‫داری نیکلودئون نگاه می‌کنی.
‫آماده‌اید بچه‌ها؟
‫چشم، کاپیتان!
‫نمی‌شنومت!
‫چشم، کاپیتان!
‫اوه!
‫کی تو یه آناناس زیر دریا زندگی می‌کنه؟
‫باب اسفنجی شلوار مکعبی!
‫جاذب و زرد و پر از سوراخه، اون کیه؟
‫باب اسفنجی شلوار مکعبی!
‫اگه دنبال چرت و پرت دریایی هستی، باب اسفنجی شلوار مکعبی!
‫پس بیفت رو عرشه و مثل ماهی وول بخور!
‫آماده‌ای؟
‫باب اسفنجی شلوار مکعبی!
‫ممنون که تو مراسم کپسول زمان امروز شرکت کردید.
‫مهمه که نسل‌های آینده بدونن چی باعث شد بیکینی باتم خاص باشه.
‫شهروندانش و وسایل شخصی تصادفیشون.
‫و حالا، لطفا خانم سندی چیکس رو خوش‌آمد بگید.
‫ممنون، خانم شهردار.
‫من این ظرف فلزی رو طوری طراحی کردم که هر چیزی رو داخلش برای مدت زمان مشخصی کاملاً حفظ کنه.
‫چقدر وقت داریم، سندی؟
‫اوه، نمی‌دونم.
‫حدود ۲۰۰۰ سال؟
‫مراسم رو شروع کنید!
‫فقط می‌خوام یه پیام خوشحال‌کننده برای آدمای خوب فردا بذارم.
‫اوه، چه سطل زباله شیکی.
‫هی، داری با کلارینتم چیکار می‌کنی؟
‫گذاشتن مشکل برای آینده.
‫به هر حال، آقای اسکوئیدوارد، مشتری‌های آینده پول خوبی برای یه کراپی پتی قدیمی و اصل می‌دن.
‫می‌تونم الان بابت این پول بگیرم یا باید صبر کنم؟
‫این مناسبت مهم هم به پایان رسید.
‫خیلی ممنون از همه شما... نه اینقدر سریع!
‫ها؟
‫شما احمق‌ها!
‫با این برگر توی دستم، بالاخره می‌تونم دنیا رو تصاحب کنم!
‫آره، شاید بعداً.
‫ها؟
‫خیلی بعدتر.
‫هی، منو از اینجا بیرون کن!
‫باید همتون رو نابود کنم!
‫اوه، نه نپتون!
‫همونطور که می‌گفتم، ممنون که اومدید، همگی.
‫پیتزای رایگان توی شهرداری!
‫آزاد!
‫پیتزای رایگان!
‫این بار خودتو تو چه دردسری انداختی، شلدون؟
‫کارن، سریع یه درب بازکن یا یه چیزی بیار!
‫خب، فکر کنم باید صبر کنیم تا باز بشه.
‫بعداً می‌بینمت.
‫حدود ۲۰۰۰ سال بعد.
‫بالاخره!
‫بعد از اینکه ذره ذره با این همبرگر زنده موندم، بالاخره فرمول مخفی رو کشف کردم!
‫حالا دوران وحشتم می‌تونه... صبر کن ببینم.
‫این خراب‌شده کمتر شبیه خراب‌شده‌ست.
‫آینده باید خیلی عالی باشه اگه همه چیز از کروم ساخته شده باشه.
‫و لیز!
‫سطل کرومی؟
‫در کجاست؟
‫اگه نتونم وارد آزمایشگاهم بشم، چطوری می‌تونم دنیا رو تسخیر کنم؟
‫شلدون، خوش اومدی خونه.
‫کارن؟
‫این تویی؟
‫می‌بینم یه کم کار روی خودت انجام دادی.
‫آره.
‫و این تنها کاری نیست که انجام دادم.
‫اوه.
‫آیا یه ربات مرگبار و ویرانگر ساختی؟
‫نه.
‫داشتم روی کارهای هنریم کار می‌کردم.
‫در واقع من خیلی موفقم.
‫اوه، عزیزم.
‫این به مبل توی نشیمن میاد.
‫ما می‌گیریمش.
‫کی به هنر اهمیت میده؟
‫وقتشه که کمکم کنی دنیا رو تصاحب کنم!
‫حالا، چی به سر در جلویی اومده؟
‫آه، بی‌خیال.
‫تو نمی‌فهمی، پلانکتون.
‫الان کل دنیا فرق کرده.
‫صبر کن، منظورت چیه؟
‫بذار نشونت بدم.
‫می‌بینی؟
‫این خونه قدیمی اختاپوسه.
‫ها؟
‫موزه‌ی اختاپوس؟
‫کی میره به موزه‌ای که به اون بازنده اختصاص داده شده؟
‫خیلی آدم.
‫ضبط‌های قدیمی کلارینت اسکوئیدوارد الان به عنوان موسیقی کلاسیک حساب می‌شن.
‫وای.
‫قبلاً اصلاً بهشون نمی‌گفتن موسیقی.
‫متاسفانه، هیچ‌کس شروع به گوش دادن به حرف‌هاشون نکرد تا روز بعد از اینکه اون رفت.
‫خیلی بد.
‫این شکلی شده سنگ پاتریک الان.
‫اون احمق همیشه یه خنگ بود.
‫و اون لیوان نوشابه احمقش منو برای ۲۰۰۰ سال چسبناک گذاشت.
‫اگه الان اینجا بود، یه راست می‌زدم تو دهنش.
‫و این هم P-1000 هست.
‫من گرسنمه.
‫یه خوراکی کوچیک می‌خوام.
‫حتی به عنوان یه ربات هم احمقه.
‫این طعمش مثل مرغ کنتاکی نیست!
‫من دارم برمی‌گردم به تخت.
‫حالا بذار حدس بزنم.
‫بعدش می‌خوای بهم نشون بدی چه بلایی سر باب‌اسفنجی اومده.
‫نه نبودم، ولی اگه اصرار داری.
‫هی بچه‌ها، اوضاع چطوره؟
‫مرسی که سر زدی، گرفتی چی میگم؟
‫وای، باب اسفنجی، باورم نمیشه که یه چیزی اینجا واقعاً بهتر شده.
‫و اون چیز تو بودی!
‫اون باب اسفنجی نیست، دربان هولوگرافیکشه.
‫این همون باب اسفنجی واقعی هست.
‫یا حداقل چیزی که ازش باقی مونده.
‫اوه، ازت خوشش میاد!
‫بس کن!
‫من دو هزار سال با پژواک اون خنده عذاب کشیدم!
‫ها؟
‫باشه، فهمیدم.
‫آینده وحشتناکه.
‫اما حالا دیگه فرمول مخفی رو می‌دونم.
‫ما می‌تونیم این خط زمانی وحشتناک رو به دست بگیریم.
‫راستش، فکر کنم یه چیز دیگه هم هست که باید ببینی.
‫خرچنگ کرومی؟
‫به خاطر زنگ زدن برای همیشه بسته شده؟
‫این خبر عالیه!
‫اِه، نه دقیقاً.
‫مهم نیست که خرچنگ پز بازه یا نه.
‫در آینده، همه فرمول مخفی رو می‌دونن.
‫اونا... چی؟
‫همینه!
‫من دیگه از آینده خسته شدم!
‫فقط می‌خوام برگردم پیش همه اونایی که ازشون متنفرم!
‫چرا زودتر نگفتی؟
‫من کسی رو می‌شناسم که شاید بتونه کمک کنه.
‫اون سنجابه خل و چل؟
‫واقعاً؟
‫سنجابه که ۲۰۰۰ سال توی یه لوله گیر نکرده بود، نه؟
‫فهمیدم، فکر کنم.
‫این عجیب‌غریبه.
‫خونه سندی دقیقاً همون شکلیه که بود.
‫درسته، ولی حواست باشه، سندی ممکنه دقیقاً همونی نباشه که یادت میاد.
‫کی جرأت کرده به در خونه من بزنه؟
‫هوم.
‫سلام؟
‫سندی؟
‫آنجایی؟
‫هی!
‫سندی چیکس در خدمت شما، آقای پلانکتون.
‫چی... چطور جوون‌تر شدی؟
‫اوه، از وقتی تابستون تو کمپ کورال تموم شد، دارم از این دوره به اون دوره می‌پرم.
‫اوه، فقط داری فضا و زمان رو کشف می‌کنی، نه؟
‫چه عالی!
‫لطفاً منو به زمان حال برگردون.
‫لطفاً!
‫از آینده متنفرم.
‫ازش متنفرم!
‫نیازی به التماس نیست، آقای پلانکتون.
‫منتظرت بودم.
‫ماشین زمان پر از سوخته.
‫خب، کجاست؟
‫تو توش وایسادی، رفیق.
‫این گنبد درختی من، کپسول زمان معکوس منه.
‫پس منتظر چی هستیم؟
‫بزن بریم!
‫خداحافظ، کارن.
‫می‌بینمت ۲۰۰۰ سال پیش.
‫الان می‌تونی بیای بیرون، پلانکتون ۲.۰.
‫فکر نمی‌کردم هیچ‌وقت بره.
‫حالا یه کم کروم بریز روم، عزیزم.
‫هیچ وقت فکر نمی‌کردم اینو بگم، ولی دلم برای این جای وحشتناک تنگ شده.
‫اوه، مرسی که کمک کردی یا هرچی.
‫برو دیگه.
‫یادت نرفته یه چیزی؟
‫باشه، باشه.
‫میشه یه اسکناس درشت رو خرد کنی؟
‫من انعام نمی‌خوام، ولی باید اون فرمول مخفی رو فراموش کنی.
‫همینجا وایسا تا دستگاه پاک‌کننده حافظه‌ام رو فعال کنم.
‫چی گفتی؟
‫چی شد؟
‫چطوری رسیدم اینجا؟
‫مشتری‌های آینده پول زیادی برای یه کراستی کراب قدیمی و اصل میدن.
‫یک همبرگر خرچنگی!
‫الان فرصتمه!
‫نه به این زودی!
‫شما احمقا!
‫کسی دیگه هم حس دژاوو داره؟
‫دو هزار سال دیگه می‌بینمت، پلانکتون!
‫دو هزار سال.