‫مثل یه تاریخ معطر
‫مثل یه کتاب درام
‫این خوب نیست، من دیگه نمی‌تونم این روزا برقصم
‫آیا انجامش می‌دی یا کارت تمومه؟ فقط سرنوشت می‌تونه بگه
‫من باهاش مخالفت می‌کنم، دربارش می‌خونم و فرار می‌کنم.
‫من به خسارتی که وارد شده اهمیت نمی‌دم
‫فقط دارم خوش می‌گذرونم
‫تحقق، ایده‌آل‌ها، واقعیت
‫میرم دستشون رو می‌گیرم سریع و با قدرت
‫بگو نقشه A، هیچ شکی نداری، همه جا آفتابیه
‫تو هوامو داشتی، پس اینم باند پروازمون
‫بگو نقشه الف، هیچ شکی نداری، زنده‌ای
‫اونا می‌خندن، ناراحت‌کننده‌ست، ولی تو حالت خوب می‌شه.
‫طرح الف
‫فرار کردن یعنی پیروزی
‫طرح الف
‫فرار کن به سوی پیروزی
‫(سامورایی گریزان)
‫ذات یک شمشیر واقعی...
‫این درباره جلو رفتن و ضربه زدن به حریفت نیست.
‫نکته اینه که، مثل یه چاقو یا اره است.
‫وقتی می‌کشی و می‌بری،
‫این همون لحظه‌ست بهترین زمان برای وارد کردن بیشترین ضربه.
‫پس همزمان که ضربه می‌زنی عقب‌نشینی می‌کنی.
‫فکر نمی‌کنی با اون توانایی‌های فوق‌العاده‌ت تو فرار، این بیشتر بهت میاد؟
‫اما این برای کشتن دشمن کافی نیست.
‫باید از پوست و گوشت رد بشیم.
‫اشکالی نداره.
‫این واقعاً جوهره‌ی یک شمشیر گریزان هست.
‫دست چپت رو بالا بگیری، میشه نشونه.
‫منتظر لحظه‌ای باش که تیغ دشمن از بین دستت و شمشیر رد بشه.
‫داره میاد
‫بدنت رو به سمت چپ بچرخون...
‫وقتی داری شمشیرت رو به خاطر سنگینی‌اش پایین میاری...
‫من به سمت چپ می‌پیچم...
‫و فرار کن
‫زدی به بازوم.
‫این قسمت سخت هدف دشمن قرار می‌گیره.
‫و اینجا هیچ زره‌ای نمی‌پوشم چون حرکت رو مختل می‌کنه.
‫به نظر می‌رسه خیلی خوب نقطه ضعف‌های یه جنگجوی زره‌پوش رو می‌دونی.
‫اما این یه ضعف بزرگ نیست.
‫با مچ دست خونریزی کرده، یه مدت طول می‌کشه تا بیهوش بشم.
‫نکنه می‌خوای زنده بمونی...
‫تا اون موقع؟
‫توی این اتاق کوچیک...
‫پیدات می‌کنم...
‫آروم آروم تیکه تیکه‌ت می‌کنم،
‫بعدش آروم آروم جلو خونریزیم رو بگیر!
‫چرا اینجوری نگاه می‌کنه؟
‫این کسی که شمشیر بلند استفاده می‌کنه...
‫نمی‌ذاره مستقیم باهاش روبرو بشیم!
‫چقدر سبک و کوچیکه!
‫خیلی بی تجربه‌ای!
‫همتون اینجا می‌میرید.
‫خیلی بد شد برات، نه؟
‫ده سال بعد، شما شمشیرزن‌های کاملی می‌شدید.
‫اون وقت خیلی لذت‌ها رو تجربه می‌کردی.
‫لذت بزرگسالی از لگد زدن به ضعیف‌ها با زور و بدن‌هامون...
‫لذت دزدی کردن...
‫لذت خراب کردن...
‫من بچه بودم و اون مردی که منو زیر پر و بالش گرفت
‫و بهم یاد داد چطور انجامش بدم حالا رئیس شده.
‫شرط می‌بندم رئیس مقدستون، یوریشیگه سووا...
‫نمی‌تونستم این کار رو بکنم.
‫این ارباب یوریشیگه نیست، می‌دونی.
‫ها؟
‫ارباب فعلی ما، آره.
‫اینطوره؟ به هر حال، فرقی نمی‌کنه.
‫اون یه ارباب بی‌قدرتیه.
‫پس اون به شما بچه‌ها یاد نداد که از لذت‌های زندگی لذت ببرید،
‫و بذارم تو بیهوده برای این دهکده کوچیک بمیری.
‫کم آوردی. درست گفتم؟
‫آره.
‫آره، اربابمون یه آدم ساده‌لوح و دست‌نیافتنیه.
‫با این حال...
‫کسی که به ما دستور داد از ضعیف‌ها محافظت کنیم...
‫یک جنگجوی بزرگتر از تو هست که به قیمت ضعیف‌ها چاق شده‌ای.
‫هنوز اینجایی؟
‫تو آشغال با یه مشت اسباب‌بازی جلوی من وایسادی!
‫خیلی ساده‌ای، بچه!
‫فکر نکن یه بچه بتونه نفوذ کنه...
‫شمشیر بلند بزرگترها!
‫بس کن دیگه حرف زدن رو...
‫دیگه از اینکه بهم میگن بچه خسته شدم!
‫ما نمی‌تونیم ده سال زودتر اقدام کنیم.
‫فقط یک سال و نیم مونده تا زمانی که استاد یوریشیگه پیش‌بینی کرده بود.
‫اگه ما نتونیم یه آدم بزرگ رو تو ده سالگی شکست بدیم،
‫ما به نبرد بزرگ ارباب جوان نمی‌رسیم!
‫عمراً... این بچه‌های بی‌نام و نشون نمی‌تونن منو شکست بدن...
‫برو به جهنم و با شیاطین روبرو شو.
‫ارباب ما توکیوکی هوجوئه!
‫چی؟!
‫اون بر کاماکورا حکومت می‌کنه...
‫به عنوان وارث قانونی تاج و تخت!
‫عمراً
‫این نمی‌تونه حقیقت داشته باشه...
‫نمی‌تونم بزنمش
‫این خیلی بده
‫باید جلوی خونریزی رو بگیرم...
‫نه فقط شمشیرم رو جاخالی داد، بلکه از پاشیدن خونم هم در امان موند!
‫اون یه هیولاست؟
‫شمشیرش داره تغییر می‌کنه
‫خیلی نادره که یه شمشیرزن بتونه لبه‌ی شمشیر رو به این پیچیدگی کنترل کنه.
‫حتماً یه استادی بوده که این هنر رو بهت یاد داده.
‫استادت کیه؟
‫فکر نمی‌کنم لازم باشه بهت بگم.
‫یک آدم عاقل همه چیز رو مخفی نگه می‌داره.
‫اگه تواناییمو تو سازمان نشون بدم...
‫منم مثل بقیه کوچولوها و مدیرها تموم می‌شم، بستگی به توانایی‌هام داره.
‫من نقش یه دلقک رو بازی می‌کنم، و کنار رئیس وایمیستم،
‫و من فقط شیرین‌ترین آبمیوه‌ها رو می‌خورم.
‫من فقط یه لحظه از ناخن‌های تیزم استفاده می‌کنم.
‫(بودا) وقتی هر کسی که متوجه چنگال‌هام بشه رو می‌کشم...
‫(بودا)
‫یا وقتی رئیس رو بکشم و جاشو بگیرم.
‫راز نگه داشتن هنر بقا تو زمان‌های سخت و پر تلاطمه!
‫الان!
‫خفه شو و بمیر!
‫پنهان‌کاری هان
‫برو به جهنم!
‫شمشیر معمولی که مستقیم میاد،
‫و اون شمشیر عجیب که با مچ دست خم میشه.
‫اون هر دو حالت رو تا لحظه آخر پنهون می‌کنه و من نمی‌تونم تفاوتشون رو تشخیص بدم.
‫اما در مورد اون، آرنجش موقع تاب دادن کمی ارتفاعش فرق داره.
‫به عبارت دیگه
‫نمیتونه کامل مخفیش کنه
‫چی؟!
‫اگه کاملاً پنهان بشه، شمشیرزنی ترسناکیه.
‫ولی کاربر منظور هنر رو نمی‌فهمه.
‫تو چیزی بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کردم پنهان نکرده بودی.
‫چه ناامیدی‌ای.
‫اون دو تا شمشیر داره و حتی می‌تونه هنرهای رزمی هم انجام بده...
‫چه حقه‌ای تو آستینش داره؟!
‫ارزش استراتژیک این روستا
‫ارزش استراتژیک بچه‌های دهکده
‫وقتی اون جواهرات مخفی رو پیدا کردم...
‫بدن سردم یه کم گرم‌تر میشه.
‫نمی‌دونم چرا، ولی بهش جذب شدم...
‫چون داره یه چیز خیلی بزرگ رو پنهان می‌کنه.
‫اوه، فکر کنم دیگه از دستت خسته شدم.
‫باشه.
‫فکر کنم دیگه تقریباً کارت تموم شده.
‫آقای چوجومارو.
‫این دیگه امیدی نداره...
‫دارم می‌میرم
‫دارم خونریزی می‌کنم قبل از اینکه بتونم این بچه رو بکشم.
‫لعنتی دارم محو می‌شم
‫پس اینجا آخر خطه
‫بابا!
‫منظورت چیه که هیچ زمینی برای من به ارث نذاشتی؟!
‫ببخشید بابت این.
‫در نتیجه تقسیم زمین بین همه خواهر و برادرهای همه نسل‌ها...
‫فقط همین یه تیکه زمین کوچیک برامون مونده.
‫از این به بعد، مثل بقیه دنیا،
‫پسر بزرگ همه زمین‌ها رو به ارث می‌بره.
‫تو اینجا می‌مونی و به برادرت کمک می‌کنی.
‫می‌خوای من نوکرش باشم؟
‫من هنرهای رزمی و نظامی رو یاد گرفتم تا از قلمرو خودم محافظت کنم!
‫یه جنگجو بدون قلمرو، جنگجو نیست...
‫اگه می‌خواستم یه جایی باشم...
‫مجبور شدم بدزدمش
‫از اونجا به بعد، تاریکی بود.
‫یه جایی تو مسیر، دزدی برام لذت‌بخش شد.
‫من بچه‌ها رو فروختم و اون‌ها رو به همون تاریکی بی‌آینده کشوندم.
‫که خودمو توش مینداختم تا حالم بهتر بشه.
‫برای کسی که تحت تعقیبه، جایی برای استراحت نیست.
‫من دعوت شدم که تو یه جنگ بزرگ بجنگم و سعی کردم دوباره برگردم،
‫اما من جنگ رو باختم و نتونستم برای خودم اسم و رسمی درست کنم.
‫می‌بینم همیشه تو تاریکی هستی.
‫برو یه جای دور، خیلی دور، جایی که هیچ‌کس دنبالت نیاد.
‫یه جایی باید باشه که نور باشه.
‫دروغ نگو لرد کوسونُکی
‫هیچ جا نوری نیست، هست؟
‫چی؟
‫چی داره جلو روم می‌درخشه؟
‫من هیچ راهی برای بردن ندارم.
‫در برابر کسی که می‌تونه تو این جهنم اینقدر معصومانه لبخند بزنه...
‫اون آدم نیست
‫پس تو هم داری به من لبخند می‌زنی...
‫ای بودا
‫با اینکه با تیغ رحمت شروع میشه،
‫تا وقتی تموم بشه
‫این یه جهنم روی زمینه.
‫کی می‌تونه شیاطین دنیای پرآشوب رو بکشه؟
‫شیطانه یا بودا؟
‫شمشیر بودای دل شیطانی
‫تو واقعاً شگفت‌انگیزی، ارباب جوان!
‫اون دشمن بزرگیه که حتی ما دوتا هم نتونستیم جلوش وایسیم.
‫این به خاطر تکنیکی هست که آقای فوبوکی بهم یاد داد.
‫حق با توئه.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم بتونی فقط با بریدن مچ دستش و فرار کردن شکستش بدی.
‫حرف از یه ترسوی تمام عیار بزن!
‫این‌جوری نگو!
‫اگه بریم و مرگ ژنرال رو اعلام کنیم، بقیه دشمن‌ها فرار می‌کنن.
‫فقط یکی دیگه...
‫واقعاً؟! سادامونه اینجاست!
‫بازم تویی، بچه پررو؟!
‫ما باید اینو بگیم!
‫تو همونی هستی که وارد قلمرو یکی دیگه شدی!
‫خفه شو! الان وقت آشفته‌ایه!
‫می‌خوام چشمهاتو بدم به مار ببینم یکجا قورتشون می‌ده یا نه.
‫چته مگه؟!
‫هیچ وقت یاد نمی‌گیری، مگه نه، پیرمرد چشم‌گنده؟
‫منو مثل یه هیولا صدا نکن!
‫ولی تو با اون چشما یه هیولایی!
‫چی گفتی؟!
‫نیروهای دشمن همین الان از ورودی اصلی دارن میان...
‫این همون سادامونه اوگاساواراست که می‌شناسی.
‫اون تو جنگیدن مهارت خاصی داره.
‫بقیه‌ی متحدین ما حسابی درگیر مقابله با ارتش دشمن هستن.
‫توی این وضعیت، هیچ راهی برای بردن نیست.
‫جنوب روستا هیچ دشمنی نیست.
‫باید متحدینمون رو جمع کنیم و از اونجا فرار کنیم...
‫چی؟!
‫از جنوب هم دشمن داریم؟!
‫نه.
‫می‌بینمت!
‫اون نور!
‫نیروهای کمکی از معبد بزرگ سووا!
‫به زور به موقع رسیدن!
‫این خیلی بده!
‫عقب‌نشینی! فقط سربازای شاوکان که نزدیک می‌جنگن رو جمع کن!
‫اما، لرد سادامونه...
‫ما برای جنگیدن با ارتش اصلی سووا آماده نیستیم!
‫نبرد در فضای باز بود، اما چرا داخل در خون هست؟
‫استاد یوریشیگه!
‫ارتش دشمن که به نظر می‌رسه متعلق به سادامونه، داره عقب‌نشینی می‌کنه!
‫ببرشون مرز.
‫(پسر یوریشیگه، توکیتسوگو سووا) توکیتسوگو، دزدها رو جمع کن
‫(پسر یوریشیگه، توکیتسوگو سووا) دور دهکده.
‫بله.
‫اونا دارن می‌زنن به چاک.
‫- سلام. - جنبه!
‫بهتره ازم تشکر کنی.
‫اسبم رو تا جایی که می‌تونستم تند روندم تا به موقع برسم.
‫خب...
‫در راه...
‫وقتی یه زن سکسی دیدم و نزدیک بود از خونریزی بمیرم،
‫خیلی ترسیدم، راستش.
‫نمیری ها!
‫آقای یوریشیگه...
‫خوشحالم که سالمی...
‫آره...
‫یک جورایی... درد داره، آقای یوریشیگه.
‫ارباب سادامونه، شوکان...
‫اون یه آدم قویه با یه بدشانسی مزخرف.
‫اگه یه کم دیرتر جلوی خونریزی رو گرفته بودیم، زنده نمی‌موند.
‫چرا نیروی کمکی فرستادی...
‫گزارش‌ها اومده که تو وقتت رو با آدم‌کشی تلف می‌کردی.
‫سووا اونقدر مهربون نیست که اون فرصت رو از دست بده.
‫کی بهت گفت مردم رو بکشی؟
‫به دست آوردن سرزمین بدون سکنه درآمد مالیاتیمون رو زیاد نمی‌کنه.
‫احمق.
‫لطفاً منو تنبیه کن...
‫با این حال...
‫چشم استراتژیکت تو این عملیات فوق‌العاده بود.
‫بهت یه قلمرو کوچیک میدم که بتونی دندونات رو تیز کنی.
‫برای نبرد نهایی با سووا که بالاخره میاد.
‫من تو رو از دزدی کردن منع می‌کنم.
‫فقط به عنوان یک جنگجو به من خدمت کن.
‫فهمیدم.
‫ذات راهزنیش داره از چشماش محو می‌شه.
‫آیا وقتی خونش رو گرفتن، اون بخش سمی‌ش رو هم گرفتن؟
‫کمی بعد
‫آدم بدا کم کم تحت کنترل فرماندارهای قدرتمندتر ناپدید شدن.
‫این همون صحنه‌ایه که سامورایی‌های یاغی برای آخرین بار شکوفا شدن.
‫و این داره توی این دوره اتفاق می‌افته.
‫آقای یوریشیگه.
‫این روستا و من زنده موندیم، همه‌ش به خاطر آقای فوبوکیه.
‫فکر کنم زیارتگاه بزرگ سووا باید بهش پاداش بده...
‫واقعاً؟
‫البته، حسابی از خجالتش درمیایم!
‫همچنین می‌خوام به عنوان دستیارم ازش استقبال کنم.
‫چه خوب!
‫صبر کن، آقای چوجومارو!
‫دوست دارم دوستت باشم، ولی نوکرت نه.
‫می‌خوام به اربابی خدمت کنم که بتونه برای تخت پادشاهی هدف‌گذاری کنه.
‫اگه دارم به ارباب سوا خدمت می‌کنم، قضیه فرق می‌کنه...
‫همینجا...
‫ارباب.
‫همین‌جا.
‫من توکیوکی هوجو هستم، پسر تاکاتاکی هوجو، نایب‌السلطنه شوگون‌سالاری کاماکورا.
‫من دارم برای تاج و تخت تلاش می‌کنم، که بدونی.
‫چی؟!
‫ببخشید که ازت پنهونش کردم.
‫تصمیم گرفته بودم هویتم رو فقط بعد از مشورت با آقای یوریشیگه فاش کنم.
‫می‌دونستم یه چیز بزرگی رو پنهان کرده...
‫ولی نه اینقدر بزرگ
‫اگه اون فقط یه آدم عادیه، پس فقط یه پسر مهربون و دست نیافتنیه.
‫اما اگه اون پسر هوژو باشه...
‫هر کدوم از توانایی‌هاش می‌تونه به یه سلاح ترسناک تبدیل بشه!
‫این دیگه آتیشه
‫من ارزون نمیام، می‌دونی؟ ولی اگه برات اوکیه، ارباب...
‫من همه جذابیتی که این شاهزاده پنهان کرده رو بیرون می‌کشم،
‫برو و به تخت برس.
‫برای اطلاعت، ما اینجا در سووا به جای ارزن، برنج می‌خوریم.
‫واقعاً؟! من تو بهشتم!
‫نمی‌دونم این یارو واقعاً با استعداده یا نه...
‫بیا بریم و رقص کاماکورا رو انجام بدیم تا وقتی که خورشید صبح طلوع کنه
‫زمان‌ها بارها و بارها تغییر می‌کنن ولی همه‌شون دوست‌داشتنی و عالی هستن
‫قدم، ضربه، برقص با ریتم
‫به سبک کاماکورا!
‫جومون، یایویی، کوفون، آسکا، نارا، هی‌آن
‫این کاماکورا هست
‫از نانبوکوچو تا ریوا
‫سبک کاماکورا
‫بیا یه ایهاکو درست کنیم (1185)
‫بیاین یه ایکونی (۱۱۹۲) درست کنیم
‫همه‌ی نظریه‌ها رو می‌دونی؟ چه نابغه‌ای!
‫کاماکورا پر از احساسات بود
‫مثل یه اسب وحشی ادامه بده، تا به نانباکوچو برسی
‫ما داریم بهترین تلاش‌مون رو می‌کنیم، کاماکورا، نمایندگی می‌کنیم
‫تو مسابقه تیراندازی به سگ‌ها توی زمین بازی می‌کنن
‫لباس‌ها، پوشاک، می‌پوشیمشون برای قرارمون
‫سبک کاماکورا
‫من از شعرها و مقاله‌های ژاپنی لذت می‌برم.
‫در ستایش زیارتگاه‌ها و معابد بودایی
‫مهم نیست تو کدوم دوره تاریخی هستیم
‫ما نمی‌تونیم دست از خوش‌گذرونی برداریم!
‫خب حالا!
‫بیا بریم و رقص کاماکورا رو انجام بدیم تا وقتی که خورشید صبح طلوع کنه
‫زمان‌ها بارها و بارها تغییر می‌کنند ولی همشون دوست‌داشتنی و عالی هستند
‫برو اون راهو، وقتی حوصله‌ات سر رفته و بی‌حالی
‫اون سازهای ژاپنی رو بزن و پرواز کن
‫این فرهنگ رو به آینده دور وصل کن
‫برو رقص کاماکورا رو انجام بده بیاید یه کم شلوغش کنیم!
‫وقتی اون زمزمه رو می‌شنوی
‫قدم، ضربه، برقص با ریتم
‫برو جلو و بزرگ شو
‫به سبک کاماکورا!
‫سبک کاماکورا
‫(استراحت)