‫داری نیکلودئون نگاه می‌کنی.
‫آماده‌اید بچه‌ها؟
‫چشم، کاپیتان.
‫نمی‌شنومت.
‫چشم، کاپیتان.
‫اوه، کی توی یه آناناس زیر دریا زندگی می‌کنه؟
‫باب اسفنجی شلوار مکعبی.
‫جاذب و زرد و پر از سوراخه، اون کیه؟
‫باب اسفنجی شلوار مکعبی.
‫اگه دنبال مزخرفات دریایی هستی.
‫باب اسفنجی شلوار مکعبی.
‫پس بپر روی عرشه و مثل ماهی وول بخور.
‫آماده‌ای؟
‫باب اسفنجی شلوار مکعبی!
‫این یعنی چی، آقای اسکوییدوارد؟
‫از من نپرس، از باب اسفنجی بپرس.
‫هی مامان، لازم نیست لبه‌های نون کراستی پتی رو ببری.
‫داریم فست‌فود درست می‌کنیم.
‫عزیزم، عشق زمان می‌بره.
‫حالا یه گوجه بده تا بتونم اونو به شکل یه گل رز دربیارم.
‫باب اسفنجی!
‫چه خبر شده اینجا... اوه، سلام خانم اسکوارپنتس.
‫خب، سلام یوجین.
‫دارم یاد می‌گیرم چطور کراستی پتی درست کنم.
‫اوو، چه قشنگ.
‫میشه پسرت رو برای یه لحظه قرض بگیرم؟
‫اینجا چه خبره، پسر؟
‫چرا مامانت تو آشپزخونه‌ست؟
‫فقط یه نگاهی به اون جمعیت بنداز!
‫به همین دلیل دیگه هیچوقت بیرون غذا نمی‌خورم!
‫مامانت نباید تو کار من دخالت کنه.
‫بفرستش خونه.
‫اوه، ولی آقای خرچنگ، تقویم رسمی کارمندان میگه امروز روز بیار مادرت سر کاره.
‫خیلی بد شد، یادم رفت.
‫پسر، اون خیلی بد می‌شد.
‫اوه، فکر کردن به اینکه مادرم اینجا بود چه فاجعه‌ای به بار می‌آورد، تنم رو می‌لرزونه.
‫نگران نباشید بچه‌ها، ماماناتون رو هم دعوت کردم.
‫چی؟
‫چه با فکری، باب اسفنجی.
‫خب، رسیدیم، پس دست از مسخره بازی بردار و بهم نشون بده چیکار می‌کنی.
‫مامان، داری ضایعم می‌کنی.
‫آخ، آخ، آخ، آخ.
‫نمی‌دونم به چی می‌خندی، یوجین.
‫هر جا رو نگاه می‌کنم، پول هدر رفته.
‫آخرین باری که روغن این سرخ‌کن رو عوض کردی کی بود؟
‫ما هر روز عوضش می‌کنیم، خانم.
‫حروم شد!
‫باید سالی یک بار باشه.
‫سس گوجه واقعی؟
‫آشغال!
‫شرط می‌بندم تو دستشوییت از دستمال توالت دولایه استفاده می‌کنی.
‫ها.
‫ما از یه لایه استفاده می‌کنیم.
‫انگار از درخت می‌ریزه.
‫حروم شد!
‫باید نصف ضخامت باشه.
‫اگه همین‌جوری الکی خرج نکنی، سودت خیلی بیشتر می‌شه.
‫آره مامان.
‫یادت نره لبخند بزنی، پسرم.
‫هوم؟
‫غذام کجاست؟
‫ببخشید که دیر کردم، آقا.
‫سفارشتون زود آماده می‌شه.
‫من نگفتم که تحقیرت رو از دست بده!
‫قوز نکن!
‫کمرت رو داغون می‌کنی!
‫من بی‌مهره‌ام، مامان!
‫و حرف نباشه!
‫بله، مامان.
‫تحقیر قشنگی بود، ولی برای مشتری‌ها نگهش دار.
‫اوه.
‫سفارش پیرمرد جنکینز آماده‌ست.
‫یک همبرگر خرچنگی بدون لایه‌ی سوخته و یک سالاد ساده.
‫من سیب‌زمینی سرخ‌کرده سفارش دادم، نه سالاد.
‫سیب‌زمینی‌ها توی سالاد هستن.
‫باشه، امتحانش می‌کنم.
‫ولی فقط چون خیلی گرسنمه.
‫یاد آشپزی مادرم می‌افتم وقتی که بچه بودم.
‫از خوشحالی بچه‌گانه پر شدم.
‫سفارش همه رو آماده کردم.
‫مامانم فست فود رو نمی‌فهمه.
‫نه مثل من.
‫آشپزیش خیلی طول می‌کشه چون با عشق غذا درست می‌کنه.
‫یعنی تو این همبرگر خرچنگی هیچ عشقی نیست؟
‫حالا فقط طعم گرسنگی رو حس می‌کنم.
‫من پولم رو پس می‌خوام!
‫باشه، بسه.
‫هیچ پولی پس داده نمیشه.
‫ببین، اینجا عشق هست.
‫عشق من به پول تو.
‫نمی‌خوای ما رو از هم جدا کنی، مگه نه؟
‫واضحه که پسرا‌مون به اندازه کافی تلاش نمی‌کنن.
‫باور کن وقتی می‌گم هیچ‌کس بیشتر از ما، مادرهاشون، ناامید نیست.
‫فکر می‌کردیم بهتر بهشون یاد دادیم.
‫برای جلوگیری از این فاجعه، ما رستوران رو دست می‌گیریم و به بچه‌هامون نشون می‌دیم چطوری باید کار کرد.
‫ولی مامان... خفه شو!
‫و شما سه نفر هم برید همون گوشه.
‫خب، وقتشه که اینجا رو یه دستی بهش بکشیم!
‫آشپزی خونگی مامان خرچنگ؟
‫این یه فاجعه میشه!
‫ببین با رستورانم چیکار کردن!
‫فکر کنم اینجا خیلی خونگی به نظر میاد.
‫اگه می‌خواستم خونه‌گی باشه، تو خونه می‌موندم.
‫این برام خیلی گرون تموم میشه.
‫در واقع، خانم اسکوارپنتس همه این وسایل رو تو صندوق عقب قایقش داشت.
‫یه مادر همیشه آماده‌ست.
‫بالاخره مامان‌هامون شکست می‌خورن و نابود می‌شن.
‫و بعدش، رستوران خرچنگی رو پس می‌گیریم.
‫به نظر میاد زودتر از اون چیزی که فکر می‌کردیم اتفاق بیفته.
‫ببین کی اومده.
‫بابِل باس.
‫کابوس هر مادری.
‫عروسکت رو تو قایق جا گذاشتی!
‫مامان!
‫این یه فیگور اکشنه، نه عروسک!
‫ما بدبخت شدیم.
‫خوش اومدی به رستوران مامان خرچنگ، درسته؟
‫از این طرف!
‫بفرما، منوها.
‫جالبه.
‫ببینیم این مدیریت جدید می‌تونه از پس بررسی‌های من بربیاد یا نه.
‫من از هر چیزی یکی می‌خوام.
‫آخ!
‫ما هر دو غذای مخصوص صبح زود رو می‌خوریم.
‫مامان، می‌خوام برم یه نوشابه بگیرم.
‫نی‌های نوشابه خطرناکن.
‫چشمت رو از دست میدی.
‫از این استفاده کن.
‫یعنی، اوه، خیلی خجالت‌آوره.
‫لطفا متن رو برام بفرست.
‫دو تا کاسرول خرچنگی.
‫حتی به تیکه‌های کوچیک هم بریدمش.
‫پسرم همینجوری دوست داره.
‫لذت ببر.
‫معلومه که اون بچه ننه اینجا رو دوست داره.
‫اوه، بچه‌ها؟
‫نگاه کن!
‫به نظر میاد همه اینجا رو دوست دارن.
‫یه لکه داری.
‫نرو!
‫باورم نمیشه.
‫اونا موفق شدن.
‫آره، معلومه که هستن.
‫ببین چقدر دارن سخت کار می‌کنن.
‫راستش یه جورایی عذاب وجدان دارم که می‌بینم اونا دارن همه کارا رو انجام میدن.
‫چه افتضاحی.
‫شما سه تا اصلاً نمی‌دونید چطور باید قدر بغل خفه‌کننده عشق مادری رو بدونید.
‫خب، تو چی پیشنهاد می‌دی؟
‫آیا اینجا زیرزمین داره؟
‫خب، رسیدیم.
‫آقایون، قلعه تنهایی برای بچه‌های بزرگسال رو معرفی می‌کنم.
‫این زیرزمین پر از آشغاله.
‫اوه، تو آشغال می‌بینی.
‫می‌بینم... یه پاتوق!
‫درسته.
‫خب، از گوشه شرمندگی که بهتره.
‫فکر کنم.
‫اینجا می‌تونی وقتت رو هر جوری که می‌خوای بگذرونی.
‫خوندن کمیک، بازی کردن ویدیو گیم، غر زدن تو اینترنت.
‫انتخاب‌های زندگیت افتضاحه، ولی کلیت ایده‌ت رو دوست دارم.
‫و با مادرت طبقه بالا.
‫تنقلات فقط یه صدا فاصله دارن.
‫اوه، مامانم عاشق درست کردن خوراکی‌ه.
‫دیگه چی می‌تونی به ما یاد بدی، ای حکیم دانای راه‌های تنبلی؟
‫ای وای، وقت من با تو به پایان رسیده.
‫من پسر خوبی بودم و مامانم داره منو می‌بره بستنی بخورم.
‫تو سه، دو، یک.
‫من برای بستنی‌ام آماده‌ام، مامان.
‫خداحافظ دخترا.
‫زود برگردی، باشه؟
‫خب، فکر کنم می‌تونیم امتحانش کنیم.
‫مامان!
‫ناچوها!
‫هی، چهارمی چیه؟
‫مامان!
‫سلام، مامان!
‫مامان، مامان، مامان.
‫تو عمرم اینقدر خوب نخوابیده بودم.
‫دیشب باعث شد دوباره حس بچگی کنم.
‫آها، پس بچگی داشتن اینجوریه.
‫آخ، شما بهترین دوستایی هستید که یه بچه می‌تونه داشته باشه.
‫من گرسنمه.
‫مامان!
‫صبحونه!
‫بچه‌ها، فکر کنم یه چیزی اشتباهه.
‫موافقم، پسر.
‫بهتره بریم چک کنیم.
‫چی؟
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫این همه آدم بی‌مصرف کی هستن؟
‫سلام بچه‌ها.
‫اوه، اونجایی یوجین.
‫برو یکی از اون کراپتی پتی‌هایی که همیشه ازشون تعریف می‌کنی برام درست کن.
‫بابا؟
‫اوه.
‫درسته.
‫امروز روزِ بیار بابات به محل کاره.
‫اوه، پسرم، وقتی بلند شدی میشه نوشیدنی من رو هم پر کنی؟
‫و چیپس بیشتری برای من، بچه.
‫هر وقت آماده شدی با اون کراستی پتی، پسر.
‫من توله‌هامو می‌خوام!