کس به من اهمیت نمی‌ده.
‫همین که اوضاع جدی نشه کافیه.
‫ببین، اگه جدی بشه، من یه مانع می‌شم، می‌دونی؟
‫یه لحظه، یه لحظه، یه لحظه.
‫منظورت از جدی چیه، خانم؟
‫آیلا؟
‫ازدواج همینه که هست.
‫سینان، ببین، وقتی اوضاع جدی شد، داشتی می‌مردی.
‫پسرم، ببین اون موقع چقدر سختی کشیدم.
‫خواهش می‌کنم، نمی‌خوام دوباره همون چیزها رو تجربه کنم.
‫پس نباید ازدواج کنم، درسته؟
‫اصلاً ازدواج نمی‌کنم.
‫من اینو بیشتر از هر چیز دیگه‌ای می‌خوام.
‫اما...
‫می‌خوام اون با دختر مناسبی باشه.
‫خانم.
‫سیر، آدم اشتباهی کجاست، مامان؟
‫منو نخندون.
‫مگه این دختر نیومد و جلوی همه، جلوی کل ترکیه، شوهر و خانوادش رو تحقیر نکرد؟
‫چی گفت؟
‫این همون دختره؟
‫این همون دختر اخلاقی و قابل اعتماده؟
‫آیا این همون دختریه که می‌خوای بچه‌هات رو بهش بسپری؟
‫نه، نه، سینان.
‫یه آدم واقعی اینجوری رفتار نمی‌کنه.
‫نه.
‫این فقط یه فرصت‌طلبه که دنبال شهرت و معروفیته.
‫این چیزی بیشتر از "بعداً می‌بینمت" نیست.
‫ببین، باشه، نذار بیشتر از این حرف بزنم.
‫ببین، حالم داره بد می‌شه.
‫خیلی جدی می‌گم.
‫باشه مامان، گوش کن به من.
‫دارم میگم، ببین دختر، اون چی کشیده، چی کشیده.
‫با وجود سن کمش، فکر نمی‌کنم باید حق و حقوقش رو ازش بگیریم.
‫و تو هنوز داستانش رو نمی‌دونی.
‫باید بهش گوش بدی.
‫ببین، زهرا خیلی عوض شده.
‫خیلی عوض شده.
‫منظورم اینه که این دختر نمی‌تونه به من آسیبی بزنه.
‫آره، شاید عمدی بهت آسیب نزنه، ولی این کارو می‌کنه.
‫چون توی ژن‌هاش هست، باشه؟
‫اون توی ژن‌هاش داره.
‫پسرم، نمی‌دونم این دختر چطوری اومده استانبول.
‫بعدش با اون عوضی، فریت ازدواج کرد.
‫خدا می‌دونه چه چیزهایی رو تحمل کردن.
‫کی می‌دونه اون چه کاری باهاش کرده که اون به همه دنیا گفت؟
‫پسرم، فکر نمی‌کنی که من می‌خوام تو خوشحال باشی؟
‫فکر نمی‌کنی دلم می‌خواد نوه‌هامو بغل کنم؟
‫مامان، خسته‌ام.
‫میشه فردا صحبت کنیم؟
‫عزیزم، فردا درباره چیزای بهتر صحبت می‌کنیم، باشه، بچه‌م؟
‫عزیزم، ببین، تو عشق منی.
‫دارم ازت دوری می‌کنم مثل بچه‌ی خودم.
‫اما گفتن حقیقت وظیفه‌م به عنوان یه مادره.
‫اما می‌دونم که کار درست رو انجام می‌دی.
‫عزیزم، خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫بیا، آماده شو.
‫برو بخواب.
‫سینان؟
‫کجایی؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫الان جای اشتباهی هستیم.
‫ما جای اشتباهی هستیم.
‫سینان، کجایی؟
‫تو جای اشتباهی نیستی.
‫تو جای درستی هستی.
‫من جای اشتباهی هستم.
‫زهرا.
‫بزن بریم.
‫بگو ببینم.
‫ولم کن دستمو.
‫گفتم دستمو ول کن!
‫داری منو نگه می‌داری.
‫فردی که باهاش تماس گرفتی، الان در دسترس نیست.
‫چطور؟
‫چون تو طبقه پایینی.
‫یه قهوه درست می‌کنم و با هم می‌خوریم.
‫خاله؟
‫سیران!
‫عمه‌ات خیلی بهت افتخار می‌کنه، عزیزم.
‫چطوری؟
‫بیا، کنارم بشین.
‫بیا اینجا.
‫چی؟
‫اسمه، بگو ببینم، چشم‌های این دختر فرق دارن.
‫اونا دارن می‌درخشن.
‫انگار اون دختر ما نیست.
‫کاظم گفت، سیران خیلی عوض شده.
‫فکر کنم حق با اونه.
‫خاله، از کاظم پرسیدی که از کجا فهمیده عروسی کجاست؟
‫بله، آیشن بهش گفت.
‫آیشن چه ربطی به پدر من داره؟
‫کاظم یالداغلی.
‫چی؟
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫این چه ربطی به اون داره؟
‫من اونو تو تاریکی قایم می‌کنم.
‫اگه بذارمش بره، میاد و حالتو خراب می‌کنه.
‫فعلاً بهترین راه‌حل رو پیدا کردم.
‫دوباره حالت رو خراب کرد.
‫داری منتظر خبری از سینان هستی؟
‫سینان چه جور آدمیه؟
‫بهم بگو.
‫این چه جور آدمیه، سینان؟
‫کسی مثل نفس برای من.
‫نمیدونم اگه اون نبود، چیکار می‌کردم.
‫فکر کنم غرق می‌شدم.
‫اوه، از شر اون دیوونه خلاص شدی.
‫تو یه دوست وفادار داشتی.
‫وگرنه دم در منتظرش می‌موندی.
‫چرا؟
‫خب، دیشب نیومد.
‫او همه‌مون رو جلوی در سرباز کرد.
‫ما تا صبح صبر کردیم.
‫اون دیوونه‌ست.
‫آدمای خونه از اون دیوونه‌ترن.
‫گاهی اوقات واقعاً دلم براش می‌سوزه.
‫من دروغ نمی‌گم.
‫از یه طرف، ایفاکته.
‫از طرف دیگه، اورهان داره اونو پایین می‌کشه.
‫باز به خدا، چی داره سر ایفقات میاد؟
‫آیا فردا صبح توی شرکت یه ارائه داریم؟
‫اون باید یه چیزی بکشه.
‫تا جایی که من می‌فهمم، اتاق فریت یه اتاق نشیمنه.
‫ولی داره دیوونه می‌شه.
‫نقاشی، نقاشی، نقاشی.
‫نه، باید فردا جبران کنه.
‫اگه اون به ما نرسه، ورشکست می‌شیم.
‫مگه دیوونه شدی؟
‫فکر می‌کنی همچین چیزی کسی رو می‌ترسونه؟
‫فکر نکنم، خاله.
‫مثل دیوونه‌ها حرف نزن.
‫اگه خراشه، خراشه.
‫چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫بغلش کنیم؟
‫همش قسمت بود.
‫به هر حال، باید یه نفر رو ببینم.
‫می‌خوام برم پیش سینان.
‫کجا داری میری؟
‫تو هنوز سینان رو ندیدی.
‫امیدوارم حالش خوب باشه.
‫ولی یکم عجله دارم.
‫می‌بینمت.
‫نباید خانواده سینان رو بشناسم؟
‫دیار؟
‫خیلی ممنون.
‫الان شکمم حسابی بهم ریخته.
‫این چیه؟
‫این رو بخور.
‫حالت بهتر می‌شه.
‫این چیه؟
‫ببین، دارم کم‌کم بهتر می‌شم.
‫بیا بشین.
‫باید یه چیزی بخوری.
‫این افتضاحه.
‫خیلی ناراحتم.
‫چی آماده کردی؟
‫لذت ببر.
‫اون یه تاکسیدو پوشیده.
‫باید سم‌زدایی کنه.
‫راستی، مرسی.
‫برای دیروز، من خیلی... عقلم رو از دست دادم.
‫منظورم اینه که... یادم نمیاد چطوری رسیدم اینجا.
‫تو که اصلاً یادت نمیاد.
‫چی؟
‫یادت نمیاد.
‫به نظر نمی‌رسید که این کار رو بکنی.
‫اما اگه بخوای می‌تونم کمکت کنم تا یادت بیاد.
‫دیشب که پیدات کردم، مست بودی.
‫در خروجی یک بار.
‫لبه‌ی یک سطل زباله.
‫اوه، تو بودی؟
‫تو می‌خواستی که سییران باشه، اما... این چه ربطی به اون داره؟
‫این که ربطی به مست بودنش با زیلزول نداره، درسته؟
‫البته که نه.
‫فکر می‌کنی من احمقم؟
‫ها؟
‫فقط برام مهم نیست.
‫اگه برات مهم نیست، پس این همه سر و صدا برای چیه؟
‫دیشب منو نادیده گرفتی.
‫چرا؟
‫چون یک سال و نیم بعد، زنت رو دیدم.
‫دیار.
‫فرات، تو یه سال و نیمه که مستی.
‫تو هیچ حرفی نزدی.
‫تو نخوردی.
‫تو قسم خوردی که نوشیدنی نخوری.
‫و تو این کار رو کردی.
‫بعدش یه روز چی شد؟
‫تو یه روز چی عوض شد؟
‫به نظر می‌رسه اون نون آماده‌ست.
‫نظرت چیه؟
‫نه.
‫تو یه سال و نیم رو تو یه شب به باد دادی.
‫اصلاً پشیمون نیستی.
‫باشه.
‫باشه، خیلی خب.
‫یه شب، یه اشتباه.
‫دیگه نمی‌خورم.
‫باشه؟
‫می‌تونی یه کم آروم باشی؟
‫فکر کنم نتونستم خوب منظورمو برسونم.
‫بهت چی گفتم؟
‫گفتم اگه می‌خوای با من باشی، نباید مشروب بخوری.
‫گفتم، نه امروز، نه فردا، نه هیچ وقت دیگه، تو قرار نیست مشروب بخوری.
‫گفتم، باید فکرت رو آزاد کنی.
‫گفتم، اگه کس دیگه‌ای تو فکرت هست، دنبال من نیا.
‫دیار.
‫چه دیاری؟
‫چه دیار؟
‫چی گفتی؟
‫باشه، اشتباه کردم.
‫انگار همیشه دارم تو رو رو در رو تنها می‌ذارم.
‫با من مثل یه آدم رفتار نکن.
‫من اشتباه کردم، من یه آدمم، می‌تونم همچین کاری کنم، ببخشید.
‫حالت انسانی؟
‫اتفاقیه که برای همه می‌افته.
‫مشروب خط قرمز من بود.
‫یادت میاد، آره؟
‫من به خاطر این بلای الکل که سر مامان و بابام اومده... باشه.
‫چی شده؟
‫هنوز کامل نیست.
‫مامان و بابام به خاطر مشروب مردن.
‫تو اینو نمی‌دونی؟
‫دیار.
‫ببین، متاسفم.
‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫واقعاً دیگه تکرار نمیشه.
‫تا حالا این اتفاق افتاده؟
‫نه، نشده.
‫می‌دونی چرا قبلاً این اتفاق نیفتاده بود؟
‫چون قبلاً هیچ‌وقت امتحان نشدیم.
‫تو اولین آزمونت بودی.
‫اشتباه کردم.
‫باشه؟
‫قبول دارم.
‫گند زدم.
‫متاسفم.
‫دیگه این کارو نمی‌کنم.
‫بهت قول می‌دم.
‫ولی من باور نمی‌کنم.
‫دیگه بهت اعتماد ندارم، فریت.
‫اگه می‌تونی فقط به خاطر اینکه یه روز سییران رو دیدی اینجوری بنوشی... ...اگه به من یا خودت احترام نمی‌ذاری... ...من از اول اشتباه کردم که بهت اعتماد کردم.
‫می‌خوای اینو بیشتر از این کشش بدی؟
‫بسه دیگه.
‫حق با توئه.
‫الان خیلی ازت دور شدم؟
‫می‌خوای از این خونه بری؟
‫چی؟
‫می‌خوای از این خونه بری؟
‫پاشو.
‫دیار، داری مسخره بازی درمیاری.
‫میشه بشینی؟
‫گفتم پاشو و از این خونه برو.
‫برو!
‫الان جدی می‌گی؟
‫آره، جدی می‌گم، فریت.
‫داری به چی شک می‌کنی؟
‫از این خونه برو بیرون.
‫برو!
‫باشه.
‫خب، این اولین امتحانم بود.
‫اونم اولین امتحان تو بود.
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوای منو ول کنی؟
‫می‌خوای تسلیم بشی؟
‫بله.
‫دارم تسلیم می‌شم.
‫منم یه آدمم.
‫نتونستم انجامش بدم.
‫امتحانم تموم شد.
‫خودت گفتی، چه خوب هم گفتی.
‫بشریت.
‫خداحافظ.
‫نمی‌تونم از دستت بدم.
‫نمی‌تونم تو رو از دست بدم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫رفیق!
‫رفیق، کجا بودی؟
‫رفیق!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم میام.
‫باشه.
‫باشه، دارم میام.
‫با هیچ‌کس دیگه بازی نکن.
‫نه، می‌خوام بازی کنم.
‫باشه، پول رو پیدا می‌کنم.
‫نگران نباش.
‫باشه، باشه، وایسا، وایسا.
‫یه لحظه وایسا.
‫نمی‌کنم.
‫اون طوری رفتار نمی‌کنه که انگار تازه از یه خدمت سربازی ۱۸ ماهه برگشته.
‫این بازگشت ساده‌اشه.
‫خوش اومدی، خواهرزاده.
‫ممنون.
‫چطوری عمو؟
‫من خوبم.
‫حالا که دیدمت حالم بهتره.
‫خوش اومدی.
‫عزیزم.
‫عمویم توی شرکت بازی می‌کنه.
‫مامانم اینجا بازی می‌کنه.
‫نمی‌تونم ازت سیر بشم.
‫حالا می‌تونی از برادرت سیر بشی.
‫انگار یه نفر دیگه قراره اینجا بازی کنه.
‫کی قراره بازی کنه؟
‫اون همونیه که کلاه سرشه.
‫هزال، صبح منو اینقدر عصبانی نکن.
‫چیزی رو به کسی نگو، باشه؟
‫چه خبر شده؟
‫مربوط به کار بود؟
‫بله، بله.
‫حلش کردم.
‫نگران نباش.
‫بیا بریم.
‫بچه‌ها، لطفاً صبح‌ها درباره کار حرف نزنید.
‫سلام، سلام.
‫مامان جان، اصلاً اینجوری نگو.
‫یعنی اگه این قضیه کار نبود، این داداشم حتی برای دیدن سیيران هم پیش ما نمی‌اومد.
‫هازال جان، چه خبره اینجا؟
‫سیران، سیران، ها؟
‫داری سعی می‌کنی اعصابم رو خرد کنی؟
‫به نظرت کی داره زنگ می‌زنه مامان؟ داداشمو؟
‫دیگه نه بابا.
‫تو خوابش دید؟
‫من درستش می‌کنم.
‫مامان، گوش کن.
‫بذار بهت هشدار بدم.
‫اگه برادرم دست سیيران رو نگیره و نیاره که دستتو ببوسه، نمی‌دونم چیکار کنم.
‫مواظب باش.
‫آماده شو.
‫فکر می‌کنی من دست رو اون دختر بلند می‌کنم؟
‫راستش رو بخوای، نمی‌دونم.
‫اما ببین پسرت چقدر عاشقشه.
‫دلش پیش سیران گیر کرده.
‫همینو می‌گه.
‫عشق بزرگ.
‫مراقب باش.
‫با سینان حرف زدم.
‫نمی‌ذارم هیچ اتفاق بدی براش بیفته.
‫سیران.
‫خیلی خوشحالم که دیدمت.
‫کجایی؟
‫چه خبر شده؟
‫چرا گوشی رو برنمی‌داری؟
‫تو فقط هی حرف می‌زنی.
‫سینان، ما همچین چیزی به اسم صحبت کردن داریم؟
‫باشه، اینجوری نیست.
‫چی؟
‫چی شد؟
‫فکر کنم از اینکه من اینجا هستم خوشحال نیستی.
‫نه، سیران.
‫این‌طوری نیست، اما... اما چی، سینان؟
‫منظورت از "اما" چیه؟
‫الان تو شوکم.
‫داریم میایم استانبول.
‫ببین ما داریم چی می‌کشیم.
‫آیا این نتیجه یه کم تنش و استرسه؟
‫نمی‌تونم بهت برسم، سینان.
‫نمی‌تونم بهت برسم.
‫یعنی چی که نمی‌تونم به مردی که قراره باهاش ازدواج کنم دسترسی داشته باشم؟
‫متاسفم.
‫نشنیدم دفعه قبل چی گفتی.
‫ببخشید، سلام.
‫عزیزم؟
‫چیزی نگفت مامان جون.
‫سحر هم داشت می‌رفت.
‫داشت می‌رفت؟
‫الان وقتش نیست.
‫آن؟
‫سینان!
‫چی شده؟
‫عمو جان، چیزی نشده.
‫مامانم تازه خبر رو شنید.
‫الان یه هیجانی داره.
‫در هیجانش.
‫واقعاً؟
‫چی بود اون خبر؟
‫ما داریم با سیران ازدواج می‌کنیم.
‫امیدوارم این‌طور باشه.
‫ولی خیلی خوشحاله، مگه نه مامان؟
‫بله عزیزم، بله.
‫خیلی خوشحالم، بچه‌ها.
‫بیا، سیران، بذار ببوسمت.
‫ممنون.
‫خب، یه کم از دستت ناراحتم، معلومه.
‫نباید این خبر مهم رو به مادرت بگی.
‫درسته، سیروان؟
‫اما بازم بذار ببوسمت.
‫به خودت بیا، وگرنه دیگه منو نمی‌بینی، باشه؟
‫خیلی خوشحال باش، باشه؟
‫ممنونم، مامان خوشگلم.
‫من ازال هستم.
‫اون هنوز تو شوکه.
‫سلام، از دیدنت خوشبختم.
‫خانم
‫سیران، معلومه که ما تو رو می‌شناسیم.
‫ما خیلی از عکسات رو دیدیم، ولی تو واقعاً توی زندگی واقعی خیلی زیباتری.
‫سلام دوباره.
‫من ممتاز کانتارجی هستم.
‫من عموی سینان هستم.
‫خیلی خوشبختم.
‫منم همین‌طور.
‫عالیه.
‫در واقع، می‌خواستم بیشتر و بیشتر با هم آشنا بشید.
‫ولی ما یه سری کار داریم.
‫درسته، زهرا جان؟
‫ببخشید، انگار از همون روز اول پسرمون رو یه جورایی دزدیدیم، ولی... آره، یه کم اینطوری شد.
‫بله؟
‫یعنی...
‫تو دلشو دزدیدی.
‫ببین چقدر خوشحاله.
‫برای هر دوتون توی بقیه زندگیتون آرزوی خوشبختی می‌کنم، بچه‌ها.
‫همیشه همین‌طوری بمون، باشه؟
‫ممنون مامان.
‫بازم خیلی ممنون.
‫متاسفم.
‫بزن بریم.
‫کار داریم که باید انجام بدیم.
‫خداحافظ.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫خداحافظ.
‫می‌بینمت.
‫این چیه؟
‫مثل یه حمله‌ست.
‫چرا به خونوادت نگفتی که قرار بود ازدواج کنیم، سینان؟
‫چرا باید بهشون بگم، سحر؟
‫مگه همه چیز زمان و مکان خودش رو نداره؟
‫قلب زن داشت می‌افتاد.
‫آیا خبر اونقدر بد بود که قلبش داشت می‌افتاد؟
‫نفهمیدم.
‫بهت خبر بدی دادم؟
‫سوال منو جواب بده.
‫چرا بهشون نمی‌گی؟
‫چرا؟
‫نمی‌خوای؟
‫اگه نمی‌خوای باهام ازدواج کنی، بهم بگو.
‫بیخیالش شویم.
‫باید بی‌خیالش بشیم؟
‫شاید این همون چیزیه که تو می‌خوای، سیران.
‫چی؟
‫نمی‌گم نه.
‫شاید منتظری من تمومش کنم.
‫شاید تو جراتش رو نداری.
‫اگه همچین چیزی می‌خواستم، چرا هر صبح پیش تو می‌اومدم، سینان؟
‫من دیوونه‌ام؟
‫چرا باید همچین کاری بکنم؟
‫دیگه نمی‌دونم.
‫چون هر بار که به سمت من میای، فکر می‌کنم داری از یکی فرار می‌کنی.
‫می‌تونم توضیح بدم؟
‫این چه ربطی بهش داره؟
‫منظورت چیه، چه ربطی داره؟
‫می‌خوای بهت بگم چه ربطی بهش داره؟
‫گوش کن، بذار بهت بگم این چه ربطی داره.
‫ببین، داریم میایم استانبول.
‫تو یهو بهم پیشنهاد ازدواج میدی اونم لب مرز.
‫پس ما هم به عروسی می‌آییم.
‫فریت رو تو عروسی می‌بینیم.
‫هر چی بیشتر اونو می‌بینم، تو بیشتر منو بغل می‌کنی.
‫بعدش وقتی خودمو جمع و جور می‌کنم، یهو، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده، انگار تو نبودی، میای دم در خونه‌م، سیران.
‫چرا فکر می‌کنی دارم این کار رو می‌کنم، سینان؟
‫ممکنه به خاطر این باشه که خیلی دوستت دارم؟
‫یا شاید به خاطر اینه که هیچ ربطی به فریت ندارن؟
‫دارم خفت می‌کنم؟
‫نمی‌خوام اون بندری باشم که از طوفان بهش پناه آوردی.
‫از این خوشم نمیاد.
‫متوجهی؟
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫می‌خوام ازت اینو بپرسم چون دارم خفه می‌شم.
‫وقتی فریت رو دیدی، هیچ حسی نداشتی؟
‫قلبت تند نزد؟
‫هیجان‌زده نشدی؟
‫من این کار رو نکردم، سینان.
‫باشه؟
‫من هیجان‌زده نشدم.
‫قلبم اونقدر که فکر می‌کنی تند نزد.
‫وقتی دیدمش، اون حسی که تو داشتی رو حس نکردم.
‫لطفاً حرفمو در این مورد باور کن.
‫لطفاً بهم اعتماد کن، سینان.
‫لطفاً.
‫بهت میگم که این اتفاق نیفتاده.
‫باشه؟
‫بیایید دیگه در مورد این صحبت نکنیم.
‫لطفاً.
‫بیا تمومش کنیم.
‫باشه.
‫باشه، سیت.
‫بیا تمومش کنیم.
‫با حرف زدن با سینان نمی‌تونم اینو حل کنم.
‫اون قبلاً ذهن بچه رو تسخیر کرده.
‫اوه سینان، دوباره خودت رو گیر انداختی.
‫مامان، می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوای داداشم رو بندازی زندان؟
‫نه، می‌خوام اون دختره و بزرگترینشون رو بگیرم.
‫نمی‌ذارم سینان کانتارجی از زیرش در بره، باشه؟
‫ما مثل آنتپلی کورهانلارها نیستیم.
‫ما یه خانواده اصیل هستیم.
‫ما از استانبول هستیم، خدا رو شکر.
‫نمی‌ذارم از زیرش در بره.
‫خب، خانواده عزیز.
‫آروم باش.
‫حق با توئه.
‫و تو اصلاً درست نمی‌گی.
‫واقعاً.
‫اون دختر چه جوری بود؟
‫بوی کباب می‌داد.
‫آیا صبح جگر خورده؟
‫چی کار کرد؟
‫به من گوش کن، هازال.
‫قراره کمکم کنی، باشه؟
‫ببین، این دفعه نمی‌تونم تنهایی اینو حل کنم.
‫وگرنه واقعاً برادرت که اینقدر دوستش داری رو از دست می‌دیم.
‫مامان، چیکار کنم؟
‫قراره بزرگترین حامی برادرت باشی، باشه؟
‫منظورم اینه که قراره اینقدر چیزای مثبت درباره سیاران بگی.
‫اینجا یه دختر خیلی خوشگل هست، اینجا یه دختر خیلی ناز هست، خیلی ناز.
‫و تو قراره وارد محیطی بشی که اون دختر هست، و باهاش دوست بشی.
‫ممتاز، نگاه کن.
‫تو یه عمر طولانی پیش رو داری، باشه؟
‫می‌خوام همه چیز رو درباره این خانواده یاد بگیرم.
‫گناهاشون، جنایت‌هاشون، ضعف‌هاشون.
‫می‌خوام همه چیز رو یاد بگیرم، باشه؟
‫کل خانواده‌شون.
‫مامانشون، باباشون، عمه‌شون، هرکی که هستن.
‫نگران نباش.
‫این کار منه.
‫باشه.
‫بهت نشون می‌دم دنیا چند تا پا داره تو اون کله‌پوک که قلاب رو روی بچه‌ی مادر اشتباهی می‌زنه.
‫تموم نمی‌شه.
‫متوقف نمی‌شه.
‫وایسا، داداش.
‫بایست.
‫متوقف نمیشه؟
‫چرا متوقف نمی‌شه؟
‫اگه هیولا رو بیدار کنی، خودش یادش میاد.
‫چطوری می‌گذره؟
‫چطور می‌گذره؟
‫تو نمی‌تونی اینجوری نقاشی کنی.
‫نمی‌تونه این‌طوری باشه.
‫هیولا دوباره میاد.
‫هیچ راه دیگه‌ای نیست.
‫این رو از گوشه بردار.
‫نه، ممنوعه.
‫خواهر دیار از دستم عصبانی می‌شه.
‫نه، ممنوعه.
‫اگه دیار قرار بود از دستت عصبانی بشه، می‌شد.
‫بیا دیگه، مهمت.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫مهمت.
‫بگیر اینو.
‫بیا دیگه.
‫بهت پول بدم؟
‫من پول دارم.
‫داری چیکار می‌کنی، ایفاکات؟
‫برو بیرون.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫همه جا توی پرونده‌ها هستی.
‫مردم صداتو می‌شنون.
‫دارم دنبال قرارداد می‌گردم.
‫باز نیست.
‫نتونستی به فریت برسی، واسه همین به گولگون زنگ زدم.
‫پای گولگون رو به این ماجرا باز نکن.
‫چرا؟
‫نمی‌تونم به فریت دسترسی پیدا کنم.
‫حداقل مادرش می‌تونه.
‫مشکلش چیه؟
‫باشه، اون میاد.
‫فقط آروم باش.
‫اون میاد و هر کاری که لازمه رو انجام می‌ده.
‫اورهان، خودتو گول نزن.
‫اگه نمی‌ترسیدی، وارد این پرونده‌ها نمی‌شدی.
‫اگه ارائه‌ام کافی نیست، مجبورم نکن بگم قراره چی بشه.
‫تو هم یه کم نگران هستی؟
‫اون باهام حرف نمی‌زنه.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫معلومه که اون حرف نمی‌زنه.
‫بچه کار کرد، خیلی هم کار کرد، نقاشی کشید، تولید کرد، الان گیر کرده.
‫به عنوان پدرش چه کار کردی؟
‫تو یه زن پول‌پرست رو درست جلوی چشم‌هامون گذاشتی.
‫در واقع، شاید حق با اون باشه.
‫کار می‌کنم، سخت کار می‌کنم، جوونیمو خراب می‌کنم تا پدرم با اون زن باروک غذا بخوره.
‫چرت و پرت نگو، ایفاکات.
‫بتول و خانوادش آدم‌های خوبی هستن.
‫رفتم و دیدم.
‫اونا به پول ما نیازی ندارن.
‫اونا تا آخر عمرشون با خوشی زندگی کردن.
‫حالا لطفاً از اینجا برو بیرون.
‫منم کار می‌کنم.
‫خودم راه خودمو پیدا می‌کنم.
‫آیا اون هیچ‌وقت میاد؟
‫اون کارت اعتباری و حقوقم رو برداشت.
‫آیا اون هیچ‌وقت میاد؟
‫اون اینجا نیست.
‫کجایی دختر؟
‫کجایی؟
‫مامان، من مُردم.
‫مُردم.
‫من مُردم.
‫منو مرده می‌بینی.
‫خواهی دید.
‫بیا تو، عزیزم.
‫بیا تو.
‫اوه!
‫احساس گناه می‌کنم که بقیه رو مجبور می‌کنم تمیزکاری کنن.
‫دارم تمیز می‌کنم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫یه نفر رو پیدا کردی.
‫زدم تو سرت.
‫اوه، خانم، باز منم.
‫باز داری با پول من خرید می‌کنی.
‫الان برو.
‫برو پیش شوهرت.
‫اون همه اینا رو درست می‌کنه.
‫بهش بگو بده به من.
‫غذا رسید.
‫تموم شد.
‫کافیه.
‫مامان، شرکت تو وضعیت خیلی بدیه.
‫باید از اورهان پول بخوام؟
‫مسخره بازی در نیار.
‫پس قراره از مغزت استفاده کنی.
‫متوجهی؟
‫قراره یه کاری بکنی قبل از اینکه به دیوار بخورن.
‫احمق.
‫چی کار کردی؟
‫تو دو ساله با هیچ مردی نخوابیدی.
‫داری با یه مرد می‌خوابی.
‫تو قراره یه آدم فقیر بشی.
‫مامان، بس کن!
‫چه خبر شده؟
‫چیزی نیست.
‫گریه نکن.
‫جیغ نزن.
‫شکمم.
‫چه شکمی؟
‫چیزی نیست.
‫چه خبره؟
‫عزیزم.
‫کدوم بچه؟
‫چیزی نیست.
‫چی شد؟
‫چیزی نیست.
‫فکر می‌کنی هیچی نیست؟
‫چیزی نیست.
‫بایست.
‫ببین، سرم رو کلاه نذار.
‫بایست.
‫داری سرم رو کلاه می‌ذاری.
‫می‌دونم.
‫حقیقت رو بهم بگو.
‫دارم راستشو بهت می‌گم.
‫چی شده؟
‫بایست.
‫نه، چیزی نیست.
‫نترس.
‫به من نگاه کن.
‫حالت خوبه؟
‫چه خبر شده؟
‫ای خدا.
‫اشکالی نداره.
‫نگران نباش.
‫چه خبره؟
‫چی شد؟
‫چی؟
‫بیا اینجا.
‫چی؟
‫مامان، دارم خونریزی می‌کنم.
‫داری خونریزی می‌کنی؟
‫دارم خونریزی می‌کنم.
‫قراره چیکار کنم؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫بریم بیمارستان.
‫همین الان می‌ریم بیمارستان.
‫نگران نباش.
‫می‌برمت بیمارستان.
‫مامان، به اورهان زنگ می‌زنم.
‫نمی‌تونی به اورهان زنگ بزنی.
‫مگه خری؟
‫مامان، نمی‌تونم به اورهان زنگ بزنم.
‫اگه به ارهان زنگ بزنیم، ما رو اینجوری می‌بینه.
‫تو اینجا بشین.
‫باشه؟
‫بشین.
‫این گوشی رو بگیر.
‫اورهان، لطفاً به اورهان زنگ بزن.
‫خفه شو.
‫جیغ نزن.
‫به اورهان زنگ بزن.
‫بهش بگو بیاد بیمارستان.
‫لباس‌هامو عوض می‌کنم و آماده می‌شم.
‫می‌برمت بیمارستان.
‫نگران نباش.
‫بله عزیزم؟
‫اورهان، داریم می‌ریم بیمارستان مادرت.
‫کجایی؟
‫چی شد؟
‫فشار خونم واقعاً بدجوره.
‫لطفاً بیا.
‫تو کدوم بیمارستانی؟
‫الان برمی‌گردم.
‫چی شده؟
‫بتول داره خونریزی می‌کنه.
‫تو اینو خوردی.
‫هیچ آسیبی بهت نمی‌رسونه.
‫نگران نباش.
‫اون از کورهان حامله‌ست، ایفاکات.
‫باید براش دعا کنی.
‫اگه فریت نتونه بهش برسه، چیزی به اسم کورهان دیگه وجود نخواهد داشت.
‫ما دنبال بچه‌ی اشتباهی هستیم.
‫خوبم، مامان.
‫من خوبم.
‫نیا.
‫من خوبم.
‫باشه، دیگه قطع می‌کنم.
‫چی؟
‫هیچی اونجا نیست، ممو.
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫سرنوشت شوم من.
‫منظورت چیه؟
‫منظورت از محکوم به فنا چیه؟
‫زندان!
‫ازت پرسیدم که آیا محکوم به شکست بود یا نه.
‫چطوری به اینجا رسیدم؟
‫چطور اینجوری شدم؟
‫دختره راست می‌گه.
‫از من دور شو.
‫سحران اومد... ...و من از هم پاشیدم.
‫و دیار بهم گفت برو.
‫اونجا داغون شدم، می‌دونی؟
‫کاش منو زده بود، منو شکسته بود... یا بهم گفته بود...
‫او به من نمی‌گفت که برم.
‫برای اولین بار دیدمش اینطوری.
‫بدون اون چیکار کنم، ممو؟
‫بزار من نقاشی کنم.
‫نقاشی بکش.
‫هیولا رو عوض کردی، ببین.
‫ببین، دستاش هم داره می‌لرزه.
‫دستاش هم داره می‌لرزه.
‫بیا، بکش، بکش، بکش.
‫عصر شده، وقت تمومه.
‫عقربه، دقیقه‌شمار، نانای.
‫بیا، نقاشی کن.
‫فریت و نانای.
‫نمی‌تونم نقاشی بکشم، لعنتی.
‫نمی‌تونم نقاشی بکشم.
‫بفرما، ممو.
‫حقیقت من.
‫ذات من.
‫نمی‌تونم انجامش بدم.
‫نمی‌تونم انجامش بدم، ممو.
‫بدون پدربزرگم.
‫بدون دیار.
‫سِویم.
‫می‌دونم.
‫تو به غذا نیاز داری.
‫غذا.
‫غذای مورد علاقه‌ات.
‫تو پیتزا لازم داری.
‫بریم پیتزا بخوریم.
‫چه پیتزایی، مومو؟
‫کدوم پیتزا؟
‫داری پیتزا می‌خوری.
‫حالت خوب میشه.
‫امروز، پیتزافروشی مورد علاقت بازه.
‫بله.
‫قراره بریم پیتزا بخوریم.
‫ما خوب می‌شیم.
‫قراره بریم پیتزا بخوریم.
‫ما حال‌مون خوب می‌شه.
‫بیا دیگه.
‫و، و... خواهر دیار هم عاشقشه.
‫اونم عاشقشه.
‫می‌بریمش به اون یکی پیتزافروشی.
‫بله، بله، ما او رو می‌بریم.
‫خیلی خوشش میاد.
‫عاشقش میشه.
‫درسته.
‫اون به پیتزا نه نمی‌گه.
‫او نمی‌خواد.
‫خیلی خوشش میاد.
‫اونم عاشقش میشه.
‫اونم عاشقش می‌شه.
‫اما به من نه نمی‌گفت.
‫به هر حال، ارزش امتحان کردن رو داره.
‫قراره خوب بشه.
‫قراره عالی بشه.
‫بیا دیگه.
‫بزن بریم.
‫می‌تونیم اونجا توقف کنیم؟
‫چرا؟
‫تو رو به کافه صبحانه مورد علاقه‌ام بردم.
‫حالا منو ببر به اون پیتزافروشی مورد علاقه‌م.
‫دیگه چه کاری می‌تونم برات انجام بدم؟
‫بگو بهم.
‫صبر کن، عثمان.
‫اونجا یه پیتزافروشی هست.
‫خیلی خوبه.
‫از صبح تا حالا چیزی نخوردم چون می‌خواستم ببینمت.
‫بریم؟
‫حتماً.
‫تو که مجبورم نکردی این کار رو بکنم.
‫بیا دیگه.
‫چی می‌خوای بخوری؟
‫نمی‌دونم.
‫تو مارگاریتا دوست داری.
‫کجا رو نگاه می‌کنی؟
‫هیچ‌جا.
‫من هیچ جا رو نگاه نمی‌کنم.
‫خانم
‫سلن، خوش اومدی.
‫الان پیشت میام.
‫دارم دنبال یه جا می‌گردم که بمونم.
‫نه، منظورم اینه که احتمالاً توی یه مجله یا یه چیزی دیده.
‫حتماً منو از اونجا شناخته.
‫وگرنه چطوری منو می‌شناخت؟
‫اگه تو می‌گی، درسته.
‫دوباره خوش اومدی.
‫چی میل دارید، آقا؟
‫یه پیتزا چهار پنیر می‌خوام.
‫و سیيران... ما تو رو می‌شناسیم.
‫هنوز هم مارگاریتا هستی، مگه نه؟
‫میرم صورتمو بشورم و برگردم.
‫سایرو، یه مارگاریتا اینجاست.
‫تو مارگاریتا رو می‌شناسی، مگه نه؟
‫وقتی فریت رو دیدی، هیچ حسی نداشتی؟
‫قلبت تند نزد؟
‫هیجان‌زده نشدی؟
‫هیچی حس نمی‌کنم.
‫ببین، من اینجام.
‫اما قلبم کاملاً عادیه.
‫مشکلی نیست.
‫پس چرا داری به سیران نگاه می‌کنی؟
‫نگاه نکن.
‫منتظر چی هستی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دنبال چی هستی؟
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫ما اینجاییم.
‫فریت، بیدار شو.
‫ما اینجاییم.
‫چه خبره؟
‫نجدتی، توی ماشینت داریم چیکار می‌کنیم؟
‫داری ما رو می‌دزدی، ممو؟
‫نه، نه.
‫می‌ریم پیتزا فروشی؟
‫داداش، راستش خیلی کنجکاو نبودم که بهت زنگ بزنم، ولی این یارو دیوونه هی می‌گفت پیتزا، پیتزا.
‫گفتم، پسرم، به مادرت می‌گم.
‫نه، لجباز.
‫بعدش وایسادم، یکی‌تون مسته، یکی‌تون هم مجوز نداره.
‫داری چیکار می‌کنی، داداش؟
‫چرا با ماشین من نیومدی؟
‫داشتم از ترس عرق می‌ریختم.
‫متاسفم.
‫من ماشینی که دنده نداشته باشه رو نمی‌رانم.
‫دسته دنده مال توئه.
‫مگه دیوونه شدی؟
‫من دیوونه‌ام؟
‫دارم عرق می‌کنم.
‫خیلی گرمه.
‫کولر رو روشن کن.
‫رفیق، کجاییم ما؟
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫اینجاست.
‫ما رسیدیم.
‫داداش، آروم باش.
‫وایستا، رسیدیم.
‫بیا دیگه، ماشین رو بده به من.
‫بریم تا می‌تونیم بخوریم، نکاتی جان.
‫داداش، ببخشید، نمی‌تونم ماشینم رو به کسی بدم.
‫ماشینم رو تو جاده پیدا کردم.
‫می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫داداش، با تاکسی برگرد.
‫ممنون.
‫ممو، در رو باز کن.
‫در رو باز کن، ممو.
‫حتی درِ من هم باز نمی‌شه.
‫به نجاتی زنگ می‌زنم.
‫می‌بینمت، پسر نجاتی.
‫فکر می‌کنی چی می‌شه؟
‫چی؟
‫نگاه نکن.
‫اون نمیاد.
‫پاشو، سیران.
‫پاشو.
‫سینان، بیا بریم.
‫دارم دل‌درد می‌گیرم.
‫از بوی اینجا خوشم نمیاد.
‫بریم خونه؟
‫بریم بیمارستان.
‫نه، اصلاً این‌طوری نیست.
‫بوی اینجا داره اذیتم می‌کنه.
‫بریم خونه.
‫مطمئنی؟
‫نریم بیمارستان.
‫نه، اصلاً این‌طوری نیست.
‫فقط شکمم هست.
‫چیز مهمی نیست.
‫می‌خوام قاطیش کنم و بخورمش.
‫قراره تو همه‌شون باشه، باشه؟
‫و من می‌خوام مارگو رو بخورم.
‫و من می‌خوام بخورمت.
‫و شاید ما... اون چیه؟
‫مریضی یا چیزی داری؟
‫زهرا؟
‫فریت؟
‫حالت خوبه، رفیق؟
‫فریت، مشکلی پیش اومده؟
‫امو؟
‫آمبولانس.
‫ممو، حالت خوبه؟
‫حالت خوبه؟
‫چطوری؟
‫بله.
‫پاشو، ممو.
‫پاشو.
‫چشمهام سیاهه.
‫اونا سیاه‌ان.
‫چشمهام مشکیه.
‫افتادم.
‫فکر کنم فشار خونش رفته بالا.
‫اگه حالت خوبه، می‌تونیم الان بریم؟
‫نوش جان.
‫قراره بریم پیتزا بخوریم.
‫می‌خوام قاطی پاتی بخورم.
‫خیلی خوشمزه می‌شه.
‫داداشت قراره مارگاریتا بخوره.
‫آره.
‫مارگاریتا اینجا خیلی خوشگله.
‫امروز... امروز، اوزال داره می‌ره بیرون.
‫اون آشپزه.
‫اون... اون که روزای دیگه بیرون نمیره، درسته؟
‫بله.
‫بیا بریم، عشقم.
‫فریت.
‫فریت، اون مریضه.
‫اون مریضه.
‫حالت خوبه؟
‫تو هیولا رو خوردی.
‫هیولا رو که خوردی دیدی؟
‫تو هیولا رو خوردی.
‫تو بالا آوردی.
‫این هیولا، هیولا نیست.
‫این هیولا یه هیولای دیگه‌ست.
‫دیدمش.
‫این یه هیولای زیباست.
‫سینان.
‫باشه، بریز، ریلکس باش.
‫من میریزم، من میریزم.
‫من میریزمش، نگران نباش.
‫تو همون دنباله‌روی پیک پیتزایی هستی که گفتم نیای.
‫و امروز به یه دلیلی دارن پیتزای مورد علاقه‌ام رو درست می‌کنن.
‫و اینو از کی یاد می‌گیریم؟
‫از طرف فریت.
‫این رو از فریت یاد می‌گیریم.
‫داری به من دروغ می‌گی.
‫سینان، من دروغ گفتم که ما این‌طوری نباشیم.
‫الان بهتره؟
‫نه.
‫می‌دونم.
‫ببین، من اشتباه کردم، سینان.
‫سعی کردم درستش کنم، ولی نشد.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫سعی کردی درستش کنی.
‫اما...
‫چیزی که داشتی درستش می‌کردی بازم با یه دروغ بود.
‫منظورم اینه که سعی کردی دروغت رو با یه دروغ و یه اشتباه درست کنی.
‫باز هم یه دروغ و باز هم یه اشتباه.
‫الان چطوری؟
‫بهتری؟
‫حالت چطوره، سیران؟ شکمت خوبه؟
‫سینان، لطفاً این کار رو نکن.
‫منظورت چیه نکن؟
‫منظورت چیه نکن، سیران؟
‫می‌فهمی منو به چه آدمی تبدیل کردی؟
‫به من نگاه کن.
‫من تبدیل شدم به کسی که همیشه سعی می‌کنه به چیزی باور داشته باشه، کسی که همیشه سعی می‌کنه خودش رو به چیزای مسخره قانع کنه.
‫تو منو به این شکل درآوردی، می‌دونی؟
‫چرا اینطوری شدم؟
‫من اینجوری نبودم.
‫من اینجوری نبودم، سیران.
‫و متأسفانه... تو توی یه دنیای دیگه‌ای... که حتی نمی‌دونی... داری با من یا ما چیکار می‌کنی.
‫بریم؟
‫چون آخر این گفتگو به جایی نمی‌رسه.
‫می‌دونم، خودمو می‌شناسم.
‫بزن بریم از اینجا.
‫اومده، اومده.
‫حتی خواهرهاش هم اینجا هستن.
‫شاید امتحانا رسیده باشن.
‫ببینیم.
‫عزیزم، بیا اینجا.
‫مامان؟
‫برادرت کجاست؟
‫تو از همون روز اول داماد من بودی.
‫من اینجام.
‫مگه این کافی نیست؟
‫اسمه، این کافی نیست؟
‫بده به من.
‫خوبه، خوبه.
‫عمه؟
‫سونا.
‫خوش اومدی.
‫تبریک می‌گم عزیزم.
‫ممنون.
‫کاش تو هم اینجا بودی.
‫عزیزم، می‌دونم تو خونه چه خبره.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫باشه.
‫سیران کجاست، مامان؟
‫داره با سینان ملاقات می‌کنه.
‫باشه.
‫داماد کجاست؟
‫قراره از روز اول تنها بذارتت؟
‫نه، یه کاری داشت.
‫اون درستش می‌کنه.
‫از کجا بفهمیم که تو اینجایی؟
‫وگرنه اونم می‌اومد.
‫البته.
‫صبر کن یه لحظه.
‫بیا با من.
‫چه خبره؟
‫نمی‌دونم.
‫بیا.
‫این چیه؟
‫دستتو باز کن.
‫نگاه کن.
‫همون بویی رو می‌ده که وقتی بچه بودی می‌داد.
‫و بعد از این همه سال.
‫این موهای من هستن؟
‫بس کن!
‫منو دیوونه نکن!
‫بابا.
‫چی؟
‫بابا چی؟
‫بابا، خواهش می‌کنم.
‫نمی‌خوام موهامو کوتاه کنم.
‫باید وقتی با پسرا داشتی فوتبال بازی می‌کردی به این فکر می‌کردی.
‫سیران، به این نگاه کن.
‫اگه با پسرت فوتبال بازی کنی، موهات مثل موهای پسرت می‌شه.
‫عافیت باشه.
‫بیا دیگه.
‫بابا.
‫بابا، خواهش می‌کنم.
‫نمی‌خوام موهامو کوتاه کنم.
‫باشه، دختر.
‫گریه نکن.
‫باباتو ناراحت نکن.
‫به‌علاوه، بهتر می‌شه.
‫بهتر به نظر میاد.
‫بیا دیگه، آقای وی.
‫گفتم ولش کن!
‫رها کن!
‫سیران!
‫رها کن!
‫بیا اینجا!
‫موهاش رو ول کن!
‫ولش کن!
‫گفتم ولش کن!
‫سیران!
‫بیا اینجا!
‫رها کن!
‫دارم بهت می‌گم بیا اینجا!
‫بیا اینجا!
‫منو دیوونه نکن!
‫موهاتو هم کوتاه می‌کنم!
‫موهات مثل پسرا می‌شه!
‫بجنب، آقای وی!
‫بیا دیگه!
‫آقای کاظم، چطوری می‌تونم این رو ببرم؟
‫من یه مرد نیستم، من یه مرد مردونه‌ام.
‫برادر رئیس، از اینجا برو بیرون.
‫خواهش می‌کنم.
‫با موهات می‌زنی توی سر یه نفر.
‫از اینجا برو.
‫بگیر اینو.
‫این رو از اینجا بگیر.
‫مثل این.
‫مثل
‫تو... همه این سال‌ها موهام رو قایم کرده بودی؟
‫اون روز، سیران یه جوری ازت محافظت کرد، ولی من نتونستم ازت محافظت کنم.
‫این موها همه این سال‌ها دور گردنم بودن.
‫نمی‌تونستم جلوی کاظم ازشون جلو بزنم.
‫متاسفم.
‫قابلی نداشت، مامان.
‫نه، نه.
‫نمی‌تونستم تو رو تو قبر خودم دفن کنم.
‫ولی دیگه این کار رو نمی‌کنم.
‫تو اولین نگرانی منی، سونا.
‫نیمه‌راه ولت کردم.
‫تو بیشتر از همه سختی کشیدی.
‫پدرت همیشه اولین تنبیه رو بهت می‌داد.
‫وقتی پای سیران وسط می‌اومد، تو مثل یه سپر بودی، یه سپر.
‫به همین خاطر برام باارزشی.
‫تو مثل منی، می‌دونی؟
‫تا جایی که بتونم بهت کمک می‌کنم.
‫ولی بهت قسم می‌خورم، سونان.
‫این موها رو این همه سال چطوری نگه داشتم،
‫من ازت محافظت می‌کنم و تو رو اینطوری دوست دارم.
‫قسم می‌خورم که سنگ قبر کسی باشم که اشک توی چشماش داره.
‫تیک تاک.
‫راستش رو بخوای، من... من یادم رفت هدیه‌ات رو بهت بدم.
‫کادوی من؟
‫اما این... یادگاری مادرم نیست؟
‫من همیشه اینو برای تو نگه داشتم.
‫ولی وقتی خوشحال بودم، پوشیدمش.
‫خدا رو شکر که این کار رو کردی.
‫برات پیتزا آوردم.
‫فکر کردم شاید گرسنه باشی.
‫منم خیلی گرسنمه، ولی... ...بدون تو نمی‌تونم غذا بخورم.
‫فکر کردم می‌تونیم با هم غذا بخوریم.
‫امروز دیدم سیّران اینا رو می‌خرید.
‫با سینان.
‫خیلی با هم حرف زدیم.
‫گفتم، روز خوبی داشته باشی.
‫بعدش دیدم اینجام.
‫دیروز بهت گفتم، نیور.
‫برای یه بار هم که شده.
‫من توی آیکول پناه نگرفتم، مظفر.
‫به تو پناه آوردم.
‫حتی اگه در رو روم ببندی،
‫میگه، دوباره به اون در می‌زنم.
‫لطفاً منو به خاطر خودم تنبیه نکن.
‫میگه نمی‌تونم انجامش بدم.
‫نمی‌تونم انجامش بدم.
‫مردم توی چشمام نگاه می‌کنن.
‫نمی‌تونم انجامش بدم.
‫میگه اگه باهام نباشی، گم میشم.
‫نمی‌تونم راه رو پیدا کنم.
‫نمی‌تونم زمان رو برگردونم.
‫الان باید یه عذرخواهی بزرگ ازت بکنم.
‫من یه قول بزرگ دارم.
‫میگه دیگه هرگز.
‫هرگز.
‫برات پیتزای مورد علاقه‌ام رو آوردم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫منم همینطور.
‫می‌دونستم که منو نگاه می‌کنی.
‫عزیزم، خاله کجاست؟
‫داره با آقای اورهان طبقه بالا صحبت می‌کنه.
‫اوه، خوبه.
‫موفق باشی با خونه جدید، خانم.
‫سونا.
‫اوه، سونا.
‫خیلی خوشگل به نظر می‌رسی.
‫خیلی خوشتیپ به نظر می‌رسی.
‫مرسی.
‫حالت خوبه، عزیزم؟
‫من خوبم.
‫یه صدا شنیدم.
‫فکر کردم خواب بود.
‫دارم میرم بیرون.
‫خاله، یه یادگاری برام گذاشتی.
‫ممنون.
‫قابلی نداشت عزیزم.
‫خیلی خوشتیپ به نظر می‌رسی.
‫کفشهام رو دارم.
‫برات میارمشون.
‫کفش‌های عمه‌ات رو بیار.
‫دوباره بیا، خاله.
‫زیاد سر بزن.
‫باشه.
‫ما منتظریم.
‫بعداً می‌بینمت.
‫می‌بینمت.
‫مواظب خودت باش.
‫خدافظ.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫خیلی حرف می‌زنی.
‫فکر کردی پیدات نمی‌کنم، درسته؟
‫من کاظم آقا هستم.
‫کاظم آقا.
‫کاظم شانلی آقا.
‫داشتم دنبال یه نفر می‌دویدم وقتی تو با کیسا وقت می‌گذروندی.
‫اونا دارن میان.
‫سونا؟
‫کجا منو پیدا کردی؟
‫رفتم دنبالت.
‫یه کم پول برام مونده بود.
‫اما یه دِین بزرگ به من داری، سونا.
‫خیلی به من بدهکاری.
‫پولم کجاست؟
‫سیران هنوز اینجا نیست.
‫بذار بیاد.
‫من می‌گیرمش و پولشو میدم، باشه؟
‫من نمی‌دونم اون رو.
‫گفتی پولت بعد از عروسی آماده می‌شه.
‫پولمو بده!
‫چی؟
‫چی گفتی؟
‫احمق.
‫داد نزن.
‫داری جلب توجه می‌کنی.
‫نکن.
‫باشه، من نمی‌خوام جلب توجه کنم، ولی اون می‌خواد.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫من گروگان گرفته شدم.
‫مسخره نباش، شوکی.
‫اونقدرا هم بد نیست.
‫آیا اونا اینو تو عروسی‌ها می‌پوشن؟
‫به نظر می‌رسه یه چیز با ارزش باشه.
‫حتی بهش فکر هم نکن.
‫خیلی دیره.
‫من همین الانشم دیر کردم.
‫گوش کن به من، خانم.
‫سونا.
‫یا اون گردنبند رو به عنوان گروگان بهم می‌دی، یا میرم همه چیز رو به عابدین می‌گم.
‫باشه، باشه، باشه.
‫بیا با من.
‫بیا.
‫باشه، خیلی خب.
‫دارم بهت می‌دمش.
‫بگیرش.
‫هی!
‫این دیگه چیه؟
‫این کیه؟
‫بابا، نه.
‫این کیه؟
‫اون یه خیاطه.
‫اون خیاطه.
‫متاسفم.
‫خیلی ممنون.
‫فکر کنم اون بد برداشت کرده.
‫ممنون.
‫میتونی بهم بگی وقتی درستش کردی.
‫البته، خانم.
‫سونا.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫روز خوبی داشته باشین، آقا.
‫مواظب خودت باش.
‫برو، برو.
‫تو بالای سر خیاطی.
‫برو.
‫چقدر وقته داری این مشتری‌ها رو دنبال می‌کنی؟
‫بهم بگو.
‫بابا، خیلی بی‌ادب بوده.
‫خاله‌ام با زنجیر گردنبندش مشکل داشت.
‫عبیدین می‌شناسدش.
‫اون تا اینجا اومده که من مجبور نباشم باهاش سر و کله بزنم.
‫تو نیستی.
‫من هستم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چرا اومدی؟
‫به خاطر تو!
‫من اینجا هستم به خاطر کاری که گفتی.
‫چرا؟
‫چی کار کردیم؟
‫چیکار کردیم؟
‫چی کار کردیم؟
‫ما ازدواج کردیم.
‫دارم راستشو بهت می‌گم.
‫اینجا اومدیم جشن بگیریم؟
‫فردا مردم میان و دست‌هامون رو می‌بوسن.
‫بابا، جایی برای موندن داری؟
‫میایم دستتو می‌بوسیم.
‫یا خدا!
‫پس بهت زنگ می‌زنم.
‫می‌دونی چطور با خاله‌ات تماس بگیری، درسته؟
‫می‌دونی چطوری بهش راهنمایی کنی.
‫ما هم یه تلفن داریم.
‫چرا به ما نمی‌گی کجا بریم؟
‫باشه، بابا.
‫من انجامش می‌دم.
‫باشه؟
‫ما درستش می‌کنیم.
‫الان برو.
‫ببین، سیران میاد.
‫آسون می‌شه.
‫می‌بینمش، می‌بینمش، می‌بینمش، می‌بینمت.
‫خیلی لوسی.
‫ما قطعاً همدیگه رو تنها نمی‌ذاریم.
‫باشه بابا، باشه.
‫تو برو الآن.
‫اگه مامانت تو رو اینجا ببینه، فرار می‌کنه.
‫حتی ما هم نمی‌تونیم پیدات کنیم، باشه؟
‫بیا دیگه.
‫اوه، مادرت... ببین، نگران من نباش.
‫ببین سونا، دخترم، دختر زیبای من، تو اولویت اول من هستی.
‫بهت اعتماد دارم.
‫منتظر زنگت می‌مونم، باشه؟
‫ببین، رفتنم خیلی بی‌سروصدا خواهد بود، ولی برگشتم باشکوه خواهد بود.
‫عافیت باشه.
‫باشه، باشه، بابا.
‫بیا دیگه.
‫باشه، مامان.
‫منو ببر.
‫کجا داری میری؟
‫آره، حرف دکتر رو شنیدم.
‫به رژیم غذاییت توجه می‌کنی.
‫نگران نباش.
‫باشه؟
‫باشه.
‫نمی‌تونم صدای پارس کردن سگ رو صبح‌ها تحمل کنم.
‫و صدای تعمیر کردن.
‫نمی‌دونم دخترم چطوری می‌تونه بدون تو آروم بگیره.
‫واقعاً؟
‫مادرم تنها عشق منه.
‫من درستش می‌کنم.
‫چطوری می‌خوای ازش مراقبت کنی؟
‫بله.
‫چطوری می‌خوای ازش مراقبت کنی؟
‫نمی‌تونه اینجوری باشه.
‫داری با من میای به یالی، بتول.
‫نمیشه اینطوری باشه.
‫البته، اگه خانم...
‫نورتن موافقه.
‫البته که مخالفم.
‫آقای اورهان، دخترم رو شوهر نده.
‫چطور می‌تونی اینو بگی، خانم؟
‫نورتن؟
‫ما قراره ازدواج کنیم.
‫آره، قراره ازدواج کنی.
‫آقای اورهان، اول از شغل قدیمیت خلاص شو، بعد با دخترم ازدواج کن.
‫مامان، خانم.
‫گلگون، فریت... من به فریت اهمیت نمی‌دم.
‫باید به فرات رسیدگی بشه، یا اون بچه‌ای که تو شکم دخترمه... خانم.
‫نورتن، هر دوشون عزیزای من هستن.
‫مامان، نمی‌خوام مزاحم کسی بشم.
‫منظورت از اذیت کردن چیه؟
‫ما تمام تلاشمون رو می‌کنیم که راحت باشی.
‫قول می‌دم.
‫در واقع، ما تا زمان عروسی شما رو در یک اتاق جداگانه میزبانی می‌کنیم.
‫باشه؟
‫آقای اورهان، من دخترم رو جایی که نمی‌شناسم نمی‌ذارم.
‫باشه.
‫بزن بریم.
‫امشب بیا یالی برای شام.
‫باشه؟
‫ببین که بتول تو چه جوری محیطی زندگی خواهد کرد.
‫و ما تاریخ عروسیش رو تعیین می‌کنیم.
‫با هم.
‫بقیه رو هم می‌شناسی.
‫اگه هنوز ازش خوشت نمیاد، بعداً بهش فکر می‌کنیم.
‫مامان.
‫باشه، پس.
‫باشه.
‫تموم شد.
‫به هاتیسه زنگ می‌زنم و می‌گم که برای امشب آماده بشه.
‫دارم پیاده می‌شم.
‫می‌خوای چیزی بگی؟
‫بعداً می‌بینمت، زهرا.
‫بعداً.
‫بریم، عثمان.
‫آبجی.
‫باید قبل از اینکه برم خونه یه چیزی بهت بگم.
‫بگو ببینم، ابلا.
‫می‌دونی، ما الان ازدواج کردیم.
‫بله.
‫یه کم با هم صمیمی شدیم، بدون اینکه خودمون متوجه بشیم.
‫منظورم از نظر مالیه.
‫عبیدین می‌خواد من وام بگیرم.
‫باشه، آبلا.
‫متوجه‌ام.
‫چقدر لازم داریم؟
‫یه چیزی حدود ۲ میلیون.
‫باشه.
‫نه، نه.
‫نمی‌خوام تو رو توی موقعیت سختی قرار بدم.
‫نیازی نیست.
‫یه راهی پیدا می‌کنم.
‫ممنون.
‫نه.
‫باشه، ما درستش می‌کنیم.
‫قراره چی بشه؟
‫ما یه خونه بزرگ داریم.
‫داریم اجاره‌اش می‌کنیم.
‫باشه، باشه.
‫ما درستش می‌کنیم.
‫نگران نباش.
‫باشه.
‫و تو این شرایط ازدواج کردن یه کم... خدا بهت برکت بده.
‫منظورت چیه عزیزم؟
‫خیلی ممنون.
‫باشه، برات می‌فرستم.
‫باشه؟
‫باشه، مرسی.
‫خیلی ممنون.
‫ما درستش می‌کنیم.
‫اما... تو چته؟
‫چه شده؟
‫چرا داشتی سوت می‌زدی؟
‫نگران خودم هستم، خواهر.
‫منظورت چیه؟
‫امروز... ...رفتیم به همون پیتزافروشی که فریت همیشه می‌ره.
‫با سینان.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫ظاهراً فریت هم اونجا بوده.
‫به هم برخوردیم.
‫می‌دونی بعدش چی شد.
‫من و سینان با هم درگیر شدیم.
‫خواهر، چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫نمی‌دونم، خواهر.
‫نمی‌دونم.
‫واقعاً نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم چی کار کردم.
‫می‌خواستم امروز برم اونجا.
‫هنوز هم نمی‌دونم که آیا حسی بهش دارم یا نه.
‫شاید می‌خوام خودمو ثابت کنم.
‫می‌خواستم ببینمش.
‫خاله‌م امروز درباره فریت حرف زد.
‫آیا به خاطر همین می‌خواستی ببینیش؟
‫نمی‌دونم.
‫منم نمی‌دونم تو چی می‌خوای.
‫کجا بودی؟
‫با مامان و خواهرم حرف زدم.
‫گردنبندی که خاله‌ات پوشیده کجاست؟
‫گیره رو شکستم.
‫خاله‌ام گفت که باید درستش کنم.
‫عمه‌ام یه یادگاری بهت داده؟
‫بله، خانم.
‫سیران.
‫اون بهت یه یادگاری هم داد.
‫من می‌رم بیارمش، دخترا.
‫راستی، سیران.
‫اگه به عابدین نگی، ناراحت نمی‌شه.
‫به محض اینکه بتونم پولتو پس میدم، باشه؟
‫باشه، باشه، عزیزم.
‫ما درستش می‌کنیم.
‫نگران نباش، باشه؟
‫نگرانش نباش.
‫باشه.
‫یه فنجون قهوه برام بیار.
‫باشه.
‫خوش اومدی.
‫باهاش حرف زدی؟
‫آره، انجام دادم.
‫اون توی کارگاه بود.
‫خوبه.
‫می‌تونه کار کنه؟
‫فکر نکنم.
‫ولی صداش خیلی بد بود.
‫ازش خواستم بیاد، ولی نمی‌خواست.
‫معلومه که میاد.
‫ولی باید حرف بزنیم.
‫اورهان آدم خوبی نیست.
‫پس شروع کردی پشت سرم حرف زدن؟
‫می‌تونم هزار بار بهت بگم.
‫چیه؟
‫چرا دوباره اونو اینجا آوردی؟
‫او درست صحبت کرد، ولی بتول مریض شد.
‫او در معرض خطر بارداریه، پس یه جایی نزدیک منه.
‫...توی یکی از اتاق‌های مهمون می‌مونه.
‫چیزی که بتول گفت انجام نمیشه.
‫بتول استرس نمی‌گیره.
‫بتول خسته نمیشه.
‫متوجه شدی؟
‫بتول و بچه‌ام آرامش خواهند داشت، ایفاکات.
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫فقط همین برات مهمه.
‫فقط همین برام مهمه، ایفاکات.
‫مادرش هم حق داره.
‫به خاطر همین دعوتش کردم شام.
‫به خانم آتاتورک خبر دادم.
‫او به شکلی که مناسب خانواده کورهان‌ها باشه استقبال می‌شه.
‫وای!
‫تا حالا ندیدم اینقدر عاشق کسی بشی.
‫تو مثل یه پدر مهربونی.
‫اما تو قبلاً پدر بودی، درسته؟
‫اینجا چیکار می‌کنی، گلگون؟
‫بهت زنگ زدم.
‫باز که شروع شد.
‫گولگون.
‫از این به بعد، قبل از اینکه بیای، به من زنگ می‌زنی، نه ايفاكاتی.
‫اورهان، عصبانی نباش.
‫اون اومده بود دنبال فریت.
‫واضحه که بچه بدیه.
‫مشکلت چیه؟
‫باهوش باش.
‫حتی اگه چیزی که تو معده‌ات هست برات کافی باشه.
‫با بچه‌ی مردم درگیر نشو.
‫این برای تو خوب نیست.
‫به‌خصوص بچه‌م.
‫نکن.
‫می‌سوزی.
‫سوِدا.
‫لطفاً اتاق‌های مهمون‌ها و حموم رو برامون مرتب کن.
‫من بهترین اتاق رو می‌شناسم.
‫بذار بهت نشون بدم.
‫بیا.
‫نورتن خانم.
‫غذامون رو چطور دیدی؟
‫خب، هر چقدر که هست.
‫اگه اینقدر شوخ‌طبع نبودی، یه چیزی مثل ساندویچ باب میلت برات درست می‌کردیم.
‫ایفکت.
‫ایفکت، من مردم رو با چیزی که می‌خورن قضاوت نمی‌کنم.
‫چند لقمه بخور، سیر می‌شی.
‫من اینجا برای دخترم نیستم.
‫اورهان همین‌طوریه.
‫اون خیلی بچگونه رفتار می‌کنه.
‫نمی‌خواستم بیای اینجا چون می‌دونستم این حرفا رو می‌شنوی.
‫خانم
‫نورتن، دورویی حرف می‌زنه، اما بی‌فایده حرف می‌زنه.
‫آقای اورهان، من به کاری که می‌کنی نگاه می‌کنم، نه به حرفی که می‌زنی.
‫اگه دخترم به عنوان همسرت، به عنوان یه خانم، به این عروسی بیاد، ببینیم اون موقع می‌تونه دهنشو باز کنه یا نه.
‫نورتن خانم، خیلی از خانم‌ها اومدن و رفتن از این میز.
‫اما به این نگاه کن.
‫کی مونده؟
‫اوه، من جا موندم.
‫اوه، لعنتی.
‫می‌خوای من رو هم بفرستی؟
‫اوه، اصلاً اینطور نیست، خانم حاتجه.
‫تو به من توسط شوهرم سپرده شدی، قول می‌دم بهت.
‫بیا پسر.
‫نوش جان.
‫بیا، داریم یه غذای خوشمزه می‌خوریم.
‫به ما بپیوند.
‫منو نشکن، فریت.
‫اگه اوضاع به اون بدی باشه که میگن، میرن ایالی تا کوچیک‌تر بشن.
‫خانم.
‫ایفاهات می‌گه ورشکسته شده.
‫اگه یه همچین چیزی بشه، اول منو می‌فرستن، میگن چون من آخرین نفر بودم که اومدم.
‫زهرا، خفه شو.
‫دهنت رو ببند.
‫اگه آقای فریت چیز دیگه‌ای نمی‌خواد، ایالی رو می‌بره.
‫آقای فریت.
‫سودا، بیا شیرینی‌ها رو بردار.
‫آقای فریت، تازگیا دارم دستور غذا یاد می‌گیرم، تا اگه لازم شد تو آشپزخونه کمک کنم.
‫بیا دیگه، سِیدا، یه نگاهی به خودت بنداز.
‫بیا دیگه.
‫بیا، عجله کن.
‫اون می‌ترسه که من بیکار بشم.
‫آقای فریت؟
‫یه سورپرایز برات دارم.
‫نگرانت بودم.
‫امیدوارم حالت بهتر بشه.
‫امیدوارم خوشحال باشی، آقای فریت.
‫تو هم ترسیدی، شفیکا؟
‫آقای فریت، نگران ما نباش.
‫تو همونی که ترسیده؟
‫احساس می‌کنم توی دلم خالیه.
‫فکر می‌کردم که همه چیز رو خراب می‌کنم.
‫رابطه‌ام رو خراب کردم.
‫حالا نمی‌دونم برای چی باید ناراحت باشم، از چی باید بترسم.
‫مردم هر چی بیشتر از دست میدن، بهتر می‌فهمن از چی باید بترسن.
‫این همون چیزیه که برای من اتفاق افتاد.
‫ممنون بابت همه چیز.
‫غذامون رو خوردیم و حرفامون رو هم زدیم، خدا رو شکر.
‫خانم نورتن، ما هنوز دسرمون رو نخورده‌ایم.
‫نه، مرسی.
‫ما جا نداریم.
‫بیا عزیزم.
‫ما با هم حرف زدیم، خانم نورتن.
‫بتول اینجا می‌مونه.
‫بله، با هم صحبت کردیم، آقای اورهان.
‫گفتی بیا ببینم دخترت کجا زندگی می‌کنه.
‫اگه دوست نداری، با هم حرف می‌زنیم.
‫بتول.
‫اورهان.
‫بیا اینجوری انجامش بدیم.
‫چون خوشت نمیاد، بیا یه اتاق برات باز کنیم.
‫بیا یه مدت اینجا میزبونت باشیم.
‫چی میگی؟
‫نه، آرتوک.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫خانم
‫عبدول، لطفاً.
‫بذار به عایشه بگم که اتاق رو آماده کنه.
‫منظورم اینه که...
‫داری چای رو یه جور دیگه درست می‌کنی.
‫ممنون.
‫نوش جان، فیروزه.
‫اوه، خوش اومدی.
‫نوش جان.
‫اوه، خاله حاتجه.
‫بیا، با هم غذا بخوریم.
‫شفیقه، یه دسر برام بیار.
‫خیلی گرسنمه.
‫چه خبر؟
‫همه چی خوبه؟
‫بی‌خیال اون زنبورای دیوونه شو.
‫چطوری؟
‫خوبی؟
‫به من بگو.
‫یا خدا.
‫یکی توی این خونه می‌تونه ازم بپرسه حالم خوبه یا نه؟
‫جالبه.
‫بیا.
‫چی؟
‫تو نگهبان ترس خالصی.
‫این برای همه نیست.
‫اما رایگان هم نیست.
‫همه چیز تو زندگی یه قیمتی داره.
‫چطور شروع کردی به نقاشی کشیدن، پسرم؟
‫به خاطر عشقت؟
‫دوباره انجامش بده.
‫برای عشق‌ات نقاشی کن.
‫برای خودت بکش.
‫ببین، پدربزرگت همین‌طوری دستش رو به تو نداد.
‫اون اون آتیش رو تو وجودت دید.
‫تو اون آتیش رو تو وجودت داری.
‫تو دعا کن.
‫یک فرشته میاد کمکت می‌کنه.
‫خیلی ممنون، خاله.
‫خوشحالم که اینجایی.
‫کجا داری میری، پسر؟
‫می‌خوام برم دوش بگیرم و بعدش برم کارگاه.
‫یه چیزی هست که باید صبح بهش برسم.
‫شفیکا!
‫بله، خانم؟
‫برام یه سبیل جور کن.
‫حتماً آیشن ریخته رو لباست.
‫می‌برمش پیش کاظم.
‫یا بذار آیشن برداره.
‫اونا با دو کلمه کمرشون رو می‌شکنن.
‫واضحه که با هم خوب کنار میان.
‫خانم، اگه اشتباهی شده... بیا اینجا.
‫بیا.
‫متاسفم، خانم.
‫عزیزم، می‌دونم عصبانی هستی.
‫اما اون درد رو بنداز دور.
‫این یه مسئله سرنوشته.
‫بیا دیگه، داره از درد می‌میره.
‫آماده شو.
‫آیشه، اتاق اون زن رو آماده کن.
‫آره، منطقه رو محافظت کن.
‫آره، پاس‌های کوتاه.
‫آره، بهش بده.
‫بله، بیا وسطش رو درست کنیم.
‫بیا یه وسط خوب تو زندگیت درست کنیم.
‫بیا دیگه!
‫بزن!
‫اوه، چند بار باید بدوم؟
‫چند بار باید بدوم؟
‫چند ساله که دارم فوتبال بازی می‌کنم؟
‫چند بار باید بدوم؟
‫اگه جای تو بودم، می‌زدمش.
‫الوَر!
‫مربی، الواره!
‫بیا اینجا!
‫چه خبر؟
‫بیا اینجا!
‫الوار، رفیق!
‫تو مثل یخی هستی که آخرش آب می‌شه.
‫دارم ازت خواهش می‌کنم، رفیق.
‫بشین.
‫به خدا، الوار!
‫پنالتی!
‫دارم التماست می‌کنم!
‫پنالتی!
‫به من یه پنالتی بده!
‫حروم‌زاده!
‫کاظم، خفه شو!
‫خوش اومدی.
‫چیکار کردی؟
‫گردنبند رو به ثریا دادی؟
‫آره، انجام دادم.
‫چه خبر شده؟
‫چه خبر شده؟ یا چرا اینقدر مهمه؟
‫اگه بهش داده بودم، چی می‌شد؟
‫من پدرش نیستم.
‫اگه تو عروسی بهش داده بودم، چی می‌شد؟
‫عزیز، تو از عروسی فرار کردی.
‫من اون رو تعمیر و تمیز کردم.
‫امروز صبح گرفتمش.
‫چه خبر شده؟
‫بلاووک دیگه کیه؟
‫بابا، نه!
‫بابا!
‫این بولاووک دیگه کیه؟
‫اون یه خیاطه.
‫اون خیاطه.
‫خاله‌ام با زنجیر گردنبندش مشکل داشت.
‫عبیدین می‌شناسدش.
‫اون تا اینجا اومد که من مجبور نباشم باهاش سر و کله بزنم.
‫به این میگن زنجیر؟
‫فکر کنم همینطوره.
‫بیا، بخور، بخور.
‫مواظب باش.
‫خونه شلوغه.
‫نذار کسی ببینتت.
‫وای، صدای اون ماشینو، دختر!
‫خدا خیرت بده.
‫ممنون.
‫خوبه.
‫چیکار کردی؟
‫صبح بخیر.
‫ببین داداش، می‌خوام یه چیزی ازت بخوام.
‫اما مرگ بین خودمون می‌مونه، باشه؟
‫قول بده.
‫باشه، قول میدم، قول.
‫حالا می‌تونی اینو به فریت برسونی؟
‫اما خواهش می‌کنم، ببین، بین خودمون می‌مونه، خیلی مهمه.
‫این چیه، سیران؟
‫نقاشی.
‫فریت امروز یه ارائه داره.
‫به خاطر همین می‌خواستم این کار رو براش انجام بدم.
‫اگه تو یه موقعیت سخت نبودی، این کارو نمی‌کردی.
‫تو که می‌دونی، عابدین.
‫منم باید این کارو بکنم.
‫ولی من این کار رو برای فریت انجام می‌دم.
‫راستی، تو خیلی خوشگلی.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون، عابدین.
‫قول می‌دم.
‫باشه.
‫بازم ممنون.
‫باید برم.
‫بله، سینان؟
‫باشه.
‫باشه، الان میام.
‫صبح بخیر، عزیزم.
‫موفق باشی، مامان.
‫ممنون.
‫آبجی.
‫می‌تونی.
‫سینان زنگ زد.
‫باشه.
‫گفت یه چیز فوری پیش اومده.
‫دارم میرم بیرون، که در جریان باشی.
‫باشه.
‫زیاد فکر نکن.
‫فقط برو حرف بزن، باشه؟
‫فقط آروم باش.
‫هیچی نمی‌شه.
‫امیدوارم همین‌طور باشه، آبلا.
‫امیدوارم.
‫نگران نباش.
‫باشه، خبرم کن، قبوله؟
‫باشه، بهت خبر میدم.
‫نوش جان.
‫ممنون.
‫مامان، من دارم میرم بیرون.
‫صبحانه رو بیرون می‌خورم.
‫باشه، عزیزم.
‫بیا تو پارک همدیگه رو ببینیم.
‫پولت آماده‌ست.
‫مامان، یه کاری دارم که باید انجام بدم.
‫من درستش می‌کنم و برمی‌گردم.
‫باشه؟
‫می‌بینمت.
‫کجا داری میری؟
‫میز آماده‌ست.
‫چه خبره؟
‫همه امروز صبح دارن فرار می‌کنن.
‫کی اینقدر زیاد می‌خوره؟
‫صبح بخیر.
‫الان نه.
‫لطفاً.
‫به رانندگی ادامه بده.
‫حالا ببینیم مشکل تو چیه، دختر خوشگلم.
‫صبح همگی بخیر.
‫آیشن، یه چیزی بیار به اتاقم.
‫سردرد دارم.
‫صبح بخیر، آقای اورهان.
‫صبح بخیر.
‫می‌خوای بیای داخل؟
‫ممنون.
‫نوش جان!
‫باید بریم.
‫اونا از صبح دنبال تو می‌گردن.
‫بریم بهشون بگیم که نتونستیم بیایم.
‫اما... همین‌طوری زود ناامید نشو.
‫دیشب رفت به کارگاه، فریت.
‫اگه نریم، هیچ امیدی نیست.
‫اون دیگه رفته، حاتجه.
‫بریم.
‫چه جور شلوغ‌بازی‌ای درآوردن؟
‫تو یه زخم بزرگ داری.
‫چه بلایی سر شرکت میاد؟
‫نمی‌دونم.
‫چرا می‌خندی؟
‫مگه بهت نگفتم؟
‫این جای زخم تو نیست.
‫چی؟
‫مال کی؟
‫سایرا.
‫همونطور که می‌دونی، کورهان‌ها مستاجر سیرا‌ن هستن.
‫اینجا.
‫بخورش.
‫نگران نباش.
‫بهش نگاه کردم انگار مال خودم بود.
‫حتی یه خراش هم روم نیست.
‫بله.
‫خب، برای من کافیه.
‫فعلاً.
‫فعلاً، منظورم شِوکه.
‫فعلاً، فعلی در کار نیست.
‫باشه، پولت رو گرفتم.
‫تموم شد.
‫رفته.
‫باشه.
‫اصلاً امکان نداره، خانم.
‫سونا.
‫خیلی بیشتر همدیگه رو می‌بینیم.
‫تا وقتی نفهمم که آبدین یه کورهان هست، بیشتر از این داغونت می‌کنم.
‫مراقب خودت باش.
‫تو / شما
‫فریت.
‫اینجا چی شده؟
‫باز چه کار کردی؟
‫باز چی کار کردی؟
‫خرابش کردی.
‫حتی اگه منو اون تو ببینی... تمومه.
‫باختم.
‫بکش.
‫اشکالی نداره اگه نقاشی بکشی.
‫بیا، نقاشی کن.
‫من نمی‌تونم نقاشی بکشم.
‫کار نمی‌کنه.
‫سم.
‫ما به دردسر افتادیم، ممو.
‫ما تو دردسر افتادیم.
‫ما تو دردسر بزرگی افتادیم.
‫اشکالی نداره.
‫من حقوق می‌گیرم.
‫حقوقم رو بهت میدم.
‫باشه.
‫من بهت حقوقتو میدم، هر جور که باشه.
‫ما از پسش برمیایم، درسته، ممو؟
‫باشه.
‫دیار؟
‫تو اینجایی.
‫دیار اینجاست.
‫چای درست کن.
‫چای درست کن، ممو.
‫چای درست کن.
‫بله.
‫من اینجام.
‫این چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫یه نگاهی بنداز.
‫آره.
‫واقعاً خیلی قشنگن، اوه!
‫سیران.
‫اگه من نبودم، همه چی خوب بود.
‫لازم نیست بترسی.
‫بالاخره، تو یه فرشته نگهبان داری.
‫سینان؟
‫اینجا چیکار داریم می‌کنیم؟
‫ما توی سالن عروسی چی کار می‌کنیم؟
‫سیران، من... من دیگه نمی‌خوام حتی یه دقیقه فکر کنم، سوال کنم یا منتظر بمونم.
‫بیا ازدواج کنیم؟
‫اما چطوری... چطوری شب منو پیدا کردی؟
‫ما چند تا آشنا داریم، سیران.
‫نگاه کن.
‫ببین، سیران.
‫ما با تو دور دنیا رو گشتیم.
‫ما کلی خاطرات قشنگ با هم داشتیم.
‫و از این به بعد، می‌خوام همه چیزهای قشنگ رو با تو زندگی کنم.
‫میتونی یه عمر با من خوشحال باشی؟
‫می‌خوام با تو خوشحال باشم.
‫می‌خوام یه عمر با تو روزای خوشی رو بگذرونم.
‫بیا با هم دنیا رو بگردیم.
‫بیا خاطرات عالی بسازیم.
‫با تو می‌رقصم.
‫خوش می‌گذره.
‫می‌خوام همه کارهایی که نتونستم با تو انجام بدم رو انجام بدم.
‫می‌خوام باهات انجامش بدم، فریت.
‫مطمئن نیستی.
‫منظورم اینه که وقتی اوضاع جدی شد، یه کم ترسیدی، درسته؟
‫امروز نیومد، نه؟
‫اون نمیاد.
‫اما تو همچنان منتظر می‌مونی.
‫نمیدونم دیگه چیکار کنم.
‫انگار از وقتی فریت رفته، زمان متوقف شده.
‫اما متوقف نمی‌شه.
‫نگاه کن.
‫به زودی، ما هم مثل اونا از اینجا می‌ریم.
‫دنیا رو می‌گردیم.
‫بدون ترس از هیچ چیز.
‫بدون اینکه از گذشته و آینده‌مون پنهون بشیم.
‫و ما هیچ‌کدوم از چیزهایی که اینجا تجربه کردیم رو فراموش نمی‌کنیم.
‫همیشه به هم یادآوری می‌کنیم که زندگی یه معجزه‌ست.
‫هر روز شکرگزار خواهیم بود.
‫و زندگی می‌کنیم انگار که آخرین روزمونه.
‫ما زنده می‌مونیم، درسته؟
‫من ترسیدم.
‫از چی؟
‫از زندگی کردن.
‫دستتو می‌گیرم.
‫تو نمی‌ترسی.
‫اگه دستمو بگیری، نمی‌ترسم.
‫خوش اومدی، خوش اومدی.
‫وقتی گفتی آیلا کانتاجی، راستش خیلی تعجب کردم و خیلی خوشحال شدم.
‫اگه می‌خواستی من اونقدر خوشحال باشم، من اینجوری خوشحال نمی‌شدم.
‫امروز اینجا جمع شدیم برای روزهای خوش سرحان شانلی و سینان کانتارجی.
‫نمی‌تونی ازدواج کنی.
‫تو نمی‌تونی ازدواج کنی.
‫یعنی بدون من.
‫فاضل، اینجا چه کار می‌کنی؟
‫عثمان نمی‌تونست تحمل کنه، بهم گفت.
‫خانم، می‌تونی بهم اجازه بدی؟
‫می‌خوام شاهد تک‌تک لحظه‌های برادرم باشم.
‫هیچ‌کس دیگه‌ای نمیاد.
‫بیا دیگه.
‫آیا تو، سیران شانلی، سینان کانترجی رو به عنوان همسرت قبول می‌کنی؟
‫بله.
‫سینان کانتارجی.
‫آیا تو سییران شانلی رو به عنوان همسرت قبول می‌کنی؟
‫بله.
‫اعلام می‌کنم که شما زن و شوهر هستید.