‫رستوران من پر از مشتری و پولشونه.
‫آقای خرچنگ، صندوق دوباره پر شده.
‫گرفتمش، آقای اسکویدوارد.
‫هی، چرا تو صف نیستی؟
‫نمی‌خوای یه کرابی پتی بخوری؟
‫خیلی دوست دارم یکی داشته باشم، ولی خیلی دوره.
‫نه به خوبی یه کرابی پتی، ولی لازم نبود یه ذره هم تکون بخورم.
‫اون کامیون غذای لعنتی مشتری‌هامو دزدید!
‫خب، اگه مشتریا به رستوران خرچنگ نمیان، من رستوران خرچنگ رو بهشون می‌برم!
‫آقای خرچنگ، اینجا بیرون چیکار می‌کنیم؟
‫کارفرمای مهربونت یه سورپرایز برات داره.
‫من عاشق سورپرایزاتم، آقای خرچنگ!
‫سورپرایز مورد علاقه‌ام جک لاستیکی بود!
‫آره، اون خوب بود.
‫ببین!
‫کامیون غذای کاملاً جدید، برای من!
‫کروزی کرستی!
‫اوه‌اوه.
‫چه آشغالیه!
‫بیشتر شبیه یه تیکه خوشگل و جذابه!
‫ما نمی‌خوایم هیچ برگری از اون ماشین قراضه بفروشیم.
‫بهتره یه برگر بفروشی، وگرنه بهتره برنگردی!
‫اوه، آقای اسکوییدوارد، تو رانندگی کن.
‫اوه، من می‌تونم راهنمایی کنم!
‫اوه، چه خوشحالی‌ای!
‫مشتری‌ها، هورا!
‫بجنب!
‫حالا تنها چیزی که نیاز داریم یه جای پارک کنار کلی مشتری گرسنه‌ست.
‫اوه، اونجا به نظر جای خوبی میاد، اختاپوس.
‫اون جای منه، عوضی.
‫اونجا رو امتحان کن.
‫یه جای خالی اینجا پیدا کردم.
‫کارگرای ساختمونی همیشه گرسنه‌ان.
‫کربی پتی‌ها!
‫بیاید و کراستی برگرهای داغ و تازه‌تون رو بگیرید!
‫هی، شما دزدای ادعا!
‫نوبت منه!
‫نوش جان!
‫حالا اینجا خیلی شیک به نظر میاد.
‫کراپی پتی‌ها؟
‫اینجا همبرگرهای خوشمزه و ارزون کریبی پتی رو داری؟
‫مقرون‌به‌صرفه؟
‫اوه، چقدر معمولیه.
‫اوه، راک کارنیویج؟
‫همه جای بیکینی باتم رو امتحان کردیم و هیچی نفروختیم.
‫وقتشه برگردیم و به آقای خرچنگ بگیم که شکست خوردیم.
‫یه جا هست که هنوز امتحانش نکردیم.
‫سلام؟
‫ها؟
‫ته دیگه!
‫بپیچ!
‫این‌جا خلوته.
‫اگه درست یادم باشه، همیشه آدمای دوست‌داشتنی از راک باتم توی ایستگاه اتوبوس هستن.
‫چه فکر فوق‌العاده‌ایه، باب اسفنجی.
‫اینجا خیلی مشتری هست.
‫شاید مرکز خرید راک باتم؟
‫همه کجان؟
‫سیرک باید برای جمعیت‌ها خوب باشه.
‫اوه.
‫شاید یه سیرک کک‌ها باشه.
‫اِه.
‫آره.
‫قبرستون هم خالیه.
‫این جا حتی یه شهر ارواح هم نیست.
‫خب، تلاش‌مون رو کردیم.
‫بریم خونه.
‫ها؟
‫یه مشتری!
‫بفرما بیا جلو و یه خوشمزه، داغ، تازه... ها؟
‫کربی پتی؟
‫کجا رفت؟
‫اون بالا.
‫این بار گیرش انداختم!
‫وای!
‫گمش کردیمش!
‫اونجاست!
‫میشه الان بریم خونه؟
‫آقای خرچنگ گفت تا وقتی که حداقل یه کرَبی پَتی نفروشیم نمی‌تونیم برگردیم.
‫باشه، خودم میرم یه برگر احمقانه می‌خرم.
‫کیف پولم رو توی شلوارم تو خونه جا گذاشتم.
‫اوه، باب اسفنجی، می‌تونی یه کم پول بهم قرض بدی که یه همبرگر بخرم؟
‫من فقط پول کراستی دارم.
‫در رستوران کراستی کرب معتبر نیست.
‫فکر کنم اگه بخوام برگردم خونه، باید یه برگر به اون آدم عجیب و غریب بفروشیم.
‫مشکلی نیست.
‫با مهارت‌هام توی شکار عروس دریایی پیداش می‌کنم.
‫مچ گرفتم!
‫اون مُهر بارون منه!
‫این حقه رو از خوندن کمیک‌های جنگل فیش یاد گرفتم.
‫ها!
‫گرفتمش، کوچولوی سمج!
‫خب، حالا که دیگه قرار نیست برگردم خونه، بهتره راحت باشم.
‫هی!
‫شما همون آدمای عجیب و غریبی هستید که توی شهر دنبالم می‌کردید.
‫چرا برامون دست تکون دادی و بعدش فرار کردی؟
‫ها؟
‫من نمی‌تونم لهجه‌ت رو بفهمم.
‫من اینو انجام میدم، اختاپوس.
‫من به زبون ته دیگ مسلط حرف می‌زنم.
‫چرا داشتی برامون دست تکون می‌دادی؟
‫من برای تو دست تکون نمی‌دادم.
‫داشتم زیر بغلم رو خشک می‌کردم.
‫ما فقط می‌خواستیم یه کرَبی پَتی داغ و خوشمزه بهت بفروشیم.
‫به نظر خوشمزه میاد.
‫قراره یه همبرگر بفروشیم!
‫یه نوشیدنی بده.
‫هی برت، حیف شد که نتونستی با ما به سفر سالانه‌مون به کراستی کراب بیای، ولی اینم کرابی پتی‌هات.
‫ممنون فرانک، ولی می‌دونی این گودال‌ها چقدر طول می‌کشه تا خشک بشن.
‫ببخشید بچه‌ها، دوست داشتم ازتون یه برگر بخرم، ولی همین الان یه کیسه کامل دارم.
‫اونایی که ته خطن واقعاً عاشق کراستی برگرهاشونن.
‫باب اسفنجی، اختاپوس، برگشتید!
‫چند تا برگر فروختی؟
‫هیچی.
‫تو کل روز چه کار می‌کردی؟
‫باید برگردی بیرون تا یه برگر بفروشی!
‫ببخشید، بچه‌ها.
‫یکم گرسنه و عصبی‌ام.
‫انقدر سرم شلوغ بوده که خودم هیچی نخوردم.
‫اهم.
‫می‌شه... پنج دلار.
‫آه، باشه، قبوله.
‫به هر حال مستقیم برگرد پیش خودم.
‫بالاخره یه همبرگر خرچنگی فروختم.
‫بالاخره می‌تونم برم خونه.
‫هه هه هه هه.
‫اوه، چندش!
‫باید پولشو بدم.
‫مزه‌اش مثل زباله‌های حلزون کهنه‌ست.
‫اوه.