‫اون بالا رو نگاه کن ♪
‫چی می‌بینی؟ ♪
‫طبیعت و این چیزا ♪
‫- مثل یه سنگ ♪ - و یه درخت ♪
‫اوه شمال بزرگ ♪
‫اینجا بالا، می‌تونی هوای تازه رو نفس بکشی ♪
‫یه چند تا ماهی بگیر ♪
‫یا به یه خرس نگاه کن ♪
‫وای ♪
‫آه شمال بزرگ ♪
‫اینجا زندگی می‌کنیم، اوه، اوه ♪
‫اینجا می‌مونیم، اوه، هوو ♪
‫از طولانی‌ترین شب تا طولانی‌ترین روز ♪
‫در شمال بزرگ ♪
‫(تشویق و هورا)
‫به واگن مرگ گوزن خوش اومدی.
‫حالا داریم می‌ریم برای یه آخر هفته سنتی "چوب و خوک."
‫اولین توقف، موزه‌ی کنده‌ها،
‫و بعدش هر چی می‌تونیم بخوریم، می‌خوریم.
‫در رستوران بوفه گلوتنی گالچ.
‫هانی‌بی: حالا چرا به جایی که داریم می‌ریم می‌گن گوزن مرگ؟
‫آیا همه جا گوزن مرده هست؟
‫صبر کن، دارم درست می‌گم؟
‫آیا "moose" جمع است؟
‫موسس خیلی اشتباه به نظر می‌رسه. موسس.
‫موسس. موسس.
‫فقط به این خاطر این اسم رو داره که دقیقاً وسط راهه.
‫بین صخره مرگ و لونه موس.
‫یه نوار کوچیک از مغازه‌های کنار جاده‌ای که عملاً متروکه‌ان
‫پشت درخت‌ها مخفی شده و عقب رفته.
‫و اگه قبلاً نمی‌دونستی که اونجا بود،
‫تو هیچ وقت پیداش نمی‌کنی.
‫به همین دلیله که خیلی عالیه چون معمولاً ما می‌گیریم
‫بوفه گلوتنی گالچ فقط برای خودمون.
‫به این ترتیب هیچ‌کس مجبور نیست شاهد باشه.
‫چقدر همه‌مون توی سلف‌سرویس‌ها بی‌ملاحظه‌ایم،
‫چون ما هیولا هستیم.
‫دارم خودمو حسابی مریض می‌کنم.
‫خب، من هیچ قضاوتی نمی‌کنم.
‫درباره سبک بوفه‌ای‌ت.
‫من خوب بلدم چطور با یه سفره پر از غذا کنار بیام.
‫نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن.
‫کیفمو با فویل آلومینیومی پوشوندم برای غذاهای اضافی.
‫می‌خوام اینو با لازانیا پر کنم.
‫و این بالا، خرچنگ رانگون.
‫قبل از اینکه دهنمون رو با غذای بوفه پر کنیم،
‫بیایید سوراخ‌های مغزمون رو با دانش کُنده پر کنیم.
‫اووپ. بزن بریم.
‫سلام، رفقا.
‫(خروپف)
‫آخ، خوابیده.
‫اوه، ببخشید. (زیر لب)
‫امیدوارم صدای خروپفم بلند نبوده باشه.
‫ممکنه تصادفی موزه رو خراب کنم.
‫(هر دو می‌خندن)
‫اوه، چه خوب، شوخی‌های مربوط به کنده درخت.
‫شاید توی ماشین منتظر بمونم.
‫خب، اینجا چی داریم؟
‫این همون شاخه و برگ‌های توبینه.
‫این معنی‌اش اون نیست... اون معنی‌ای که فکر می‌کنی رو نمی‌ده.
‫و هورتون، اجازه بده زنبور عسل رو بهت معرفی کنم.
‫اون... (با تقلید از بورات): زنم.
‫اَه، عزیزم، چی گفته بودیم؟
‫ببخشید، فقط می‌خواستم مطمئن بشم که می‌گم...
‫(با تقلید از بورات): اون خوبه.
‫(با خنده) اونجاست.
‫باشه، آماده‌ایم برای یه کار حسابی سخت.
‫درسته بچه‌ها، بریم موزه‌گردی کنیم؟
‫اوه، اونا رفتن.
‫خب، موزه مال توئه.
‫آه، بیف، مطمئن شو که واقعاً از بازدید امروز لذت ببری.
‫- باشه؟ - همیشه انجام میدم.
‫بیا یه نگاه نزدیک‌تر به این بچه بیندازیم.
‫اوه، این شاخه منو جادو کرده.
‫(با خنده) اوه اوه، احساس می‌کنم یه رقص شاخه‌ای داره شروع می‌شه.
‫زمین رقص رو خالی کنید، می‌خوام رقص شاخه‌ای خودمو انجام بدم.
‫(می‌خندد) اوه. هیچ‌کس به من نگاه نمی‌کنه. من، من نمی‌خوام این کار رو بکنم.
‫هورا!
‫(آه) همه هیجان‌ها، بدون هیچ خیسی.
‫این‌ها... جالبن،
‫- اما آیا چوبارکا یه چشمش کمه؟ - هم: آره.
‫اون قبلاً دوتا داشت، ولی حالا وانمود می‌کنم که داره چشمک می‌زنه.
‫- اوه، وای، خیلی... - نگران نباش، عسلم،
‫لازم نیست وانمود کنی که به گزارش‌ها علاقه داری.
‫ما واقعاً فقط به خاطر اینا اینجاییم.
‫از نظر فنی، هر مشتری فقط اجازه داره یکی بگیره
‫چوب شور شکلاتی در هر بازدید،
‫اما اگه آقای هورتون نبینه که اونا رو می‌خوری...
‫اون یارو هی داره شیشه رو پر می‌کنه.
‫باشه. آره، من هستم. الان این چیزا کل زندگی من شدن.
‫ببخشید بچه‌ها همیشه همه‌ی شکلات‌های تو رو می‌خورند، هورتون،
‫و ببخشید که تو پنهان کردنش بهتر نیستند.
‫آه، تو که منو می‌شناسی بیف، من خیلی راحت کوتاه میام.
‫سخته به کسی که عاشق موزه‌م باشه نه بگم.
‫چی از این بهتر؟ یعنی، بیا دیگه، به این نگاه کن.
‫خیلی از ستاره‌های درخشان دنیای چوب،
‫از جمله شاهکار اصلی،
‫کوکوبولو،
‫زیباترین تکه چوب دنیا.
‫انگار که مادر طبیعت اقیانوس‌ها رو ساخته.
‫و زمین و بعدش فکر کرد،
‫«می‌دونی چیه؟ من می‌خوام یه چیزی فقط برای خودم درست کنم.»
‫و بعدش یکی تیکه‌تیکه‌اش کرد
‫و اون رو درست اینجا آورد تا ما با چشمای نالایق‌مون ببینیم.
‫می‌دونم چه حسی به این کنده‌ها داری، بیف،
‫و به خاطر همینه که برام خیلی سخته بهت بگم که،
‫خب، باید موزه رو ببندم.
‫- دهنتو ببند. - (جیغ می‌زند)
‫اوه، ببخشید. داری شوخی می‌کنی؟
‫نه. قرارداد اجاره ۵۰ ساله‌ام تموم شده،
‫و صاحبش زمین رو از زیر پام فروخت.
‫این آخرین هفته‌مونه، بیف. متاسفم.
‫می‌دونم اینجا چقدر برات مهمه.
‫هورتون، نه، هنوز آماده نیستم که از سیستم خارج بشم.
‫(ناله می‌کند) نمی‌خواستم این‌قدر شیطونی کنم.
‫من واقعاً خیلی ناراحتم.
‫وولف: بهش نگاه کن اونجا، عسلم.
‫اون حسابی از دست این موزه لعنتی داغونه.
‫فقط سوپ گرفتن توی یه بوفه؟
‫این غم‌انگیزترین چیزی هست که می‌تونم بهش فکر کنم.
‫اونا حتی سوپ هم سرو نمی‌کنن. اون فقط آب‌پرتقاله.
‫توی یه کاسه. (آه می‌کشه)
‫نمی‌دونم چی کار کنم. منظورم اینه که،
‫اون عاشق موزه‌ی چوبه.
‫راستش رو بخوای، مطمئن نیستم که بتونه.
‫تا از دست دادنش رو جبران کنم.
‫منظورم اینه که، از دست دادن مامان یه چیز بود، ولی چوب‌ها؟
‫ام، ولف، داری اونجا چیکار می‌کنی؟
‫اینطوری سالاد درست می‌کنم.
‫ای جان! پنیرهای خوشمزه،
‫شما واقعاً آدم‌های بوفه‌ای چندش‌آوری هستید.
‫بابا مجبورم می‌کرد اون لباس‌های کار آشپزخونه رو بپوشم،
‫پس یه کم بهتر شدم.
‫حالا باید یه کم تردی اضافه کنم.
‫باشه، بستنی قیفی توت‌فرنگی، ماکارونی و پنیر،
‫ناگت مرغ، کچاپ،
‫حالا همه رو با هم قاطی کن و...
‫اوه اوه، دبی اینجاست. دوستم که همزمان اذیتم هم می‌کنه.
‫باید سلام کنم؟ یا فقط...
‫خیلی آروم برو... اوه، نه، منو دید.
‫اوه، نه، من دیدمش...
‫بازی با عروسک.
‫راسل: مون، چیکار کردی؟
‫دیدم دبی داشت با یه عروسک بازی می‌کرد.
‫ای خدا، حالا این "پیشاب پانچ" دیگه چیه؟
‫اوه، اون سال‌هاست که داره روی اون کار می‌کنه.
‫وقتیه که اون یه مشت به مثانه‌ات می‌زنه و خودتو خیس می‌کنی.
‫خب، ناراحتم که داره اتفاق می‌افته، ولی خوشحالم هم هستم.
‫که هنوز تکنیک مشت مدفوع رو یاد نگرفته.
‫اوه، آره، باید باشی، چون بهم گفت نزدیکه.
‫آقایون، بریم به اتاق کنفرانس‌مون؟
‫و بفهمیم چطوری ماه رو وارد کنیم توی
‫برنامه محافظت از مشت ادرار؟
‫خب، این خیلی، خیلی بده.
‫امکان نداره کوتاه بیاد.
‫همه‌مون می‌دونیم وقتی دبی خجالت می‌کشه چطوری می‌شه.
‫یادت هست وقتی مامانش اون جعبه‌غذای پرنسس پونی رو براش خرید،
‫و اون درخواست استقلال داد؟
‫یا وقتی که تو ورودی مدرسه زمین خورد
‫و کل کارکنان دفتر مدرسه رو هم داشت.
‫به خاطر اتهامات دروغین مواد مخدر دستگیر شد.
‫ما همیشه می‌دونستیم که این بازی‌ایه که باهاش داریم انجام می‌دیم.
‫اون همین الانشم از اینکه دوست داشته باشه خجالت می‌کشه.
‫شاید باید به جودی و هم بگی.
‫اونا می‌تونن ازت محافظت کنن. اونا گنده‌ان.
‫عمراً! نمی‌خوام خبرچینی کنم.
‫ماه راست می‌گه. اون نمی‌تونه به کسی بگه.
‫من قبلاً همچین چیزی رو دیده‌ام،
‫و هر چی به آدمای بیشتری بگه، اوضاع بدتر می‌شه.
‫آره، همین که شما دوتا می‌دونید، خودش به اندازه کافی بده.
‫ما اصلاً نمی‌تونیم به کس دیگه‌ای بگیم.
‫همه پول رو دوست دارن. شاید بتونی پول بدی و قضیه رو حل کنی.
‫دوستش دارم. جیب‌ها و کوله‌پشتی‌هاتون رو خالی کنید، آقایون.
‫خب، انگار ده دلار داریم،
‫۱۲ سنت و یک کوپن ۳۰ درصد تخفیف برای فاجی تاون
‫با یه نقاشی قشنگ از "فاجی حلزونه".
‫دیگه اجازه ندارم برم اونجا.
‫یه بار یه فاج خراب خوردم
‫و بعدش یه دل سیر اسهال گرفت.
‫که واقعاً من رو تو مرکز پزشکی انکوریج بررسی کردن.
‫من توی یه کتاب درسی‌ام.
‫تقریباً مطمئنم که این نظرش رو عوض می‌کنه.
‫مون، باید تمرین کنی که چی می‌خوای بگی.
‫فقط بهش یادآوری نکن دُ-ل-ل رو.
‫کوتاه و شیرین باشه، باشه؟
‫مثلاً وقتی به دوست‌پسر مامانم، جیمی، پیام می‌دم،
‫ایموجی صورت خندان با عینک آفتابی.
‫فقط یه آدم باحال داره می‌گه، "هی، تو یه آدم باحالی."
‫به یه آدم باحال دیگه.
‫گرگ: خب، سلام استاد
‫جان نش از فیلم A Beautiful Mind (ذهن زیبا).
‫با اون ماشین‌حساب خیلی باحال به نظر می‌رسی.
‫دارم سعی می‌کنم بفهمم چطوری می‌تونم موزه‌ی چوب رو نجات بدم.
‫شروع کردم به بررسی اینکه هزینه‌اش چقدر می‌شه.
‫کل ساختمون رو با یکی از اون کامیونا جابجا کنیم.
‫ما می‌تونیم این کار رو بکنیم اگه برای... همیشه از آب گرم استفاده نکنیم،
‫و همچنین آبگرمکن رو هم بفروش.
‫و ون و تمام وسایل خونه‌مون
‫و خونه. خب...
‫بابا، می‌دونم چقدر عاشق موزه‌ی چوبی هستی،
‫اما بعضی وقت‌ها عشق به تنهایی کافی نیست.
‫آره، درسته بیف.
‫همسایه‌ام دنیس توی فرسنو خیلی رئیسش رو دوست داشت.
‫آخرش هم اخراج شد و هم تبخال گرفت.
‫تو فقط نیاز داری
‫- بی‌خیالش شو. - (آه می‌کشد)
‫هی، نظرت چیه یه سفر دیگه بریم؟
‫بریم پیش گوزن مرگ که خداحافظی کنیم؟
‫- منم دوست دارم. - منم همینطور.
‫مری من الان فقط یه سرسره شکلاتی کوچیکه.
‫مون سلام دبی
‫چی می‌خوای، صورت آرنجی؟
‫شاید در عوض اینکه منو کتک نزنی،
‫می‌تونم این ده دلار و دوازده سنت رو بهت بدم.
‫می‌خوای پیشنهاد منو قبول کنی؟
‫(غرغر می‌کند)
‫و، خب، فقط برای اینکه روشن باشه، می‌دونی،
‫من واقعاً هیچ چیزی از کارهایی که با عروسک‌ها می‌کردی ندیدم.
‫در "گلوتنی گلچ" در "دث موس".
‫نه، نه، نه، نه.
‫حتی اونقدرا هم به نظر نمی‌اومد.
‫دوست دارم. منظورم اینه که شاید یه کسی رو که مدت‌هاست ندیدیش، داشته باشی.
‫خواهری که هیچوقت ندیدیش. (با خنده عصبی)
‫تا حالا به اردو تابستونی رفتی؟
‫اوه، مرسی بابت پول.
‫حالا وقتی با مشت می‌زنمت، حتی پولدارتر هم می‌شم.
‫چرا هی حرف می‌زدی؟ ما قبلاً اینو بررسی کردیم.
‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم، ولی اون چیزی نگفت،
‫و من عصبی شدم و همین‌طور به حرف زدن ادامه دادم.
‫وقتی عصبی می‌شم، کل بدنم بوی پا می‌گیره،
‫اما نه پاهای من، که قسمت عجیب ماجراست.
‫هنوز باید یه راه منطقی برای بیرون اومدن از این وضعیت باشه.
‫- بیا فکرامون رو بریزیم روی هم. - باشه.
‫شاید ما... همم، نمی‌دونم، صورتت رو سبز کنیم،
‫تا گردنت تو باغچه مامانم دفنت کنم،
‫و تظاهر کن که یه کاهو هستی؟
‫آره، این شروع خوبیه. من با خاک مشکلی ندارم.
‫شاید بتونی یه قلدر بزرگتر پیدا کنی که بترسونش و فراریش بده.
‫هیچ قلدر بزرگتری وجود نداره.
‫اون بالاترین مقام تو زنجیره غذایی قلدرهاست.
‫اون از دبیرستانی‌ها بالاتره. اون از گارگامل هم بالاتره.
‫اوه، می‌دونم. می‌تونیم بریم به باشگاه بوکس جیمی و...
‫اوه، ای وای. تازه یادم اومد، جیمی تو سالت لیک سیتیه.
‫برای جشنواره فلوت توت-الو.
‫گفت شاید سال دیگه من و مامانم و برادرم
‫می‌تونم باهاش برم و فلوتش رو براش حمل کنم.
‫- می‌تونی تصور کنی؟ - لِوون!
‫وانمود نکن که اون توپ‌ها باسن‌ته.
‫باید دوباره بفرستمت دفتر مدیر؟
‫اوه، رابی! بس کن دیگه با طناب کوهنوردی آروم آروم برقصی.
‫قشنگه، ولی توی برنامه درسی نیست.
‫- ها. - چی؟
‫مربی کیلی از لِوون عصبانی بود،
‫اما بعدش، رابی یه کار بد کرد...
‫می‌فهمم منظورت چیه. فقط باید تغییر بدیم.
‫خشم دبی نسبت به تو رو سر یکی دیگه خالی کنه.
‫آره، بعدش بیشتر از دستشون عصبانی می‌شه،
‫و اون فراموش می‌کنه که چقدر از دست من عصبانیه.
‫- آفرین. نابغه‌ست. - راسل: بچه‌ها می‌خواین ببینین؟
‫فلوت‌کَدی من راه می‌ره؟
‫(سوت زدن)
‫سلام، هورتون. زیاد طولش نمی‌دم. فقط می‌خواستم خداحافظی کنم.
‫البته، گوشت. می‌فهمم.
‫و بیف، امروز هیچ قانونی نداریم.
‫اگه می‌خوای به چوب کوکوبولو دست بزنی،
‫من برمی‌گردم اون طرف.
‫می‌خوای اول دستکش سفید بپوشم؟
‫چندتایی توی ماشین نگه می‌دارم برای همچین روزی.
‫نه، بیف، لازم نیست.
‫سلام خوشتیپ.
‫اوه عزیزم ناگهان سوزان
‫خیلی نرمه، به طور طبیعی وقتی لمسش می‌کنی چربه،
‫که البته برای چوب‌های سخت استوایی معمول است
‫آمریکای مرکزی. غلات...
‫عالیه. (نفس نفس زدن)
‫چوب‌ها. معلومه که آره.
‫(با خنده) از اول بلد بودید چجوری خودتون رو نجات بدید.
‫زنبور عسل، گرگ، هورتون، بیاید اینجا!
‫ببین، سنگ‌هایی که برای ساختن اهرام استفاده می‌شدن
‫خیلی سنگین بودن که با دست جابجا بشن،
‫پس اونا رو روی کُنده‌ها قل دادند.
‫ما نمی‌تونیم موزه رو روی زمینی که الان روش قرار داره نگه داریم،
‫اما خود موزه رو می‌تونیم نجات بدیم
‫با انتقالش به ملک خودمون.
‫اوه، خب...
‫- اممم... - می‌تونه مجانی بمونه
‫و برای همه باز بمونه.
‫و هر وقت بخوام می‌تونم به دیدن کوکو برم.
‫می‌شنوی، کوکو؟ حالا دیگه در امانی.
‫گوشت گاو، راستش مطمئن نیستم که این یه...
‫می‌دونم به نظر پیچیده میاد،
‫ولی من کل ماجرا رو می‌فهمم.
‫ما دقیقاً همون‌طوری که اونا اون موقع انجامش دادن، انجامش می‌دیم.
‫برنامه‌ات خیلی خفنه، بابا. روی ما حساب کن.
‫و هورتون، تو هم اون شکلات‌ها رو همینطور بیار.
‫ما به نیروی خودمون نیاز داریم.
‫باشه، بچه‌ها،
‫هر وقت خانم مک‌نامارا ناهار رو نظارت می‌کنه،
‫او وارد کافه‌تریا میشه.
‫داره تمشک و پنیر کاتیجش رو می‌خوره
‫جام قاطی‌کننده. درست در لحظه‌ی مناسب،
‫می‌خوام یه جوری پاشو بگیرم که هم بی‌خطر باشه هم حسابی جواب بده،
‫تا اینکه تمام پنیر دلمه‌ای تمشکش رو روی دبی بریزه.
‫به این صورت، عصبانیت دبی نسبت به من
‫می‌ریم سراغ خانم مک‌نامارا، اما خوش به حالش،
‫اون یه آدم بالغِ و نمی‌شه کتکش زد.
‫و بعدش مشکلم حل می‌شه.
‫خب، اگه خطا کنی چی؟
‫هنری، خطا نمی‌کنم.
‫این اولین بار نیست که تظاهر به زمین خوردن می‌کنم.
‫وقتشه.
‫آه!
‫(نفس نفس زدن) وای خدای من. تو مردی.
‫دبی. اوه، نه. اوه، من خیلی، خیلی، خیلی متاسفم، دبی.
‫نمی‌دونم چی شد. یه سیب
‫یه‌جوری زیر پام قل خورد و... اوه، اینجاست. وای خدای من،
‫بذار تمیزت کنم.
‫- اوه، نه، نه، نه، نه. - خانم مک‌نامارا،
‫اصلاً نگران نباش.
‫همه اشتباه می‌کنن. شاید، اگه لطف کنی،
‫میشه چند تا دستمال کاغذی برام بیاری؟
‫- از کمد نظافتچی؟ - اوه، بله. ممنون.
‫ممنون، دبی. البته. همه برید کنار.
‫- دبی دستمال کاغذی لازم داره. - سلام، مون.
‫تاکتیک جالبیه.
‫بذار از یکی دیگه عصبانی بشم، تا تو رو فراموش کنم.
‫بهش احترام می‌ذارم، ولی جواب نداد.
‫اوه، راستی یه خبر کوچیک از اوضاع خودم بدم،
‫تحقیقاتم روی نوشیدنی عجیب بالاخره نتیجه داد.
‫- (ناله می‌کند) - باشه، یه فکر جدید،
‫ما تو رو با وازلین می‌پوشونیم، که انقدر لیز بشی که نتونی دعوا کنی،
‫و اگه هنوزم دنبالت اومد،
‫بعدش فقط می‌فرستیمت توی اقیانوس.
‫بیف اوه ماه عالیه
‫تو درست به موقع رسیدی. داریم شروع می‌کنیم.
‫بیا، یه جا بشین.
‫ببخشید بابا، وقت نشستن ندارم.
‫یه مشکلی... پروژه‌ای دارم،
‫پروژه مدرسه‌ای که باید امشب روش کار کنم.
‫دیگه چیزی نگو. از یه پروژکتور به یه پروژکتور دیگه،
‫برات آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫شما دوتا از این پروژه خبر دارید؟
‫آره، ما دربارش می‌دونیم.
‫ما الان از دور داریم زیر نظرش می‌گیریم.
‫گوش کن، وقتی یه دختر دیگه تهدید می‌کنه که بزنه تو صورتت
‫داداش کوچیکت، بهتره بذاریش...
‫سعی کن قبل از اینکه درگیر بشی، حلش کنی.
‫به‌خصوص وقتی که خودت از اون دختر می‌ترسی.
‫- دبی؟ - دبی.
‫متوجه شدم.
‫حالا بیا بریم سر اصل مطلب.
‫یه نقشه بی‌نقص ریختم
‫چطور موزه چوب رو به ملک خودمون منتقل کنیم،
‫جایی که به راحتی در دسترس باشه
‫نزدیک قبرستون خانوادگی.
‫من می‌خوام ارواح اجدادمون رو
‫بتونی از هیزما لذت ببری.
‫باشه، ولی اگه هیچ توبین شبح‌واری ببینم
‫نزدیک چوب‌شورهای شکلاتی من بیان، دوباره می‌کشمشون.
‫خوب، اول از همه.
‫کایل آهن‌پاره‌فروش لطف کرده و قبول کرده که سازه موزه رو بالا ببره.
‫و به جاش روی بلوک‌های سیمانی بذارش
‫برای یه گالن مایع ویپ، دو تا قهوه‌ساز قدیمی،
‫و نیم‌تنه ولف که روش نوشته: "کی گوزید؟"
‫اوه، دلم برای اون پیراهن تنگ میشه.
‫ولی یه رکابی دارم که روش نوشته "در حال بارگذاری باد معده"
‫آماده‌ست جاشو بگیره.
‫و بعدش، دستگاه بند رو وصل می‌کنیم.
‫دور موزه و تا پشت ون خانوادگی.
‫موزه رو میارم جلو،
‫و وقتی از روی هر کدوم از اون تنه‌های چوبی عقب رد میشه،
‫شماها قراره اون کُنده رو بلند کنید.
‫و اون رو بیار جلوی اون یکی چوب.
‫و البته، همه اینا باید انجام بشه
‫در دل شب وقتی که هیچ ماشینی توی جاده‌ها نیست.
‫حالا، معمولاً من از اونایی نیستم که بخوام از خودم تعریف کنم،
‫اما، ا-تووتی-تو-تووت، این نقشه بی‌نقصه.
‫دیگه چی می‌تونیم اینجا قل بدیم؟
‫می‌تونیم یه دیو اند باسترز توی اینجا داشته باشیم؟
‫اوه، پسر.
‫هی، مون، ام...
‫خب... شاید من به‌طور ناخواسته مشکل دبی تو رو حل کردم.
‫واقعاً؟ چطوری؟
‫خب، می‌دونی من چطوری کارامو انجام میدم
‫گزارش‌های هفتگی من با مدیر گیبونز
‫چون من رئیس نظافتچی‌های جوان هستم؟
‫- آره. - خب...
‫ممکنه داشتم اون بررسی هفتگی رو انجام می‌دادم.
‫و همه چیز درباره دبی ممکنه یه جورایی...
‫کاملاً تصادفی از دهنم پرید.
‫لو دادی؟
‫گیبونز (از طریق بلندگو): ویل مون توبین
‫و لطفاً دبی ون به دفتر مدیر بیاد.
‫اگه بهت بگم، کمتر عصبانی میشی؟
‫این هفته روی میزش شکلات‌های نعنایی اندیز داره؟
‫نه؟ باشه، خداحافظ. (با صدای لرزان)
‫خب، دبی، این چیه که می‌شنوم؟
‫درباره اینکه گفتی می‌خوای جمعه به مون حمله کنی؟
‫آره، گفتم، ولی چون من...
‫- عاشقش شدم. - گیبونز: اوه.
‫البته، بله. احساسات عاشقانه توی سن تو
‫می‌تونه خیلی گیج‌کننده باشه.
‫آره. کاملاً. خیلی ببخشید.
‫ماه، چیزی هست که بخوای بگی؟
‫- مم‌مم. - خب، خجالت کشیدن هم کاملاً عادیه.
‫شماها می‌تونید برگردید سر کلاس.
‫خیلی ممنون. درس خوبی گرفتم.
‫- و، مون. - آره؟
‫با دبی راحت باش، باشه؟ اون اینجا تو یه موقعیت جدید قرار گرفته.
‫آره، با دبی آروم برخورد می‌کنم.
‫حتماً.
‫- (نفس نفس زدن) - به من گوش کن، پاجانیمال،
‫خیلی گند زدی، می‌خواستی منو به دردسر بندازی.
‫من نبودم. راسل به مدیر گیبونز گفت...
‫خب، نقشه‌ات نتیجه عکس داد چون حالا...
‫می‌خوام یه مشت ادرار بزنم و یه مشت دوگانه مدفوع.
‫خب، اول از جلو جیش می‌کنی.
‫بعدش از پشت خرابکاری می‌کنی. بعدش از جلو خرابکاری می‌کنی.
‫(نفس نفس زدن) این غیر ممکنه.
‫یه جیش. یه پی‌پی. یه پی‌پی.
‫(آه می‌کشد)
‫خیلی خب، وقتشه که بفهمیم.
‫چطور میشه یواشکی وارد محفظه چرخ‌های یه 747 شد.
‫هی، مون، اوضاع، امم... چطوره؟
‫پروژه مدرسه نزدیکه؟ اوه...
‫می‌دونی پسرم، اگه نمی‌دونستم بهتره،
‫قسم می‌خورم که سعی کردی ظاهرت رو عوض کنی.
‫و حالا دارن برنامه‌ریزی می‌کنن که فرار کنن.
‫تا یه دشمن دوست‌نما نزنه تو رو.
‫حدس خوبی زدی، ولی سعی نکن جلومو بگیری.
‫الان دیگه این تنها راهه.
‫خب، مطمئنم که حق با توئه.
‫همه چیزهایی که لازم داری رو جمع کردی؟
‫آره، فقط باید اثر انگشت‌هامو از بین ببرم.
‫و سیم کارتم رو بخور.
‫عالیه. حالا، قبل از اینکه فرار کنی
‫و یه زندگی پر از ماجراجویی رو تجربه کن تو جاده‌ها قدم بزن
‫و توی توقفگاه‌های کامیون‌ها با دستگاه پین‌بال کلک می‌زدم،
‫فکر می‌کنی می‌تونی یه بار دیگه نگاه بندازی؟
‫به مشکلت از یه زاویه دیگه نگاه کن.
‫ممکنه جوابت رو نزدیک‌تر از چیزی که فکر می‌کنی پیدا کنی.
‫مثلاً، هیچ‌کس این هفته تهدیدم نکرد که منو بزنه،
‫اما دلم احساس می‌کرد کتک خورده
‫درباره تعطیلی موزه چوب.
‫مشکل من کُنده‌ها بود،
‫و معلوم شد که راه‌حل من هم همون لاگ‌ها بود.
‫شاید راه‌حل درست جلوی روی تو باشه،
‫و تو اصلاً نمی‌دونی.
‫پس قبل از اینکه بری بیرون، یه فکری به حالش بکن و هیچ وقت...
‫بازم به‌مون سر بزن، رفیق!
‫هوم... مشکل من دبیه.
‫شاید راه‌حل من هم دبی باشه.
‫بابا، اشکالی نداره اگه برم خونه ون؟
‫حتماً، فقط تلفن اضطراری رو بردار.
‫و توی مسیر بمون.
‫من اون راه رو درست کردم.
‫من الان ولش نمی‌کنم.
‫سلام، مامان دبی.
‫سلام، مون. متاسفم، ولی دبی الان اینجا نیست.
‫اون توی پیست یخه... اوه اوه، اون قیافه رو می‌شناسم.
‫دبی برنامه داره که تو رو بزنه؟
‫از روی صورتم فهمیدی؟
‫اَه، اون خیلی وقتا تهدید می‌کنه که بقیه رو کتک بزنه.
‫فقط هفته پیش، دکتر ارتودنسی‌اش اینجا اومد.
‫درست مثل الان به نظر می‌رسی.
‫- چیکار کردی؟ - دیدمش با عروسکش توی بوفه گلوتنی گالچ.
‫ای بابا.
‫چرا اون اینقدر نگران منه؟
‫دیدن اینکه داره با یه عروسک بازی می‌کنه؟
‫ما همه‌مون هنوز توی این سن‌وسال با اسباب‌بازی‌ها بازی می‌کنیم.
‫ما در موردش حرف نمی‌زنیم، ولی می‌دونیم که اتفاق می‌افته.
‫خب، شاید یه کم تقصیر من باشه.
‫منظورم اینه که نباید اینو بهت بگم،
‫اما تو شبیه یه خرس کوچولو به نظر می‌رسی
‫که می‌تونه یه راز رو نگه داره.
‫- درسته؟ - آره.
‫من باعث شدم دبی دوباره مهدکودک رو تکرار کنه.
‫تو جلوی دبی رو گرفتی؟ چرا؟
‫خب، اون موقع خیلی کوچولو بود.
‫و اولین باری که رفت مهدکودک،
‫وقتی توی صخره مرگ زندگی می‌کردیم، کل سال اذیتش می‌کردن.
‫وقتی به لون موس نقل مکان کردیم، فکر کردم
‫به نظر می‌رسه که بهتره دوباره مهدکودک رو بگذرونه،
‫پس یه کم بزرگتر می‌شد. اما حدس بزن چی شده؟
‫- ازش متنفر بود. - درسته، مون.
‫اون ماه‌ها باهام حرف نمی‌زد.
‫تا وقتی اون عروسک رو براش نخریدم...
‫که دوباره شروع کرد به صدا زدنم به اسم کاریسا.
‫بعدش توی چند سال بعدش راه‌مون رو به سمت مامان پیدا کردیم،
‫اما کل ماجرا یه سری... اثرات موندگار داشت.
‫او واقعاً از این که به هر شکلی کوچک دیده بشه، متنفره.
‫می‌فهمم. پس اون بدجنس نیست.
‫اون فقط ناراحته و یه کم ترسیده.
‫(می‌خندد) بیا دیگه، مون، اون واقعاً بدجنسه.
‫اما، آره، هم ناراحت و هم ترسیده.
‫اینم دلیلشه که همیشه اون اسکیت‌های لعنتی رو می‌پوشه،
‫پس اون قدبلندتر میشه و روی پاش سلاح داره.
‫ممنون خانم ون. فکر کنم حالا می‌دونم باید چیکار کنم.
‫لا لازم نیست به دبی بگی که من اینجا بودم.
‫در واقع، شاید بهتر باشه که انجامش ندی.
‫حتماً، ماه.
‫اوه اوه. اون باید باباش باشه که داره می‌رسونتش.
‫بدو، مون. از حیاط پشتی برو. از روی نرده بپر.
‫ببین، هورتون، داره جواب می‌ده.
‫موزه برای دهه‌های آینده باز خواهد بود،
‫و می‌تونم هر روز به تو و کوکو سر بزنم.
‫این عالیه، بیف. این واقعاً برات خوب می‌شه.
‫- اما... - (هر دو جیغ می‌زنند)
‫اوه نه، قراره به ون بخوره.
‫اوه، نه، به اون نخورد... اوه، نه، طناب داره پاره می‌شه.
‫همه از موزه دور بشید!
‫اون می‌خواد خودشو آزاد کنه.
‫(همه فریاد می‌زنند)
‫- نه! - اوه، نه!
‫(فریادهای همزمان)
‫ما می‌تونیم موزه رو نجات بدیم.
‫همگی، فقط چند تیکه بردارید.
‫ما دوباره می‌سازیمش و حتی بهترش می‌کنیم.
‫ده طبقه خواهد بود... نه، ۲۰ طبقه بلند.
‫- و بازدیدکننده‌ها از سراسر دنیا میان... - گوشت گاو.
‫فقط بذار بمیره. این چیزیه که من می‌خوام.
‫اجاره زمین از دستم نرفت.
‫- گذاشتم منقضی بشه. - چرا؟
‫تموم شد، بیف.
‫تنها کسایی که هنوز میان موزه
‫آدمای سرگردونی هستن که باید برن دستشویی.
‫یه پسری هم هست به اسم رادنی.
‫اون همیشه سعی می‌کنه دهنش رو روی یه کنده بذاره،
‫و وقتی جلوش رو می‌گیرم، منو متهم می‌کنه که 11 سپتامبر رو من انجام دادم.
‫می‌خوام برم میامی بازنشسته بشم و یه دوست‌دختر پیدا کنم.
‫شاید یه دوست پسر. یه مایو بند دار بپوش.
‫آفتاب رو روی گونه‌هام حس کن.
‫می‌فهمم، هورتون.
‫اصلاً به من چه که جلو یه مرد رو بگیرم؟
‫که با افتخار به تاریخ الوارها خدمت کرده است
‫از زندگی کردن رویای خودش.
‫همه حق دارن یه فرصت داشته باشن که باسنشون رو به نمایش بذارن.
‫در سال‌های پایانی عمرشون اگه بخوان.
‫حالا بذار کمکت کنم.
‫باید کوکو رو از اونجا بیاریم بیرون،
‫تا بتونه بره به خونه جدیدش.
‫اون به تو تعلق داره، بیف. همیشه هم همینطور بوده.
‫شنیدی رفیق؟ داری با من میای خونه.
‫باشه، Moon. وقتشه که یا عمل کنی یا ساکت باشی.
‫(هنری و راسل نفس‌نفس می‌زنند)
‫- نمی‌تونی. - ماه، مطمئنی؟
‫بله.
‫سلام، دبی.
‫(دانش‌آموزان نفسشان بند می‌آید و می‌خندند)
‫وای، خدای من.
‫ام... این دیگه چه وضعیه؟
‫فکر می‌کنی داری چیکار می‌کنی؟
‫چرا پوشک پوشیدی؟
‫و اون تنبل عروسکی رو نگه داشته؟
‫اسمش جرمیه،
‫و دارم خودمو جلوی همه ضایع می‌کنم
‫بهت نشون بدم که اصلاً مهم نیست
‫دیگران درباره‌ات چی فکر می‌کنن.
‫خب حالا اگه مردم فکر کنن من یه بچه عجیب و غریب تو پوشکم، چی میشه؟
‫تو دوست منی، دبی، و ارزشش رو داره.
‫خودمو به خطر بندازم تا اینو تموم کنم.
‫هیچ اشکالی نداره که بعضی وقتا هنوز کوچیک باشی.
‫و می‌خواد با یه عروسک بازی کنه.
‫جرمی رو وقتی چهار سالم بود گرفتم،
‫و هنوزم وقتی می‌ترسم بغلش می‌کنم،
‫مثل وقتی که تصادفی فیلم The Purge رو دیدم،
‫و بعدش وقتی که همه دنباله‌ها رو عمداً دیدم.
‫به نظر من، عروسکت خیلی باحاله،
‫و من هیچ‌وقت به خاطر قد کوتاهت اذیتت نمی‌کنم.
‫اوه، خیلی ممنون.
‫این سخنرانی خیلی عالی بود، کیت بور-ایسون،
‫اما من توی کل زندگیم حتی یه بار هم خجالت نکشیدم.
‫و من عروسک ندارم.
‫و من کوچیک نیستم و هیچوقت هم نبودم.
‫وقتی از شکم مامانم بیرون اومدم،
‫که اون هم خیلی بزرگ بود،
‫همه دکترهای بیمارستان غش کردند.
‫چون من خیلی بزرگ و ترسناک بودم.
‫باشه، دبی،
‫برو سراغ جیش و پی‌پی و دو تا مشت پی‌پی اضافه هم بزن،
‫اما فقط یادت باشه، حتی بعد از اینکه از جلو خرابکاری کردم،
‫من هنوزم دوستت می‌مونم.
‫(ناله) اوه، خدای من.
‫از اینجا برو. نمی‌تونم یه بچه کوچولو رو بزنم.
‫چون برام خجالت‌آور می‌شه.
‫و همونطور که گفتم، مون توبین،
‫من هیچ‌وقت خجالت نکشیدم.
‫این احتمالاً پیروزمندانه‌ترینه.
‫هر وقت پوشک می‌پوشم این حس رو دارم
‫جلوی یه عالمه آدم.
‫حداقل امیدوارم اینطور باشه.
‫درود بر مون توبین.
‫- پادشاه پوشک. - راسل، نه.
‫خب، مون، پروژه مدرسه‌ات چطور پیش رفت؟
‫خب، حق با تو بود، بابا.
‫راه‌حل درست جلوی چشمم بود.
‫اون یه پوشک بزرگ و یه تنبل عروسکی بود.
‫بفرما. بهت افتخار می‌کنم.
‫و کوکو هم خوشحاله برات.
‫هی بابا، می‌خوای کوکو رو کجا نگه داری؟
‫اوه، می‌خواستم بهت بگم.
‫من به تو و هانی‌بی نیاز دارم.
‫به یه متل تو مرکز شهر نقل مکان کردن.
‫کوکو به فضای خودش نیاز داره.
‫باشه بابا. می‌ریم وسایلمون رو جمع کنیم.
‫گرگ، نه.
‫این مهم‌ترین چیزه ♪
‫شغل تو دنیا ♪
‫♪ نه دکتر، نه خلبان، نه مامان یا بابا، نه ♪
‫دارم درباره‌اش حرف می‌زنم ♪
‫همراهی کردن با فلوت ♪
‫فشار روته، نوازنده فلوت تو ♪
‫یه آلتو نیاز داره، یه دو استاندارد ♪
‫یه فلوت کوچیک، یا یه باس ♪
‫ولی قدم اول مهمه ♪
‫شماره یک، کیف رو باز کن ♪
‫♪ آروم آروم به سمت چپ، جلو یا راست حرکتش بده ♪
‫♪ نوازنده فلوتت منتظره، چشم تو چشم شو ♪
‫چشم ازش برندار ♪
‫زیرنویس شده توسط گروه دسترسی رسانه‌ای در WGBH