‫(سامورایی گریزان)
‫یه مرگ قهرمانانه
‫یه خودکشی باوقار
‫جنگیدن و مردن در نبرد بزرگترین افتخار برای یک جنگجوئه.
‫این داستان یک قهرمانه که تو یه دوره پر از آشوب به شکل فوق‌العاده‌ای زندگی کرد.
‫یکی به نام تاکااوجی آشیکاگا.
‫(دوره نانبوکوچو)
‫...یا شاید اینطور فکر کنی.
‫ارباب توکیوکی!
‫وقتشه تیراندازیت رو تمرین کنی! (1333 میلادی، کاماکورا - محل شوگون‌سالاری واکامیائوجی)
‫تو هیچ جا نمی‌ری، لرد توکییوکی!
‫اوه، ببخشید!
‫اون خیلی چابکه...
‫احمق! الان وقت تحسین مهارت‌هاش نیست!
‫اون بالا خطرناکه، لرد توکییوکی!
‫لطفاً بیا پایین!
‫آسیب می‌بینی!
‫یکی جلوش رو بگیره!
‫اینجا چه خبره؟!
‫ارباب آشیکاگا داره میره!
‫خب... لرد توکییوکی...
‫چی میشه اگه درباره ارباب جوان حرف بزنیم؟
‫ها؟
‫خیلی تند و فرزه!
‫بسه دیگه! مرخصی!
‫اما...
‫ببخشید، بذار رد بشم.
‫مال من...
‫تو همیشه تو قایم‌موشک بازی خیلی خوبی، ارباب جوان.
‫ل-لرد تاکاوجی؟
‫من، تاکائوجی آشیکاگا،
‫می‌رم پایتخت،
‫برای سرکوب شورش پیشینیان امپراتور گودایگو.
‫من عاشقتم، آینده‌ی ارباب خاندان هوجو،
‫تا وفاداریم به قبیله رو نشون بدم.
‫این خیالمو راحت کرد.
‫من برای رونق کاماکورا و جنگجوها دعا می‌کنم،
‫و همچنین برای موفقیتت.
‫خب، پس.
‫ببخشید که منتظرت گذاشتم.
‫آره.
‫اینقدر دور و بر آشيكاگا عصبی نباش.
‫کیوکو؟
‫تو وارث شوگونات هستی.
‫یه روزی تو بهش دستور میدی.
‫تو همچنین شوهر آینده منی، پس خودتو جمع و جور کن.
‫من یادم نمیاد با تو نامزد کرده باشم...
‫ارباب توکیوکی!
‫کجا رفت؟
‫شاید اونجا قایم شده؟
‫ببخشید، کیوکو!
‫بعداً می‌بینمت!
‫ای وای.
‫وای خدای من...
‫اون فقط تو دویدن و قایم شدن خوبه.
‫اون خیلی با تاکاوجی فرق داره، با اینکه هر دوشون جنگجو هستن.
‫حتی اگه اون بتونه شوگون رو به دست بیاره،
‫اونم مثل باباش فقط یه پادشاه عروسکی می‌شد.
‫بله، آقا تاکاتوکی.
‫پس این موضوع رو بسپار به ما.
‫آره.
‫اوه، بی‌خیال بابا.
‫حتی یه عروسک هم می‌تونه زندگی لوکسی داشته باشه.
‫در حالی که لرد توکییوکی بی‌استعداده و فقط تو فرار کردن خوبه،
‫ولی مهربونه.
‫اون می‌تونه شوهر خوبی برای یه خانواده برجسته باشه!
‫نمی‌تونم پیداش کنم...
‫نمی‌تونم تحملش کنم وقتی اینقدر جدی قایم میشه.
‫چند روز پیش، دو روز کامل توی جعبه زره قایم شد، کلی سروصدا به پا کرد!
‫تمرین کردن خیلی راحت‌تر می‌شد...
‫خب، با وجود اینکه اسمیه، اون جانشین شوگونته.
‫اون خیلی تنبل و ترسوعه، هیچی تو کله‌ش نمیره.
‫توکیوکی.
‫پدر مریض و بی‌حال است.
‫تو واقعاً باید همین حالا به تخت سلطنت برسی.
‫صبر کن، نباید تو نفر اول توی صف جانشینی باشی؟
‫امکان نداره.
‫اگه من، پسر صیغه‌ای، موفق می‌شدم، باعث دردسر می‌شد.
‫تو خونمونه که از هر چیزی که دوست نداریم فرار کنیم،
‫منصفانه و بی‌دغل.
‫چرا اینقدر مغروری؟
‫ارباب توکیوکی!
‫پیدات کردم!
‫باشه، بیا بریم تمرین تیراندازی!
‫الان!
‫بیا دیگه!
‫بزن بریم!
‫این رو نگه دار، داداش.
‫ها؟ باشه...
‫تاکیوکی!
‫ارباب توکییوکی!
‫لطفاً بس کن!
‫ارباب توکییوکی!
‫ارباب توکیوکی!
‫هی!
‫وای!
‫ارباب جوان!
‫من عاشق کاماکورا هستم
‫عاشق دیدن لبخند روی صورت مردم هستم وقتی در آرامش زندگی می‌کنن.
‫من مقام یا افتخار نمی‌خوام.
‫اگه بتونم تو این شهر آروم زندگی کنم، همین برام کافیه.
‫به من بگو تنبل یا ترسو.
‫به عنوان یه عروسک، هیچ نیازی به قدرت نظامی و غیرنظامی ندارم.
‫این تنبلی یا ترسویی نیست.
‫این یه تیکه از هیولای درونته.
‫پدرم اینو گفت.
‫تو کی هستی؟
‫بابا؟
‫می‌بینم که تو همون‌قدر که میگن تو فرار کردن خوبی!
‫این دیگه چیه؟!
‫خوشبختم!
‫اسم من یوریشیگه سووا هست، یه کشیش از استان شینانو!
‫یه کشیش از شینانو؟ صبر کن، کی اینجا بالا اومدی؟!
‫من از اول اینجا بودم! می‌دونستم که می‌خوای از این درخت بالا بری!
‫داری خیلی نور می‌دی...
‫اوه، معذرت می‌خوام!
‫به خاطر مقدس بودن ذاتم، قدرت الهیم اجتناب‌ناپذیر نشت می‌کنه!
‫آرومش می‌کنم.
‫از من خواستن که برای حفاظت کاماکورا در برابر دشمنانش دعا کنم.
‫اومدم به بابات خبر بدم که کار تموم شده.
‫اون شیزوکوئه.
‫اون تو هنرهای مخفی و کارهای دفتری عالیه، واسه همین بهش اجازه دادم کمکم کنه.
‫خیلی مشکوکه... چطور فهمید من از این درخت بالا میرم؟
‫پدر می‌تونه آینده رو با قدرت الهیش ببینه.
‫هرچند، تو جن‌گیری افتضاحه.
‫شیزوکو، لازم نیست اون دومی رو بگی.
‫اگه شک داری، خودت یه نگاهی بنداز!
‫می‌بینمش، لرد توکییوکی...
‫در آینده، تو...
‫تو... اینجوری دوست داری...
‫اوه، صبر کن...
‫اگه بخوام بگم... یا شاید...
‫اگه این کارو بکنی، حتما خوشحال می‌شی...
‫صبر کن، هرکسی تعریف خودش رو از خوشبختی داره...
‫خب، تو که سالمی، اما در مورد...
‫فکر کنم هر چی قراره بشه، میشه؟
‫چی؟!
‫داری فقط یه چیزایی زیر لب می‌گی!
‫من فقط تیکه‌هایی ازش رو می‌فهمم!
‫اگه از اول همه چیزو می‌دونستم، خیلی حال نمی‌داد!
‫ولی الان می‌تونم همه‌شو ببینم!
‫اگه بخوام بگم، تو داری نقش آدم جدی تو یه نمایشنامه رو بازی می‌کنی!
‫مقصر کیه، ای پیشگوی بامزه؟!
‫و من همچنین دو سال بعد آینده رو دیدم.
‫در سن ده سالگی، تو یه قهرمان می‌شی که آسمون‌ها رو به لرزه درمیاری.
‫تو ارباب جنگ بزرگ می‌شی، بعضیا ازت می‌ترسن و بعضیا هم بهت احترام می‌ذارن،
‫و حتی می‌تونی آینده‌ی کشور رو تغییر بدی.
‫می‌تونم بگم چون خیلی بزرگه...
‫هوم؟
‫اوه، چه سریع!
‫باید همچین حرفی می‌زدی...
‫چه توانایی فوق‌العاده‌ای در حس کردن بحران...
‫نزدیک بود.
‫من اونقدر پول تو جیبم ندارم که به یه احضار کننده روح قلابی بدم.
‫چه آدم احمقی.
‫حتی اگه بخواد منو فریب بده، فقط یه خوشی سطحی نصیبش میشه.
‫من، قهرمان شدن...
‫اون با یه نگاه جدی اینو گفت...
‫هوم...
‫فکرش رو بکن یه آدم مثل اون می‌تونه وارد بشه...
‫واقعاً...
‫خیلی مشکوک بود.
‫هنوز...
‫من یه کم از حرفای این مرد سووا رو می‌فهمم.
‫مهارت‌های دویدنت از من و بابا یه سطح بالاتره.
‫اگه شرایط جور باشه،
‫احساس می‌کنم می‌تونی یه قهرمان باشی.
‫من اینجوری فکر می‌کنم.
‫ها؟
‫چی شده؟
‫کجا رفت؟
‫شاید توی درخت گیر کرده؟
‫الان وارد پایتخت می‌شیم تا ارتش شورشی رو از بین ببریم.
‫برکت‌ها بر ما باد، ای هاچیمان!
‫بیاید جلو، همه!
‫ارباب نایب السلطنه!
‫من اینجام با یه گزارش، آشیکاگا مخفیانه با امپراتور گودایگو تماس گرفته!
‫اونا نیروهای شوگونات رو تو پایتخت نابود کردن!
‫وقتی جنگجوها شهرت تاکااوچی رو شنیدن، دور هم جمع شدن.
‫میگن ارتش نیتا تو یه چشم به هم زدن هجوم میاره!
‫نه تنها این، بلکه دشمن پسرش رو هم فرستاد پیش نیتا یوشیسادا...
‫و اونا هم...
‫...فرستادن نیروها به کاماکورا!
‫(سابورو کانو و جیرو شیوتا، مربیان هنرهای نظامی، در عملیات کشته شدند)
‫(چیکاکی از ستسو، مقام شوگون‌سالاری، خودکشی کرد)
‫(دخترش، کیوکو، در یک سرقت کشته شد)
‫(شرایط قهرمان بودن...)
‫(...اینکه از همه چیز محروم بشه.)
‫تو... چرا خیانت کردی...
‫می‌تونم یه صدا بشنوم.
‫صدای کیه؟
‫کی...
‫کی منو به آسمون می‌بره؟
‫(بیش از ۸۰۰ نفر از اعضای خاندان هوجو و پیروانش خودکشی کردند)
‫پدر...
‫(سقوط شوگون‌سالاری کاماکورا)
‫منتظرت بودم، لرد توکییوکی.
‫در لحظات آخرش،
‫پدرت به من دستور داد که بهت کمک کنم فرار کنی.
‫چون پسرش خیلی جوون بود که بمیره.
‫از حالا به بعد، تو قلمرو من ازت محافظت می‌کنم.
‫که شینانو-سووا هست.
‫یوریشیگه سووا...
‫داری اینجا چیکار می‌کنی؟
‫وقت نداریم.
‫اینجا.
‫چشم الهی من این احتمال رو دید.
‫ما خودمون رو برای هر اتفاقی آماده کرده بودیم.
‫مردها و اسب‌هامون تو تپه‌های جلوتر هستن.
‫بریم همین الان اونجا.
‫نه...
‫فقط شکمم رو می‌برم...
‫...مثل پدر و بقیه.
‫اتفاق نمی‌افته.
‫اگه تو بمیری، آینده ژاپن چی میشه؟
‫کی اهمیت می‌ده به اون؟
‫خب، این...
‫این میشه... اون...
‫یه حسی دارم، ولی نمی‌تونم خودم تصمیم بگیرم...
‫اگه می‌مرد، تاثیرش...
‫در حالی که تاثیر روی... اینطوری نمی‌شد...
‫باید اونجا باشه...
‫یک تصویر از جهنم
‫همه چیز در کاماکورا توسط جنگجویان خائن نابود شده...
‫تاکاوجی آشیکاگا...
‫نمی‌تونم باور کنم که اینقدر کامل انجامش دادی.
‫آقا... تاکاوجی...
‫تو کی هستی؟
‫من ارباب فئودالی شیمونو هستم.
‫اسم من تاکائوجی آشیکاگا هست.
‫نمی‌تونی از دست من فرار کنی، آقا زاده!
‫همین چند روز پیش داشت لبخند می‌زد...
‫همه‌اش دروغ بود؟
‫بیایید انتقاممون رو بگیریم، لرد توکیوکی!
‫حتماً کمکت می‌کنم!
‫لبخندش هم کاملاً مصنوعیه
‫برو گمشو.
‫چطور می‌تونم به یه دعانویس قلابی اعتماد کنم؟
‫چه بی‌ادب!
‫من از قدوسیت لبریزم، و تو به من میگی دروغگو؟!
‫بابا.
‫یه قلابیه قلابیه. نیازی به جر و بحث نیست.
‫اینجا پشت من باشید، خانواده!
‫من نمی‌تونم از کسی انتقام بگیرم.
‫وقتی ببینیش می‌فهمی.
‫حتی لرد میناموتو نو یوریتومو پنج سال طول کشید تا هیکه رو نابود کنه.
‫و با این حال، یه مرد هست که تو فقط ۲۴ روز یه کشور رو نابود کرد.
‫تو گفتی چند روز پیش که من قهرمان می‌شم...
‫اما مردان قدرتمندی مثل تاکائوجی آشیکاگا،
‫که نسل‌های آینده بهشون میگن قهرمان.
‫بازنده‌ها باید با عزت بمیرن، تا از خودشون خجالت نکشن.
‫پس فقط بذار من بمیرم.
‫مثل بقیه جنگجوها.
‫واقعاً؟
‫پس بمیر.
‫اون از طرف هوجوئه!
‫از عمق ناامیدی و فراتر از آن...
‫فقط وقتی که مرگ نزدیکه...
‫هی!
‫قهرمان درونت...
‫...ممکنه بدرخشه!
‫هی...
‫اگه من بمیرم تو چیکار می‌کنی؟
‫گفتی اگه بمیری حیفه،
‫اما این قهرمان درون تو بود که باعث شد تو...
‫...سعی کن خوشحال و بی‌خیال زنده بمونی.
‫گریزان بودن فقط یک جنبه از یک قهرمانه.
‫اون بالا! بزنشون!
‫تو هیولای غریزه بقا هستی!
‫تو خیلی توی زنده موندن مهارت داری،
‫و عاشق اون حس قشنگ بین زندگی و مرگ باش.
‫یعنی منظورت دردسر برای تاکاوجیه که تازه امپراتور رو کشته، درسته؟
‫و تاج و تخت رو تصاحب کرد.
‫وارث بعدی شوگون‌نشین کاماکورا، که باید بیشتر از هر کسی کشته بشه،
‫استعداد زنده موندن بیشتر از هر کسی رو داره.
‫تاکاوجی با کشتن قهرمان می‌شه.
‫و تو با زنده موندن قهرمان می‌شی.
‫شما دو قهرمان هستید با سرنوشت‌های متفاوت.
‫البته، نمی‌تونی فقط با دویدن و قایم شدن برنده بشی.
‫رفاقت، قدرت نظامی و هوش.
‫همه رو جمع می‌کنم تا تو برنده بشی.
‫اگه به زندگی ادامه بدی، یه روزی مطمئناً،
‫تاکاوجی میاد تا تو رو بکشه.
‫تا اون موقع،
‫مخفی بمون، خودتو تمرین بده، و اون شیطانی که دنبالت میاد رو شکست بده!
‫حالا، بازی گرگم به هوا رو شروع می‌کنیم تا تاج و تخت رو پس بگیریم!
‫یوریشیگه.
‫هدفت اینجا چیه؟
‫چه نفعی برات داره که یه بچه تبعیدی رو نجات بدی؟
‫همش به خاطر وفاداری به خانواده هوجو!
‫خب، من فقط یه قلابیم،
‫پس حدس می‌زنم که حرفمو باور نمی‌کنی.
‫به موقع بهت می‌گم.
‫بعد از اینکه کاماکورا رو پس گرفتی.
‫من...
‫من واقعاً هیچ خجالتی ندارم.
‫حتی با اینکه تمام خانواده‌ام کشته شدند...
‫برای من طبیعی بود که بمیرم...
‫مرسی از تو، از خوشی زندگی غش کردم.
‫آقای یوریشیگه.
‫تو مسئول این خواهی بود.
‫البته.
‫تا ته جهنم بهت خدمت می‌کنم.
‫درست مثل پیش‌بینی یوریشیگه،
‫دو سال بعد، توکیوکی کل کشور رو تکون می‌ده.
‫آره!
‫تو دورانی که مردن با وقار عادی بود،
‫پسره به هر قیمتی که شده فرار می‌کرد،
‫و مصمم بود که سر امپراتور جدید رو به دست بیاره.
‫این شروع زندگی پر تلاطم سامورایی گریزان بود.
‫پیش بیا! (قسمت ۲: آقای مهربون)