‫من عاشق صبحونه‌ام!
‫اگه صبحونه باشه، اشکالی نداره بیشتر پول بدم.
‫اوه، اون پول‌ها خیلی وسوسه‌انگیز به نظر میاد.
‫عیبی داره؟
‫ببخشید، دیدن این همه آدم که دارن صبحونه می‌خورن منو گرسنه کرده.
‫یعنی مشتری‌های بیشتری می‌خواد.
‫راستی، دست از سر مامان بردار!
‫خب، این واقعاً روزمو شروع کرد.
‫صبح بخیر، آقای خرچنگ.
‫صبح بخیر، کروی کراستی!
‫یه ایده فوق‌العاده برای رستورانم دارم.
‫ما داریم یه رستوران خرچنگ تو ماه باز می‌کنیم؟
‫ما داریم برای همیشه تعطیل می‌شیم؟
‫چی؟
‫نه!
‫از این به بعد، رستوران کراستی کراب صبحانه هم سرو می‌کنه.
‫و شما دوتا باید حتی زودتر بیاید سر کار.
‫ها؟
‫ای بابا!
‫من می‌تونم برای صبحونه برگر خرچنگ درست کنم!
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫مردم صبح‌ها کتلت نمی‌خوان.
‫اونا بیکن و تخم‌مرغ و هَش براون می‌خوان.
‫می‌دونی، چیزای صبحونه.
‫ببین می‌تونی یه دسته پنکیک درست کنی، پسر؟
‫بله قربان!
‫بهش یه تست دهانی بزن، آقای اسکوئیدوارد.
‫این پنکیک‌ها مزه همبرگر خرچنگی میدن.
‫اوه، فکر کنم فقط بلدم همبرگر خرچنگ درست کنم.
‫اوه، از این می‌ترسیدم.
‫برو کتابفروشی و کتاب آشپزی صبحانه‌ای که سفارش دادم رو بردار.
‫باید یکم مهارت‌هات رو بیشتر کنی، پسر.
‫سلام.
‫اومدم یه کتاب آشپزی برای آقای خرچنگ بگیرم.
‫حتماً، قربان.
‫لطفا متن رو بفرست.
‫مطمئنی این همون کتابه؟
‫به نظر من درسته.
‫اوه، ببخشید.
‫چه پنیر کوچولوی مودبی.
‫من یه کتاب رزرو کردم، فامیلی جادوگر، اسم کوچیک شیطون.
‫حتماً.
‫باید همین باشه.
‫کتابتون، خانم.
‫عینکمو یادم رفت.
‫هی رفیق، مطمئنی این همون کتاب جادویی‌ایه که سفارش دادم؟
‫مطمئنم.
‫ها؟
‫اگه تو میگی.
‫ای وای.
‫کتاب آشپزی رو گرفتم، آقای خرچنگ.
‫بدو پسر!
‫صبحونه که تا آخر روز نمی‌مونه، می‌دونی.
‫معجون عشق، احضار شیاطین، مرده‌ها و تو... اوه، صبحونه!
‫کلی بدبختی.
‫یعنی حتماً پنکیکه.
‫این کتاب واقعاً مواد عجیب و غریبی لازم داره.
‫آقای خرچنگ، دندون زامبی، نفس اژدها، چشم برهنه داریم؟
‫خب، باید یه چندتا توی قسمت پشتی فریزر باشه.
‫واقعاً؟
‫چی؟
‫نمی‌تونم از یه حراجی بگذرم.
‫باید توی یه دیگ آهنی پخته بشه.
‫اوه، چه شیک.
‫فکر کنم یه چیزی اینجا هست.
‫اوه، اونجایی.
‫ها؟
‫اوه، اونا فوق‌العاده‌ان.
‫معلومه خوشمزه‌ست.
‫آقای اسکویدوارد، دوباره نوبت توئه.
‫آه، اینا خیلی خوبن.
‫صبحانه آماده‌ست!
‫جو دو سر شما، قربان.
‫اوه، چه بی‌مزه خوشمزه‌ای.
‫من برای این قبل از ظهر بیدار شدم؟
‫صبحانه‌ام کجاست؟
‫وافل‌هات.
‫یه غذای خیلی خوشمزه.
‫وقتشه که پول غذامو بدم.
‫وای، دفتر مرکزی من زده جاده خاکی، خیلی بهم برخورده.
‫کی کربوهیدرات سفارش داده؟
‫من.
‫البته.
‫باب اسفنجی، اینجا چه خبره؟
‫فکر نمی‌کنم هنوز قلق این صبحونه رو پیدا کرده باشم، آقای خرچنگ.
‫تخم‌مرغ؟
‫یه لیوان شیر، دو تا تخم‌مرغ، یه قرص نون، و شکر جلبک؟
‫باشه، چیپس، آدامس، تست تازه؟
‫هش براون؟
‫ای بابا!
‫تخم‌مرغ‌های رانچرو؟
‫چه خبره؟
‫این کتاب جادوی لعنتی چه مرگشه؟
‫جادوی صبحانه عمو جیمی؟
‫این یه کتاب آشپزیه!
‫باید بفهمم آخرش کی کتاب جادوییم رو برداشته.
‫بلافاصله بعد از اینکه بوسم تموم شد.
‫چرا این اتفاق داره می‌افته؟
‫شاید همه چیزای عجیب غریبی که پختم باعث اینا شده.
‫دیگ رو هم توضیح میده.
‫و کتاب آشپزی پرنده.
‫داره از خوراکی‌های خوشمزه صبحونه یه هیولا درست می‌کنه!
‫آه!
‫پس اینجا بود که کتاب جادویم رفته بود.
‫اوه، یه مشتری.
‫سریع‌تر سفارش بگیر، اسکوئیدوارد.
‫آه، مرسی، ولی دیگه جا ندارم یه لقمه دیگه بخورم.
‫اومدم کتاب‌هامون رو با هم عوض کنیم.
‫فکر کنم کتاب جادوییم با کتاب آشپزیت قاطی شده.
‫ولی اول باید این آشفته‌بازار غذا رو جمع‌وجور کنم.
‫فلیپی-فلیپی-فود!
‫شیره افرا!
‫من چسبناک شدم!
‫خیلی چسبناکه!
‫هی، تو!
‫بچه اسفنجی با چوب جادو!
‫اون کفگیر منه.
‫چوب‌دستم!
‫خب، من یه کم از جادوم رو بهت قرض میدم!
‫تنها راه متوقف کردن صبحانه، دشمن قسم‌خورده‌اشه!
‫شام حاضره!
‫اوه، من می‌تونم شام درست کنم.
‫هی بپا! غذای داغ!
‫وای!
‫نه!
‫اسکوئیدوارد جزئی از یه صبحونه متعادل نیست!
‫یه همبرگر خرچنگی سه طبقه!
‫من یه تعطیلات لازم دارم.
‫هی بچه، می‌خوای شاگرد من بشی؟
‫تو واقعاً تو جادو مهارت داری.
‫مرسی، ولی تنها جادویی که نیاز دارم، طعم خوشمزه‌ی یه کراستی کرابه.
‫یه کتلت؟
‫برای من یکم زوده.
‫مگه اینکه...
‫هوم، یه وافل خرچنگی!
‫اوه، یه وافل خرچنگی، هان؟
‫باز یه فکر بکر دارم!
‫دیگه صبحانه سرو نمی‌کنیم.
‫از حالا به بعد، رستوران خرچنگ کراستی شام هم سرو می‌کنه!
‫اوه، دو نفره صبحانه-شام!
‫و این دفعه، خودم کتاب آشپزی جدید رو برداشتم.
‫هی، مشتری داریم!
‫انجام بده