‫اون بالا رو نگاه کن ♪
‫چی می‌بینی؟ ♪
‫طبیعت و این چیزا ♪
‫- مثل یه سنگ ♪ - و یه درخت ♪
‫آه شمال بزرگ ♪
‫اینجا بالا، می‌تونی هوای تازه رو نفس بکشی ♪
‫یه کم ماهی بگیر ♪
‫یا به یه خرس نگاه کن ♪
‫وای ♪
‫اوه شمال بزرگ ♪
‫اینجا زندگی می‌کنیم، اوه، اوه ♪
‫اینجا می‌مونیم، اوه، وو ♪
‫از طولانی‌ترین شب تا طولانی‌ترین روز ♪
‫در شمال بزرگ ♪
‫(تشویق و هورا)
‫بیف: خب، وقتشه که من انجامش بدم
‫- همه ظرفا و تمیزکاری. - نه، نه، بابا.
‫شماها امشب مهمون‌های من و هانی‌بی هستید.
‫تو فقط استراحت کن و از هضم کردن لذت ببر.
‫- خب، ممنون. - عسلم،
‫اون لازانیا واقعاً "خوشمزه به سبک توسکانی" بود.
‫خوشحالم که خوشت اومد.
‫دارم سعی می‌کنم از دیپ‌های لایه‌لایه فاصله بگیرم،
‫پس بقیه غذاهای لایه‌ای به نظر جای خوبی برای شروع می‌اومدن.
‫خب، نمی‌تونستم جلوی خودمو بگیرم و هی با چنگال توش فرو می‌کردم،
‫گارفیلد جذاب من.
‫دعوت کردن ما برای شام،
‫همراهی کردن ما در اردوی فردا--
‫گرگ، داری واقعاً مثل یه آرنولد بزرگسال رفتار می‌کنی.
‫می‌دونی. نمی‌تونم صبر کنم که راهنمایت باشم.
‫در سفر به زندان متروکه "صخره مرگ".
‫هنوزم یکی از فیلم‌های مورد علاقه‌مه تو تمام دوران‌ها.
‫از وقتی که دبیرستان بودم.
‫داشتم تو فروشگاه آنلاینشون گشت می‌زدم.
‫از وقتی که درباره‌ی گردش علمی شنیدم،
‫و نمی‌دونم چی می‌خوام:
‫یک قالب صابون با یه زندانی کوچولو داخلش
‫وقتی می‌شوری آزادی.
‫یا یه کوسن که روش نوشته،
‫"هر جا بری، انگار تو زندانی."
‫و من و کریسپین می‌تونیم تمام روز با هم قدم بزنیم.
‫ما خیلی با هم وایمیستیم و می‌شینیم،
‫اما راه رفتن؟
‫اوه، این برای ما یه جورایی خیلی بزرگه.
‫ناراحتم که کلاس ما نمی‌تونه بره،
‫اما من و بابا قراره فردا صبح بریم توی جنگل.
‫و روی گرفتن نشان پرنده‌بینی‌ام کار کنم.
‫- برای کوچولوهای آماده. - آآه! ساعت اینقدر شده؟
‫هم، باید بریم.
‫داکوتا: یک کابوی در دانشگاه امشب از تلویزیون پخش می‌شه،
‫و ما باید زنده ببینیم که هیچ اسپویلی نبینیم.
‫فکر می‌کنم می‌خواد چکمه‌هاشو عوض کنه؟
‫برای یه کفش شهری واقعی
‫برای قرارش با تفینی امشب.
‫اوه، صبر کن منم بیام! من آماده‌ام برای یه عالمه غذا.
‫اون دانشجوی زیست‌شناسی لعنتی.
‫اوه، عزیزم، ببخشید، باید بعداً ببینیش.
‫یادت باشه، باید اون فرم‌ها رو پر کنیم و تمومش کنیم.
‫که فردا حساب جاری مشترکمون رو تو بانک باز کنیم.
‫ای بابا، یادم رفت.
‫اوه‌اوه. آرنولد بزرگسال دوباره برگشت.
‫بی‌خیال، من که اینقدر پیر نیستم، بچه‌ها.
‫من هنوز یکی از خواهر و برادرها هستم.
‫(با خنده) مواظب باش.
‫پیرمرد توبین بدخلق و غرغروئه.
‫این صدای پوشک بزرگسالانه؟
‫پر از اسهال عصبی شدی؟
‫(می‌خندد) اوه، ولف، داریم فقط شوخی می‌کنیم.
‫اوه، آره، حتماً. (می‌خندد)
‫من می‌تونم شوخی رو بپذیرم چون مثل یه پیرمرد غرغرو نیستم.
‫- (خداحافظی‌های همزمان) - شب بخیر به شما دو نفر.
‫- (در بسته می‌شود) - (زمزمه): آرنولد بزرگسال؟
‫آ-آیا اون چین و چروک‌هاست؟
‫- آخ! - اول اینکه، تو نگاه نمی‌کنی
‫داکوتا: یک کابوی در دانشگاه.
‫بعد دندونات می‌ریزه.
‫بعدش دیگه شروع می‌کنی به باد معده ول کردن که دست خودت نیست،
‫و بعدش تو عروسی خواهرزادت جیترباگ می‌رقصی،
‫و هیچ‌کس نمی‌خواد اون رو ببینه.
‫و بعدش شنواییت شروع می‌کنه به ضعیف شدن
‫و بعد دستات می‌افتن،
‫بعدش می‌میری... می‌میری... می‌میری.
‫آه!
‫خب بچه‌ها، کی آماده‌ست که یه کم سختی بکشه؟
‫اوه، اون خوب به نظر نمی‌رسید.
‫زمان نرم. اوه، اونم خوب به نظر نمیاد.
‫می‌دونم دیشب باید انجامش می‌دادم.
‫کاغذبازی‌های خسته‌کننده بانکی بزرگسالا،
‫اما امروز هیچ مسئولیتی ندارم. (اوپس)
‫اما مگه تو همراه ما نیستی؟
‫بیشتر شبیه یه "حال‌گیر"، دختر جون.
‫- اوه، نه. - می‌دونی، وقتی رفتم این اردو
‫نه خیلی سال پیش،
‫من و دوستم چیزکیک یواشکی خودمون رفتیم...
‫بچه‌ها، حرف زدن رو تموم کنید.
‫همه برگه‌هاشون رو دارن؟
‫باید به این پنج‌تا مکان سر بزنی.
‫درون زندان و ازشون یه توصیف بنویس.
‫گرگ، به برگه نگاه کردی؟
‫اوه، قطعاً.
‫تقریباً حفظمش، استاد.
‫لطفاً دیگه هیچ‌وقت منو اینطوری صدا نزن.
‫حالا اگه با من بیایید جلو،
‫اونجا برای تو جا هست، پیش بقیه بزرگترا.
‫سه نفر روی یک صندلی خلاف قوانین ایمنی است.
‫متاسفم بابت اون.
‫(با لحن آواز): دارم میام.
‫نگران نباشید بچه‌ها. نمی‌خوام بهتون سخت بگیرم.
‫درباره اون برگه تمرین چون همه‌مون موافقیم
‫این تکلیف خیلی مزخرفه.
‫پیف، درسته؟
‫آیا می‌تونیم سوار یه اتوبوس دیگه بشیم؟
‫- اون یکی چیه؟ - جونکو چشم‌تیره.
‫پرهای خاکستری با کمی سفیدی دور دم.
‫نوک صورتی کمرنگ.
‫گاهی به یه گروه می‌گن کولاک.
‫اما به جای اینکه زمین رو با برف بپوشونه،
‫اونا زمین رو با صدای گرم زندگی می‌پوشونن.
‫آه! اوه، ببخشید. سلام.
‫نه، متاسفم.
‫هرگز نباید یه پرنده‌بین دیگه رو غافلگیر کنی.
‫من یکی از بی‌صداترین قدم‌های دنیا رو دارم.
‫من توی یه مسابقه بین‌المللی شرکت کردم.
‫و پنجم شد.
‫سلام. اسم من گرتا میت‌ویپ هست.
‫خب، گرتا، خیلی خوشحالم که باهات آشنا شدم.
‫من بیف توبین هستم. این پسرم مون هست.
‫(می‌خندد) منظورم پسر ماهی خودمه.
‫منظورم پسرمه. خودتو جمع و جور کن، بیف.
‫این پسرم، مون هست.
‫نمی‌تونستم جلوی خودمو بگیرم که حرفات درباره اون پرنده‌ها رو نشنوم.
‫به نظر من مثل شعر بود.
‫من اتفاقاً عضو افتخارآمیز گروه شعر لونه موس هستم.
‫من مسئول هماهنگی خوراکی‌ها هم هستم. شاعر هم هستی؟
‫من، ام... من شاعر هستم؟
‫الیزابت برت براونینگ!
‫پرواز کردن روی یک پرنده با یک شاعر؟
‫این همون چیزیه که وقتی نوجوون بودم، تو خواب و خیالم می‌دیدم.
‫لطفاً بهم بگو که تو هم شاعر هستی، بیف،
‫و بعد منو مثل کلمات قشنگت مرتب کن.
‫گرتا میت‌ویپ ♪
‫بله، بله، معلومه که من شاعر هستم.
‫اِه، بابا؟
‫یادت هست، ماه؟ من چطور یکی از شما هستم؟
‫درسته، آره.
‫اون واقعاً شاعره.
‫وای، این پسره می‌تونه مثل بهترین‌ها شعر بگه.
‫خیلی بهش احترام می‌ذارم.
‫من شعر بدون قافیه می‌نویسم.
‫چون هیچ‌وقت نمی‌تونم قافیه پیدا کنم.
‫اه، اه، مثلاً، امروز صبح
‫داشتم سعی می‌کردم یه قافیه برای "میز" پیدا کنم.
‫- پایدار. - وای، چه هدیه‌ای.
‫همین الان بوی اسب‌ها رو حس می‌کنم.
‫می‌دونم یهویی گفتم، ولی علاقه داری؟
‫دوست داری امروز بعدازظهر به یه دورهمی شعرخوانی بیای؟
‫شاید بتونی یکی از شعرهات رو بخونی.
‫اوه، می‌تونی پسرت رو هم بیاری.
‫و هر کسی که عاشق شعره.
‫دارم خیلی تند حرف می‌زنم؟ امیدوارم نه.
‫دیروز یه نعناع کافئین‌دار خوردم،
‫و هنوز داره توی بدنم کار می‌کنه.
‫خب، می‌تونم روی تو حساب کنم یا نه؟
‫اوهوم. بله؟
‫و یکی از شعرهات رو بخونی؟
‫حتماً.
‫چه کار فوق‌العاده‌ای قبول کردم انجام بدم.
‫خیلی از خودم بابتش خوشحالم.
‫قراره توی باشگاه جانبازان برگزار بشه.
‫- اونجا می‌بینمت. - حتماً.
‫پسرم، من همین الان به اون خانم جذاب نویسنده گفتم؟
‫که من شاعر هستم و قبول کردم یکی از شعرهام رو بخونم
‫- در یک مراسم امروز بعدازظهر؟ - درسته.
‫عالیه.
‫به زندان و موزه صخره مرگ خوش اومدید.
‫نباید تف کنی، سیلی بزنی یا آدامس بجوی.
‫فکر کنم می‌تونی به یه چیزی بخندی
‫بدون اینکه نمایشی داد بزنی.
‫فقط کلاً سر و صدا نباشه. فهمیدی؟ عالیه.
‫خب، ما به سه گروه تقسیم می‌شیم.
‫یه گروه با من، یه گروه با پدرهای چلری،
‫و یکی هم با برادر بزرگتر توبین‌ها، ولف.
‫پیش گروهت بمون. دور نشو.
‫مراقب همراه‌هات باش انگار که خود من هستم.
‫اما با دانش خیلی کمتر از فیلم‌های نوآر ناشناخته.
‫باشه، بریم داخل.
‫خیلی خب، گروه ولف، دور هم جمع شین.
‫- شماها کارت‌هاتون رو دارین؟ - چه کارت‌هایی؟
‫آره، توی برگه اجازه نوشته بود فقط یه بطری آب نیاز داریم،
‫ناهار و یه حال خوب.
‫نگرشم افتضاحه، ولی یه ساندویچ آوردم.
‫بچه‌ها، دارم درباره بلیت‌های پشت صحنه‌تون حرف می‌زنم. (می‌خنده)
‫قراره بریم یه تور کوچیک و خاص که تو دفترچه‌ها نیست.
‫نمایش خصوصی زندان گرگ.
‫اِه... صبر کن، این درست به نظر نمی‌رسید.
‫خب، بیا اسمش رو بذاریم "نمایش زندان همه‌چی‌تموم گرگ‌ها".
‫رفیق، هنوز درست نشده.
‫گرگ، داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫دارم درباره یه تور همه‌جانبه صحبت می‌کنم.
‫از مکان‌های خیلی مخفی داخل این زندان
‫که من و چیزکیک وقتی دبیرستان بودیم کشف کردیم.
‫اوه، من عاشق اینم که برم پشت صحنه.
‫یه بار اتاق استراحت کارمندای موزه هنر رو دیدم.
‫وای، اگه این لیوان‌ها می‌تونستن حرف بزنن.
‫باشه، اون دریه که باید یواشکی ازش رد بشیم.
‫اون طرف یه بخش کامل از زندانه.
‫اون برای عموم باز نیست.
‫که به یک مقصد شگفت‌انگیز و سرگرم‌کننده ختم می‌شه.
‫چیزکیک دنبال دستشویی می‌گشت،
‫اما دارم بهت می‌گم، چیزی که پیدا کردیم این بود که
‫خیلی بهتر از یه دستشوییه.
‫بهتر از دستشویی؟ اینو باید ببینم.
‫باشه، آروم و نوک پا. برو. برو، برو، برو، برو.
‫لازم نیست کل تور رو نوک پا بریم، مگه نه؟
‫ماهیچه‌های ساق پام هنوز از کلاس رقص جاز درد می‌کنن.
‫به "تور رستگاری شائوشنک" خوش اومدی،
‫وقتشه که یا مشغول سفر بشیم یا مشغول مردن.
‫آقای ولف، خیلی دارم خوش می‌گذره.
‫خواهش می‌کنم، آقای ولف پدرمه.
‫- فقط صدام کن ولف. - نمی‌تونم باور کنم
‫این راهروی سرد و تاریک رو توی تور معمولی نمی‌برن.
‫خب، این منطقه به طور رسمی بسته‌ست.
‫چون میگن یه کم خطرناکه،
‫اما من و چیزکیک خوب بودیم.
‫اگه سردخونه زندان رو پیدا کنیم،
‫من یکی رو می‌خوام که ازم توی کشوی جنازه عکس بگیره.
‫و براش پیامک کن تا عذاب وجدان بگیره.
‫درباره برداشتن آخرین توستر استرودل امروز صبح.
‫بیدیلی‌بیدیلی‌بوپ. به راهنمای تور گوش کن.
‫سمت چپمون کارگاه چوب زندانه.
‫جایی که هنوز می‌تونی نصف یه جا دستمالی بامزه رو ببینی
‫ساخته شده توسط سمی خفه‌کننده.
‫تا حالا یه چیز به درد بخور هم یاد نگرفتم.
‫تو این گردش علمی هستم و خیلی حال می‌کنم.
‫هانی‌بی: اوه، سلام بیف. داشتم یه وافل یخ‌زده می‌خوردم.
‫یکی می‌خوای؟ اوه، نه.
‫چه بلایی سر صورتت اومده؟
‫من و مون توی جنگل با یه خانم برخورد کردیم.
‫این شبیه شروع یه قصه پریونه.
‫آیا مون الان یه قورباغه‌ست؟ تو جیبت هست؟
‫مون مدرسه است، ولی به این زن گفتم که شاعر هستم.
‫و قول دادم که شرکت کنم.
‫یک دورهمی شعرخوانی امروز بعدازظهر
‫و یه شعری که نوشتم رو بخون.
‫- واقعاً شعر می‌نویسی؟ - خب، یه کم دست و پا شکسته نوشتم.
‫منظورم اینه که ما تو آلاسکا هستیم.
‫چطور میشه از این منظره الهام نگرفت؟
‫گاهی یه تیکه رو می‌نویسم.
‫و من همیشه فکر می‌کردم شاعران زن...
‫ببخشید که خیلی واضح گفتم-- خیلی جذاب.
‫امیلی دیکینسون زن ایده‌آل منه.
‫او عاشق تنها بودن بود.
‫و هیچ علاقه‌ای به من نداشت.
‫وای چه خوشتیپ!
‫اما خب، هیچوقت واقعاً خودمو شاعر نمی‌دونم.
‫همینجوری از دهنم پرید. دستپاچه شدم.
‫خب، حالا واقعاً گند زدم.
‫باشه، نترس بیف. ممکنه وقت خوبی باشه.
‫نه، عزیزم، تو نمی‌فهمی.
‫من تو صحبت کردن جلوی جمع افتضاحم.
‫من هیچ‌وقت یه شعر کامل ننوشتم.
‫بلند شدن من و خوندن یکی از اینا امشب
‫مثل یه مار می‌مونه که داره سعی می‌کنه یه توپ بیسبال رو بگیره.
‫هوم، خب من نمی‌تونم کمکی بهت بکنم تو نوشتن شعر.
‫اما چیزی که می‌تونم کمکت کنم، یه نگاهه.
‫من با یه شاعر به اسم آرماندو توی فرزنو دوست بودم،
‫پس یه چیزایی درباره ظاهر و رفتار اونا می‌دونم.
‫شاید یه شال می‌تونه جذاب باشه.
‫چند تا از اون شال‌های قشنگ توی سبد شال‌ها هست.
‫از دوران علاقه ولف به شعبده‌بازی نمایشی.
‫آفرین بیف، یه حسی دارم که...
‫وقتی توی آینه نگاه می‌کنی و یه شاعر می‌بینی،
‫اون حرفا همین‌طوری از دهنم می‌پرن بیرون.
‫مرسی، عزیزم.
‫شاید در نهایت یه وافل بخورم.
‫خوبه، اگه این کارو نمی‌کردی حس بدی داشتم.
‫خدای من، این خانواده دارن با من چیکار می‌کنن؟
‫خیلی خب، امیدوارم از دیدن فضای مشترک لذت برده باشید.
‫برخی از بدنام‌ترین قاتل‌های زندان
‫اونجا رقص مربع انجام دادیم.
‫تقریباً به مقصد رسیدیم.
‫فقط یه... اوه.
‫دارم فکر می‌کنم نکنه اشتباه پیچیدیم.
‫اِی، ولف؟ گم شدیم؟
‫من همیشه موقع تحویل پیتزاها گم می‌شم،
‫پس من دو تا کالزونه توی ماشین نگه می‌دارم،
‫در صورتی که لازم باشه پامو برای گرم شدن توشون بذارم.
‫غذای داغ برای پاهای ما آوردی؟
‫بچه‌ها، نمی‌خوام رسماً بگم که گم شدیم.
‫بیشتر شبیه به "لحظه‌ای روی زمین ناشناخته."
‫ولف، منم موافقم که برچسب‌ها ما رو تو یه چارچوب قرار میدن.
‫با ناتوانی در رشد،
‫اما شاید بخوایم راه برگشتمون رو پیدا کنیم.
‫به ادامه تور قبل از اینکه همه ارواح زندان بیان
‫بیا بیرون برای امشب.
‫آره، شاید حق با تو باشه.
‫اممم... بذار یه نگاهی بندازم.
‫شاید از این طرف.
‫- (نفس نفس زدن) - فقط یه راه برای برگشتن وجود داره،
‫و مستقیم از این زندان می‌ره بیرون
‫به بانکی که میری و یه وام دوم می‌گیری.
‫لباسات همیشه جلو و عقبش خیسه.
‫بعدش دست‌هات می‌افتن.
‫شروع می‌کنی به داد زدن سر سینک،
‫...و بعدش می‌میری... می‌میری... می‌میری.
‫(با تعجب) می‌دونی چیه؟ دوباره که فکر می‌کنم،
‫بیا یکم دیگه بریم جلوتر
‫ببینم می‌تونم خودمو جمع و جور کنم یا نه.
‫اگه ترسیدی، جودی، می‌تونی دستم رو بگیری.
‫نه، مرسی گیل.
‫اما می‌تونی دست خودت رو بگیری و وانمود کنی که مال منه.
‫واقعاً؟ مرسی.
‫دست‌هامون کاملاً به هم می‌خورن.
‫خبر خوب، بچه‌ها، این داره به نظر می‌رسه که...
‫- (همه جیغ می‌زنند) - ببخشید، نمی‌خواستم بترسونمتون.
‫می‌دونید که من عاشق اینم که توی تاریکی مطلق روی صندلی بچرخم.
‫این یکی از ویژگی‌های اصلی شخصیتمه.
‫بهت گفتم که این تور پر از هیجان و ترس می‌شه.
‫(با خنده): ولی همه‌چیز خوبه.
‫- باشه، بیایید ادامه بدیم... (جیغ می‌زند) - (بقیه نفسشان بند می‌آید)
‫کوه‌دو کد مزخرف! نه برادر زیبای من!
‫هم! یه چیزی بگو! زنده‌ای؟!
‫- ها، من خوبم بچه‌ها. - اوه، خدا رو شکر.
‫برای یه لحظه فکر کردم رفتی.
‫و کلی برنامه با هم داریم، مثل اینکه چطور می‌خواستیم...
‫شلوارهای همدیگه رو بپوشیم و به کسی نگیم.
‫مطمئنی حالت خوبه، رفیق؟
‫آره، آره، دقیقاً.
‫من فقط وقتی که یه کف زمین بود، غافلگیر شدم.
‫و بعد یهو دیگه زمینی نبود.
‫گرگ، این خیلی باحال بود،
‫اما شاید بهتر باشه الان برگردیم؟
‫آره، همون تور معمولی همیشگی.
‫زندان قدیمی و معمولی دث کلیف شاید بد نباشه.
‫- گرگ پیر: یوهو! - هوم؟ - می‌دونی، فقط دارم راه می‌رم
‫- و نگاه کردن و تیک زدن چیزها از روی برگه‌هامون. - اوه.
‫ام، آره. می‌دونم چی می‌گی، جودی،
‫اما حالا که تو آرایشگاه هستیم،
‫دوباره راه و چاه رو پیدا کردم.
‫یادمه چیزکیک روی اون صندلی نشسته بود.
‫و مدل موی ریچل رو خواست.
‫جایی که دارم می‌برمت، درست سر پیچ بعدیه.
‫بذار فقط این یه چیز فوق‌العاده رو بهتون نشون بدم،
‫و بعدش برمی‌گردیم.
‫باشه، فکر کنم.
‫باشه! بزن بریم.
‫همه دنبالم بیان. آآه! ا-اُکی.
‫ه-همه حواستون به اون سوراخه باشه.
‫خب، بریم که شروع کنیم. (می‌خنده، نفس عمیق می‌کشه)
‫باشه، باشه. این آشنا به نظر می‌رسه.
‫فکر کنم همینه. (می‌خنده) بچه‌ها!
‫- بیا اینجا، بیا اینجا! - پیداش کردم! - وای.
‫به زیباترین سلول خوش اومدی
‫در کل سیستم زندان‌های آلاسکا،
‫سلول انفرادی
‫بهش می‌گفتن "تابوت زیرآبی".
‫جودی: اون منظره رو ببین!
‫این بیشتر شبیه یه تنهایی خوبه.
‫(با خنده) باشه.
‫(پوزخند) اینجا خیلی بهتر از اتاق منه.
‫که حالم رو بهم میزنه.
‫احساس می‌کنم توی سریال دروغ‌های کوچک بزرگ هستم.
‫بهت گفتم که می‌ارزه.
‫وُلف: خب، همه!
‫ناهارهاتون رو دربیارید. یه کمی وقت داریم برای...
‫یه چیزی بخوریم و بعدش برگردیم.
‫با مربع‌ها و پر کردن اون برگه‌ها.
‫بذار اون پیرمردهای بالا گروهشون رو تا مرز خستگی ببرن.
‫اون بالا، وقت اوناست.
‫اینجا پایین، وقت ماست.
‫داری چی میگی آخه؟
‫هانی‌بی: اوه، سلام، مون. خوشحالم که تونستی
‫یه ماشین بگیر برو خونه. بابات تقریبا داره میاد.
‫تا ورود بزرگش رو به عنوان یه شاعر انجام بده.
‫بیا تو، بیف!
‫مون: آره، اون یه شاعره.
‫آره، تقریباً رسیده.
‫می‌تونم چند تا تغییر کوچیک بهت پیشنهاد بدم؟
‫- لطفاً. - باشه. دوباره بیا تو،
‫اما این بار وسطش وایسا و با آگاهی بخند.
‫آره. بعدش به دوردست‌ها نگاه کن.
‫وقتی به صدای افتادن یک برگ فکر می‌کنی.
‫و باید یه سرفه‌ی کوچیک هم داشته باشی
‫- از نوشتن بیرون توی عناصر کنار رودخونه. - گرفتم.
‫اوه، چی می‌گی اگه بگیم لنگ می‌زنی چون تو یه دوئل بودی؟
‫با شوهر کالیستا، عشقت؟
‫و آیا خسته شدن تو رو می‌کشه؟
‫توسط زیبایی‌ای که دورت هست؟
‫باشه. خنده. سرفه. لنگیدن. خستگی. گرفتم.
‫(خنده)
‫(سرفه می‌کند)
‫اوه، ببین چه خوشگله.
‫پسر، خیلی خسته‌ام.
‫اون خوبه. اوه، یه چیز دیگه.
‫بیا ریشت رو به هم بریزیم.
‫شاعرا همیشه یه کم ژولیده‌ان.
‫دوست من آرماندو همیشه اشتباه گرفته می‌شد
‫برای یک مترسک وقتی که داشتیم پیک‌نیک می‌کردیم.
‫خیلی خب، فکر کنم کارمون تموم شد.
‫بریم تو ماشین و این شعر رو به حرکت در بیاریم؟
‫واقعاً این خانواده دارن با من چیکار می‌کنن؟
‫یه چیز دیگه-- باید یه شعر واقعی بنویسم.
‫اوه، آره... اون قسمتش رو یادم رفته بود.
‫تو ۲۰ دقیقه وقت داری. بدو، بدو، بدو.
‫خیلی خب. حالا فقط باید یه شعر بگم.
‫بذار ببینیم. شاید یکی از این تکه‌ها بهم الهام بده.
‫همم. خب، این یکی که با سس باربیکیو پوشیده شده.
‫می‌خوام اون رو بندازم دور.
‫و این یکی فقط نوشته: "صبح بخیر، چنگک."
‫اوه، رفیق، این قراره خیلی بد بشه.
‫و حالا، مردی که توی جنگل بهم قول داد شاعر باشه.
‫یه مردی که شاید بتونم عاشقش بشم،
‫اما همه چیز کاملاً به این لحظه بستگی داره.
‫اگه این شعر خوب نیست،
‫اونوقت احساسات تازه‌م نسبت بهش خشک می‌شه
‫و مثل خاکستر پراکنده بشی.
‫انگشتامون رو crossed کردیم. اینم بیف توبین.
‫شعر. شعر. برف. برف. شعر.
‫این یه شعر نیست.
‫(با صدای اکو): دروغگو!
‫(لرزیدن)
‫خدا به دادم برس!
‫هرگز فکر نمی‌کردم اینو بگم، ولی مطمئنم که دلم تنگ می‌شه برای
‫این سلول انفرادی تو یه زندان متروکه.
‫هی، خب، چرا بهش می‌گن تابوت زیر آب؟
‫اوه، همیشه این‌قدر خوب نیست.
‫اوه، ما تو یه زمان خوبی از روز اینجا بودیم.
‫اونا واقعاً آدم‌ها رو می‌فرستادن اینجا تا بمیرن.
‫ببین سوراخ‌هایی که اونجا تو دیوار درست کردن؟
‫هنگام مد آب، سیل میاد.
‫اما چه جور رفتنی، نه؟
‫پس ما توی یه سلولیم که با آب یخ سرد پر می‌شه؟
‫آره، ولی الان حالمون خوبه.
‫دریا تازه داره میاد بالا.
‫باشه، بچه‌ها. خوراکی‌هاتون رو جمع کنید. داریم برمی‌گردیم.
‫اوه. چطوری این بسته شد؟
‫گیل: اوه، من اونو بستم.
‫مامانم داره بهم گیر میده درباره‌ی
‫آداب بستن در حمامم این روزا.
‫وقتی بهش بگم، خیلی به خودش افتخار می‌کنه.
‫اِ... بچه‌ها.
‫وولف: وای، وای، وای.
‫گرگ، شاید بهتره با موبایلت به آقای گولوفکین زنگ بزنی؟
‫اوه، آره، بله. (من من کنان)
‫خب، هیچ سیگنالی نیست. کسی دیگه‌ای سیگنال داره؟
‫- دیگران: نه. - باشه، کسی نترسه. من می‌خوام ما رو از اینجا ببرم بیرون.
‫اوه، عالیه. چطوری؟!
‫خب، ببینیم، سلول قفل شده.
‫در یک بخش متروکه زندان،
‫دور از هر کس دیگه،
‫به‌ آرومی داره با آب سرد اقیانوس پر می‌شه.
‫فقط، امم... یه دقیقه دیگه بهم بده.
‫(آه می‌کشد) خب، اگه قراره تو یه زندان متروکه بمیرم،
‫خوشحالم که پیش توئه، هم.
‫این یارو با این عاشق‌بازیاش.
‫چقدر من خوش‌شانسم؟
‫(سرفه کردن گاو)
‫- بیف؟ حالت خوبه؟ - آره، خوبم.
‫سرفه‌ام به خاطر نوشتن توی رودخونه‌ست،
‫و لنگ زدنت به خاطر دوئل با عشقت.
‫اوه، خیلی متاسفم، تازه صدای افتادن یه برگ رو شنیدم.
‫اوه، عالیه.
‫نمی‌تونم صدای برگ‌ها رو بشنوم. من به صدای برگ‌ها ناشنوا هستم.
‫چه چیزی می‌دادم تا دوباره صدای یه برگ رو بشنوم.
‫صداهایی هست که نمی‌تونم بشنوم.
‫چون صاعقه بهم زد.
‫صدای برگ‌ها، داب‌استپ، بعضی از موتورهای کامیون،
‫و از قضا، رعد و برق.
‫خب، بهتره برم خوراکی‌ها رو بذارم روی میز.
‫دوست دارم چی‌تزها رو به شکل یه بادبزن کوچولو درست کنم.
‫نمی‌تونم صبر کنم تا اون شعر رو بشنوم، بیف.
‫ای خدا.
‫هم، منو ببر بالا!
‫(ناله) کسی کمربند داره؟
‫- الان لازم دارمش، لطفاً. - چقدر برات ارزش داره؟
‫جان، من تو رو همون‌طوری که هستی دوست دارم و بهت احترام می‌ذارم،
‫اما الان وقت قشقرق نداریم.
‫باشه، اما باید قبول کنی،
‫کاری که الان انجام دادیم یه کم نمایشی بود.
‫باشه، آره! کمربند.
‫گرگ، می‌خوای از اینا استفاده کنی تا بری بیرون؟
‫- آره. - نه، خیلی خطرناکه!
‫جودی، من خودمون رو با این کارای بچه‌گونه تو دردسر انداختم.
‫باید ما رو از این وضعیت نجات بدم و مثل یه آدم بالغ رفتار کنم.
‫من مثل یه احمق رفتار می‌کردم.
‫چون یه پسر توی کابینت کپسول آتشنشانی بود
‫منو نگران وام دوم کرده بود.
‫- چی؟ - بی‌خیال.
‫اگه بتونم خودمو به سنگ زیر پنجره برسونم
‫با این کمربندها، باید بتونم بالا برم.
‫بقیه‌ی صخره.
‫مثل یه بزغاله کوچولو مستقیم تا بالای کوه.
‫نه نه، تو از اینجا برو بیرون.
‫اما دست‌هات... می‌افتن!
‫اگه مثل یه آدم بالغ رفتار کنی.
‫خفه شو، گرگ پیر! تو هیچ قدرتی روی من نداری!
‫من واقعاً نگران داداشت هستم.
‫فکر نمی‌کنم باید اون وام دوم رو بگیره.
‫نرو! ما به کمک نیاز داریم!
‫ما نمی‌ریم.
‫داریم ناهار می‌خوریم.
‫صبر کن، گروهت کجاست؟ چرا خیس شدی؟
‫گند زدم حسابی.
‫فقط می‌خواستم فکر کنن هنوز به اندازه کافی جوونم.
‫باهاشون وقت بگذرونم و یه کار دیوونه‌بازی کنم،
‫اما بعدش یه کار واقعاً دیوونه‌وار کردم
‫و خیلی، خیلی احمق.
‫- کجان؟ - خب، این یه کم بد به نظر میاد،
‫اما اونا تو یه سلول به اسم تابوت زیر آب هستن.
‫- واقعاً خیلی قشنگه. - حرف نزن. بیا بریم.
‫و اگه یه بچه لک‌لک دیدی
‫پرواز در آسمون نیمه‌شب
‫داره خودش رو می‌رسونه؟
‫آیا صدای ناله غمگینش رو می‌شنوم؟
‫کی لک‌لک‌ها رو میاره؟
‫وقتی که پدر و مادرشون مشغول تحویل دادن ما بودن
‫پرنده‌های جوان، رها شده
‫به کی می‌تونن اعتماد کنن؟
‫- ممنون. - ممنون، سانتیاگو.
‫یه شعر دیگه درباره لک‌لک‌ها،
‫و درست مثل بقیه لذت‌بخش.
‫حالا خیلی خوشحالم که معرفی کنم
‫یه شاعری که امروز صبح توی جنگل پیدا کردم.
‫اسمش بیف توبین هست،
‫و قراره یه شعر اصلی بخونه.
‫سلام به همه. این شعر منه.
‫بهش می‌گن "صبح بخیر، ریک."
‫(صدای صاف کردن گلو)
‫اونجا بودم، داشتم کنار دریاچه قدم می‌زدم...
‫ام... ببخشید، بذار... بذار دوباره شروع کنم.
‫یا بهتره بگم، از نو شروع کن.
‫من، اوه... وای.
‫گرتا، امروز صبح، ام، با پرنده‌ها،
‫چهره خندونت منو تحت تاثیر قرار داد،
‫و دیدم تار شد.
‫و بله، اشتباهی یه نیمه‌حقیقت رو لو دادم،
‫منو احمق کردی و اینم مدرکش.
‫من شاعر نیستم-- ببخشید، راست میگم--
‫اما دروغ من از احساساتم شکوفا شد،
‫احساساتم نسبت به تو.
‫(تشویق)
‫بابا، فکر کنم باید یه کم بیشتر سرفه می‌کردی،
‫ولی در کل خیلی خوب بود.
‫بازم معذرت می‌خوام، معلم.
‫گرگ، درباره "تچیو" صحبت کردیم.
‫عذرخواهی‌ات قبول شد،
‫اما می‌خوام جلوی خیلی از دل‌شکستگی‌هات رو بگیرم.
‫و بهت یه نصیحت کنم.
‫هیچ وقت آدم بزرگ بامزه بودن جواب نمی‌ده.
‫غیرممکنه که بتونی اون خط رو با موفقیت طی کنی
‫بدون اینکه مثل یه احمق به نظر برسی
‫و شاید به خاطر یه شیرین‌کاری تو پارک اسکیت دستگیر بشم.
‫فقط از نابرادریم گلرن بپرس.
‫خیلی راحت می‌تونستم راهش رو دنبال کنم.
‫وقتی تازه شروع به تدریس کردم
‫اگه به اون خواسته مسخره‌م برای دوست داشته شدن تن داده بودم.
‫بچه‌ها از بزرگترها حد و مرز می‌خوان، نه دوستی.
‫اونا هنوزم می‌تونن ازت خوششون بیاد حتی اگه دوستشون نباشی.
‫حق با توئه. ببخشید که توی مراقبت کردن کم کاری کردم.
‫فکر کنم نمی‌تونم کیک دوران بچگیم رو داشته باشم.
‫و همزمان ازش لذت ببری.
‫اونا هنوز کیک مخصوص بزرگترا دارن، ولف.
‫و چیز عالی درباره کیک بزرگسال‌ها اینه که
‫می‌تونه هر چیزی که می‌خوای باشه.
‫حتی می‌تونه یه قطار اسباب‌بازی مدل باشه.
‫هزاران ساعت و دلار برای این کار گذاشتی
‫اما هنوز یه جورایی احساس شرمندگی می‌کنم.
‫تو دیگه بزرگ شدی، نباید اینو داشته باشی،
‫اما تو عاشق اینی که ببینی اون قطارها دور می‌زنن.
‫ممنون، آقای گولووکین.
‫میتونی منو تئودور صدا کنی. هر دومون بزرگسالیم.
‫آیا همه بزرگسال‌ها همدیگه رو تئودور صدا می‌زنن؟
‫اینجوریه؟
‫- ن-نه، ولف. این اسم منه. - آها، گرفتم.
‫گرتا، ببخشید بهت دروغ گفتم که شاعر هستم.
‫خب، از گفتن این بدم میاد
‫چون از اینکه بقیه اینو میگن بدم میاد،
‫ولی فکر کنم تو یه شاعری، و شاید خودت خبر نداری.
‫خب، شاید بتونیم یه وقتی با هم قهوه بخوریم
‫و فقط درباره شعر گپ بزنیم.
‫فکر کنم خوندن از روی منو بیشتر در حد توئه.
‫به صحبت کردن در جمع عادت دارم.
‫قهوه با تو عالی می‌شه.
‫حتی می‌تونیم بهش بگیم یه...
‫- اوه، قرار؟ - آره.
‫دقیقا همون کلمه‌ست.
‫چطوری این کارو می‌کنی؟
‫ببخشید که امروز نزدیک بود تو و همه دوستات رو به کشتن بدم.
‫اشتباه از من بود. نمی‌خواستم مثل آرنولد بزرگسال بشم،
‫و من تقریباً تصادفی شدم یه مایکل قاتل.
‫فکر کنم مسئولیت‌پذیر بودن لازم نیست چیز بدی باشه.
‫ولی قول می‌دم، هنوزم نگاه می‌کنم
‫داکوتا: یک کابوی در کالج با تو،
‫و هیچ‌وقت نمی‌ذارم دست‌هام از کار بیفتن.
‫خب، خوشحالم که اینو می‌شنوم، ولف،
‫چون برای بغل کردن بهشون نیاز داری.
‫(با خنده): بیا تو!
‫گولووکین: پروتکل ایمنی!
‫از یه بزرگسال به یه بزرگسال دیگه،
‫تو واقعاً گرفتی، تئودور.
‫♪ گاوچران، فکر می‌کنن من یه جور شوخی‌ام ♪
‫♪ این پسرای شیک شهر با ویسکی و کوکاشون ♪
‫و من، من قبول نمی‌کنم ♪
‫تا این شهر منو بشناسه ♪
‫هی اونجا تافینیه ♪
‫و بهترین دوستم جیم ♪
‫♪ دوست‌پسرش یه رقاصه که اسمش تیمه ♪
‫این کابوی از یه شهر کوچیک ♪
‫شاید این شهر رو مال خودش کنه ♪
‫این کابوی دانشگاهی ♪
‫شاید یه کم دانش با خودمون بیاریم خونه. ♪
‫زیرنویس‌گذاری شده توسط گروه دسترسی رسانه‌ای در WGBH